Aha onlar Emo! yazısına yapılan yorumlar

Yazar: Ayça Oğuş

Ayça Oğuş — Fri, 24 Dec 2010 21:33:07 +0000

halı yıkama yorumuna yanıt olarak. sınırları doğru çizebilmeyi becerebilmekte marifet galiba :=))))

Yazar: halı yıkama

halı yıkama — Fri, 24 Dec 2010 15:33:31 +0000

her kelimesine katılıyorum bu yazının..hatta anne cafe mutlu çocuk adlı yazılarını başlattı..oraya da yazmıstım.. bugün yolda epeyce aklıma düşmüştü bu.. dedim ben küçükken evet yeri geldi şımartıldım vs vs..ama koltuk yıkama (idrar yollarından epeyce sorunlu br çocukluk geçirdim) ve her rahatsızlandığımda annem aman ne var onda der böyle teselli ederdi kendince (sonucta anne o da iç hesaplaşma yaşamıyor mu?)..benim de canım çok tatlı olmasına rağmen gözümde büyümemesini sağladığını düşünüyorum.. benim için sonda..serum..ultrason..röntgen sıradan dı..idrarı yanarak yapabilmek sıradan dı..ama annem ah yavrum vah yavrum deseydi (kı ıcınden anne sefkatı ve duygusu tartısılamaz..aklı sıra şımartmayacak ) belkı de daha zor kalkacaktım altından..fiziksel acının yanında duygusal olarak ta çökebilirdim.. çocuğum yok..ama şu kendine gereksiz derecede güvenli, gereksiz derecede bilgili (yetişkin gibi olmasını bekleyen), gereksiz derecede hayatı sorgulayan çocuklar yetiştirme çabası bana gerçekten saçma geliyor.. misafirliğe giden kadının ev sahibesinin vazosunu savururken çocuğunun özgür yetişmesini destekleyen o annelere asla ama asla takdir ederek bakamayacağım..hala yesın de tek nası yerse yesın mantıgı ıle etrafa kurabıye saçan, dağı taşı boyayan.. çocuğumun psıkolojısı bozulmasın dıye ses cıkarmayan annelere deliriyorum!! koltuk yıkama ben dağı taşı boyamadım ama resmım her zaman sınıfta en ıyısıydı.. elıme gelısmem ıcın teknolojık aletler verılmedı (babamın da lenslı makınelerı vardı..ozenle cekerdı fotograflarımızı)..hep yüksekte tutuldu..ama muthıs bır merakım ılgım hatta becerım vardır.. annem vıdı vıdı örgü öğretmedı sabırla!! dikiş te dikerim örgünün de alasını örerim.. etrafa sıçrata sıçrata mikser ve kek kabını vermedi.. tencere karıştırtmadı..önüme baklıyat paketlerını yıgmadı döktürmedi..ama yemek konusunda gayet iyi şeyler yapabılıyorum.. mutlu bir çocuktum.. şu devrinkoltuk yıkama çocuklarının bir çok oyuncağına sahip oldum… çok sevildim.. annemin sevgisinden hiç şüphe duymadım.. ve annem gibi bir anne olabilirsem ne mutlu bana..

Yazar: sevgi songer

sevgi songer — Fri, 19 Mar 2010 15:27:09 +0000

Gülseyi çok severim ben hayata hep pozitif tarafından baktığı ve bu kadar yaratıcı olduğu için. Yazıyıda çok begendim teşekkürler Ayça.
Aslında dikkatimi çeken bir şey var bloglarda ve yazışmalarda rastladığım . Ben bir yazı yada karikatür gördüğümde komikse güler geçerim altını üstünü sağını solunu kurcalamam yani komikse komiktir iyi dersin beyenirsen benimsersin yada begenmedin yok dersin sevmedim ama biter . Yanlış anlaşılmasın bu yazı için değil şimdi aklıma geldi konu başkaydı aslında . demek istediğim her şeyi çok mu ciddiye alıyoruz çocukların psikolojisi bozulmasın diye herşeyi didik didik yapmak her kelimeye dikkat etmek gibi.Biz bu kadar pimpiriklendikçe (bende dahilim buna malesef ama üzerinde çalışıyorum – artık bişey olmaz geçer yada bunu kendin halledersin yardım edemem yada sen bir dene önce yapamazsan bana gel – kelimelerini sıkça kullanmaya başladım)çocuklarda bir garip oluyorlar.

Yazar: Kaymaçina

Kaymaçina — Tue, 16 Mar 2010 11:15:00 +0000

Yazılara katıldığımı belirtmek isterim, bir çocuğu devamlı mutlu etmeye çalışmak onu mutsuz bir insan haline getirmekten başka bir işe yaramaz. Yokluğu,birşey elde etmek için çalışmak gerektiğini bilmeli öğrenmeli.Bizler böyle büyüdük, psikolojimiz bozulduysa da gayet güzel hayatımızı sürdürebiliryoruz, Ayça bir yorumda dediğim gibi psikolojisi bozulacaksa bozulsun, hayatın onun için ne getireceğini bilmiyoruz, çocuklarımıza hayata karşı direnç kılmalıyız.

Yazar: sümeyye

sümeyye — Tue, 16 Mar 2010 08:12:03 +0000

evet başa cıkabılme güzel bir özet oldu..
seviyorum sizi oğuş ailesi..

Yazar: AyçA

AyçA — Tue, 16 Mar 2010 08:02:54 +0000

sümeyye yorumuna yanıt olarak.

Geçen gün aslında tam da bu yazının ardından Alpayla konuştuk ve düşündük ki biraz fakirliği bilmek iyi !! Mutsuz yaşatmak değil de mutlu ama azla yaşamayı öğretmek.
Dün fark ettim ki ben oğluma 1 seneyi geçti bir kaç kitap dışında oyuncak almadım. Bir tane aldım onun da yüzne bakmadı zaten ufak bir şeydi. 1.5 yaşından beri evdeki oyuncaklar hiç değişmedi ve bir süre daha yenisini eklemeyi düşünmüyorum.
şu çocuğumun psikolojisi bozulacak olayı beni hepten delirtiyor zaten.. çocuk bir şey yapmış özel odalara kapatıp özel sakinleştirici aman psikolojisi bozulmasıncı konuşmalar yapılmasına deliriyorum.. çocuk bu insan bu psikolojisi bozulabilir de ve bopzulabileceğini de bilmeli öğrenmeli bununla başa çıkabilmeyi bilmeli..
yeni dönem özelikle şehirli ailelerin bence çocuklardan aldığı bir bir kavram var” başa çıkabilme”.. bunu kaybettiğimizde hayat çekilmez oluyor yine bence!!

Yazar: sümeyye

sümeyye — Tue, 16 Mar 2010 07:51:57 +0000

amma yazmışım affola..:S
bu arada ayça oğuş photography fotoğraflarım hakkında kı yorumun benı onure ettı teşekkürler 😛

Yazar: sümeyye

sümeyye — Tue, 16 Mar 2010 07:46:59 +0000

her kelimesine katılıyorum bu yazının..hatta anne cafe mutlu çocuk adlı yazılarını başlattı..oraya da yazmıstım.. bugün yolda epeyce aklıma düşmüştü bu.. dedim ben küçükken evet yeri geldi şımartıldım vs vs..ama (idrar yollarından epeyce sorunlu br çocukluk geçirdim) ve her rahatsızlandığımda annem aman ne var onda der böyle teselli ederdi kendince (sonucta anne o da iç hesaplaşma yaşamıyor mu?)..benim de canım çok tatlı olmasına rağmen gözümde büyümemesini sağladığını düşünüyorum.. benim için sonda..serum..ultrason..röntgen sıradan dı..idrarı yanarak yapabilmek sıradan dı..ama annem ah yavrum vah yavrum deseydi (kı ıcınden anne sefkatı ve duygusu tartısılamaz..aklı sıra şımartmayacak :P) belkı de daha zor kalkacaktım altından..fiziksel acının yanında duygusal olarak ta çökebilirdim..
çocuğum yok..ama şu kendine gereksiz derecede güvenli, gereksiz derecede bilgili (yetişkin gibi olmasını bekleyen), gereksiz derecede hayatı sorgulayan çocuklar yetiştirme çabası bana gerçekten saçma geliyor..
misafirliğe giden kadının ev sahibesinin vazosunu savururken çocuğunun özgür yetişmesini destekleyen o annelere asla ama asla takdir ederek bakamayacağım..hala yesın de tek nası yerse yesın mantıgı ıle etrafa kurabıye saçan, dağı taşı boyayan.. çocuğumun psıkolojısı bozulmasın dıye ses cıkarmayan annelere deliriyorum!! ben dağı taşı boyamadım ama resmım her zaman sınıfta en ıyısıydı.. elıme gelısmem ıcın teknolojık aletler verılmedı (babamın da lenslı makınelerı vardı..ozenle cekerdı fotograflarımızı)..hep yüksekte tutuldu..ama muthıs bır merakım ılgım hatta becerım vardır.. annem vıdı vıdı örgü öğretmedı sabırla!! dikiş te dikerim örgünün de alasını örerim.. etrafa sıçrata sıçrata mikser ve kek kabını vermedi.. tencere karıştırtmadı..önüme baklıyat paketlerını yıgmadı döktürmedi..ama yemek konusunda gayet iyi şeyler yapabılıyorum..
mutlu bir çocuktum..
şu devrin çocuklarının bir çok oyuncağına sahip oldum…
çok sevildim..
annemin sevgisinden hiç şüphe duymadım..
ve annem gibi bir anne olabilirsem ne mutlu bana..

Yazar: esra

esra — Mon, 15 Mar 2010 07:09:12 +0000

selam,
bu çocuklar genelde maddi durumu iyi ailelerin, iyi okullarda okuyan, herşeye sahip çocukları oluyor. bana garip geliyor, bir şeylerin eksikliği var demek ki, ait olma duygusunu, bir gruba dahil olma duygusunu bu şekilde gidermeye çalışıyor olabilirler diye düşündüm.. sizcede garip değil mi.. günümüz kapitalist yaşamının bir sonucu olabilir mi bu ?

Yazar: gorkem

gorkem — Fri, 12 Mar 2010 13:16:42 +0000

cok belirgin iki ayri kutup goruyorum gunumuzun cocuklari ve genclerinde… ya ebeveynlerinin (ozellikle annelerin tabii) kariyer, kendine ait alan yaratma vs… arayisiyla bakicilara emanet edilmis olup, sonra da “neyini eksik ettik, neden hala mutsuz, tatminsiz” sorularina maruz kalanlar; veya ailenin durmaksizin ozguven pompalamasindan kendini dunyanin merkezinde sanan, dolayisiyla en ufak esintide dagilan, savrulan cocuklar… hayatta her seyde oldugu gibi burada da bir denge olusturulmali diye dusunuyorum. biraz sezgisel, biraz akademik, bazen kas catip, dudak buzmeli, insani yerine mihlayan bes numarali anne bakisi gibi geleneksel yontemleri kullanmaliyiz gibime geliyor.