Pinik-Kuş | Ayça Oğuş Blog

ÖĞRENCİLİK yeniden

2026-06-07T05:31:46Z

3 Haziran 2016 — Buraya, çok sevdiğim bu iki fotoğrafı bırakıyorum.

3 Haziran 2026 — Bugünün hikayesine ise şunu ekliyorum: Yeniden, bambaşka bir stüdyoda bir yoga yolculuğuna başladım.

Planlarımda başka yollar varken, hazırlıklarımı buna göre yapmışken, ani bir değişiklik beni buraya getirdi. Sanki hayat, “Kabın hâlâ boş, Ayça, biraz daha almak ister misin?” diye fısıldadı. Başta, kontrolü seven zihnim bu belirsizliğe direndi, yoruldu. Ama sular durulunca, tıpkı fırtına sonrası kıyıya vuran deniz yıldızları gibi, yoga stüdyosu tam evimin ardında belirdi. Meğer hep oradaymış.

Öğrenci Olmanın Tadı

Stüdyoya gittim ve sıfırdan bir öğrenci kaydı yaptırdım.

Derse giriyorum, öğrenci olarak. Çıkıyorum, öğrenci olarak. Matın üzerinde gözlerimi kapatıp kendimi sadece hocanın sesine bırakıyorum; tamamen bir öğrenci olarak. Ve sanki ilk kez yoga yapıyormuşum gibi hissetmekten tatlı bir keyif alıyorum.

Her hareketi ilk kez yapıyormuşum, her pozu ilk kez duyuyormuşum gibi matın üzerinde durmak… Bu sadece bir söz değil, bunu bedenimde gerçekten hissediyorum.

Kendi derslerime başlarken bazen şöyle cümleler kurarım: “Bugün buraya ilk defa geliyormuş gibi… Belki her gün geliyorsun ama bugün ilk defa geliyormuş gibi… İlk defa gökyüzünü görüyormuş gibi… Çocuksu bir merakla…”

Şimdi, yıllardır kurduğum bu cümlelerin tam karşısına geçtim; o çocuksu merakla matın üzerinde oturuyorum. Yıllarını “alan tutmaya” vermiş biri olarak, bir hocanın bana ne yapmam gerektiğini söylemesinden, kontrolü tamamen ona devretmekten ne kadar büyük bir keyif aldığımı yazmak garip gelmiyor artık.

Suya Bırakmak

Kendimi dev bir havuzun üstüne sırtüstü bırakmışım gibi; su beni hiç çaba harcamadan, usulca taşıyor ve tarifsiz bir hafiflik hissediyorum. Sadece ben, bedenim, hocanın rehber sesi ve dört duvar arasındaki o güvenli boşluk var.

Bildiklerini unutup yeniden başlayan olabilmek… Zor mu, kolay mı bilmiyorum ama kesinlikle iyileştirici.

HAYAT ŞU AN

2026-05-24T13:00:15Z

Geçen gün markette, yürümekte zorlanan yaşlı bir amca benden yardım istedi. Birlikte kısa ama çok samimi bir sohbet ettik. Kasadaki neşeli konuşmasını izlerken içim ısındı. Amca gittikten sonra kıza, “Ne kadar tatlı bir amca,” dedim. Kız da “Öyledir,” deyince birden gözlerim doldu. Bu üzüntüden değil! Son zamanlarda, hiç beklemediğim anlarda bile böyle yoğun duygular yaşıyorum. Küçük iyilikler, ufak bir tebessüm, oğlumla yaşıt bir tıp öğrencisi vs. içimde büyük bir dalga yaratıyor. Sanırım hem yaş almanın getirdiği hassasiyet hem de hormonların etkisiyle, kalbim en ince noktasına kadar açık oluyor. Galiba “peri”menopoz işini iyi yapıyor 🙂 Pericilik kazanacak!

Kız, “Ben balık burcuyum, yapmayın böyle, ben de ağlarım,” dedi. Ben de gülerek, “Ben Oğlak’ım, ben ağlıyorsam senin de ağlamaya hakkın var,” dedim. Meğer 29 Şubat doğumluymuş. “4 senede bir kutluyorum, yaklaşık 8 yaşındayım,” dedi ve gözlerinde çocuksu bir parıltı vardı 🙂

Çıkarken bana “Allah seni senin gibilerle karşılaştırsın,” dedi. Hayatımda ilk kez hiç tanımadığım birinden böyle bir dua almak bana çok dokundu. Yol boyunca gözyaşlarımı tutamadım.Kayınpederimin sene-i devriyesi yaklaşırken, onun verdiği güller bahçede kırmızı kırmızı açmaya başlamışken, bu aralar yüreğim biraz puslu.
Tam bunları düşünürken telefonum çaldı. Annem düşmüş ve kalçasını kırmış. Aceleyle Çanakkale’ye ulaştım. Hastaneye eşyaları taşırken ben de düştüm, hem de tam ambulansın önünde! Böylece hastaneye ambulansla giriş yaptım. Acilden hızla annemin yatışını yaptırdım. O telaş içinde benim de dizim şişti. Çok şükür, kırık ve çatlak yok.
Dün annem ameliyat oldu. Bugün, çok şükür, ayağa kalktı ve yürüdü. Bir süre yürüteçle devam edecek. Şu anda ÇÖMÜ araştırma hastanesinde. Doktorundan yemek dağıtan personele kadar herkes çok özenli ve içten. Burada gerçekten 10 numara, 5 yıldızlı bir şefkat ortamı var.

Hastane odasının cam kenarını küçük bir kütüphaneye çevirdim. Annem uyurken düşünüyorum: Her şey birbirine karışıyor ve sonunda tek bir “hayret” ve “şifa” çemberine dönüşüyor. Dünden beri yaşananlar, marketteki kızın duasından burada bize özenle yaklaşan sağlık çalışanlarına kadar, bir zincir gibi birbirini tamamlıyor. Marketin sıcak anlarıyla hastanenin yoğun telaşı arasında, içimizde taşıdığımız iyilik ve incelik düşüncesi aslında aynı yere çıkıyor.

İnsanların birbirine gösterdiği özen ve şefkat, yaşamın her alanında bize yeniden umut veriyor.

Ve biliyor musun en büyülü şey ne?

Annemin yürütece tutunarak attığı ilk adımları izlerken, birden Erin’in bebekken gecenin üçünde yatak parmaklıklarına tutunup attığı ilk adımları hatırlıyorum. Geçen gün yazmıştım ya. Hayat, her yaşta ve her şekilde adım atmayı bize yeniden öğretiyor; tıpkı bahçemdeki minicik kuşun tek tek ot taşıyarak yuva yapmasındaki olağanüstü özen gibi.

Bu da aslında durdurulamayan yaşam çabasının kendisi.

O minicik mavi yumurta fotoğrafının altına çok güzel bir yorum gelmişti:

“Bence insanlar evrendeki şu mucizeyi, emeği, özeni, itinayı görse ve hissetse, adım atarken bile tereddüt eder, basmaya kıyamaz.”
_Stoacılık, hayatın getirdiklerini sakinlikle karşılamaya ve elimizde olmayanı kabullenmeye çağıran bir felsefe.__Rıza makamcılığı ise yaşanan her şeyi kadere gönülden razı olarak karşılamayı anlatır. Sanki bu iki yaklaşımın buluştuğu yerdeyim: Bazen çok zorlanıyorum; önce içimden ‘Neden bunlar benim başıma geliyor?’ diye bir ses geliyor, hemen ardından başka bir ses de ‘Olanı değiştiremiyorsan, akışa güvenmeyi seç.’ diyor. O anda kendi dengemi bulmaya çalışıyorum: İtiraz etmeden ama tamamen teslim olmadan; yaşadıklarımı anlamlandırıp, bir anlamı olduğunu hissederek yola devam ediyorum. Sanırım benim dengem tam da bu iki yaklaşımın arasında, bazen birine, bazen diğerine daha yakın yürüyorum. Dışarıdaki fırtınayı, annemin düşmesini ya da kendi dizimin zedelenmesini kontrol edemem. Ama bu olaylara içeriden verdiğim tepki tamamen bana ait.

Ve ben teslim olmayı, bu kutsal akışta kalmayı seçmeyi öğreniyorum. Evet, ancak bu yaşta nasip oldu diyelim. Aklım bir yandan adadaki o barbekünün içine kurulan kuş yuvasında.

Dünyanın bütün boyalarını, pigmentlerini, dijital piksellerini bir araya getirsem de, o maviyi yaratamazdım. Alpay bana uzaktan anlatacak, ben de onun gözleriyle o yuvası göreceğim.

Feryatlar da geçiyor, kuş yuvasını izlemek de geçiyor. Hastane odasındaki o narin teslimiyet de bir sonraki ana kadar sürüyor. Köklerin gizli sabrı hem yaprağın neşesinde hem de bir hastane odasının ince sızısında kendini gösteriyor. Dünyanın tüm planlarını toplasak bile, hayatın bizim için yazdığı bu anı asla yaratamazdık.

Hayat şu an, bu haliyle, bu şekilde akıyor. Ya Hayy!!

SESSİZ ŞİİR

2026-05-24T12:31:49Z

Evren bahçemizde sessizce şiirini işliyor.

Boyutunu göstermek isterdim, ama uzaktan izliyorum; yanına yaklaşabilsem, serçe parmağımın ilk boğumu kadar derdim.

1 tane! 1!
Mavi!
Maviiii
🥹

İçine keçi tüyleri toplamış; minik bir yatak, sıcacık bir yorgan gibi…

Sanki minik bir beşik kurmuş gibi
.

Az.
Tam.
Kusursuz.
Mucize.

Gözümde iki damla yaş sevinçten.

Allah’ım, sen kalbime mukayyet ol.

Bu pazar, hayretin makamında yol alıyorum… 🕊️💙

KUŞ YUVASI VE HAYRET

2026-05-24T12:09:43Z

Geçen gün yazdığım kuşların yuvasının bu sabahki fotoğrafı.Kedilerimizi görünce yuvalarını terk ederler sanmıştım; ama inatla devam ettiler. Biri siyah beyaz, diğeri sütlü kahve, belli ki biri anne, biri baba. Keşke bu sırada kuşların seslerini de duyurabilsem; belki o zaman çok sesli bir koroyu anlatabilirdim. Böylesine bir emeğe nasıl kıyıp da yuvayı kaldırabilirim ki?
Bugün çok yağmur var ve yuva inşaatı tüm zorluklara rağmen merak uyandıran bir şekilde devam ediyor. Gördüm🕊️ Bekleyelim bakalım neler olacak.

Kuş dediğim, avucumun içine sığacak kadar minik. Türünü elbette bilmiyorum; ama o otları tek tek, sabırla ağızlarında taşıyışlarını hayranlık ve merakla izliyorum. Kurdukları düzen kalbime sığmıyor, tüm bu süreçte içimdeki çocukluk şaşkınlığı yeniden canlanıyor.

Hayır, abartmıyorum. Hatta bu duyguyu yeterince yansıtamıyorum.

Peki, en son ne zaman bir şeyi “ilk defa görme” şaşkınlığını yaşadığını hatırlıyorsun?

Mesela bir çocuk ilk yürümeye başladığında, o heyecanla gece uykusundan bile kalkıp yürür ya; oğlumu gecenin üçünde yatağında ayakta bulurdum; faltaşı gözlerle, tutuna tutuna parmaklıklarda geziyor, bir sağa bir sola. Bir şeyle ilk defa tanışmanın heyecanı bu kadar.

Bir kampta teleskopla gökyüzünü izlerken Satürn’ü ve etrafındaki halkasını çıplak gözle gördüğümde üç gece uyuyamamıştım; sanırım yedi sene evveldi. Bu, ilk yürüyen çocuğun sürekli yürümesini, sürekli konuşup sormasını anlamaya başladığım; bir şeyle tanışmanın heyecanıyla hayret duygusunun, büyüdükçe bu tanışmaları sıradanlaştırışımızı fark ettiğim bir dönemdi.

Acaba kaç tane kuşun yuva yapışını seyrettiğimde bu durumun benim için sıradanlaştığını ve artık hayretimi kaybettiğimi fark ederim?

O kadar merak ediyorum ki sürekli gözüm orada. Tıpkı ilk adımını atan o küçük bebeğin yürüme isteği gibi, bir şeyler taşısınlar da ben de izleyeyim istiyorum. Öyle bir hayret içerisindeyim.
Senai hocamın derslerdeki anlatımlarına, kendi kendime konuşmalarımda da sık sık bağlanıyorum: hayrete ve minnete, sıradanlığın içindeki sıra dışılığa, olağanın içindeki olağanüstüye, Vahid içindeki Ehad’a.

Bu sıralar çok yazıyorum; buraya olmasa kağıda, kağıda olmasa aklıma, aklıma olmasa kalbime. En çok kalbime. İğde kokularının içinde okumalar yaparken zaten hayret makamı tüm benliğime siniyor.

Merak edenler oldu bu ne yumurtası. Bir önceki gönderimde bahçeye barbekü içine yuva yapan kuşu anlatmıştım. O kuşun yumurtası ve kuş ne kuşu diye soran oldu, efendim misafirimizin kim olduğunu yapay zeka yardımıyla öğrendim.

Tabii ki fotoğraflarını net olarak çekemedim; şöyle uzaktan göstermek istedim ve o barbekü metal olduğu için gün içerisinde en kısa sürede üzerine bir gölgelik yapmayı planlıyorum.

Bu bilgileri yine yapay zekadan aldığım notlarla birleştirerek size hazırladım. İşte doğanın bize sunduğu bu asil göçmen kuş hakkında öğrendiklerim:

KARAKULAKLI KUYRUKKAKAN

Taşlık ve açık arazileri seven bu asil göçmen kuş türü, üremek için her ilkbahar Afrika’dan buralara kadar geliyor.

🎨 Erkek ve Dişi Çok Farklı: Kamuflaj ve Gösteriş Dengesi

Arazide sürekli etrafı kolaçan eden, gözlerinin etrafında adeta siyah bir “Zorro maskesi” taşıyan, siyah-beyaz belirgin renkli olan, meğer kuşumuzun erkeğiymiş. Barbekünün içinde yumurtlayan dişi ise tam tersi bir strateji izliyor: Yırtıcılardan korunmak ve doğada fark edilmemek için tamamen kum-toprak renginde, çok güzel bir kahverengi tonuna sahip.

🪶 Yuvadaki Keçi Tüyleri

Çok şaşırdığım bir detaydı bu , keçi tüyleri sadece yumuşacık bir yastık değilmiş! Anne kuş beslenmeye gittiğinde, bu tüyler yumurtanın soğumasını engelleyen doğal bir termal battaniye görevi görüyormuş. Gerçekten muazzam bir yalıtım taktiği!

🥚 ‘Anne neden yumurtanın üzerine yatmıyor?’ diye çok merak ettim: Doğanın Eşit Doğum Stratejisi

Yuvada şu an turkuaz-açık mavi renkli, doğa harikası tek bir yumurta var. Ama anne üzerinde hiç kuluçkaya yatmıyor, hatta yuvayı bırakıp gidiyor gibi görünüyor. Meğer bu da doğanın harika bir stratejisiymiş! Kuşlar ilk yumurtayı hemen kuluçkaya yatıp ısıtmaya başlamazmış. Bunun yerine, her gün birer tane daha bırakarak sayıyı 4-6 adede tamamlamayı beklerlermiş. Eğer hemen yatsaydı, ilk yavru erken doğar ve sonraki kardeşlerinin besinini kapıp onların ölümüne sebep olurmuş. Anne bu yüzden bilerek bekliyor ki, tüm yavrular aynı gün, eşit şartlarda doğsun.Süreci ve yeni gelecek yumurtaları heyecanla takip ediyorum. Gelişmelerden sizi de haberdar edeceğim! ☀️

Ve dediğim gibi hayret makamındayım, efendim.

DiLARA

2026-05-22T12:13:50Z

Akşamlar sensiz olmaz Dilara, sabahları sensiz olmaz Dilara…
Şarkı sürekli çalıyor. Uzun versiyonunu aradım ama bulamadım; sadece kısa bir kesit var. Sanırım Zonguldak’ta bir düğünde birisi kaydetmiş… Keşke bunu söyleyen kişi tamamını söylese dedim ama sonra vazgeçtim. Bazen az olduğunda, o eşsiz haliyle daha tatlı oluyor. Tıpkı bahar çiçekleri gibi; yavaş yavaş yazın renklerine ve çilek kokularına yerini bırakırken tadı damağımda bir bahar geçti dedirten bir his veriyor bana.

Bugün bahçede bir mucizeye tanıklık ediyorum. İki kuş, barbekünün içine yuva yapıyor. Ağızlarında çöpler ve otlar; harıl harıl bir hayat inşa ediyorlar. Kapaklarını açıp onları “kurtarsam mı” diye düşünüyorum; çünkü biz orayı kullanacağız ama orayı güvenli bulmuşlar, kıyamıyorum! Bir süre kullanmasak ne olur ki? Evimiz yeni hayatlara ev sahipliği yapacak. Her yıl kedi doğumuna tanıklık ederken, bu sene bir kuşla değişiklik yaşayacak olmak harika!

Yemek yaparken dizi izlemek yerine, uzaktan onların bu telaşlı yuva kurma hikâyesini izliyorum. Hayat şu an, bu formda, bu şekilde akıyor. 🌿

Bazen zor duygulardan geçiyorum, bazı günlerde… Hayat elbette bana hep güzel değil, herkes gibi. Her zaman dengede değil, hep “dolce vita” değil; ben de nihayetinde bu dünyada insan olmayı deneyimliyorum.
Ama uzun yıllarımı, kendimi bildim bileli (evet, gerçekten uzun yıllar oldu :O), gözümü “güzel olana” çevirmek için antrenman yaparak geç/irdim/iyorum.
(İşte burada yoga devreye giriyor; pratyahara,duyusal uyarımları kaldırıp dikkati içe yöneltme. Uzun yıllar kafa üstünde durmak için değildi pratikler. Dipnot olarak ekleyeyim.)
İçimdeki feryatlara değil, kuşların yuvasına bakmayı tercih ediyorum. İğdelerin kokusunu sadece burnuma değil, ciğerlerime çekmeyi seçiyorum. Hatta şu an bu yazıyı yazarken, yoldan topladığım iğdeleri katır kutur yiyen kedime hayretle bakıyorum. İğde yaprağı yiyen kedi görmüş müydünüz hiç? O bile kokudan sarhoş olmuş herhalde… 🐈‍⬛🌼 Benim gibi!

Feryatlar da geçiyor, kuşların yuvasını izlemek de, iğde kokuları da… Bir sonraki ana kadar.

Hiçbir şeyin fotoğraflarla bir alakası yok! Diye düşünüyorum yazarken sonra fark ediyorum kiaslında hepsi aynı anın parçası.

Hayat şu an, bu formda, bu şekilde akıyor.

Eyvallah

EHADiYET

2026-05-22T12:00:05Z

Kainatın başka hiçbir yerinde;

🐚 Üç deniz kestanesi kabuğu kumun üzerinde tam da bu açıyla, tam da bu düzende bir araya gelip, güneş ışığını bu şekilde yakalamıyor. Bir dalga veya bir rüzgar bu düzeni bozduğunda, bu an bir daha asla tekrar etmeyecek.

🐌 Güneş ışığı tam bu açıyla düşerken bu iki salyangozu (belki de ana-kız :)) tam da bu şekilde aydınlatarak o belirgin gölgeyi düşürmüyor. Bu iki sarmalın bu beton üzerindeki buluşması, ben oradan geçip gittiğimde bu gölge oyunu asla tekrar etmeyecek.

🍃Sabahın bu ışığı, bu yaprağın üzerine tam da bu geometride yansıyıp, onun gümüşi ışıltısını bu şekilde parlatmıyor. Ben oradan geçip gittiğimde, bu haliyle bu an bir daha asla tekrar etmeyecek.

Tekrar etmiyor olması onu hüzünlü değil, paha biçilemez kılıyor. 🤍

Bu sabah yürüyüşümde ne çok sarmal dikkatime düştü diye düşünürken, bu cümleleri not aldım telefonumun ses kaydına. Evet, yürürken ses kaydı alıyorum ve sonra onları yazıyorum 🙂
O anları hafızama kazımak; hatırlamak ve hatırlatmak için.

“Hüzün ve sessizlik ihtiyacının bittiği yerde hayret başlıyor, elinde minneti taşıyarak”

diye not almıştım iki gün önce “Ehadiyet” üzerine okumalar yaparken, yazarken, çizerken, dinlerken; benimle beraber kimin ihtiyacı varsa benden alıversin diye…

Eyvallah.

Güzel bir hafta ortası sabahından. 🌿

BOZCAADANIN NESİ GÜZEL

2026-05-22T09:24:48Z

Bozcaada’nın en çok nesini seviyorsun diye sorsanız — fırtınasını derim. Tereddütsüz.

“Ya güneşi değil mi, bağları değil mi, mavisi değil mi?” diyebilirsiniz Ve fakat hayır; Fırtınası!!Her sert rüzgarda “her an çıplak kalacakmışım” hissiyle yaşatan bu ada, zamanla oluşan en dürüst öğretmenim benim.O belirsizlik hali , ne zaman biteceğini bilmediğim, gökyüzünün mavisini göremediği, kulaklarımda rüzgarın uğultusundan başka hiçbir şeyin kalmadığı anlar ilk başlarda ruhumu tırmalarken, bir gün fark ettim ki içimdeki tüm kiri, pası, gürültüyü temizliyor.O en sert rüzgarlarda sessizleşince, içerideki sesi net duyuyorum. Ve her seferinde o seste kendimle tanışıyorum. Beni benimle tanıştıran, Beni bana döndüren, Yüzümü hayata çevirenen sahici öğretmenim.Yukarıda hissettiğim o gökyüzünün ve aşağıda ayağımı bastığım yeryüzünün sarsılmaz sabitliğini; her şeyin geçiciliğini ve bu koca yeryüzünde kapladığımız o küçücük ama kıymetli yeri bana hep rüzgar hatırlatıyor.Eğer soracak olursanız; ben Bozcaada’nın en çok, ruhumu sadeleştiren o fırtınasını sevdim. 🤍🧘🏼‍♀️

Bugün burada 3 gündür devam eden fırtına ve “ne yapıyorsunuz orada ” diye soranlar var. Ve evet Mayıs’ın başı, yağmur, rüzgar dinmek bilmiyor.Ben de içime çekilmiş, onu dinliyorum. 🤍 Fırtınayı sevmeyi öğrenmek, aslında her şeyin geçiciliğine razı olmayı öğrenmek…İçimizdeki o sabit yeryüzüne güvenle….

iYi BAYRAMLAR

2026-03-23T13:08:05Z

Hayatımın 3. Ramazan ayını geride bırakmanın ve her sene daha da derinleşen, tefekkür dolu bu 30 günlük yolculuğun bana açtığı yepyeni kapıların, içimdeki o sessiz ama güçlü dönüşümlerin şükrü içindeyim bugün.

Zaman öyle hızlı, öyle su gibi akıp geçti ki o bereketli günlere hiç doyamadım… 🌙 İnsan kendi içine döndükçe, o manevi dinginliği ve teslimiyeti hissettikçe vakit kavramı adeta anlamını yitiriyor.

Her güzel şeyin vedası gibi, bu mübarek ayın gidişi de kalbimde incecik bir hüzün bıraksa da, o hüznün ardında pırıl pırıl parlayan bir sabah var; bugün bayram! 🍬

O koca bir ayı arınarak geçirmiş olmanın derin huzuru ve bizi yeniden bayrama ulaştıran o ilahi şefkatle… Hepimizin Ramazan Bayramı’nı en içten dileklerimle kutluyorum! 🌿🤍

Tutulan oruçlar, kalpten dökülen tüm dualar en güzel makamlarda kabul olsun. Gönüllerimize şifa, evlerimize bereket, ruhlarımıza aydınlık dolsun

19

2026-03-23T13:03:06Z

0 — 1 — 2 —3 — 4 — 5 — 6 — 7 — 8 — 9 — 10 — 11 — 12 — 15 — 16 — 17 — 18

Daha dün “artık yasal olarak serbest ebeveynler dünyasına giriş yaptık” diye şakalaşıyorduk. Şimdi takvimler 19’u gösteriyor.

Geçmiş yılların linklerini buraya dizerken insanın gözleri dolmadan edemiyor. Tam 19 sene önce bu saatlerde büyük bir heyecanla göz göze gelmeyi beklediğim o minicik can, hayatımın en güzel emaneti

Erin! Büyümene, kendi yolunu adımlamana şahitlik etmek, yeryüzündeki en güzel his.

Bu yıl senin için süslü kelimeler aramadım, başka yerlere bakmadım. Doğrudan kalbimin tam ortasından dökülenlerle, bir anne duasıyla geldim sana:

Yolun aydınlık,

Nasibin bol,

Gönlün hep ferah olsun.

Kendi ışığını fark ettiğin,

O ışığına inanmaktan

ve o ışığını sevmekten hiç vazgeçmediğin…

Adımlarını neşeyle attığın,

Ve o adımların seni hep hafifliğe, ferahlığa ve sağlığa götürdüğü,

Hep iyi insanlar ile karşılaştığın,

Nice yıllar seninle olsun,

Hep beraber olsun.

~ anne|baba~ duası
|alıntı değil ben yazdım 😚|

AYÇA iÇiN OĞLAK VAKTİ

2026-03-23T12:55:38Z

Mevsim yine O VAKİT… 🌸🐐

Doğa uyanırken kucağıma düşen küçük bir kalp daha oldu. Henüz iki gün bile olmadı ama taşıdığı saf yaşam enerjisi çok değerli.

Beni uzun süredir takip edenler bilir, içimdeki bu sevgi hiç de yeni değil. Yıllar önce, bahçedeki otları yesin diye Hamdi abimin getirdiği güzel “Kırmızı” ile her şey derinleşti.
Kırmızı… Sonra adeta “oğlum” oluveren, ağrıyan kalçalarıma topuzlarıyla masaj yapacak kadar duygulu, başını yaslayıp şifa veren o güzel can.
Sonra onun yavruları oldu, ardından Kurşunlu köyünde gözümün önünde doğan o küçük oğlaklar.
O gün nasıl ellerim titredi, kalbim bu mucizeye tanıklık etmekten nasıl büyüdüyse, bugün de hislerim tıpatıp aynı.

Şimdi kucağımda yine böyle bir teslimiyet var. Hangi birine, hangi ayrıntısına hayran olacağımı bilemiyorum. Sadece “var oluşuna”, bu kusursuz yaratılışa duyduğum derin bir hayranlık bu…

Yıllar önce evrene bir not düşmüş, “Söz mühürdür” diyerek kalbime bir “Keçi Çiftliği” hayali ekmiştim. Zaman bizi o hayale nasıl taşır bilinmez ama bugün, doğanın ve bir canlının nefesiyle bir olduğum, o ilahi bağın tam içindeyim.

Kucağımdaki bu küçük aşkla dünyaya kısa bir mola verdik. Bir Maşallahınızı alırız. ✨🤍

Aşk… Tam da burada, bu sadelikte saklı. ♥️