nasıl olacak da Erin okulda bensiz kalmaya ikna olacak bilmiyorum!!
Geçen haftadan sonra 4 gün araya girdiği için pazartesi günü yaşadığımız kriz ile umutlarım suya düştü.
_anneeee ama ben arkadaÅŸlarımı sevmiyorumm…
_anneee ama sende içeri gelll
_ anneeeee anneeee anneeee
Koca anne ben bir köşeye sünüp gözlerimdeki yaşları okuldaki herkesten saklamaya çalıştım.
Şimdi yine pencerenin önünde oturuyorum, bugün sorunsuz girdiği sınıfta köşede otururken birden kalktı oyuna katıldı ve arı olup uçmaya başladı. Gözümün köşesiyle hissetirmeden baktım ki gözünün ucu hep bende ama gelişme var oyunlara katılıyor!
zor olacak biliyorum..
ama alışacak değil mi ? herkes bu süreçten geçiyor değil mi ? bizimki biraz uzun da sürebilir değil mi ?
Belki de hala hazır mı değil ? ya da hazır olmasını beklemek gereksiz mi ? bugün alışmazsa ileride daha da zorluk yaşayabilecek miyiz? yaşar mıyız? okul ne kadar gerekli? okulu bu kadar gereksiz gören bir anne/babanın çocuğunun da gereksiz görmesi normal değil mi? ancak yabancılaşma sorunu ile _anne/babası gibi_ bu kadar erken tanışması haksızlık değil mi? off offf offf!!
alt tarafı 2-3 saat oyun oynayıp yemek yiyeceği bir yer için bu kadar düşünmeye gerek var mı? _ 5 güne dönse bile ilköğretime kadar tam gün okulda bırakmayı istemiyoruz ailecek!!_
bak yine köşeye çekildi!!bireysel takılıyor!!yoksa ben mi fazla takılıyorum!
Sakin!!sakin!!
sakin ol, dolma sarın birlikte siz…
daha iyiyim :=)) yazınca iyi geliyor yahu!
akşama dolma saracağız
Aycaaaa, sakin ollll, alışacak…..
))
Hepimiz aynı evrelerden geçtik
AÄŸustos’tan beri tam gun gitse de Maya ve cok mutlu da olsa beni hiç opup bana “gule gule annecim” demedi bugune kadar..O kadarına da hakkı var dedim ve sorun yapmadım.
Benim canım kızım 2 aydır bana koşup sarılıp opuyor ve beni yolcu ediyor artık..
Hepsi birer evre, sakin ol
Opuyorum seni ve Erin’i
NB: Artık sanırım pizza gününde tanıştıracağız çocukları
))
Tuğba, Hilal destek için çok teşekkürler:=)
Evet alışacak biliyorum zaman biraz.. ve Hilal haklısın esas o alıştığında ben nasılolacağım. bırakıp gitmek nasıl gelecek bana ona hazırlanmalıyım :=)))
Tuğba pizza gününe geliyor olmana sevindim bende geleceğim :=)) süper!!
Bir iki hafta içinde alışacak ve o alıştığında bu sefer sen biraz üzülebilirsin. Eee ne kolay unuttu beni diye:)
İnsan doğarken içinde var olan sosyalleşme, kabullenilme, bağımsızlık, anne-babadan ayrı bir hayat kurma gibi özelliklerden dolayı Erin muhakkak alışacaktır. Buna kimse engel olamaz. Anasınıfı öğretmeni bir arkadaşım vardı. Bu tür hikayeleri çok anlatırdı.
Esas, onun alışmasına sen hazır mısın?:)
Deniz haftada üç yarım gün gitmeye başladığında iki yaşını yeni geçmişti. Okulda çok eğlenir, ama evde kalmayı tercih ederdi.
Åžimdi üç buçuk yaşında ve birkaç aydır beÅŸ tam gün gidiyor. Okulu çok seviyor, çok iyi bir öğretmeni var, bayılıyor. Okulda çok eÄŸleniyor, benimle yapamadığı bir sürü ÅŸeyi yapıyor, oldukça “mavra” bir arkadaÅŸ grubu var. Ancak Cuma akÅŸamları yatmadan “yarın okul yok, di mi anne?” diye soruyor. Ben “Hayır canım, hafta sonu” dediÄŸimde yüzüne kocaman bir gülümseme yerleÅŸiyor.
Erin illaki alışacak. Ama birkaç gün, ama birkaç hafta, mutlaka alışacak. Ama evde annesiyle olmayı hep tercih edecek.
Elif ne güzel yazmışın teşekkür ederim:=)) gün gelecek hiç tercih etmeyecek di mi bir de :=)) tadını çıkartmak lazım..
Evde hep anneyle büyüyen çocukların bunu yaşaması sanırım normal.. biraz zamana ihtiyacı var sanırım.. benim de
Ãœzülme annesi, senin beni yüreklendirdiÄŸin gibi “bu da geçecek”.
Hem unutma ki o kocaman delikanlı artık, “dööört” yaşında, hem de parmakla 4, lütfen yani:)
@Özge evet biliyorum geçecek ve ben yine bu günleri de arayacağım:=)))))
@İlkay Ben not tutuyorum ki sizin çalışacağınız zamanda tecrübe örneği olsun:=))) kendimi onun yerine koyduğumda onun penceresinden baktığımda hepsini anlıyorum :=)
@Şebnem aslında bu ikinci haftası 5. günü okulda katılmaması çok normalherşey yeni ve her şeyi inceliyor :=)) toplu katılınlardan dahaçok ilgisini çekiyor iye düşünüyorum.. zamanla alışır diye umudum var:=) ben de kendimiziçin diliyorum :=)
@Banu aslında bugün bazı oyunlara katıldı ara ara sonra bakıyorum kendi başına takıldığı zaman gözü hep grupta ve şarkıları ağzı ile mırıldanmaya çalılıyor :=) aslında ne zor değil mi onun için.. bir yere yeni başladığımıza bizimiçin de aynısı geçerli ya İlkayın dediği gibi.. evet ilişkilendirmiyorum ama bizi de model alıyor ya enişeediyorum bazen :S
güzel desteklerinize teşekkür ederim yalnızolmadığımı bilmek harika!!
daha biz o konulari calismamistik hocam
zor yerden sordunuz 
ama eminim alisacak, cok normal degil mi? cok rahat, guvenli oldugundan emin oldugu sevgidi bi hayattan baska bir yere gecis sureci.
is degistirdigimizde, bizler koca koca insanlar bile, kac gun/hafta tedirgin oluyoruz. sen icini ferah tut.
Kuzey de şu anda aynı evrede
Subat ortasında yarım gun basladı ama hala her sabah ayni seyi yasiyoruz. “anne ben hala alışamadım okula” diyor. Gitmemek için bin tane bahane buluyor. Erken gelmem yönünde teyid almadan bırakmıyor. Ama biliyorum ki okulu seviyor, öğretmenlerini seviyor.. Geçenlerde nedenini sorunca “yanlız” hissettiÄŸini söyledi. Aynı Erin gibi çoÄŸunluk katılmıyor ÅŸarkılara, oyunlara, seyrediyor. Onu öyle mahsun görünce neler hissediyorum anlatamam…
Ama bir bakıyorum evde öğrendiÄŸi ÅŸarkıları tekrar ediyor, tiyatroculuk oynuyor, o zaman iyi ki okul var diyorum. Zaman geçtikçe daha iyi olacağına inanıyorum…
Aynı ÅŸeyi Erin ve senin için de diliyorum…
Ayça çok normal bu süreç… Erin de seni ÅŸaşırtacak ÅŸekilde alışacaktır. Mira 3 gün yarım gün baÅŸladığı kreÅŸe 5 yarım gün gidiyor. – ben de tam güne çevirmeyi hiç düşünmüyorum – Ve benim okulda kimseyi sevmiyorum bi tek seni seviyorum diyen çocuÄŸum artık sabah hoplaya zıplaya gördüğü tüm komÅŸulara ben iÅŸe (!) gidiyorum görüşürüz bay bay diye bas bas bağırarak çıkıyor evden… KreÅŸe geldiÄŸinde, sinir bozucu bir ÅŸekilde arkasına bile bakmadan dalıyor içeri… ve ben buna halen ÅŸaÅŸkınım ya ondan biliyorum senin de ÅŸaşıracağını…
Yine de öğlen almaya geldiğimde zıp zıp zıplayarak yaşasın annem benim annem geldi geldi diye arkasına bile bakmadan öyle bir sevinçle çıkıyor ki bu durum da hiç bir zaman değişmeyecek biliyorum.
YabancılaÅŸma – aslında bireysel takılma – çocukluÄŸunun doÄŸası gibi geliyor bana… Kendi sosyal iliÅŸkilerimizle çocuklarımızınkini çok da iliÅŸkilendirmemeliyiz – kendi kendime bunu sık sık hatırlatma ihtiyacı hissediyorum… KreÅŸi ona bireysel kalabileceÄŸi zaman imkan sunuyorsa ne güzel. Hem önce bireyselleÅŸecek ki, toplumsallaÅŸabilsin deÄŸil mi?
efe’de ilk günlerde istemiyorum diyordu. hatta bir seferinde hasta numarası yapınca “oha daha bu yaÅŸta bu numarayı çekiyorsa ciddi bir ÅŸey olabilir mi? gidip bir gözlerimle görseydim” dedim. izin aldım, kucağımda bahçeden içeri girdik ve adam kollarımdan kayarak içeri koÅŸtu… arkasına bile bakmadan. ben anlamsız bir ÅŸekilde bahçede kala kaldım. öğretmenine geliÅŸ sebebimi anlatınca da “bunlar çok normal (sebeplerini de anlattı: anneden, evden kopma, endiÅŸe vs. vs. …) ve en fazla 1,5 ay sürer. ” dedi. gerçekten de o kadar sürmedi.
ayrıca hayatta kurallar var ve bunlara uymayı da öğrenecek. beğensin beğenmesin. kimse bir kötülük de yapmıyor. öyleyse bu gerçekleri bilecek.
ha, bazı yaşlarda bazı şeyleri anlayamıyorlar o ayrı, bunlardan bahsetmiyorum ama artık bu adamlar bizi parmağında oynatabilecek düzeyde hakimler herşeye.
benim çalışmaya gitmem gerektiği gibi o da okula gitmeli ve bunu da yapabilir.
aslında yazınca çok katı gibi geldi ama anti-duygusal alman kültürüm bunu rahatlıkla uygulamamı sağlıyor
(ayrıca bu kültür daha neler başarmamı sağlıyor bi bilsen 
:)) sonuç olarak da herkes memnun. eminim evde kalmayı tercih ederdi (tıpkı benim gibi) ama okulunu da çok seviyor.
super fikir olur, yasariz
@İlkay umarım tecrübeler ileride ışık tutar :=))
ayça
çook eski yazılarında -erin 2 yaÅŸa yaklaşırken- baÅŸka çocuklarla oynamadığını hatta görmezden geldiÄŸini (tam ifadeler böyle deÄŸilse affola) yazmıştın sanki. Tuna da tam erini o zamanki yaşında ve baÅŸka çocuklarla iletiÅŸim sıfır… parkta yanına bir çocuk gelir de oynamak isterse direkt kalkıp uzaklaşıyor ve kendi halinde, tek başına oynamayı tercih ediyor. kendi oyuncakalrını fazlasıyla sahipleniyor ve kimsenin oyuncağını almıyor. istiyorum ki biraz daha paylaşımcı olsun ama olmuyor iÅŸte. kreÅŸ zamanına dek deÄŸiÅŸir diyordum ama gördüm ki deÄŸiÅŸmeyebiliyor. sanırım bu deÄŸiÅŸmeyen kiÅŸisel bir özellik. ya da zamanla deÄŸiÅŸir belki….
Ayca bizimde krese alismamiz 3 hafta kadar sürdü, Leon Can simdilik yarim gün gidiyor krese. Ekimde aslinda hic istemesemde tam güne gececek. Ama ben onu yinede kres kapanirken almayacagim. Diyecegim önceleri dibimden ayrilmayan cocuk simdi arkasina bakmadan kosup giriyor krese. Bizim ögretmenimiz ebeveynlerin cocuklardan daha zor bu yeni duruma alistiklarini söylemisti, hakliymis. Sevgiler
@Songül şu alman kültüründen accık da bana lütfen yahu!!:=)
@Hülya evet 2 yaş civarı arkadaş reddediyior daha doğrusu sunulmuş arkadaşlıkları hiç istemiyordu kendi ilişki kurdukları ile sorunsuz oynuyordu. Hiç üstelemedim istemediği kimse ile oynamadı uzak tuttum taa ki kendi talepedene kadar sonra geçti bitti.. Şimdi hala istemedikleri var özellikle bir iki kişiyi gerçekten reddediyor kibu çok normalbizim de hayatta görüşmek istemediklerimiz gibi :=) onun dışında hiç birsorun kalmadı geçecek yani merak etme :=) sanırım bir dönem bu da..
@Efsun teşekkürler destek için.. tüm öğretmenler aynı şeyi söylüyor zaten :=) alışmışlar tabii ama bazen onları dinlemiş olduğum için geçmişte pişmanlık duyuyorum.. iyi tartmak lazım onların dediklerini:=) umarım 3 hafta ile atlatacağız.. gerçi 3 hafta sonra 1 ay yazlıkta olacak ve dönüşte sil baştan bir daha!! :=) en azından aklına biroyun evi fikri girmiş ve hoşlanmış olur diye düşünüyor umud ediyorum
Sanirim bir donem bu da. Biz de yasiyoruz aynisini. Boris iki gun oyun grubuna gidiyor 3′er saat. Hersey iyi hos, ben de yaninda olursam. Alisacak diye umit ediyoruz.4 yasinda ilkokula baslayacak. O zaman da yaninda bekleyemem ki…
Seren 4 yaşında mı ilk okul ??