MERHABA

Ayça hanım yazdıklarınızı büyük bir üzüntüyle okudum ..Ne yazık ki çok geç okumuş bulundum..Ben tamda sizin beklentileriniz tarzında eğitim veren bir anaokulu kurucusu ve de emekli okul öncesi öğretmeniyim..keşke o dönemlerde görüşseydik..nerdesiniz bilmiyorum ama emsal gösterebileceğiniz , yediği domatesi biberi kendi yetiştiren çocukların bulunduğu bir anaokulu
vardı ..işte o bizdik yani saklıbahçe…belki başka çocuklarımızı mutlu edebiliriz…sevgiyle kalın…

Şule selam . .biz osmanbeyde AHTAPOTİ yi tercih ettik çok da memnunduk 🙂

Sevgili Senem.. öncelikle bu yazıdan çok sonra gönlümüze göre bir yuva bulduk en çok Erin’İn gönlüne göre.. hepimiz mutluyuz 🙂 bu seneyi orada huzurla geçirdi (K) uzun uzun anlatmışsın teşekkürler.. hayatımızda bilmeseler de bizi etkileyen önemli isimler var evet 🙂 ne müthiş bir etkilenme ama sizinki bayıldım 🙂 Kızını sağlıkla yağmurlarla kucağına almanı dilerim 🙂

Ortaokul 1. sınıftaydım, okulun en sert ama benim bir o kadar sevdiğim öğretmenlerinden rahmetli Hasan Basri Polat bir gün Türkçe dersi için içeri girdi ve bize tüm camları açmamızı ve istiyorsak üzerimize paltolarımızı giymemizi söyledi, hepimiz normal ders yapmayı beklerken bu cümlenin arkasından şaşırdık ve camlar açıldı. Mevsim kıştı, soğuktu ve dışarıda çok şiddetli yağmur yağıyordu, öğretmenimiz; soğuğu hissetmemizi, yağmurun sesini dinlememizi ve toprakla birlikte kokusunu duymamızı istedi. Bir tür terapi gibiydi, yaklaşık 10-15 dk. buna devam ettik. Daha sonra bize hergün evden okula gelirken yol üzerinde bulunan ağaçların çeşitlerini saymamızı istedi ve kimseden ses çıkmadı, çünkü o güne kadar ben dahil hiç kimse hergün gidip geldiği o yoldaki ağaçlara bakmayı akıl edememişti. Şimdi 32 yaşındayım, her yapmurda arabadaysam radyoyu kapatır, evdeysem camı açar ama mutlaka yağmuru yaşarım. Yağmuru ve yağmurlu havaları o kadar çok seviyorum ki annem bana bu konuda hep şaşırır ve bu karanlık havanın nesini seviyorsun derdi. Neyse ki eşim de benim gibi hayatı ve onu her anının tadını çıkarmasını biliyor. Şu anda hamileyim ve kısmetse Eylülde gelecek kızımın adını Yağmur koyacağız ve sırf o da bizim aldığımız zevki daha bebekken farkedebilsin diye arabamızın tavanını cam tavan aldık ki seyahatlarımizde daha fazla etrafı seyredebilsin, yağmur üzerine yağabilsin diye… Ve bu arada ben şu anda o kadar çok ağacı sadece gövde ve yapraklarına bakarak tanıyorum ki, çoğu kimse buna şaşırıyor…. Hasan öğretmenim o gün belki kendisi de bu kadar etkili olabileceğinin farkında değildi ama bana hayatımın tamamına etkileyecek farkındalığı öğretti… Umarım ben de aynı farkındalığı çocuklarıma verecek bir öğretmen ile karşılaşabilirim.

Ve umarım siz de bu yazıyı yazmış olduğunuz günden bugüne Erin’e istediğiniz gibi bir okul bulabilmişsinizdir… Sevgiler…

Zeynep small hands