Ekoloji kaygılı sezgisel bilim adam

“Hatta uyumasak olmaz mı?” diye soruyor. “Rüya görüyorum sonra korkuyorum” diye de ekliyor.

Bende O’na elimden geldiğince anlatmaya çalışıyorum.

-Erincim şöyle düşün sen şu anda burada yatakta uyuduğunu biliyorsun. Eğer kendini başka bir yerde görürsen bil ki aslında bu bir rüya ve sen yataktasın . Bu sabah uyandığında annesine rüya anlatmış gene ve eklemiş “anne ben rüya gördüm dedemle kamptaydık çadırda kızlar vardı onlara baktık ama sonra uyandım ve işte burdayım yataktayımmm”

Kahvaltıda da bana anlattı.

bende

-“evet Erin rüyalar gerçekten olmaz” dedim.

Buraya kadar herşey normal ama Erin arkasından soruyu yapıştırdı.

-Gerçekten hangi rüyalar olur?

Bön gibi kaldım. Aslında hiç olmaz demek isterdim ama benim hangi cevabı seçeçeğim konusunda kararsız bırakan bir soru oldu.

İnandığım kuramlardan biridir. Bu yaşadığımız dünyanın bir rüya olduğunu düşününüz. Diyalektik kuramlar gereği nesneler var olduklarına inanan bir şey olmadan var değillerdir. Bir nesne var olduğu düşünüldüğünde vardır. Matrix filmlerinde bu kuramın bir sürü sonucunu anlatmaya çalışmışlardır. Düşünce gücü ile bir kaşığı bükemiyor olmamızın sebebi bükemeyecek olduğumuza olan inançtır. İnsanın en büyük evrimi duygusal zekayı ön plana çıkarması olacaktır. Böylelikle zeka dediğimiz ön beyin eylemlerinden ya da saplantılarından kurtulduğumuzda gerçekten enerji yolculukları ve evrenler arası zaman yolculukları gerçekleşmiş olacaktır. Aslında sorduğu sorunun ne kadar doğru olduğunu nasıl anlatabilirdim Erin’e. İşte bende anlatmak yerine gelecekte okuması için not aldım uzun süreden sonra.

Rüyalarımızın gerçek, gerçeklerin rüya olması ihtimali vardır. Gerçek olduğunu zannettiğimiz bu yaşamımızda yapmayı istediğimiz ya da arzuladığımız ya da olabileceğine inandığımız (uçmak gibi) eylemlerde aslında rüyada olduğumuzdan gerçekleşemeyen şeyler olabilir mi?
Zaman yolculuğu gibi.

BLOGCU BABA ~ Alpay

Riva’da eğitim kampını duyunca düşünmeden katılımı onayladım. Tahminlerime göre Erin ile böyle bir kamp bir sürü açıdan avantajlı olabilecekti. Ben de ilk defa oğlumla beraber kamp yapabilecektim. Tahmin ettiğim gibi de oldu. Kısa bir hazırlıktan sonra sabah yola çıktık. Erin 3 gündür kampa gideceğini bildiğinden heyecanlıydı. Kısa bir yolculuk ile kampa ulaştık. Elmas koyunda piknik ve plaj hizmeti veren bir yer çıktı karşımıza. İlk önce çadırımızı kurduk beraber. Erin beraber çadır kurmayı çok seviyor. Ama çadır malzemeleri ile balık tutuyor, poller dikilmeden içine giriyor. Böylelikle bir çadırı ancak 1 saatte kurabiliyoruz. Ama dert değil. Sabah çok erken ve Erin ile ilgilenmekten başka işim yok. Plaj çadıra çok yakın. Güzel dizayn edilmiş. Kamp yerleri çim üzerinde ve düz. Araba 10 adım ötede. Daha ne olabilir ki? Önüne de bir mutfak konumlandırdım. Erin ilk önce kum oyuncaklarını istedi. kaptığı gibide kumsala yöneldi. Arkasından hemen bu dönemin hit cümlesi geldi. – Baba geeel_

Tabii onun oyununu da organize etmem gerekli. Bunu da hallettikten sonra kampı organize etmeye devam ettim. Diğer çadırcılarla birlikte kamp alanı gerçek bir çadırkondu halini aldı. Erinin zamanalamalarına bayılıyorum. Bir an işlerini bitirmek için uğraşıyorsun arkasından 1 dk kadar bir boşluk ve Erin fırlıyor:”Baba ben kanocuyum. Kano yapmak istiyorum”

Haydi yapalım o zaman. Bir kano alınıyor. Kürek alınıyor ama muhakkak Erinin istediği olmuyor bu. Aynı kürekte olsa muhakkak bir farkı var. O da tamamlandıktan sonra sıra nereye gidiliceği var. Onu da Erin seçiyor. Mesela kayalıkların yanında balıklara bakmak şeklinde ya da dalgalarla oynamak olabiliyor kimi zaman.Kimi zaman da sakin kısımda dibe küreği yaslamak. Kürek çekme teknikleri konusunda kısa bir brif alıyorum arkasından.

Suyun sıcaklığı gayet iyi. Her seferinde denize de girdik. Tabii hemen tırmanmalar, zıplamalar sırta alıp atmalar şeklinde gelişiyor oyunlar. Sonra birden dışarda buluyorum kendimi.

Bu akşama kadar böyle devam etti. Akşam yemeğimizde kamp çorbamızı yaptık. Ekip beni hiç çalıştırmadı sağolsun. Herşey önüme hazır geldi. Erin çorbasını keyifle mideye indirdikten sonra gece oyunlarına geçti. Bütün grupla oynamadı. İçerinden seçtiği 1-2 komşu (çadır komşuluğu anlamında) ve özellikle onunla oyun oynayan bir abla seçti kendine. Birden de “baba uykum geldi” dedi. Biz çadıra yollandık. Bende uykuya dalınca sabahı ettik. Erinin sabah uyanmalarında en sevdiğim kısım sabah uyanır uyanmaz sanki çadırın önünde akşamdan kalma bir iş bırakmış gibi kendini dışarıya atması.”Bugün de burada oynayabilir miyim baba?” diye sordu. Evet zaten buradayız deyince gülmesini yaptı. Bunu tarif edemeyeceğim. Diyaframdan gülmeye benziyor. Son nefese kadar gülme benzeri bir ses çıkarmak için kasıyor kendini. Bugün dünden değişik olarak Şevket abinin kanosunun bagaj kısmına koydum Erini güvenlik olarakda ben yakınlarında durdum. Böyle gitmenin çok değişik geldiğini ona ve benim dışımda birine güvenmesi iyiydi. Ama Şevket abiyi sever zaten. Ne kadar yakışıklısın ya da saçların ne kadar sarı  diye sevmeyen ender insanlardan olduğundan herhalde.

Bu kampErinle yalnız ilk deneyimimdi. Gayet başarılı tamamlandı. Böylelikle Erinin çadıra iyice alıştığını ve uyku tulumunda  uyumasında sorun olmadığını gördük. Erin için aldığımız küçük uyku tulumu aslında çok gereksizmiş. Büyük tulumlarda fazlalık kısmını altına kıvırarak kullanmak gayet mantıklı. Küçük diye aldığımız en küçük uyku tulumu bile hala büyük ve bu şekilde kullanılabiliyor.

Akşama doğru yorgunluk gözlerinde okunuyordu. 5 gibi dönüşe geçtik. Hemen uyudu tabii. Volkanın portakalıyla da çok oynadı. (turuncu WW minibüs)

BLOGCU BABA

Dün akşam Bugs Bunny basketbol gösterisine gittik Erinle. Organizasyondan bir arkadaşımızın davetlisi olarak bilet bulmak sorun olmadı Aaa zaten sorun olmazmış bomboştu. Arkadaşımız bize yerimizi gösterdi. Daha sonra sizi aşağı sahaya alacağım dedi. Yerimize oturduk ve eğlenceli olabilecek tüm aktiviteleri ve oyunları Erinle keşfetmeye çalıştık. Sahayı yukarıdan görmek hoşuma gitmişti. Kamera geniş açılı olduğundan her şeyi zoom yaparak gayet net ve ayrıntılı çekebiliyordum. Erin daha sonra bunları seyrederken çok mutlu oluyor çünkü. Birde ben onun kafasında gerçek olarak oturmuş görselleri televizyonda seyretmesini daha doğru buluyorum. Erin de bunu çok seviyor. Oyun sırasında dikkat edemediği bir çok ayrıntıyı yakalama fırsatı buluyor bu tekrar seyredimlerde.

Birde söylemeden edemeyeceğim pek öyle VIP işlerini de sevmem. Özellikle insan sevgi modelime çok uygun bir statü değildir. Mümkünse uzak durmaya çalışırım.

Arkadaşımızı arayıp yerimizin çok güzel olduğunu içeri sokmak için uğraşmamasını rica ettim.

Bu tür bir organizasyon fikri sanırım Bugs Bunny filminden sonra ortaya çıkmış. Filmdeki olay örgüsünün aynısını burada da yapmaya çalışmışlar.

Bir takım gayet büyük boylu abi’ ler den oluşuyor. Bunlar hesapta kötüler takımı. Hakem de hep bu tarafı tutuyor. Karşısında Sevimli kahramanlarımızın da yedek oyuncu olduğu minikler takımı var. İbrahim Kutluay bu minik tarafında. İyiler takımı yani. İşte binbir dalavere ile minikler takımı yeniliyorken, Kutluay oyuna giriyor ve bitime çok az kala minikler oyunu kazanıyor. Kahramanların konu ile yakından uzaktan alakası yok. Kenarda sevinme hareketleri yapıyorlar. Birazda saha çevresinde olan çocuklarla selamlaşıp poz veriyorlar.

Tamam buraya kadar bir şey yok. Ama zaten sorun da buradan sonra başlıyor. Çocuklarla oynaşan kahramanları görünce Erin de onların yanına gitmek ve konuşmak, onlara dokunmak istiyor. Bir oyun evi etkinliğimizde bu kahramanlarla karşılaşmış ve çok eğlenmiştik. Haydi gidelim baba dedi. Bende kırmadım. Nasıl olsa bir yol buluruz diye karşı tarafa sahanın yakınına gittim. Burada bu kahramanlar için bulunuyoruz. Bir yerlerde sürekli dolanacaklardır. Bizde onlarla oynarız diye düşünüyor insan. Öyle olmuyor ama.

Benim içeri girmem mümkün değil. Erini sarkıttım ve sahaya bıraktım. Ben tweety’nin yanına gideceğim dedi. Git dedim. Güvenlik görevlisinin nöbet tuttuğu kapıya yöneldi. Adam eğildi. Erin derdini anlattı. Adam olumsuz cevap verdi. Erin geldi yanıma alt dudak sarkık. Ama ağlama yok daha. Saha kenarları yüksek. Ne olduğunu sordum. “Ben tweety istiyorum” dedi. “Git babam gir” dedim. Tekrar görevlinin yanına gitti. Bu sefer görevli Erin’in başını severek ve üzülerek bana yasak işareti yaptı. Erin başladı ağlamaya. Erin’i aldım bu durumla baş etmesini sağlayacak desteği vermeye çalıştım. Üzülen görevli bana “birazdan buradan geçecekler, o zaman görebilir” dedi. Tamam buraya kadar da sorun yok. Bende öyle tahmin etmiştim. Maç ya da saha içi biraz zor olmalı zaten herkes oraya girerse ortalık çok fena olur. Mantıklı da değil zaten. Maç bitsin ortalıkta galibiyeti hep beraber kutlarken Erin’in de istedikleri olmuş olur diye düşündüm. “Gelecekler babacım” dedim.

Ama maç biter bitmez bu kahramanlarımız sağa sola bile bakmadan ortadan kaçarak kayboldular. Ben bile sesimi duyuramadım. Hem de 1 metre yanımızdan geçtiler. Geçmediler kaçtılar yani. Ding dong. İşte burada sorun var.

Şimdiye kadar size sadece yaşadığımız geceyi anlattım. Biraz uzun oldu belki de. Ama ben sormadan ve sorgulamadan edemeyeceğim. Bu organizasyonlar niçin vardır? Niye yapılırlar? Organizasyona insanların niçin katılması beklenir. Verdikleri parayı hak edecek ne bulurlar içinde ya da bulmalılar.

Gecenin tamamı bu değildi tabii. Büyük oranda dansçılar, basket show yıldızları vardı ama davranışlarından anladığım kadarı ile tamamı yerli yurdum insanı idi. Hatta kahramanların içinde kostümleri taşıyan insanlar da yerli yurdum insanıydı anlaşıyordu. Herkes de yapılan işe olan inançsızlık enerjisizlik, iş bitse de gitsek durumu hakimdi. Sahada ki dramatik örgü o kadar kötüydü ki hiçbir seyircinin bundan keyifli bir ayrıntı çıkardığını sanmıyorum. Zaten seyircinin mutsuzluğu suratlarında da belliydi. Çocuklar sandalyeler üzerinde kovalamaca oynuyordu. Sahada İbrahim Kutluay kendi çocuğu ile oyunlar oynuyor. Sahaya bir eyleme katkısı sağdan soldan hatırlatıldığında gidip bir şeyler yapıp geri dönüyordu. Yine saha içerisinde çocuklar olaydan tamamen kopmuş kahramanların peşinde onları bir oyuna çekebilme gayreti içerisindelerdi. Tabii saha içinde ki anne babalar tribündekilere göre daha şanslı hissediyorlardı. Çocuklar kahramanları görmüşler, onlara dokunmuşlardı. Çocukların mutlu olması için gerekli her şey olmuştu.

Peki gerçekten çocuklar mutlu olmuşlar mıydı. Ya VIP olmayan tribün çocukları? Onlarda para ödememişler miydi? Kahramanların yakınına bile yaklaşamadılar. Organizasyon bittikten sonra kulis dahil her yeri taradım Erin ile. Kimse yoktu. Yangından mal kaçırır gibi kahramanlarımız yok olmuşlardı. Neden kahramanlar çocuklardan bu kadar uzak? Neden maç biter bitmez ortadan yok oldular? Kutluay bile saha da daha çok kaldı. Neden birkaç kostüm daha fazla ayarlanarak saha dışında insanların bunlara ulaşması ve fotoğraf çektirebilmesi sağlanamadı. İnsanlar dışarıda bir poster önünde sıraya girdiler ve kağıt parçasının yanına çocuklarını yerleştirip fotoğraf çektiler. Neden benim insanım bunu kendine layık görecek kadar farkındalıksız.

İnanın bana orada o kadar pahalı organizasyona ışığa insana gerek bile yoktu. Sahaya çocukları çeşitli yaş gruplarına göre toplayın. Onlarla yaşına göre oyunlar oynasa kahramanlar kesinlikle çocuklar için daha iyi bir şeyler olabilirdi. Onların istediği gerçekten çok fazla değil. Elini tutmak, selamlaşmak, merhaba dendiğinde merhaba diye el sallanması. Birde belki bir basketbol topunu paylaşmak. Havada uçarak basket atan adam gerçekten o kadar ilginç mi çocuklar için. Birbirleri ile boks maçı tadında çekişen dansçı erkekler ve kadınlar. Bunun da ilginç geldiğini sanmıyorum çocuklara. Kötülere karşı savaşmak, birlik olmak. Bu kadar büyük bir sahnede bunu anlatmak zaten mümkün değil. Eeee. Ne kaldı geriye. Bugs Bunny  gösterisine gidip farklı olmak “sanrısından” başka çocuklara ne verebildi bu organizasyon? Ne olur giden birisi varsa bana da anlatsın. Anlayamıyorum çünkü. Çocuklar için bir şey yapmak bu kadar zor mu bu ülkede?

Birde biz büyükler içleri boş sanrılarla yaşamaktan, …muş gibi yapmaktan niye uzak duramayız gerçekler zordur diye mi acaba?

08.02.2010

Alpay Oğuş

Gene konumuz fizik. Ayça’ya ben yazı yazmayayım, sitenin tadı kaçar diyorum ama Ayça da muhakkak yaz diyor. Neyse.

Yuva meselesinde gelinen nokta ve durumun özetini yaparak biraz sorun tespiti, biraz da gidilecek yol arayışı bulmaya çalışacağım. Ama tabii bunlar yaparken gene alışkın olduğum düşünme tarzından faydalanacak, fiziksel kuralları örnekleyecek ve doğa gerçeklerinden yardım alacağım.

Gene bir köyümüz var. Burada bir ırmak var ve ırmak içerisinde özel mineraller ile yeraltından çıkıyor. Bu özel mineraller benzetmemi yanlış anlamayın. “Kendinizi özel hissetmek gibi bir şey değil. Değişik demek istiyorum.  Bu mineraller florada bulunan bir bitki tarafından baskın olmak amacı ile kullanılırsa eğer bu bitki normalüstünde çoğalacak ve diğer tüm bitkiler üzerinde baskısını arttıracaktır.(Önceki yazıdan farkı yok. Aynı örnek) Diğer bitkiler ne yapacaktır? Özellikle bu bitkiden uzaklaşmaya çalışacaklardır. Onun doldurmadığı yerlerde yaşamaya yönleneceklerdir. Daha doğrusu baskın bitkinin ilgilenmediği yerlerde yaşamayı seçeceklerdir.  Kimi bitkiler onunla savaşmaya çalışacak, onun bu sudan aldığı mineralin kendisine de faydalı olması için çaba harcayacaktır. Sonucunda;

1a- Etken maddeyi faydaya dönüştürürse farkında olmadığı bir şey olacak, aslında diğer bitkiye benzeyen özellikler taşıyacak ama hiç bir zaman onun kadar etken olmayacaktır.
1b- Etken maddeyi kullanmayı beceremezse, önceki haline geri dönecek ya da yok olacaktır.
Yaşadığımız düzene ve plazalarda dönen dünyaya bir benzerlik fark ettiniz sanırım. Burada etken madde kapitalizm. Yani insanın yaşaması için gereken her şeyin olduğu dünyada bir de paraya olan ihtiyacının oluşturulmasını sağlayan dünya düzeni. Bu olmaya devam ettiği sürece bunu kullanabilen insanlar daha büyüyecektir. Bu insanlar olduğu sürece para kazanmak isteyecekler, istedikleri sürece zamanları olmayacak, zamanları olmadıkça kendilerini ve çocuklarını geliştiremeyecekler, geliştiremedikçe bunu yapmaları için başkalarını görevlendireceklerdir. Görevlendirdikleri insanlar da bu sistemde etken maddeden üstüne düşen payı arttırmaya çalışan mutasyon eğilimli (eğitimci, pedagoglar) olacaktır. Tabii bu kişileri tümünü kapsamak anlamında söylemedim. Çocuk yuvası eğitimi konusunda boşluğu dolduracak girişimciler anlamında. Sigara üreticileri de benzer yer dolduruculardandır. İphone üreticileri de, saat üreticileri de… Konumuz yuva ve eğitim olduğundan bu konudaki mutasyona uğrama ve etken maddeden faydalanma eğilimi kısmında eğitimci ve pedagoglar dedim. Anlaştık sanırım.

Peki, para kaygısı olmayan ve etken maddeden kaçmaya çalışanlar nerde. ? Onlar uzağa kaçma eğilimindeler. Ancak orada yaşayabilirler.

1a-Bunu hızlı becerenler hemen gizli bir köşe bulmuş orada yaşamlarını sürdürüyorlar. Sesleri çıkıyor mu? Hayır, bağırmıyorlar ama yolu yanlarına düşen herkesin kendilerinden olduklarını biliyorlar.
1b- Beceremeyenler ve becermeye çalışanlar ne yapıyorlar. Ortamda fazla göze batmadan hayatlarını devam ettirecekleri bir köşe bucak bulmaya çalışıyorlar. Küçük ve kısık sesle www.pi.web.tr ve benzeri sitelerde yol yordam yöntem konuşarak paylaşıyorlar.

Sonuç:
Etken maddeyi kullanma eğiliminde olmayan her bitki türü bu maddeden uzaklaşmak zorunda kalacak ya da değişmek zorunda kalacaktır. Değişenler yakın yaşayabilecek, değişemeyenler ölecek ya da yaşamak için bu bitkinin olmadığı  yani aslında etken maddenin ulaşmadığı yerlere ulaşmak zorunda kalacaktır.
Bizim yaptığımız gibi düzeni değiştirme gücü olmayan ama hala düzen çevresinde yaşayan bitkilerde bu durum hakkında saldırgan, koruyucu, düzeltici mücadeleler vermeye devam edecekler  ama bu güçlerini tüketinceye kadar devam edebilecektir.

Kimileri güçlerini bu savaşta tüketecek ve taşınmayı beceremeyecek, kimi bitkilerde hiç savaşmadan hemen yeni yer bulmaya yönlenecektir. Bunların hiç biri diğerine göre değersiz ya da doğru yanlış gibi bir şey söylemiyorum. Umarım böyle anlaşılmadı.

Etken maddeden dolayı kabul edelim yuva meselesi diğer birçok mesele gibi sisteme uygun olmak zorundadır. Farklı beklentileri olan aileler bu beklentilerinin çözümünü bu sistem içerisinde bulamayacaklar ve sistemi de değiştiremeyeceklerdir.

Bir araya gelerek adacık kurmak dışında ya da taşınmaktan başka yaşama yolu yoktur. Adacıklarında ayakta kalma gücü katılım oranının çokluğu ile bağlantılıdır.

Şu anda sistemde ayakta kalmaya çalışan kira ve maaş ödeyen her yuva para ödeyen ailelerin isteklerine baş eğmek zorundadır. Sizin yememe listeniz gibi diğer para ödeyen ailenin de yeme listesi olacaktır. Orada bulunan tüm çocuklar etkileşimlerinden dolayı her zaman sistemin etken maddesi (adından belli ) etken olacaktır.
Bu tür eğitim yuvalarının kesinlikle normal kapitalist işletme yöntemi değiştirilmelidir. Yani para ile işletilen yerler olmamalıdır.

Ne ile işletilebilir?
Emek.

Açıklayayım, Benimleoynarmısınanne.com ve oluşumu gibi ortak emek ve ortak çalışma kuralları ile işletilen bir sivil toplum projesi adacığı yaratmadan bu istediğiniz eğitim kalitesine ulaşılamayacaktır. Bunu yaratmış olan yerler varsa o adacıklarda buluşulmalı ya da bu adacık oluşturulmalıdır. Onun dışında terk etmekten başka seçenek bulunmamaktadır.

Her birey kendi özel mekanizması ile çalışarak ilerler. Her bireyin problemleri kendi içinde olduğu gibi doğal denge ve kuantum gereği, çözümlerini de kendi içinde barındırmaktadır. Plasebo etkisi denen konu, akupunktur bunun en ayrıntılı incelendiği bilimsel dallardır.

Bilim, akıl yöntemi olarak tez, antitez, sentez yöntemini kullanmak zorundadır. Gerek para gerek kariyer sebepleri ile bu yöntemi atlayan, bilerek gizleyen bilim adamları ve bilim kuruluşları muhakkak vardır.(VAR :))

Bize son kullanıcı olarak ilgimiz ve bilgimiz doğrultusunda sentez bilgileri ulaşır. Adından da anlaşılacağı gibi aynı tez, antitez bileşkesinden farklı bir senteze ulaşmakta mümkündür.

Bilim çevrelerinin bu sene savunduğu şeyleri bir sonraki sene terk etmesi bu sebeplerden kaynaklanmaktadır. Sentezi tamamen doğru olarak algılayıp hayata geçirmek bu sebeplerle kimi insanlar için olumlu sonuç verirken diğerleri için etkisiz, kimileri içinde çok kötü etkilerle sonuçlanacaktır.

Örnek vererek konuyu daha anlaşılır kılmaya çalışalım. Doğa dengedir. Her problem içinde çözümünü de içerir.

Diyelim ki suyunda böbrekleri kötü etkileyen bir etken madde olan bir köy var.

Bu köy çevresi doğal denge gereği muhakkak bu etken maddenin sebep olduğu bir etki ile gelişecektir. Yani etken madde bu madde işine yarayan bir çiçek tarafından emilerek besin olarak kullanılacaktır.

Bu bitki florada avantajlı hale gelecektir. Çünkü su aracılığı ile sevdiği bir etken madde sürekli gelmektedir.

a1-Bu insanlar tarafından yenemeyecek bir bitki ise bölgesel olarak açlık sorunu yaşanacak, bölge insanların yaşayamadığı bir hal alacaktır. Eğer bu olay çok eski zamanlarda gerçekleşiyorsa insanlar orayı terk edecektir. Böylelikle böbrek hastalıklarından kurtulacaktır.

Ama günümüzde yaşanıyorsa araçlarla oraya yiyecek taşınacağından insan yaşamaya devam edecek ve böbrek hastalıkları yaşanacaktır. Batı bilimi böbrek nakli yapmaya uğraşacaktır. Suyun etkisini keşfetmek çok uzun ve masraflı bir süreçtir.

a2-Eski zamanlardayız gene. Diyelim ki bu bitki insanlar tarafından yenebilecek bir bitkidir. Bu durumda bu suyu içen insanlar zehirlenecek ama ucuz ve çok olan bu bitkiyi yiyerek bitki içindeki etken madde ile bunu absorbe edecektir. Bu bitki olmadan bu su, bu su olmadan bu bitki zehirleyici etki yapacaktır. Bu sebeple bu bitki güzel diyerek yapılan paketleme ve ihraçlar sonucunda bu bitkiyi tüketen başka bölge insanları zehirlenecektir.

Çözüm nedir peki. Nasıl davranacak, konuları nasıl değerlendireceğiz.

Bunun için iki yöntem bulunmaktadır: akılcı yöntem ve duyusal algı yöntemi.

b1-Bilimsel sonuçlar, sentez kısmı yerine, tüm kısımları (Tez, antitez) ile önemli olmalıdır. İlgisiz gibi gördüğünüz birçok araştırmada kafanızda olan başka bir problemin çözümünü bulabilirsiniz. Tez ve antitez verilerinin de sizin bölgesel verilerinize uygun ayrıntılar gizli olabilir. Bu inceleme ve bilgilenme verileri sonucunda akıl ile tartarak sonuca ulaşabiliriz.

Burada önemli bir ayrıntı, bilgilenmeyi devam ettirerek değişen şartlar ile kararları da değiştirebilme esnekliğini korumak gereklidir.

b2-İkinci yöntem ise bana göre en az diğeri kadar ilginç bir konu ama anlatması çok zor. Deneyeceğim.

Diğer yöntemde olduğu gibi bu yöntemde de bilgi kirliliği yaratan bir para, kariyer etkisinden söz etmek gereklidir. Bunları gene dışarıda bırakalım. Başka bir post konusu çünkü.21. yüzyılda bu teknoloji çağındayız. Ama organik parçacıklarla donanmış vücudumuz teknolojisinin yakınında bile değiliz. Gözlerinizi kapatın yakında biri sizin herhangi bir yerinize dokunsun. Birçok veri anında aklınız düşer. Dokunma yeri, şiddeti, tehlikesi, kim olabileceği, vs.. Gözümüzü düşünün tamamen organizma ile görmek duymak algılamak vs.. 21. yüzyıl teknolojimiz söylendiği gibi hiçte ilerde değil. Söylemde yüksek teknolojimiz bu türde veri transferlerinin yakınında bile değil.

Çok yakın bir zamanda keşfedildi ki tırnaklarımız üzerine usb diskler gibi verilen yazılabiliyor. Organ hafızası diye bir konu var. Böbrek aktarılan bir alıcı uyandıktan sonra vericinin sevdiği yemekleri sever hale geliyor.

Şimdi anlatmak istediğim vücudumuz tamamen bize ait özel bir laboratuardır. Orada deneyler yapabiliriz, sonuçları saklayabiliriz. Sonra kullanmak için arşive ve bilgi bankasına sahibiz. Verileri derleyebilir, istediğimiz zaman ulaşabiliriz. Yemeğin tadına bakar sever ya da sevmeyiz. Bu bir deneydir. Sonuca ulaşır. İçine bir şey katar ve yenecek hale getiririz ya da yemeyiz. Yani aslında yaşamak için tüm gerek duyduğumuz duyulara sahibiz. Şimdi beslenme konularını içerisine alacak bir bakış atalım.

Biz beslenme alışkanlık ve değerlendirmelerimizi akılla mı yoksa duyularımızla mı yapmalıyız?

Gene bir köy düşünelim. Yüzyıllardır var olan bir köy. Daha maden ocakları ve yeraltını sömüren su kuyuları yok. Bu köyde hangi mantar yenir hangisi yenmez, nerden su içilir, nerde ne zaman balık olur vs.. tüm veriler toplumsal hafızada yerini almış. Bu köyde artık yeni bir şey olmaz. Araba kullanmak gibi, veri kullanımı otomatize olmuştur. Bu köyde söylediğim türde etkiler olmadığı sürece yeni bir deneyim yaşanması zor gibidir. Bu köyde yaşamak için artık çok akla gerek yoktur. Ama duyular önemlidir. O günkü vücut dengenize göre bazı besinleri tüketir bazılarını tüketmezsiniz.

Bir gün köye gene bir paragöz, suni gübre getirir. Amacı belli. Bunun sonucunda oluşacak çileği o köylü yer ama duyuları açık olduğundan bunu beğenmez ve tüketmez. Ben birçok gezimde gerek bölgesel şartlardan gerekse bu tür sebeplerden biz şehirlilerin kullandığı birçok besini köylülerin beğenmediğini gözlemlemişimdir ya da tam tersi orda yediğiniz armudun tadını hatırlayın yeter.

Biz vücut laboratuarımızın duyularını kaybettikçe beslenmede aklı kullanma eğilimimiz artıyor.

Bu artış daha çok bilgi ihtiyacı doğruyor. Ama modern bilimde bu kadar veri yok. Mesela sütün bağırsaklarda besin olarak algılanmadığı verisi var. Ama buna para ayırıp araştıran yok ya da araştırıp bulan var ama biz bu bilgiye ulaşamıyoruz. Başka veriler de geliyor. Derya Baykal ve yanındaki bilim insancığı gibi. Bu aşırı bilgi yüklenmesi ve içlerinde yalan bilgi yüklemesi olan durum bizim beyinlerimiz tarafından iyi değerlendirilemiyor.

Buna yetkin olan insanlar tercihlerini ona göre yapıyor ama ya diğerleri. Hangisi yalan hangisi doğru.

Burada zorunlu olarak bir seçim bekliyor bizi.

-bilmeyeceğiz

-bilmek için çok çaba sarf edeceğiz.

-doğal duyularımızı uyandırıp, vücut laboratuarımızı kullanmaya başlayacağız.

Tabii hepsinin içinde akıl ve bilgi kullanacağız. En azında bilinen kimyasal etkilerden uzak duracağız. Benim kendi adıma seçimim 3.sü. Ben akıl baskısından uzak bir kalp gözüne inanıyorum.

O bize her şeyi açıkça söylüyor. Anlamamak için direnen bir akla sahip değilsek eğer.

Çocuklarımız bizim yanlış  ele alınmış korkularımızla büyüyor. Sonuçta ortaya çıkan çocukları da tabii hangi kategoriye koyacağımızı bilemiyoruz. Sonra “hiçbir şey sevmiyor sadece bilgisayar oynamak istiyor, bu çocukta böyle ne yapalım” diyoruz. Kabul edelim onları biz bu hale getiriyoruz.

Biz bunların farkında olarak Erin’e başka bir bakış açısı kazandırmaya çalışıyoruz. Doğa her şeyin anasıdır. Ondan vazgeçmek kendinden vazgeçmektir. Ormanı ilaçlamak yerine keneleri yiyen sülün popülasyonunu arttırmanın yollarını bulmalıyız. İşte gerçek akıl.

5 aylık bir çocukla doğa içinde kamp yapılabileceğini, 1,5 yaşında bir çocukla dağa gidilebileceğini. VS. anlatıyoruz ama bunun sonucunda medya insancığı o ender zekâsı ve düşünme biçimi ile “tehlike mi, bize bir şey olmaz” gibi bir başlıkla konuyu sulandırıyor.
Altında yazdıklarında ise bütün olmayan, konuyu bilmeyenlerin bilgi edinemeyeceği, kendini geliştiremeyeceği, magazinel gazeteye çıkmaktan mesut gibi görünen bir aile profili çıkıyor.
İşte gazeteci arkadaşa kızdığım konu da budur. Bir konunun içeriği bu kadar nasıl boşaltılır? Nasıl ruhsuzlaştırılır? İçinde çocuğunuzun ve kendinizin yaşam kalitesini arttırmak için muhakkak (ne olduğu önemli değil, yürüyüş bile olabilir.) doğa sporları ile ilgilenmelisiniz mesajı nasıl uçurulur?

Yazarın notu: Kalabalıkların olduğu çok ilgi gören yerler doğa sayılamaz. Polonezköy’e gitmek size bir şey kazandırmaz.(başka bir post konusu). Kalabalığın getirdiği negatif pislik doğa tarafından nötralize edilemez. Dedim ya başka post konusu.

Zaten atv, kanald vs televizyonları, sabah, millliyet, star gibi gazeteleri hiç ziyaret etmem. Ama ulaştıkları kitle itibarı ile burada bu tür haberin iyi olabileceğini düşündüm. Bu medya kuruluşlarının kitlesine olan saygısının ve yöntemlerinin bilinmesi amacı ile de bu postu yazdım.

Kulağınıza kar suyu kaçırmışımdır umarım.
Alpay Ogus

Kartepe yürüyüşü planımızı çok öncelerden yapmıştık. Aksiliklerden 2 kez ertelendi ve 4 ocak tarihine kilitlendi. Böyle olunca faaliyetin içinde Ayça’nın doğum gününü kutlayabileceğimiz aklıma geldi ve hemen çalışmaları organize ettik.

Sabahın 5:00 inde kalkan ama uyku isteyen bedenler 6:00 da haydarpaşa’da buluştu. Planımız doğanın içinde tam karların ortasında birden pastayı çıkarmaktı. Gerekli tüm aksesuarlar çantaların içine özenle saklandı.

Bizim Kartepe de gittiğimiz yer Kartepe’deki otel değil. Otele gelmeden 4 km önce belli belirsiz ana yoldan ayrılan Derbent’e inen ormanın içindeki toprak yoldur. Mevsimine göre, kar durumuna göre 30cm ile 2m  arası kar olan bir yol. Bu sefer yer yer 60-70 cm kar vardı. Yürüyüşe başladıktan sonra ilk 30 dk dan sonra artık karda yürümenin zorluklarını bedenlerin anlamaya başladığı bir etkinlikti.

Fakat Ayça hasta olduğundan gelemeyeceği sabah belli oldu..Ayça gelemeyince planımızı bozmamızın ona rahatsızlık vereceğini düşünerek, onsuz bile olsa  gitmeye karar verdik. Atladık trene ve ilk iş pastayı çıkarıp süslemelerini yaparak kutlamak oldu. Pastadan herkesin haberi olduğundan geçiktirmek istemedik ve trende sabah  vekaleten pastayı üfledim. Ayçanın payını da ayırdık tabii.

Geri kalanı mideye indirdikten sonra konduktöre Maşukiyede ineceğimizi söyledik. 2 durak sonra olduğunu söyledi. Biz iki durak sonra indik. Ama Maşukiyeden 4 km uzaktadaki durakta. Maşukiyede istasyon yokmuş. Kendisini burdan saygı ile anıyoruz.

Tren rayları üzerinde 1,5 saatlik yürüyüşten sonra Maşukiyeye vardık. Bir kahvede çaydan sonra araç kiralayarak yukarı çıktık.

Kartepe yolu derbent kesişmesinde indik araçtan. Ve kendimizi karlar içine attık. Akşam saat 16:30 yorgun bedenlerle Derbentte sıcak çorba başındaydık.

Hayatımın en değerli insanlarından biri için, sevgilim için elimden geldiğinde bir şeyler yapmaya çalışıyorum. Özel bir insan olduğunu düşünüyorum. Bunu da yaşamaya çalışıyorum. Aksilikler için özür diliyorum. Hep en iyisini yapmaya
çalışıyorum. Hep en iyi kararı almaya çalışıyorum. Kimi zaman dışarıdan öyle gözükmesede.

Hayallerin hayallerimdir.

pi’me