3 Haziran 2016 — Buraya, çok sevdiğim bu iki fotoğrafı bırakıyorum. 3 Haziran 2026 — Bugünün hikayesine ise şunu ekliyorum: Yeniden, bambaşka bir stüdyoda bir yoga yolculuğuna başladım. Planlarımda başka yollar varken, hazırlıklarımı buna göre yapmışken, ani bir değişiklik beni buraya getirdi. Sanki hayat, “Kabın hâlâ boş, Ayça, biraz daha almak ister...

Geçen gün markette, yürümekte zorlanan yaşlı bir amca benden yardım istedi. Birlikte kısa ama çok samimi bir sohbet ettik. Kasadaki neşeli konuşmasını izlerken içim ısındı. Amca gittikten sonra kıza, “Ne kadar tatlı bir amca,” dedim. Kız da “Öyledir,” deyince birden gözlerim doldu. Bu üzüntüden değil! Son zamanlarda, hiç beklemediğim anlarda...

Evren bahçemizde sessizce şiirini işliyor. Boyutunu göstermek isterdim, ama uzaktan izliyorum; yanına yaklaşabilsem, serçe parmağımın ilk boğumu kadar derdim. ​1 tane! 1!Mavi!Maviiii🥹 İçine keçi tüyleri toplamış; minik bir yatak, sıcacık bir yorgan gibi… Sanki minik bir beşik kurmuş gibi. ​Az.Tam.Kusursuz.Mucize. Gözümde iki damla yaş sevinçten. ​Allah’ım, sen kalbime mukayyet ol....

Geçen gün yazdığım kuşların yuvasının bu sabahki fotoğrafı.Kedilerimizi görünce yuvalarını terk ederler sanmıştım; ama inatla devam ettiler. Biri siyah beyaz, diğeri sütlü kahve, belli ki biri anne, biri baba. Keşke bu sırada kuşların seslerini de duyurabilsem; belki o zaman çok sesli bir koroyu anlatabilirdim. Böylesine bir emeğe nasıl kıyıp da...

Akşamlar sensiz olmaz Dilara, sabahları sensiz olmaz Dilara…Şarkı sürekli çalıyor. Uzun versiyonunu aradım ama bulamadım; sadece kısa bir kesit var. Sanırım Zonguldak’ta bir düğünde birisi kaydetmiş… Keşke bunu söyleyen kişi tamamını söylese dedim ama sonra vazgeçtim. Bazen az olduğunda, o eşsiz haliyle daha tatlı oluyor. Tıpkı bahar çiçekleri gibi; yavaş...