Fark ettim ki son zamanlarda hep Erin’in deÄŸiÅŸtiÄŸini, 2 yaşında yaÅŸamadıklarımızı ÅŸimdi yaÅŸamaya baÅŸladığımızı yazıp duruyorum. Son 1 haftada fark ettim ki bir ÅŸeyle barışmam gerekiyor ” ERÄ°N OKULA GÄ°TMEYÄ° SEVMÄ°YOR”, yoksa kimse bir yerden “kusarak” aÄŸlama ile çıkmaz dışarı!
- anne ben büyüyünce okula gidicem ama
diyor..
Ben ki herkese “OSHO ÇOCUK” okuyun diye tavsiye veren “bilir ve anlar kiÅŸi” olarak kalkmış oÄŸlumu istemediÄŸi bir ÅŸeyi yapmaya doÄŸru bilinçsiz ve ÅŸuursuzca sürüklüyorum!
Şimdilerde okumaya başladığım Provakatör Mistik ile tekrar kaybettiklerimi toparlamaya başladım. Başım sıkıştığında ya da Erinle ilgili çözümsüzlüklere döndüğümde kendime bunu hatırlatmalıyım!
DeÄŸiÅŸen Erin deÄŸil BEN’im.. iÅŸime o kadar konsantre oldum ki, baÅŸlı başına ayaÄŸa kaldırmaya çalıştığım bir proje haline geldi ki kendimi içinde kaybetmeye ve oÄŸlumla paylaÅŸtıklarımdan uzaklaÅŸmaya baÅŸladım ve pek tabii haklı olarak onun da dile getirmediÄŸi hayal kırıklıkları ortaya çıktı. Okula gönderme isteÄŸimin “O’nun mu benim mi ihtiyacım” olduÄŸu sorusunun cevabını bulduÄŸumdan beri rahatım artık. Konu kapandı. Kendi gitmek isteyeceÄŸi zaman kadar tüm el iÅŸi oyunlarını, dans etmeleri, ÅŸarkı söylemeleri eskisi gibi evde benimle yapacak ve ben bundan aldığım zevki geri koyacağım yerine!
3 gün ayrı kaldık işimden dolayı, O anneannesinde ben evimde.. ev onsuz bir hiç! eve döndüğü gün her şeyi kapattım, beraber günü paylaştık: eskisi gibi! Özlemiş,özlemişim! Beraber güneş yaptık.. yeni gelen, hoş gelen sıcak yaz günlerinin hatırına..ellerimizi boyadık, yüzümüzü, kıyafetlerimizi, banyoda dakikalarca o boyalardan kurtulduk mesela daha da batarak boyaların içine.
Balık köftesi yaptık, Erin’in talebi üzerine misafir davet ettik; özel istek yaptı mesela : ” anneciiim Mehmet gelsin bu akÅŸam köfteleri benimle yemeye ne dersin? ” diye. Mehmet geldi, ÅŸarabımızı açtık, Erin’e “limonata suyu”, balığımızı ve somon köftelerimizi yedik, hikayeler anlattı neÅŸe ile. Ä°lginçtir ki bu aralar kitap okumaya merak sardı. Köftelerden önce kekimizi yaptık eskisi gibi,önlüklerimiz boynumuzda,ellerimiz yüzümüz un içinde, parmak parmak dibini sıyırdık! Arada saklandık birbirimizi bulduk!
Elinde bir düdük: ” anne ben spor adamı oldum hadi spor yapalım” diyerek benim son günlerde evin içinde duvarlara kendimi ters vurmamı taklit ederek…. benden daha baÅŸarılı olduÄŸunu yazmama gerek var mı bilmiyorum ! Günlerce cesaret edip de ayaklarımı tavana kaldırmayı baÅŸaramadığımı düşünürsek!! Pat diye kendini koltuktan minderlere atıp üstü üste taklalar atması, duvara ayaklarını bir anda fırlatması!!
Ne kadar çok beynimizde engelimiz var ve büyüdükçe bunları artan bir şekilde yüklüyoruz kendimize!
Ha şimdi kaldırıyorum o ayrı! Yoga derslerimi seviyorum. Büyük bir engel yoksa her akşam oradayım. İkinci evim gibi hissediyorum gitmezsem eksik kalıyorum. Kilo veremiyorum hala! o da ayrı! ancak başka bir şey oluyor, yüzüm ışıldıyor, değişiyorum: bedenimin şekli, rengim, ışığım, gözlerim, ruhum.. hepsi..
_ Annecim artık saçlarını kestirmemiz gerekiyor biliyorsun di mi?
_ Ama büyünce anne
_ Bunun için büyümene gerek yok,kızlar saçlarını uzatır di mi baba gibi saçlarını kessek bu yaz sıcağında rahat etsen!
_ Ama anne sen erkek gibi kestin saçlarını
_ !!!
deÄŸiÅŸim devam ediyor dedim ya.. iÅŸte saçlar da gitti sonunda.. ben olmaya 3. seneden sonra daha yakın hissettiÄŸim bir anda, esneme sıcağın vurduÄŸu dakikada yerimden kalktım gittim ve ” kes Adnan’cım” dedim.. eskisi gibi.. al eline makası ve vur diplerine, aralardan bolca azaltarak olmaz mı?
Ferahladım!
Rengim deÄŸiÅŸti iÅŸte.. daha çok “ben”im …
şimdilerde kendime daha çok bakıyorum bu hızla: meditasyon yapabiliyorum mesela, sessizleşebiliyorum, sessizlikten çıkmak istemiyorum, değişik yerlerde yoga yapmak için araştırıyorum, tüm ön yargılarımı yenip masaj yaptırıyorum: kendime vakit ayırıyorum,bunun tadını çıkartmaya çalışıyorum! Masaj deyip geçmeyin: rahatlamak için gidiyor ve sonra üç gün yürümekte zorluk çekiyorsunuz!! deneyin 
sandal kokuları içinde, uçarak evinize dönmesi ise paha biçilemez!
Bütün bunlar beni kendi içime döndürdüğünde,oğlumun okula gitmeme isteğini, onun bireyselliğini, taleplerini, heyecanlarını,sevdiklerini, sevmediklerini, kendi taleplerimden, sevdiğim ve sevmediklerimden ayırıp, olduğu gibi kabul etmeyi öğreniyorum. Bu arada koca kişim ve anne kişimden sonsuz destek alıyorum: iyi ki varlar.. sizi çok seviyorum!
sevmek demiÅŸken:
en sona saklayacaktım, sakladım: yazının sonuna kadar dayandım.
o anda hızlıca not aldım, vazgeçilmezim facebook’a olduÄŸu gibi kaydettim:
04 haziran 2010 _13:40
“anne” diye bağırdı .. “efendim canım” dedim. bir sessizlik oldu arkasından ” ben seni çok seviyorum” dedi…
sessizlik bana geçti…
biraz önce oldu
Belki çok hassas bir günümdeyim ama gözlerim yaşardı,çok duygulandım.Bazen istemeden olması gereken diye düşünüp onları istemediklerine zorlamak varya kendimi koyuyorum yerlerine aklım almıyor nasıl yaparım ama oluyor işte ara ara.. boşver gitmesin okula, gitmesin ne olacak,neşesinden, mutluluğundan önemli mi? Ne güzel eğlenmeşsiniz ana-oğul kıskandım
bende işi ekip oğlumla tam 1 gün geçirmeliyim anladım.
:=)) OSHOçocuk kitabını oku o zaman.. yine tavsiye edeyim ben :=)
buna oğlun kadar senin de ihtiyacın var mutlaka .. ya da ben öyle hissettim kendimde diyelim.. 
her zaman ” mutlu ve huzurlu “olmasını hedefledim bu ara nedeÄŸiÅŸti bende de bunu kayebttim bilemiyorum geri yakaladığıma seviniyorum :=)
mutlaka geçir
aycacım aycacııımmm kıyma erinin saclarına bak büyüyünce kesersin mis:D
osho çocuk;senin tavsiyenle aldığıom ve bana;hem kendimle,hem anne babamla,hem de kızımla iliÅŸkimde çok güzel bir pencere açan bir baÅŸucu kitabı oldu..altını çize çize….döne döne.. bu vesile ile tekrar teÅŸekkür etmek istedim.
Bir de Sabika Paktuna keskin’in;”anne de canlı..çocukta..ikisinin de isteklerinin olması doÄŸal” söylemini de çok gerçekçi buluyorum..Ve kendim için istediÄŸim ÅŸeyler için kendimi daha az suçlu hissetmeme yardımcı oluyor..önemli olan denge sanırım..
Ayçacım sadece
……
ve sen anladın…
Ayça’cım en kısa zamanda alacağım bu kitabı biraz vakti var sanırım henüz dışarı çıkamam gibi duruyor.