Kader, gayrete aşıktır. ✨

Kendi hayallerinin peşinden gitme cesaretini göstermek, çoğu zaman sınavları kazanmaktan çok daha büyük bir başarı. Hani hep derim ya, “Mesele zafer değil, seferdir” diye… Bu da tam anlamıyla öyle bir seferdi. Buna bir kez daha tüm kalbimle ikna oldum. 😉
Onun bu azmi ve kararlılığıyla çok gururluyuz! 🩵
Bir kıssaydı, geldi geçti..
Şimdi önünde yepyeni bir yol var.

Teyzesinin kucağında notalarla ilk tanışması, henüz 6 aylık. Hiç bilir miydik o vakitler büyüyecek de o notaları başkalarına öğretmek isteyen bir genç adam olacak.

12 yıl
1 yıl boşluk
Toplam 13 yıl
Hadi 1,5 yıl da yuva diyelim
Yaklaşık 15 yıl.

Hepsi bitti.

Oyunun bu bölümünü başarıyla geçen bir ebeveyn olarak artık “Veli WhatsApp Grubu” diye bir kavramı hayatımdan çıkarıyorum. ✌️✌️ O bildirimleri sessize alma devri kapandı; doğrudan “Gruptan Ayrıl” butonuna basmanın o dayanılmaz hafifliğini yaşıyorum. 🤙

Şimdi bölüm canavarlarından bir tane daha kaldı: YKS!

Cumartesi ve pazar günü sınava girecek tüm evlatlarımıza zihin açıklığı ve kalp ferahlığı dilerim. Elbette iki saate sığdırılan onca zamanın ve emeğin ölçülmesi gibi bir saçmalık için duamız sadece kalp ferahlığı, gönül genişliği, akıl dinginliği vb. oluyor.

Sizlerin de dualarını beklerim. ❣️

Ayrıca evlatlarımız için güzel bir dua okudum, sizinle de paylaşayım. Sınavdan önce 3 kere okunmalıymış

“Allah’ım basiretimi arttır,
Bildiklerimi yaptır,
Bilmediklerimi attır,
Attırdıklarını tuttur…”

Amin! ☺️

Fotoğraf: Liseye kayıt olmaya gittiği gün (Eylül 2021)

Fotoğraf: Liseden çıkmaya 3 gün kala (Haziran 2025)

Lise serüveni biterken, okulda harika konserler veren çocuklarımızın tecrübesine bu anlamlı katkıyı sağlamak için çabalayan öğretmenlerimiz Ayşe Yaldız (@yaldizaysee) ve İlker Engin’e (@ilker_engn) kendi adıma yürekten teşekkür ediyorum. Dört sene boyunca çocukların birçok performansını izledim ama bu konserin yeri, birçok açıdan benim için çok başka oldu.

Çocuklara da o bitmek bilmeyen çabaları, emekleri, güzel kalpleri ve bu harika sahne performansları için minnettarım.

Ve tabii bir de işin veli kısmı var. Erin ve diğer tüm çocuklar kalplerinin gösterdiği yolda yürüyebilsinler diye bazen veli, bazen “deli” oldum ve dört yıllık lise yolculuğunu artık bitiş çizgisine yaklaştırdım.

Dilerim her biri emeklerinin karşılığını, kalbinin duasını yaşasın. Önümüzde 1 konser, 1 mezuniyet, 1 YKS var ve tüm bunlar için sadece 1 ayımız kaldı. Benim tüm dualarım bu çocuklarla.

Sizlerin de güzel dualarını bekliyorum. Gözlerine yaş, ayaklarına taş değmesin. Gönüllerinden geçen onlar için hayırlı olsun; haklarında hayırlı olan ne ise, gönülleri ona razı olsun.
(Tamamını izlemek isterseniz BURADA)

Senesinde kısmetse yani bu sene sonunda zorunlu eğitimini bitirmiş olacak. Dar geldi 4 duvar arasına sıkışmış, balıkların uçması, tavşanların yüzmesi, kuşların zıplaması gereken öğretim.

//Eğitim diyemeyeceğim sadece öğretim demem bilerek. // İstisna öğretmenler bunu bozamıyor ne yazık ki ve hepi topu 12 sene içinde 4 isim var aklımda sadece öğretmelik yapmayan //

Çok şey var yazmak istediğim ki çoğunu siz de bilirsiniz. Şimdi değil. Vakti gelecek.

Ve bu uçurumlar hayatında hep olacak.
Bu taşlara basıp geçebileceği, oyunu akılcı hamleler ile oynayacağı kalp gücünü toprağına döktüğümüze inanıyorum, inşallah.

Yaptığımızı bozmasınlar yeterdi, bozamadılar!

Nil’in şarkısında dediği gibi
Karanlıktan gelicekler
Önünde dikilecekler
Sarı sarı, dişleri olucak
Sivri pençeleri olucak
Yakalayacak sanıcaksın
Ama hep sen kazanıcaksın
Ben sana, koşmayı öğreticem
Içinden gülmeyi öğreticem.

İmza. Zaten sıraya giren çocukları sırada tutmak kolay. Sıranın dışındakiler için yöntem üretmeyi beceremeyen sisteme saydırmadan nefesini tutmuş, bitiş çizgisinin ipini göğüslemeyi bekleyen ana.

Fotoğraflara bakalım, içimiz açılsın, ferahlasın kalbimiz.

“Buraya bizi sen getirdin evlat! Sen seçtin, sen ısrar ettin, olana rağmen ve olmayana rağmen içinden geçtin. Biz de bildiğimiz ve elimizden geldiği kadarıyla yanında durduk sadece, inandık. Ben seninle göğsüm kabararak, gözlerim dolarak gurur duydum”
.
Bu cümle ile döndüm buraya.
Yavaş yavaş yazarım, henüz ayaklarım şiş.
Anlayacağınız önce biraz sindirmek gerekli .
Çocuğuma teşekkür etmek az kalıyor bazen.
Anlayacağınız anlatacak çok şey var. Moskova var, tüm çocuklar var, çalınan eserler, alınan ödüller, ayaklarımız şişene kadar yürüyüp gördüklerimiz var.
5 güne neler mi sığdı? Dünyalar sığdı.

Bu kurallar yakında yayınlanmaya başlayacak Yavuz Bingöl ve Öykü Gürman’ın sosyal sorumluluk projesinden, ünlülerin seslendirdiği çocuklara yönelik 14 temel güvenlik kuralı. Bu kurallara ek olarak yine sosyal medyada gördüğüm bir öneriyi daha paylaşacağım. Çocuğunuzla aranızda özel ve sadece sizin bildiğiniz bir şifre oluşturun. Malum çocuğunuzun yanına gelip” beni annen gönderdi” cümlesini genişleterek saf kalplerini ikna edebilmek manyakların en kolay işi. Bu noktada çocuğunuz şifreyi sorabilir karşıdaki kişi bilmiyorsa caydırıcı olacaktır ve bilmiyorsa eğer çocuk yüksek sesle yardım isteyebilir. Eminim şifreyi de ağzından almak için yolları vardır, aman Allah korusun demeyelim bunun için de çocuklarımızı bilinçlendirelim.

Bir ek daha : tanımadığım / tanıdığım kişilerden ( annem babam ve diğer aile büyüklerim hariç ) yiyecek içecek almam.

Pratik anne’nin yazısına da göz atabilirsiniz.

Çocuk ve Bilgi Güvenliği Derneği’nin sayfasına da göz atın.

Çocuk İstismarı ile ilgili detaylı bir proje de online.com ‘dan 5te1projesi

Bir de internet güvenliği konusu var elbette. Bu kitapçığı indirebilirsiniz.

Bu aktivite kitapçığında yer alan çocuklara güvenli internet konusunda verilmesi gereken mesajlar
şunlardır:
1. “İzin Al“: İnternete girmeden önce her zaman bir büyüğünden izin almalısın.
2. “Paylaşma”: İnternette isim, adres, şifre, okulunun ismi gibi kişisel bilgilerini paylaşmamalısın.
3. “Buluşma“: İnternette tanıştığın biriyle bir büyüğünden izin almadan asla buluşmamalısın.
4. “Açma“: Tanımadığın insanlardan gelen mailleri açmamalısın.
5. “Anlat“: İnternette hangi sitelerde dolaştığını, neler öğrendiğini, kimlerle konuştuğunu her zaman
anne/babana anlatmalısın.
Bu 5 maddeyi çocukların hatırında kalması için slogan biçiminde tekrarlamaları konuyu
anlamalarını kolaylaştırabilir. ( İzin al, Paylaşma, Buluşma, Açma, Anlat).
EBEVEYNE NOT:
Türkiye’de çocuklar için sakıncalı içerikteki web sitelerini www.ihbarweb.org.tr adresinden
bildirebilirsiniz. Ayrıca telefonla 166 veya 1199 a kısa mesaj atarak da zararlı içerikteki siteleri ihbar
etme ve bilgi alma imkanına sahipsiniz.

Son olarak da sokakta yürürken elinizi tutmayan çocuğunuzu lütfen önünüzde tutun. Geçenlerde arkasından yürüdüğü için bir anlık dalgınlıkla girdiği dükkanda yanında Erin’in olmadığını fark etmiş Alpay. Dükkandan fırlamış ve geriye doğru koşmuş oysa babasının dükkana girdiğini bir şekilde fark etmeyen Erin ileri doğru yürümeye devam etmiş sonra da babasının olmadığını fark ettiğinde durmuş olduğu yerde. Her şey bir anda oluyor, dalgınlık, basiret bağlanması her ne derseniz.

12 yaşlarında bahçede oynayan kardeşimi almaya inerken merdivenden inme süresinde kaybetmiştim. 2 saat süren aramalar sonucunda polis gelmek üzereyken elinde patenleriyle yolun başında görünmüştü 4-5 yaşlarındaydı. Annem babam evde değildi. Bir merdiven inme süresinde iki apartman ötedeki apartman görevlimizin evine çocuğuyla oynamaya gitmiş ve 2 saat boyunca ortalarda yoktu. O zaman Kalamış’ta büyük hendekler vardı, yol yapımı park yapımı v.s. Ömrümce böyle bir korku yaşadığımı hatırlamıyorum. Sadece 1 kat merdiven inme süresi!! Daha bile kısası mümkün.

Evlerden ırak! Gerek kalmasın ama önlemleri almak gerek. Aklınıza gelen öneriler varsa yorum olarak bırakın lütfen.

BEN AKILLIYIM: 

1- Yalnız yerler güvenli değil. Ben hep arkadaşlarımla oynarım!
2- Tanımadığım kişilerden şeker, hediye almam!
3- Ailemden izinsiz arabalara binmem!
4- Yardım istersem, üniformalı birinden isterim!
5- Kendi adımı, annemin, babamın adını bilirim. Telefon numaramızla adresimizi de bilirim!
6- Su birikintisine, kuyu nehir veya denize yanımda yetişkin olmadan yaklaşmam ve girmem!

BEN CESURUM
7- İstemediğim şeylere hemen hayır derim!
8- Tedirginsem, hemen oradan uzaklaşırım, kaçarım!
9- Biri bana dokunduğunda kötü hissedersem, “Hayır, bana dokunma” derim! Bu benim en doğal hakkım.
10- Sesim alarmımdır benim. Tedirginsem, korkarsam hemen bağırırım! Çekinmem.

BEN DÜRÜSTÜM
11- Başkalarıyla konuştuklarımı, aileme de söylerim!
12- Bir yere gitmeden önce, aileme sorarım!
13- Korkarsam, kendimi kötü hissedersem, hemen birine söylerim!
14- Büyük biri benden yardım isterse, yardım etmeden ailemden önce izin alırım!

Ayrıca yorumlara aşağıdaki bilgileri bırakan Ülkü’ye teşekkür ederim ben yazıya da ekliyorum yorumlarda gözden kaçması ihtimaline karşı:

Yıllardır öğrendiğimiz ve öğrettiğimiz “kaybolunca üniformalı polisten yardım iste, üniformalı kişiye güven” bilgisinin biraz riskli olduğunu duyduğumda çok şaşırmıştım. Rahatlıkla güvenlik üniforması temin edilebileceğini hiç aklıma getirmemiştim.:( Alışveriş merkezlerinde ya da çarşıda kaybolan çocuğa:

1. Evden dışarı çıkmadan çocuğunun boynuna bir düdük tak. Acil durumda bu düdüğü sürekli çal. ben seni bulurum.

2. Çocuğuna acil durum kimliği hazırla pvc let. Evden dışarı çıkmadan onu çocuğunun cebine koy ya da sevimli zincirle boynuna as. Kimlik çocuk adı soyadı. anne baba adı, acil durumda anne baba güvenilir iki büyük ebeveyninin tlf numaraları, varsa çocuğun özel hastalık vs durumu yazılı olan bir kimlik hazırla. Ben kızım Berrasu’ya bebekliğinde hazırlamıştım. Hep yanında olur.

3. Beni kaybedersen “yerinden hiç kıpırdama” ben seni bulurum bilgisi verilmeli.

4. (Üniformalı konusu tartışmalı bir konu olduğunu düşününce başka yöntem oluşturmaya çalışmıştım kendi kendime.)Kaybolunca sana yardıma gelenlerle bir yere ASLA gitme ama yanında çocuğu olan bir kadına kimliğini ver bizi telefonla aramasını söyle diye öğretmiştim. Ne kadar doğru bilmiyorum ama birine güvenmek zorundaysam yanında çocuğu olan bir anneye o bilinmez anımda güvenmek zorundayım mantığı ile bunu düşünmüştüm.

5. Her çocuk kendi ana dilinde yardım istemeli. Eğer yabancı bir ülkede yaşıyorsan “anne” diye seslenen çocuğunun sesini sen duyarsın.

Çocuğum Dışarıda Kaybolursa

Güvenlik Güçlerinden Çocuk Güvenliği Bilgileri 

[youtube_sc url=”http://youtu.be/gZO26RwEyiU”]

Tıpkı Online Anne’nin de dediği gibi “ama o ağlarken asıl ben delirmeyeyim diye bana bir şey önerilmesi lazım” İşte en zor kısmı da burası ! Derin bir nefes almak.. ve baş koyduğum bu yola devam etmek de benim anahtarım oldu. Sakin kalmayı öğreniyorum bende: bu da benim dersim! Kendimle ilgili de bir yolculuk aslında bu sadece çocuğun ağlamasına izin vermek değil tüm çıplaklığıyla!

Pratik #1

Okuldan eve geldi bu hafta Erin. Mız mız mız! Anneannesi olduğu için kısa sürüyor: çok özlediği için sorun yok gibi. Sonra odasına geldi. Bir akşam önce birlikte yaptığımız tahta kuleler vardı odanın ortasında. Kesinlikle odanın ortasında tam ayak altında ama yıkılmamaları gerekiyor! Öyle istiyor. O’nun odası sonuçta ama tam taşınma arifesinde onlara çarpmadan hareket etmek de imkansız: her yer koli dolu ve o an geliyor: ayağı kulelere çarpıyor ve daha tahtalar halıyı göremeden etinden et koparırcasına ağlamaya başlıyor. Evet geldi o istediğim an : ağlıyor ve ben yeni öğrendiğim bu teoriyi test edebilirim. Yanında durdum önce ve hiç sesimi çıkartmadım. Saat henüz 17:00 olmamış ancak otomatik pilot devreye girdi ve annem ” karnı aç tabii bir şeyler hazırlayalım” dedi. Bunu yaptığı için suçlamıyorum tabii ki onu çünkü o saatlerde mızmızlandığı zaman hep karnının acıktığını düşünüyorduk ve gidip atıştırmalık bir şeyler hazırlıyorduk. “Dur anne bence aç değil” dedim. Bu arada ağlıyor tabii. Bir ara sesim dilime ulaştı ve ” kuleler yıkıldığı için kızdın mı? ” diye sordum. “Hayır anne çok üzüldüm”dedi. İçimdeki otomatik pilot : ” istersen yine yapabiliriz birlikte”dedi. Aletha’nın sesi kulaklarımdan girerek o pilotu durdurdu ve elimle başına dokundum, tahmin edin ne oldu : daha çok ağladı! Otomatik pilot bu sefer ” Erincim bunda ağlanacak bir şey yok yaparız tekrar” diye fısıldadı. Aletha devreye girerek : “ağlanacak bir şey var tüm gün okulda çok yoruldu, üstüne parkta oynadı ve okulda ne gibi stressler yaşadı kendinin bile fark etmediği ve kelimeler ile sana anlatamadığı bilmiyorsun bırak ağlasın sen sadece orada dur” dedi.

Sadece orada durdum yaklaşık sadece 5 dakika ağladı sonra hiç bir şey yokmuş gibi gitti elini yüzünü yıkadı (eve girdiğinde ellerini yıkamamıştı ve normalde olsa 10 kere ellerini yıka derdim) hem de ben söylemeden gitti sonra üstünü çıkarttı ve kulelere bakmadı bile. Daha sonra geldi “anne hatırlıyorsan tekrar yapalım kulelerimi” dedi.

Gözlerim ışıldadı, sistem işlemişti. Hala kuleler odanın ortasında duruyor bir sonraki seansa kadar da duracak gibi.

Pratik #2

Okuldan çıkışta resim dersi malzemelerini almak için Nişantaşı’na gitmemiz gerekti. Yorgun olduğunu biliyordum ama arkadaşı da annesiyle aynı yere gideceği için önce parkta oynarlar sonra eşyalarımızı alırız dedik. Birlikte bir dondurma yedik, parkta oynadılar üstelik hiç bir sorun olmadan ancak artık yorulmaya başladığını fark ettim ve birden “saklambaç oynamak istiyorum ama ben yummayacağım” diye sızlanmaya başladı. Biraz ağlamasına izin verdim bu seans çok kısa sürdü ve ” gidip eşyalarımızı alalım sonra eve döneriz” diyerek parktan ayrıldık. Nedense birden aklına ” benim hiç legom yok, bebek legolarımı Elvin’e verdik bende kalmadı yerine de büyük legosu almadık” dedi ve bu sefer “legom yok”diye ağlamaya başladı. Kırtasiyeye geldiğimizde kriz gittikçe büyüyordu. Arkadaşının annesi arada ” aa ama bak şimdi gidip şunu alıcaz bunu yapıcaz” diye iyi niyetle onu teselli etmeye çalıştı. ( müdahele #1 ama yanlış anlamıyorum yargılamıyorum bunu çünkü bu normalde benim de yapacağım bir yaklaşım olurdu) Erin bunu duyunca daha da ağlamaya başladı. Kırtasiyeye girdiğimizde başka bir anne ” aa ama bak benim kızım … hiç ağlamıyor sen niye ağlıyorsun” dedi ve eliyle başını okşamaya çalıştı. ( müdahele #2 yargılamıyorum ama bu son noktayı koydu) Bunu duyunca iş çığırından çıktı bende eşyaları alıp hızlıca oradan çıktım hemen yan apartmanda merdivene oturdum. Geldi yanıma oturdu ve nasıl ağlıyor ” benim legom yok” diye. Bir süre “böğürerek” ağlamasına izin verdim .Kırtasiyenin çalışanı dışarı çıktı ve ” müdahele #3 hanfendi çocuğunuz rahatsız galiba yardıma ihtiyacınız var mı? ” dedi. “Teşekkürler sorun yok hallediyoruz” dedim ama sanırım çok rahatsız oldum bunu söylemesinden yine de sakinliğimi korudum hem adama hem Erin’e.

“anne ama sen bana hiç lego almıyorsun”

” lego almadığımı mı düşünüyorsun”

“evet”

“lego almadığım için bana kızıyor musun?”

“evet kızıyorum söz verdin ama şimdi almıyorsun” ( yeni eve taşınırken kendi yaşına uygun lego alacağımızı söyledik bu arada yani haklı ama zamanı bilemiyor elbette)

” evet doğru söylüyorsun ama bugün değil haftaya taşındıktan sonra yani yeni odana yerleşirken yeni oyuncaklarını da yerleştireceksin”

Bu arada ağlamak devam ediyor ve toplam 15 dk. oldu. Sakinliğimi koruyorum, alnımın ortasını tetikleyen o sinir olma duygusunu dışarda bırakmaya ve ağlamasına alan sağlamaya çalışarak.

17. dakikada ” tamam anne bir oyun oynayalım. kalem mi lego mu?

“kalem”

“bııırtt bilemedin! sandalye mi lego mu?

“sandalye”

“bırtt bilemedin sıra sende”

Bu arada ağlama bıçak gibi kesilmiş, ayağa kalkıp eve doğru yürümeye başlanmış durumda. Bu oyunu biraz daha oynayıp daha sonra takside başını göğsüme yaslayıp eve kadar geldi ve ben bittiğini düşündüm oysa eve girdiğimizde kendini yere attı ve tekrar” benim legom yok” diye ağlamaya başladı. Ben bu sefer sarılmadan uzaktan eşyalarımı yerleştirirken sadece yanında durarak hala ağlamasına izin verdim ve en sonunda ne dedi sayın okur ?

“anne bana kızıyorsun sen di mi şimdi? “

“sana neden kızdığımı düşünüyorsun”

“ben ağladığım için”

“ben seni çok seviyorum”

sarıldım, sarıldı. Sustu. Gitti ellerini yıkadı ( hiç söyletmeden) üstünü değiştirdi ve koltuğa uzandı dinlenmek için, bende yemek hazırlamaya giriştim.

Pratik #3

Bu pratikteki olayı bugün tam hatırlamıyorum, yine bir ağlama krizi, istediği bir şey olmamış.. yine tutum aynı bende ve ağlamanın bitiş noktasındaki konuşma:

” anne biliyor musun ben korkuyorum”

“neden korkuyorsun? “

“okuldaki kuralları öğrenemezsem diye korkuyorum”

ağladığı konu ya bir oyuncak ya da bunun gibi bir şey ama altından çıkan sonuç bu!

Kolay değil! itiraf ediyorum. İyi niyetle ağlamayı durdurmak için yapılan girişimler bazen sert bazen sert olmadan onu ağlaması için bırakan anneye zor geliyor. Yani teoriyi okumak başka pratik başka bunu anladım bugün hele ki sokağın ortasında olması bambaşka! İnsanların kafayı çevirip çevirip bakması, “sorunu var herhalde yardım edelim mi demesi” yönetilmesi zor bir süreç ama bu iki örnek de olduğu gibi ağlaması bitince görünürdeki ağlama sebebi yok oluyor kuleleri hemen yapmaması ya da legosunun olup olmamasını tekrar etmemesi gibi çünkü bence esas ağlama sebepleri bunların çok uzağındaydı ve ağlayarak bu sebepten kurtulunca görünürdeki sebep de yok oldu.

İnancım ise bu ağlama alanlarını genişlettikçe ağlama oranları da azalacak ve stresi daha kolay yönetebilecek ve yine ağlamak istediğinde sorgusuzca ve büyük bir keyifle ağlayacak. Ben koskoca kadın yeri geldiğinde bir kafede oturarak göz yaşlarım yüzümden süzüle süzüle ağlamak istiyorsam ve ağlıyorsam üstelik kendimi ifade edecek, ağlamamı sağlayan sebepeleri anlatabilecekken kelimelere ulaşamayıp gözyaşlarımla ifade ettiğime göre 5,5 yaşındaki bir çocuk da gün boyu yaşadıklarını ağlayarak boşaltma hakkına sahip diye düşünüyorum.

Pratiklerim devam edecek. Bu sonuçta deney. Biz küçükken nasıldı ağlamalar hatırlamıyorum” ne var bunda ağlanacak, hadi git odanda ağla, cici çocuklar ağlamaz ” gibi tepkiler almış olabiliriz çoğumuz ve ben dahil şimdi çocuğumuza bunları söylüyor da olabiliriz ama ben bu teoriyi test etmeden bırakmam arkadaş! İki seferdir sonuç pozitif zira!

O kadar yazdın seminer notu diye kendin uygulayabiliyor musun diye kendi kendime sorarken bu uygulamaları ve sonucunu paylaşmak istedim.. devamı gelir herhalde ..