Blogcu baba:Tüm Çocuklar Haklı yazısına yapılan yorumlar

Yazar: Alpay

Alpay — Fri, 25 Jul 2008 10:11:32 +0000

teşekkür ederim deneyip gözlemlerimi paylaşacağım

alpay

Yazar: Sermin

Sermin — Fri, 25 Jul 2008 09:18:11 +0000

Alpay bir baba olarak kararlılığın konusunda seni tebrik ederim. 1o yıllık meslek hayatımda hep görmüşümdür ki babalar annelere göre daha duygusal ve daha sınırsız büyütürler çocuklarını. babalar kıyamaz her ağladığında istediklerini alırlar ve çabuk yılarlar. Ha bir de dede ve anneanne,babaanne tabii. Arabada oturması konusunda aman boşver ayakta dursun demeyip de Erin’in ısrarla seni denemesine, aynı kararlılıkla tavrını koyman çok güzel. Eninde sonunda pes edecektir emin ol :))
Çocuk eğitiminde aslında insan psikolojisinde bir kural vardır. Olumsuzluk takısı aksine o eylemi yapması için insanı dürter. Ama bu çocuklarda daha belirgindir. Ayağa kalkma ya da ayağa kalkarsan seni alırım dendiğinde bu çocuğa direk “ayağa kalk” mesajını vermek gibidir aslında. ben hep velilerime şu öreneği veririm. “sakın ayağıma bakmayın” derim. o anda neler hissettiklerini sorarım ve aldığım yanıt hep aynıdır. müthiş bir dürtüyle ayağıma bakma isteği oluşmuştur :)) O yuzden hep yapmaması gereken şeyi değil de yapması gerekn şeyi söyledğimizde , çocuklar daha kolay disipline olabiliyorlar. olumsuzu görmezden gel olumluyu pekiştir! yaklaşımıyla durumun üstüne gidildiğinde çocuklar daha çok olumlu davranışlarının görülüp pekiştirildiğini farkettiklerine ona kanalize olurlar. söylemek istediğim ayağa kalkma yerine yerine otur demek ve kendiliğinden oturduğu zamanlarda onu pekiştirmek daha kısa yollu bir çözüm olabilir.
Ama gerçekten bazen herşey yazıldığı gibi olamıyabiliyor. Uygulamak ve çocuk eğitmek gerçekten zor ama çoook zevkli bir iş. Anne olunca anladım ki söylemek yapmaktan daha kolay.
Umarım bu yazdıklarımı bilgiçlik olarak algılamazsınız. yazıyı okuyunca çok hoşuma gitti. birkaç küçük öneri de bulunmak istedim nacizane.

Yazar: Songül

Songül — Thu, 24 Jul 2008 14:38:48 +0000

bulunduğu ortama uyum sağlayacak ve o ortam kadar/gibi biri olacak. farklı biri olamaz çünki gördüğü öğrendiği kadar olacak. siz elinizden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyorsanız bu yeterli olmalı. senin sınırların çerçevesinde büyüyecek. başkasının sınırlarını alamazsın bunu çocuğuna uygulayamazsın. uygulamaya kalksan bile doğruyu yaptığından emin olamazsın. en kötüsü yetiştirirken emin olmamaktır. çünki sonra ne olacağını bilemezsin. evrensel kabul görmüş olan gelişim ve eğitim öğretilerini uygulamak için okuyor bakıyor öğreniyoruz. olması gereken budur. eğer sen sinirli biriysen ve bazen kendini kontrol edemiyor bağırıyorsan (evet katılıyorum keşke olmasa böyle bişi) o biraz korkak biraz bağırtkan biri olacak demektir. tıpkı sizin gibi biri. keşke benim gibi biri olmasaydı demek de ne oluyor??? o zaman tutup kendinizi düzeltmelisin (bir psikologa, psikiyatra giderek). sanırım her davranış kendi + ve – dinamiklerini beraberinde taşıyor. en doğrusu ne diye düşünmeye gerek yok. senin doğrunla yetişecek bu muhasebe de maalesef çocuk gelince yapılıyor. sanırım doğrusu da bu. yoksa kendimizle hesaplaşmaktan bir çocuk yapmaya asla kendimizi hazır hisetmezdik.
iyiki varlar. mutluyuz beraber. sanırım ağlarken keşke annem babam bunlar omasaydı diye aklından geçirmiyordur. evet ağlicak. çünki onun iyiliği için balkondan atlamasına izin veremem. ne yapalım bunun için ağlıyorsa da ağlıyacak. ben bundan rahatsız olmuyorum. dikkatini dağıtmaya çalışıyorum. önemsemiyorum. yoksa her ağladığında çok önemsicek kendini. temelde pozitif biri olmasına yardımcı olmaya çalışıyorum. son zamanlarda daha az ağlar oldu. hatta galiba artık ağlamıyoruz rutin günlük hayatımızda. tamam işten gelip 2 saat aç susuz onun için parklarda bende oynuyorum. hala hadi gidiyoruz dediğimde dudak bükmelere başlıyor bende dikkatini dağıtarak bir düzene alışmasını sağlamaya çalışıyorum. a hadi dondurma alalım kendimize diyorum. zaten yarı yolda olan bakkaldan sonra direkt eve gidiyoruz. iyice yorulmuş ve aç olan yavrucak bi banyo ardından yemek ve hoop yatak. ben mutlu o mutlu. evet açlık yorgunluk kum parkının pisliğne iş elbiselerimin mahfolmasına rağmen mutluyum çünki ben onu tüm ihtiyaçları ile kabul ediyorum.

Yazar: Ayse Sule

Ayse Sule — Thu, 24 Jul 2008 13:40:15 +0000

Insaallah yorgunluklarimdan/tedirginliklerimden dolayi verdigim/verecegim yanlis tepkilerden ibaret kalmaz benden aldiklari 🙁

Bazen oyle uzuluyorum ki, sirf cevresel faktorlerden dolayi onu kisitlamak zorunda olusuma. Kati kurallarla yonetilen bir apartmanda oturuyor ve alt kattaki yasli teyzenin olasi tepkilerinden cekinerek geciriyoruz hayatimizi. Kendine zarar vermeyecegini bildigim halde, sirf komsular rahatsiz olmasin diye, pekcok hareketini kisitliyor, hayati kendime de bebegime de zindan ediyorum bazen. Mustakil eve cikmak gibi bir luksumuz de olmayinca, iki derede bir arada yasayip gidiyoruz; ama buna ne kadar yasamak denir bilemiyoruz. Oysa ne kadar isterdim onunla birlikte yerlerde tencereleri tavalari yuvarlamayi, Erin’in yaptigi gibi temizlik sungerini paaat paaat diye yere vura vura temizlik yapmayi.

Yazar: Alpay

Alpay — Thu, 24 Jul 2008 12:48:53 +0000

en doğru yok. söylemişsin zaten.

verilen yanlış kararlar var
yorgunluklardan dolayı yanlış kararlar var.
cehalet var tabii birde.

herkes kendi kitabını yazacak. Diğerlerini dinleme ve okumalar sadece cehaleti gidermek için.

alpay

Yazar: hayal

hayal — Thu, 24 Jul 2008 11:12:54 +0000

Alpay cok guzel yazmissin..
Ben hep Damla hanima birey olarak davranmaya calisirim ve oyle de olmali. Agucuk gugucuk, ay o bebek anlamaz, akli ermez, yapamaz (yemegini kendi yiyemez, corabini cikaramaz, yuruyemez kucagima alayim) dememisimdir. Neticede cocuktur, tutturuyor bazen evet ama, mantikli anlatinca (sabir ve enerjimizin yettigi kadar) sonunda anlasiyoruz.
Bir cocuk egitimci demisti ki bir kitabinda, “cocuklarim olmadan once hep anlatirdim, cocuk egitiminde 5 temel kitap vardir, dogru yontemi secersen cocuk egitmek dunyanin en kolay isi derdim. Cocuklarim olunca anladim ki, her cocuk kendi kitabini yaziyor.” Biz de kalbimizin sesini dinliyoruz temelde (kesin yanlislardan kesin dogrulardan sapmamaya calisarak) ve kendi kitabimizi yaziyoruz kizimizla. Biz ne kadar acemiysek cocuk yetistirme konusunda, unutmamaliyiz ki, onlar da acemi. :)) Hangisi en dogru, bunu da zamanla ogrenecegiz.