Çaktırmıyorum ama çok korkuyorum. Aslında böyle bebeklerinden ayrı kalan ve iş seyahatlerine çıkmak zorunda kalan arkadaşlarım da var. Zor. Belki nefes oluyor, özlüyorsun, daha bir değerini anlıyorsun ama kolay değil…

Seyahat değil, uzun süreli ayrılık değil ama haftada birler fena gelmiyor kulağa. Şarj olmaya ihtiyacımız var bence. Bu onlara da iyi yansıyacaktır. Yeter ki emin ellerde olsunlar.

Emzirme durumun için kolaylıklar diliyorum. Erin yine de şanslı bir çocuk. Ben herhalde bu seyahatle beraber noktayı koyuyorum. Sevgiler.

Cuma günleri bazen arkadaşlarla dışarı çıkıp geç geldiğimde eve dönmek ve onun kokusunu içime çekmek için sabırsızlanıyorum. Zaten o da mutlaka gece kalkıp beni istiyor. Bu beni mutlu ediyor bir yandan da umutsuzluğa itiyor. Nasıl olacak bu çocuk bensiz kalacak diyorum? Bakıcı 2 hafta sonra izne gidecek, bende diyorum acaba bir cuma akşamı kalsa mı babane- annane ikilisinden birinde? Olur mu acaba biz becerebilir miyiz?

Bildiğin gibi ben 20 ay emzirdim. Kapılarda beklerdi beni Bora , gezmelerimizin sonunda memmmeeeee diye çığlıklar atardı. Bırakmaz mümkün değil diyordum. 2 günde bıraktı. Eğer sen kafanda bir tarih belirlediysen mutlaka biter canım.Bir de eğer sen bunaldıysan haziranıda bekleme sinirlerini bozma derim. Kolay gelsin 😀

erin tam bir küçük adam olmuş, sen böyle yazdıkça -anlattıkça sanki film şeridi gibi olaylar gözümün önünden geçiyor, bu yaşlar bir daha geri gelmeyecek sen dahil hepimizin çocuklarımızın keyfine varmamız lazım::))

herşey çok daha iyi olacak inşallah….

Aysun evet gece benden ayrı kaldığını görebilmek hem sevindirdi hemde biraz tabii içimi buruklaştırdı.. büyüdüğünü görmek gibi .. hem geçmesin istiyor insan zaman hem büyümesinden korkunç bir haz alıyor 🙂 bende sadece bir fırt alacağı zamanları iple çekiyorum .. sanki hiç olmayacakmış gibi.. acayip bir aşk var adamda !!

Yeşim evet allah kimseyi evladından ayırmasın. bu en büyük duam çocuk sahibi olduktan sonra özellikle.senin yaşadıkların post-natal dedikleri şey olmalı ben aslında uzun süre çok büyük keyif aldım emzirmekten.. 10. ay geldiğinde başladı sıkıntım.Erin çünkü yaşıtları artık gündüz emmeyi bırakırken onların yerinede emmeye başladı sanki. Yemek yerine beni istiyor geri kalan boşluğu yemekle dolduruyor ve evde tek başına olmak bu düğümü çözmeye engel oluyor. Üstelik bir de sürekli” aa canım bırak artık emzirmeyi koca adam oldu” cümlelerine karşı savaşmak ayrıca yoruyor insanı.. bazı anneler bu işi severek yapıyorve bu cümle karşısında ” ben şu yaşına kadar emziriceğim size ne ” diyebiliyor oysa ben emzirmeyi bitirmek isteyen bir anne olarak acayip yoruluyorum. hele ki oyun oynarken arkadaşlarıyla birden bana dönüp” memmee” diye saldırması yok mu!!.. ama kendime bir zaman koydum ki bu haziran sonudur.. o zamana kadar yine keyif almaya çalışacağım..umarım Ela ve senin için daha farklı bir çözüm bulabilirsiniz. Ama unutma ki çalıştığın için arada nefes alabiliyor olman senin avantajın bunu kullanabilirsin.Şimdi çalışan anneler için ters birşey söyledim yine biliyorum ama bu bir gerçek..

umarım sende sıkıntıların biran evvel kurtulursun.

seni ve erin’i kocaman öperim.
sevgiler,
yeşim

Bu bir süreç.. Tamamen geçecek.. – diye umuyorum ben kendi adıma da :))- Anne olunca daha mı derinden yaşanıyor gelgitler yoksa anne olmak kendi başına derin bir gelgit mi, çözemedim ben..