Boyutunu göstermek isterdim, ama uzaktan izliyorum; yanına yaklaşabilsem, serçe parmağımın ilk boğumu kadar derdim.

​1 tane! 1!
Mavi!
Maviiii
🥹

İçine keçi tüyleri toplamış; minik bir yatak, sıcacık bir yorgan gibi…

Sanki minik bir beşik kurmuş gibi
.

​Az.
Tam.
Kusursuz.
Mucize.

Gözümde iki damla yaş sevinçten.

​Allah’ım, sen kalbime mukayyet ol.

Bu pazar, hayretin makamında yol alıyorum… 🕊️💙

Kuş dediğim, avucumun içine sığacak kadar minik. Türünü elbette bilmiyorum; ama o otları tek tek, sabırla ağızlarında taşıyışlarını hayranlık ve merakla izliyorum. Kurdukları düzen kalbime sığmıyor, tüm bu süreçte içimdeki çocukluk şaşkınlığı yeniden canlanıyor.

​Hayır, abartmıyorum. Hatta bu duyguyu yeterince yansıtamıyorum.

​Peki, en son ne zaman bir şeyi “ilk defa görme” şaşkınlığını yaşadığını hatırlıyorsun?

Mesela bir çocuk ilk yürümeye başladığında, o heyecanla gece uykusundan bile kalkıp yürür ya; oğlumu gecenin üçünde yatağında ayakta bulurdum; faltaşı gözlerle, tutuna tutuna parmaklıklarda geziyor, bir sağa bir sola. Bir şeyle ilk defa tanışmanın heyecanı bu kadar.

Bir kampta teleskopla gökyüzünü izlerken Satürn’ü ve etrafındaki halkasını çıplak gözle gördüğümde üç gece uyuyamamıştım; sanırım yedi sene evveldi. Bu, ilk yürüyen çocuğun sürekli yürümesini, sürekli konuşup sormasını anlamaya başladığım; bir şeyle tanışmanın heyecanıyla hayret duygusunun, büyüdükçe bu tanışmaları sıradanlaştırışımızı fark ettiğim bir dönemdi.

​Acaba kaç tane kuşun yuva yapışını seyrettiğimde bu durumun benim için sıradanlaştığını ve artık hayretimi kaybettiğimi fark ederim?

​O kadar merak ediyorum ki sürekli gözüm orada. Tıpkı ilk adımını atan o küçük bebeğin yürüme isteği gibi, bir şeyler taşısınlar da ben de izleyeyim istiyorum. Öyle bir hayret içerisindeyim.
Senai hocamın derslerdeki anlatımlarına, kendi kendime konuşmalarımda da sık sık bağlanıyorum: hayrete ve minnete, sıradanlığın içindeki sıra dışılığa, olağanın içindeki olağanüstüye, Vahid içindeki Ehad’a.

​Bu sıralar çok yazıyorum; buraya olmasa kağıda, kağıda olmasa aklıma, aklıma olmasa kalbime. En çok kalbime. İğde kokularının içinde okumalar yaparken zaten hayret makamı tüm benliğime siniyor.

​Merak edenler oldu bu ne yumurtası. Bir önceki gönderimde bahçeye barbekü içine yuva yapan kuşu anlatmıştım. O kuşun yumurtası ve kuş ne kuşu diye soran oldu, efendim misafirimizin kim olduğunu yapay zeka yardımıyla öğrendim.

Tabii ki fotoğraflarını net olarak çekemedim; şöyle uzaktan göstermek istedim ve o barbekü metal olduğu için gün içerisinde en kısa sürede üzerine bir gölgelik yapmayı planlıyorum.

Bu bilgileri yine yapay zekadan aldığım notlarla birleştirerek size hazırladım. İşte doğanın bize sunduğu bu asil göçmen kuş hakkında öğrendiklerim:

KARAKULAKLI KUYRUKKAKAN

Taşlık ve açık arazileri seven bu asil göçmen kuş türü, üremek için her ilkbahar Afrika’dan buralara kadar geliyor.

🎨 Erkek ve Dişi Çok Farklı: Kamuflaj ve Gösteriş Dengesi

Arazide sürekli etrafı kolaçan eden, gözlerinin etrafında adeta siyah bir “Zorro maskesi” taşıyan, siyah-beyaz belirgin renkli olan, meğer kuşumuzun erkeğiymiş. Barbekünün içinde yumurtlayan dişi ise tam tersi bir strateji izliyor: Yırtıcılardan korunmak ve doğada fark edilmemek için tamamen kum-toprak renginde, çok güzel bir kahverengi tonuna sahip.

🪶 Yuvadaki Keçi Tüyleri

Çok şaşırdığım bir detaydı bu , keçi tüyleri sadece yumuşacık bir yastık değilmiş! Anne kuş beslenmeye gittiğinde, bu tüyler yumurtanın soğumasını engelleyen doğal bir termal battaniye görevi görüyormuş. Gerçekten muazzam bir yalıtım taktiği!

🥚 ‘Anne neden yumurtanın üzerine yatmıyor?’ diye çok merak ettim: Doğanın Eşit Doğum Stratejisi

Yuvada şu an turkuaz-açık mavi renkli, doğa harikası tek bir yumurta var. Ama anne üzerinde hiç kuluçkaya yatmıyor, hatta yuvayı bırakıp gidiyor gibi görünüyor. Meğer bu da doğanın harika bir stratejisiymiş! Kuşlar ilk yumurtayı hemen kuluçkaya yatıp ısıtmaya başlamazmış. Bunun yerine, her gün birer tane daha bırakarak sayıyı 4-6 adede tamamlamayı beklerlermiş. Eğer hemen yatsaydı, ilk yavru erken doğar ve sonraki kardeşlerinin besinini kapıp onların ölümüne sebep olurmuş. Anne bu yüzden bilerek bekliyor ki, tüm yavrular aynı gün, eşit şartlarda doğsun.Süreci ve yeni gelecek yumurtaları heyecanla takip ediyorum. Gelişmelerden sizi de haberdar edeceğim! ☀️

Ve dediğim gibi hayret makamındayım, efendim.

Bugün bahçede bir mucizeye tanıklık ediyorum. İki kuş, barbekünün içine yuva yapıyor. Ağızlarında çöpler ve otlar; harıl harıl bir hayat inşa ediyorlar. Kapaklarını açıp onları “kurtarsam mı” diye düşünüyorum; çünkü biz orayı kullanacağız ama orayı güvenli bulmuşlar, kıyamıyorum! Bir süre kullanmasak ne olur ki? Evimiz yeni hayatlara ev sahipliği yapacak. Her yıl kedi doğumuna tanıklık ederken, bu sene bir kuşla değişiklik yaşayacak olmak harika!

Yemek yaparken dizi izlemek yerine, uzaktan onların bu telaşlı yuva kurma hikâyesini izliyorum. Hayat şu an, bu formda, bu şekilde akıyor. 🌿

Bazen zor duygulardan geçiyorum, bazı günlerde… Hayat elbette bana hep güzel değil, herkes gibi. Her zaman dengede değil, hep “dolce vita” değil; ben de nihayetinde bu dünyada insan olmayı deneyimliyorum.
Ama uzun yıllarımı, kendimi bildim bileli (evet, gerçekten uzun yıllar oldu :O), gözümü “güzel olana” çevirmek için antrenman yaparak geç/irdim/iyorum.
(İşte burada yoga devreye giriyor; pratyahara,duyusal uyarımları kaldırıp dikkati içe yöneltme. Uzun yıllar kafa üstünde durmak için değildi pratikler. Dipnot olarak ekleyeyim.)
İçimdeki feryatlara değil, kuşların yuvasına bakmayı tercih ediyorum. İğdelerin kokusunu sadece burnuma değil, ciğerlerime çekmeyi seçiyorum. Hatta şu an bu yazıyı yazarken, yoldan topladığım iğdeleri katır kutur yiyen kedime hayretle bakıyorum. İğde yaprağı yiyen kedi görmüş müydünüz hiç? O bile kokudan sarhoş olmuş herhalde… 🐈‍⬛🌼 Benim gibi!

Feryatlar da geçiyor, kuşların yuvasını izlemek de, iğde kokuları da… Bir sonraki ana kadar.

Hiçbir şeyin fotoğraflarla bir alakası yok! Diye düşünüyorum yazarken sonra fark ediyorum kiaslında hepsi aynı anın parçası.

Hayat şu an, bu formda, bu şekilde akıyor.

Eyvallah

“Ya güneşi değil mi, bağları değil mi, mavisi değil mi?” diyebilirsiniz Ve fakat hayır; Fırtınası!!Her sert rüzgarda “her an çıplak kalacakmışım” hissiyle yaşatan bu ada, zamanla oluşan en dürüst öğretmenim benim.O belirsizlik hali , ne zaman biteceğini bilmediğim, gökyüzünün mavisini göremediği, kulaklarımda rüzgarın uğultusundan başka hiçbir şeyin kalmadığı anlar ilk başlarda ruhumu tırmalarken, bir gün fark ettim ki içimdeki tüm kiri, pası, gürültüyü temizliyor.O en sert rüzgarlarda sessizleşince, içerideki sesi net duyuyorum. Ve her seferinde o seste kendimle tanışıyorum. Beni benimle tanıştıran, Beni bana döndüren, Yüzümü hayata çevirenen sahici öğretmenim.Yukarıda hissettiğim o gökyüzünün ve aşağıda ayağımı bastığım yeryüzünün sarsılmaz sabitliğini; her şeyin geçiciliğini ve bu koca yeryüzünde kapladığımız o küçücük ama kıymetli yeri bana hep rüzgar hatırlatıyor.Eğer soracak olursanız; ben Bozcaada’nın en çok, ruhumu sadeleştiren o fırtınasını sevdim. 🤍🧘🏼‍♀️

Bugün burada 3 gündür devam eden fırtına ve “ne yapıyorsunuz orada ” diye soranlar var. Ve evet Mayıs’ın başı, yağmur, rüzgar dinmek bilmiyor.Ben de içime çekilmiş, onu dinliyorum. 🤍 Fırtınayı sevmeyi öğrenmek, aslında her şeyin geçiciliğine razı olmayı öğrenmek…İçimizdeki o sabit yeryüzüne güvenle….

Bu ürünler 2008 yılından beri zehirsiz temiz tarım yaptığımız bağımız bahçemizin ürünleri.

“artizan” deniliyor “butik ürün” deniliyor
Ben “el emeği göz nuru” diyeceğim. Hani 20 ürün varsa 21. yi maalesef yok diyeceğim kadar sınırlı bir üretim benimki. Adetleri belli. Bir artı seneye kadar yok. Arkasında büyük bir emek var.
Uzun bir yolculuk. Merak, aşk, şifa arayışı, toprağa dokunmanın yaşamıma verdiği haz ve kendimize yaptıklarımın fazlasını paylaşmak.

Bir lavanta fidesinden aldığım çelik ile başladı sevdam. Alpay’ın bağ zeytin sevdası ile birleşti.
Bugün üzümden, zeytinden, lavantadan, adaçayından, incirden kayısıdan çıkan ürünleri listeye koydum.

En başta yazdığım gibi: kendimle gurur duyuyorum.
Kim derdi Bağdat caddesi’den çıkıp gelecek #bozcaada da incir pestili yapacak bu kız diye.

1.foto .

Bu yazıyı daha iyi anlatan bir fotoğraf olamazdı. Altına bunları yazayım diye çekmiş olmalı @yetiskinneslihan 💖

Son foto.
Yapay zekanın bana uygun bulduğu 🌺🌻

Kulağına bitkilerin fısıldadığı kadın
(Atlara fısıldayan adam gibi ama tersi 🤭🤭🤭)
Çok istersen duyuyorsun ne dediklerini çünkü.

İnsan kendine nankör.
10 kalemden 9 tanesini yaptığım için kendimi takdir etmem gerekirken yapamadığım 1 kalem için eleştirebiliyorum. Hem de öyle kulağıma fısıldayarak değil!

İnsan en çok kendine nankör.
Eğer kendime dediklerimi karşımdakine söylesem beni oracıkta sıkar boğar. “Olmayınca olmuyor” diyerek, olanların kalbini kırdığımı ve en çok da kendimin hakkına girdiğimi fark etmeden dolaşıyorum ortalıkta.

Bir sıkıntı yaşadığımda, aynı sıkıntıyı yaşayan bir arkadaşıma ne söyleyeceksem, işte o sözleri kendime de hatırlatmaya çalışıyorum. Henüz ve hala öğreniyorum. Çünkü en zor derslerden biri, kendi duygularına karşı nazik olmayı öğrenmek. Çoğu zaman sınavlardan çakıp yeni derslerle güçlenmek zorunda kalıyorsun.

İki gündür kafamda bir iki kuruguru konuşma “yaz bunu güzel bak” dediğim fakat sonrasında zihnimden silinip giden cümleler ile hem hal oluyorum.
Bir tanesi şimdi belirdi yazarken konudan bağımsız yazayım gülümseyin : “iki hıyar acı çıktı diye bütün salatalık tarlasını sökemezsin.” Sonra başka bir dala atlıyor zihnim: insan diyor hayal ettiği sürece mutlu. Hayal ettiğini yaşamaya başladığında o hayal olmaktan çıkıp gerçeği oluyor ve gerçeğin içinde olduğunu düşünerek merkezini kaybetmekten imtina etmiyor. Aslında diye ekliyor: hayaller sadece ulaşmaktan ibaret değil; her anı, her nefesi bir bütün ve vardığımızı sandığımız hayal sadece o an, o nefes ve daha yürünecek yol var.
İşte bu da uçuşan düşüncelerin cümle bulmuş hali, dilim döndüğünce.

Ah! Sadece nankör değil bir de kör kendine bu insan evladı.

Kör fare sebepli büyüyemeyen kavunları reçel yapmayı deneyip olmayınca litre litre yaptığım pekmezi, karpuz kabuğundan yaptığım şekerlemeleri (bunu ayrıca yazacağım yaz bitmeden yapın isterim), incirden yaptığım pekmezin heyecanını bir anda kaybedince dün tüm suçu dolunaya attım. Neyse ki ay da küçülmeye başladı suçu üzerine alarak.

Akşam 9 da uyumuşum bu sabah dersine kadar ama gerçekten derse 15 dakika kalana kadar, uyumaktan yorulana kadar uyudum. Uyumak kadar iyileştirici bir eylem yok!
Dengeyi kaybetmekte sorun yok yeniden dengeye gelmek için yolları kullanmak var. Benim yollarımdan biri uyumak.

Yoga pratiklerimde denge pozlarını anlatırken kullanırım bunu: düşebilirsin sorun yok ve tekrar geri gelebilirsin başladığın yere. Yeniden deneyebilirsin, yeniden de düşebilirsin. Mutlak bir denge yok çünkü. Düşerek geri gelerek deneyerek yorularak durarak denemeyerek bir çok araç ile dengeye geri gelebiliriz. Bazen dengeye gelmemek o anın dengesidir. “İlla da en ortada dengede olacağım zorlamasını yavaşça elimden bırakıp olduğum halimi kabul ediyorum” diye yazmışım 4 sene önce.

“Denge geçici ve yapay, uyum sürdürülebilir ve doğal olandır.” diye eklemişim.

Sadece bu yol içerisinde düşerken düştüğünde durmak zorunda kaldığında kalkamadığında kalkıp yeniden başladığında sana ne oluyor onu izle.
Yazması ne kolay ! Eyleme geçtiğinde peki ?

Kuru guru konuşmalar böyle böyle dönüyor zihnimde dedim ya üzüm keserken, mısır toplarken, incirleri kuruturken, domatesleri kaynatırken, pekmezi karıştırırken…
Zihin susmuyor!! Fakat sakinliyor… Öyle zihni susturun kuru guruluğuna kanmayın! İşe bak bunu da yazmışım bir vakit.

Yaz bitsin derken aslında sıcaklık düşsün demiş olabilirim çünkü yaz bitiyor diye bu sene bir hüzün çöktü ciğerime. Bu içimdeki salınmalar bundan sebep. Bağı bozduk 3 gün önce. Bağ bozmak yaz bitti demek. Erken oldu. Erken bitti. Bugün yarın bostanı bozacağız. Mısırlar, ayçiçekleri sökülüp malç olacak. Patlıcan biber domates henüz duruyor onlar Ekim ayına kadar devam eder. Biz de ilk yağmur sonrası bezeleye bakla atarken toplarız onları. Erken bitti erkenden de bu sene başlayacak. Yani okul dönemi yani 12. sınıf. Yani üniversite sınavı. Düşündükçe bir öküz olmasa da bir keçi oturuyor ciğerime. Yaz ortası başlayan kurs ve ve ve bu senenin gelişi.
Derin bir nefes verdim bu cümle bittiğinde.

Bu döngü.. büyümek, yol’da olmak. İçinde birlikte yuvarlanmayı çok seviyorum.

Son olarak bu sabah sonbaharın rengini de gördüm diyerek yazının sonuna yaklaşıyorum. Güneş ışıkları eğilmiş yer yüzüne. Zeytin ağaçlarının arasındaki lavanta tarlam, yaz boyunca sabah saat 8 sularında güneş alırken baktım artık ağaçların gölgesinde dinleniyor. Serinliyor artık hepsi. Çiçekleri yağda demleniyor önümüzdeki ay krem olmak üzere bekliyorlar sırasını. Bütün yaz 2 kavanoz lavanta merhemi tükettim sineklerin üzerimde yarattığı tahribat sebepli. Öyle de şifası büyük!

Eylül’de görüşürüz.

Üzümünü yiyip bağını da sorun efendim:
2018 den beri ilaçsız sürmesiz temiz tarım papaz karası üzüm bağımızı gururla cevaplarız. Sorabilirsiniz.
Yemelik üzüm bitti ama suyundan türeyen her ürün Ekim de ürün listemize girer.

Ürün yelpazeme eklenenler var bu sene. Bekleyiniz.

Ürünlerin hikayelerini de burada paylaşıyorum.

TÜM DUYURULARIM İÇİN
TOPLULUĞA DAHİL OLABİLİRSİN https://chat.whatsapp.com/E1Nnz74aISo2EsP60WNhgf
WHATSAPP KANALIM https://whatsapp.com/channel/0029VaAjJQa9RZATIjRmup05
Eposta Aboneliği https://www.aycaogus.com.tr/abonelik
E-posta adresim : info@aycaogus.com.tr

2019 yılından itibaren her seneden bir kare.

#nazımhikmet

Şiirle giriş yapalım gün aydın olsun temennisi ile

🌸💋🌸💋🌸💋🌸💋🩷💋

Tekrar edelim çalan mantrayı
“I am bountiful, blissful and beautiful. Bountiful blissful and beautiful I am.”
Meali
“Ben dönyanın en gözel garısıyam”
Hadi itirazı olan varsa
Ay em biyutifullll diyor
Günde 7 kere tekrar
Olumlama
İkna olma
.
Günaydın süslüler

Ben günebakanı yeğliyorum
Belki de güne yöneldiğim için yine

Ama siz de bilirsiniz ki
Gün aydındır gece de gece

Ama ne zaman diyeceğiz birbirimize günaydın?

Can <yücel Rengahenk

.
Notlar
1
Canım kör fare!! Kabakları bitirdi şimdi geldi sıra güne bakanlara

2
Karıncalar kuşlar alıyor yarısını, kökler de kör farenin. Çitlemeye kalır bize diye düşünüyorum

3
Kuş ya da karınca hangisi göremedim, tohumları çiçekten aliyor, başını eğmiş olan çiçeğin çanağına biriktirip sonra gelip oradan topluyor. İlk gördüğümde çekeceğim fotoğrafını hayret di mi?

4
ne zaman diyeceğiz birbirimize günaydın?