El yazısından daha çok düz yazı yazmayı seviyorsun bu yüzden İtalyanca ödevlerini daha büyük keyifle yapıyorsun

“İtalyancada el yazısı zorun değil ki ” diye sevinerek..

Tarihimize not düşelim .. yine yeniden seneler sonra İtalyanca  ödev yapmak!

“kimin hayatini yaşıyorsun sen? Kendininkini mi? Öyle mi? Hep mi? Dursan baksan simdi ne kadar kaldın bu hayatta? Kendinde ne kadar sen varsın? Dursan baksan simdi, kendini ikna ede ede ne kadar yol gittin kendinden ” olması gereken bu” diye” Ece Temelkuran | ikinci yarisi s:98

ben kimin hayatını yaşadığımı düşünüp dururken bu arada oğlumun iki tane dişi düşüyor _sonunda_ bir tanesi düşüyor ötekisini dişçiye gidip çektirmek istiyor birine hediye geldiği için :=) aklıma geliyor  o düşen dişin çıktığı gün!  #7ay6gün# diye not düşmüşüm! Yeni adı DİŞSİZ ! “S”ler patlıyor konuşurken.. çok sevimli oluyor.. “anne A’ları da döndüremiyorum şimdi ben” diyor ..

“anne” diyor artık “başım şişti şu müziğini kulaklıkla dinlesene“..kendi yapacakları var çoğunlukla benimkiler dokunuyor ona..

sabah oluyor evde, kedimiz Gölge var artık 4. kişi olarak bize sırnaşan, sevgi bekleyen ilgi bekleyen..gelip boynumuza sürünüp sıcak sıcak güne başlatan..

sonra ne bilim Erin alt yazılı film seyretmeye başladı evet durdura durdura ama seyrediyor işte : OKUYOR! gece uyumadan önce artık herkes KENDİ kitabını okuyor birileri hala içinden okuyamıyor ama diğeri okurken onu dinlerken kendinden geçiyor.

Matematik ödevi diye bir şey var yaşantımızda, kuru fasulyelerle sayıyoruz 20 den 8 çıkarsa diye..

gözlerimden yaşlar boşalıyor sonra birden bire ” anne ben büyümek istemiyorum büyüyünce başka evde yaşamak zorunda kalıcam di mi ? ” diye sorduğunda.

“Baba çok üşüyorum” dediğin de battaniye yerine ” annemin sıcaklığını istiyorum onun yanında gidicem ısınırım” dediğinde.. boşalıyor işte yaşlar.. içim .. durup durup sarılasım geliyor

oysa ben çoğunlukla yokum ortalarda!

.. mükemmel anneliğin olmadığını çok zaman var ki anladım.. olamazsın.. hata yaparsın.. “okul sütü” denen elinizi sürmediğin merete izin verirsin. “anne ama arkadaşlarımın aypedi var anlatıyorlar çok güzel oyunlar vaarrr nooluur bi tane alalım, transformers yerine onu alalım” dediğinde ” ulan alsam mı acaba? n’olcak ki zaten alınacak ha bugün ya yarın hem bende belki kullanırım işime yarar neden olmasın?” diye düşünürsün almazsın kalbin acır “çocuum arkadaşlarının arasında eksik mi kalıyor?” diye, alırsın ödün patlar yarın bir gün koca kişinden duyacağın ” haa bak gördün mü aldın da böyle oldu?” cümlesi ihtimaline karşı..

eve bir kediyi alma cesaretini gösterip tam da onunla yaşamaya alışırken ” ama anne bir tane de beyaz kız almamız lazım rüyamda gördüm 1500 tane yavruları olacak noolur kız olmadan sıkılır Gölge” dediğinde gözlerin yerinden fırlar, içten içe ” ya valla bi de beyazı negzel olmaz mıydı” dersin.. “böyle mini mini de yavruları olur sonra”

okulda en çok öğretmeni yaşıyor O’nu diye hayıflanırsın ..sevgi sözcüklerini paylaştığı başkaları da vardır artık hayatında..paylaşırsın.. kıskanırsın..

mükemmel anne olamazsın mükemmel eş mükemmel sevgili mükemmel evlat mükemmel abla mükemmel arkadaş mükemmel biri!

dengeni bulabilmek için içsel ve dışsal yardımlar alırsın.. 9 gün boyunca detoks yaparsın!! birden yavaşlamaya başlar yaşam bu yardımlarla.. kendi içine dönersin  ama yine de yanılırsın çoğunlukla.. hata yaparsın.. ve ağlarsın bazen bahar gelse bile..

Ece Temelkuran’ın dediği gibi

”kadınlar, bazen çocuğudur kendinin. bu yüzden herhalde ağladıklarında ne kalpleri kırıldı diye ne canları yakıldı diye ağlarlar. kadınlar ağladıklarında, ekseriyetle “kıyamam ben sana,” diye gizlice kendilerine sarılırlar. yalnız kadınlar kendilerine anne merhameti göstermek mecburiyetinde kalırlar.

yalnızlıklarına, kadınlıklarına, çocukluklarına, annelerine, hayata… hep birlikte ne varsa o bütüne ağlanır. yoksa dizdeki yara ya da kalpteki kırık değildir. hep kırılmasına ağlanır, hep düşülmesine, hep ama hep aynı şey olmasına… niyesine ağlanır bunların.

her bir küçük yara eklendiğinde eski izlere, bütün bu yara zincirine ağlanır. her ağlama bu zincire bir anne sarılmasıdır. ‘gel bakiim sen buraya’dır o, ‘nasıl kıymışlar benim güzel kızıma’dır.”

Ece Temelkuran | İkinci Yarısı

bu arada bir de cemreler düştü havaya, suya, toprağa, kalbime.. işte geliyor bahar.. baharlar ki sonu ilki fark etmez, çiçekler açtırır içimde.. baharlar ki mart ayıdır benim için.. ve o baharlar ki 16 marttır benim için..iyi ki VAR’ım dedirten..

Tıpkı Online Anne’nin de dediği gibi “ama o ağlarken asıl ben delirmeyeyim diye bana bir şey önerilmesi lazım” İşte en zor kısmı da burası ! Derin bir nefes almak.. ve baş koyduğum bu yola devam etmek de benim anahtarım oldu. Sakin kalmayı öğreniyorum bende: bu da benim dersim! Kendimle ilgili de bir yolculuk aslında bu sadece çocuğun ağlamasına izin vermek değil tüm çıplaklığıyla!

Pratik #1

Okuldan eve geldi bu hafta Erin. Mız mız mız! Anneannesi olduğu için kısa sürüyor: çok özlediği için sorun yok gibi. Sonra odasına geldi. Bir akşam önce birlikte yaptığımız tahta kuleler vardı odanın ortasında. Kesinlikle odanın ortasında tam ayak altında ama yıkılmamaları gerekiyor! Öyle istiyor. O’nun odası sonuçta ama tam taşınma arifesinde onlara çarpmadan hareket etmek de imkansız: her yer koli dolu ve o an geliyor: ayağı kulelere çarpıyor ve daha tahtalar halıyı göremeden etinden et koparırcasına ağlamaya başlıyor. Evet geldi o istediğim an : ağlıyor ve ben yeni öğrendiğim bu teoriyi test edebilirim. Yanında durdum önce ve hiç sesimi çıkartmadım. Saat henüz 17:00 olmamış ancak otomatik pilot devreye girdi ve annem ” karnı aç tabii bir şeyler hazırlayalım” dedi. Bunu yaptığı için suçlamıyorum tabii ki onu çünkü o saatlerde mızmızlandığı zaman hep karnının acıktığını düşünüyorduk ve gidip atıştırmalık bir şeyler hazırlıyorduk. “Dur anne bence aç değil” dedim. Bu arada ağlıyor tabii. Bir ara sesim dilime ulaştı ve ” kuleler yıkıldığı için kızdın mı? ” diye sordum. “Hayır anne çok üzüldüm”dedi. İçimdeki otomatik pilot : ” istersen yine yapabiliriz birlikte”dedi. Aletha’nın sesi kulaklarımdan girerek o pilotu durdurdu ve elimle başına dokundum, tahmin edin ne oldu : daha çok ağladı! Otomatik pilot bu sefer ” Erincim bunda ağlanacak bir şey yok yaparız tekrar” diye fısıldadı. Aletha devreye girerek : “ağlanacak bir şey var tüm gün okulda çok yoruldu, üstüne parkta oynadı ve okulda ne gibi stressler yaşadı kendinin bile fark etmediği ve kelimeler ile sana anlatamadığı bilmiyorsun bırak ağlasın sen sadece orada dur” dedi.

Sadece orada durdum yaklaşık sadece 5 dakika ağladı sonra hiç bir şey yokmuş gibi gitti elini yüzünü yıkadı (eve girdiğinde ellerini yıkamamıştı ve normalde olsa 10 kere ellerini yıka derdim) hem de ben söylemeden gitti sonra üstünü çıkarttı ve kulelere bakmadı bile. Daha sonra geldi “anne hatırlıyorsan tekrar yapalım kulelerimi” dedi.

Gözlerim ışıldadı, sistem işlemişti. Hala kuleler odanın ortasında duruyor bir sonraki seansa kadar da duracak gibi.

Pratik #2

Okuldan çıkışta resim dersi malzemelerini almak için Nişantaşı’na gitmemiz gerekti. Yorgun olduğunu biliyordum ama arkadaşı da annesiyle aynı yere gideceği için önce parkta oynarlar sonra eşyalarımızı alırız dedik. Birlikte bir dondurma yedik, parkta oynadılar üstelik hiç bir sorun olmadan ancak artık yorulmaya başladığını fark ettim ve birden “saklambaç oynamak istiyorum ama ben yummayacağım” diye sızlanmaya başladı. Biraz ağlamasına izin verdim bu seans çok kısa sürdü ve ” gidip eşyalarımızı alalım sonra eve döneriz” diyerek parktan ayrıldık. Nedense birden aklına ” benim hiç legom yok, bebek legolarımı Elvin’e verdik bende kalmadı yerine de büyük legosu almadık” dedi ve bu sefer “legom yok”diye ağlamaya başladı. Kırtasiyeye geldiğimizde kriz gittikçe büyüyordu. Arkadaşının annesi arada ” aa ama bak şimdi gidip şunu alıcaz bunu yapıcaz” diye iyi niyetle onu teselli etmeye çalıştı. ( müdahele #1 ama yanlış anlamıyorum yargılamıyorum bunu çünkü bu normalde benim de yapacağım bir yaklaşım olurdu) Erin bunu duyunca daha da ağlamaya başladı. Kırtasiyeye girdiğimizde başka bir anne ” aa ama bak benim kızım … hiç ağlamıyor sen niye ağlıyorsun” dedi ve eliyle başını okşamaya çalıştı. ( müdahele #2 yargılamıyorum ama bu son noktayı koydu) Bunu duyunca iş çığırından çıktı bende eşyaları alıp hızlıca oradan çıktım hemen yan apartmanda merdivene oturdum. Geldi yanıma oturdu ve nasıl ağlıyor ” benim legom yok” diye. Bir süre “böğürerek” ağlamasına izin verdim .Kırtasiyenin çalışanı dışarı çıktı ve ” müdahele #3 hanfendi çocuğunuz rahatsız galiba yardıma ihtiyacınız var mı? ” dedi. “Teşekkürler sorun yok hallediyoruz” dedim ama sanırım çok rahatsız oldum bunu söylemesinden yine de sakinliğimi korudum hem adama hem Erin’e.

“anne ama sen bana hiç lego almıyorsun”

” lego almadığımı mı düşünüyorsun”

“evet”

“lego almadığım için bana kızıyor musun?”

“evet kızıyorum söz verdin ama şimdi almıyorsun” ( yeni eve taşınırken kendi yaşına uygun lego alacağımızı söyledik bu arada yani haklı ama zamanı bilemiyor elbette)

” evet doğru söylüyorsun ama bugün değil haftaya taşındıktan sonra yani yeni odana yerleşirken yeni oyuncaklarını da yerleştireceksin”

Bu arada ağlamak devam ediyor ve toplam 15 dk. oldu. Sakinliğimi koruyorum, alnımın ortasını tetikleyen o sinir olma duygusunu dışarda bırakmaya ve ağlamasına alan sağlamaya çalışarak.

17. dakikada ” tamam anne bir oyun oynayalım. kalem mi lego mu?

“kalem”

“bııırtt bilemedin! sandalye mi lego mu?

“sandalye”

“bırtt bilemedin sıra sende”

Bu arada ağlama bıçak gibi kesilmiş, ayağa kalkıp eve doğru yürümeye başlanmış durumda. Bu oyunu biraz daha oynayıp daha sonra takside başını göğsüme yaslayıp eve kadar geldi ve ben bittiğini düşündüm oysa eve girdiğimizde kendini yere attı ve tekrar” benim legom yok” diye ağlamaya başladı. Ben bu sefer sarılmadan uzaktan eşyalarımı yerleştirirken sadece yanında durarak hala ağlamasına izin verdim ve en sonunda ne dedi sayın okur ?

“anne bana kızıyorsun sen di mi şimdi? “

“sana neden kızdığımı düşünüyorsun”

“ben ağladığım için”

“ben seni çok seviyorum”

sarıldım, sarıldı. Sustu. Gitti ellerini yıkadı ( hiç söyletmeden) üstünü değiştirdi ve koltuğa uzandı dinlenmek için, bende yemek hazırlamaya giriştim.

Pratik #3

Bu pratikteki olayı bugün tam hatırlamıyorum, yine bir ağlama krizi, istediği bir şey olmamış.. yine tutum aynı bende ve ağlamanın bitiş noktasındaki konuşma:

” anne biliyor musun ben korkuyorum”

“neden korkuyorsun? “

“okuldaki kuralları öğrenemezsem diye korkuyorum”

ağladığı konu ya bir oyuncak ya da bunun gibi bir şey ama altından çıkan sonuç bu!

Kolay değil! itiraf ediyorum. İyi niyetle ağlamayı durdurmak için yapılan girişimler bazen sert bazen sert olmadan onu ağlaması için bırakan anneye zor geliyor. Yani teoriyi okumak başka pratik başka bunu anladım bugün hele ki sokağın ortasında olması bambaşka! İnsanların kafayı çevirip çevirip bakması, “sorunu var herhalde yardım edelim mi demesi” yönetilmesi zor bir süreç ama bu iki örnek de olduğu gibi ağlaması bitince görünürdeki ağlama sebebi yok oluyor kuleleri hemen yapmaması ya da legosunun olup olmamasını tekrar etmemesi gibi çünkü bence esas ağlama sebepleri bunların çok uzağındaydı ve ağlayarak bu sebepten kurtulunca görünürdeki sebep de yok oldu.

İnancım ise bu ağlama alanlarını genişlettikçe ağlama oranları da azalacak ve stresi daha kolay yönetebilecek ve yine ağlamak istediğinde sorgusuzca ve büyük bir keyifle ağlayacak. Ben koskoca kadın yeri geldiğinde bir kafede oturarak göz yaşlarım yüzümden süzüle süzüle ağlamak istiyorsam ve ağlıyorsam üstelik kendimi ifade edecek, ağlamamı sağlayan sebepeleri anlatabilecekken kelimelere ulaşamayıp gözyaşlarımla ifade ettiğime göre 5,5 yaşındaki bir çocuk da gün boyu yaşadıklarını ağlayarak boşaltma hakkına sahip diye düşünüyorum.

Pratiklerim devam edecek. Bu sonuçta deney. Biz küçükken nasıldı ağlamalar hatırlamıyorum” ne var bunda ağlanacak, hadi git odanda ağla, cici çocuklar ağlamaz ” gibi tepkiler almış olabiliriz çoğumuz ve ben dahil şimdi çocuğumuza bunları söylüyor da olabiliriz ama ben bu teoriyi test etmeden bırakmam arkadaş! İki seferdir sonuç pozitif zira!

O kadar yazdın seminer notu diye kendin uygulayabiliyor musun diye kendi kendime sorarken bu uygulamaları ve sonucunu paylaşmak istedim.. devamı gelir herhalde ..

Hey doğa ana.. ne gerek vardı böyle bir şölenle hayattaki 35. yılımı tamamladığım günü kutlamaya.. mahçup ettin beni! Seni sevdiğimden yaptın değil mi 🙂 Ne yazık ki şehrin göbeğinde yaşayarak bu şöleni seyredemedim ama kalbime akan yıldızlar da en az seninkiler kadar parlıyordu tüm gün boyunca.

Bu sabah 36. senemin ilk günündeyim. Ne oldu biliyor musun ?

Hiç bir şey!

Sabaha karşı uykusunu çişinden daha değerli kılan oğlum’un ıslattığı çarşafları makineye koyarak uyandım mesela, sonra evi temizlemeye gelecek olan hanıma yardım olsun diye tüm evi temizledim! Ütüleri katladım ki rahat ütülesin, karmaşık dururken dağ gibi duruyor ya ” abla ben haftaya yapayım çok bunlar” demesini gerektirecek ürkmeyi yaşatmasın. Yıkanmış bulaşıkları yerleştirdim ki diğerlerini yerleştirmek için bahaneler yaratmasın. Sonra yapıştırılacak albümleri dizdim, akşam için hazırladım, bugünkü çekim için pillerimi, kartlarımı toparladım, arada kendime evi mis kokutan kahvemi de yaptım ama hala kahvaltımı hazırlayamadım, bugün kargoya verilecek işleri paketledim, incinmiş bileğime arnica masajımı yaptım, tüm mailleri, mesajları, twitter, facebook, instagram mesajlarını okudum cevapladım, birazdan giyineceğim ah pardon hanım için çay demleyeceğim, evden çıkmadan bana kalan biraz zamanda düzenlenecek ve teslime hazırlanacak fotoğraflara el sürmeliyim.. meliyim.. malıyım.. hayatı kaldığı yerden devam ettirmeliyim..

dün sabah oysa eski dostlarla edilecek bir kahvaltıya çıkmadan, ocak ayının başında parlayan kış güneşi eşliğinde

* anikom bugün benim doğumgünüm biliyor musun
* hiii ne alim sana anne
* sen bir öp yeter.. ömrümün hediyesi sensin zaten

derken ki gözlerinin parıldaması oğlumun..

akşam da eve dönerken babasına

* anneme hediye alalım

* ne alalım

* giyecek alalım

* yok giyecekten başka birşey alalım

* boza alalım

saflığını ..nerelerde

ne zaman

hangi yaşımda

bıraktığımı

düşünüyorum..

35 sene geride kaldığında, kalbimde yıldızlar saçan oğlumun gözleri olmadan nasıl yaşarmışım diye düşünmeden duramıyorum. Değişen bir şey yok. Biri bundan sonrası ” stabilize” diyor bir diğeri ” buzlu”

Bense bu şehirde kaldıkça da bu hız içerisinde

“ne zaman bittin be ömür sen” cümlesini söylerken bile  27 de kaldığımı düşüneceğime eminim.

ve ben bu sene çok büyüdüm.. çok öğrendim.. daha da var.. var..

Dün, beni yetişemeyeceğim hızda kutlayan tüm dostlara teşekkür ederim..

hah! şimdi kapı çaldı, hanım geldi.. ( saat 09:45 ) çayını koyayım sonra yol alayım ben .

Sen kitap okuyorsun ya.. hah işte uykun gelirse kitabı kapatırken bunu arasına koy sonra uykun bitince yine kitabı açtığında nereden kaldığına emin olursun

annem benim.. sen ne zaman büyüdün de bana okuldan anneler günü hediyeleri getirmeye başladın ki ? ..bakıp bakıp gözlerim doluyor ..

annem benim.. ben sadece seninle kağıtta boya yaptığımda değil sana her baktığımda seviniyorum ..

annem benim

ben de seni çok seviyorum ..

ota b*ka ağlamanın annelik olduğunu bana öğrettin .. öyle işte..

Demiştim Sanal Yaşama veda diye..Bu sanal yaşama veda kampanyam dahilinde taa en başından beri işin içerisinde olsam da bir türlü tam içerisine giremediğim, konuşmaları takip edemediğim daha doğrusu anlayamadığım bir şey yazsam da iki bozuk yiyip sayfayı “tamam tamam” diyerek geri kapattığım ama yine de arada ucundan kıyısından dahil olduğum Nurturia sohbetleri içerisinde 23 Nisan çekilişini kaçırıyormuşum!

Dün kapı çaldığında ve kargo Erin’e bir hediye getirdiğinde “amanın!!! “dedim.. bizden de birileri hediye beklemekte ve biz bunu yani ben bunu atladım!

Yanaklar kızardı..hemen hızlıca 23 Nisan hediye arkadaşımıza bakıldı veee tanıdık bir isim 🙂 Adreste de Harbiye Mahallesini görünce ” hah !” dedim “harika” gider elden veririz …Vefekat sonra organizasyonu  yapan arkadaşım “ama onlar başka şehirde be Ayça zor olmaz mı?” dediğinde bir de hediye arkadaşımıza mail atmış olmanın verdiği utançla yüz daha da kızardı ..

Bugün Erinle hazırlanıp yarın hediyemizi göndereceğiz ve şimdi kendi hediyemizin tadını çıkartıyoruz..

Yasemin & Ekin & Mehmet… Erin hediyeyi açarken ben o sırada ” noluuyo leynn makine bozuldu netlemiyor nassı yanii” diyerek kendi kendimi yerken tam yüz ifadelerini yakalayamadım! Makine auto focustan manuel focusa gelmiş tabii bu arada bunu fark edene kadar aklım tavana yapıştı geri geldi 🙂

Hediyeyi açtı ve

“Annnee  vayyy beee hem de değiştirilen bir arabaaa buuu” diye bir bağırdı..

Esas bir sonraki zarfın içinden çıkanı görünce benim bağırmamdı duymanızı istediğim!! Zaman fakiri ben bir fırsatını bulup da şu sergiye gidemeyeceğim için hayıflanıyordum. Vesile oldunuz! Çok teşekkürler.. Erin dinazorları duyunca çok heyecanlandı zira son aylarda evde dinazor, ejderha, canavar, hayalet canavarları, ayı canavaları, ninjalar v.b..kol geziyor.. onlarla yatıp onlarla kalkıyoruz..Bileti görünce

“annee o tiratyoya ( sergi sinema hepsinin toplu adı tiratyo) gidince bana bu dinazordan alalım tamam mı!” diye de işini garantiye aldı!!

Bundan daha güzel bir hediye olamazdı ..

İyi ki diyorum arada Nurturiaya bakıyormuşum 😉
Sıra bizim yüz güldürmemizde ..

Su çiçeğini nereden aldığını bilmiyoruz, yuvada Erinden başka kimsede çıkmadı, etrafımızda da yok ?? Olması gerekiyordu oldu.. hayırlı hastalık denirmiş..hayırlısıyla atlattık 🙂 Atlatırken neler oldu?

Erin’in bir doz su çiçeği aşısı olduğu için öncelikle hafif atlattı. İkinci doz aşıyı olmamıştı.. olmaya da gerek kalmadı..doğal yolla aşılandı.
Ateş yoktu. Ancak döküntüler başlamadan bir hafta kadar önce “kulağım ağrıyor” diyordu. Artınca doktora götürdük ama nezleye bağlı ödem olabileceği tanısıyla geri döndük. Şimdi okuduklarıma bakınca aslında sinyallerini o zaman vermeye başlamış olduğunu düşünüyorum. Nerede okuduğumu bulamadım ama havadan bulaşan virüs önce lenf yollarına yerleşirmiş. Tabii kulağı ağrıyor belki de su çiçeği diyemiyor insan .. değil demek aklına gelmiyor bile 🙂 Bu benim teorim tabii olmayabilir de..

Suçiçeğinin en sık görülen belirtileri döküntü, ateş, öksürük, baş ağrısı ve iştahsızlıktır. Döküntü başlangıçta kafa derisi ve vücutta başlar ve yüze, kollara ve bacaklara yayılır. Döküntü genellikle 200-500 döküntü arasındadır ve kaşıntılıdır. Hastalık yaklaşık 5-10 gün sürer.

Döküntüler başladıktan sonra Erinde 2 gün boyunca kaşıntı hiç olmadı. Kafa derisindeki döküntüler ve vücudundakiler su çiçeği olduğunu söylese de kaşıntı olmaması soru işareti bıraktı kafamda.. derken kaşıntıları başladı! Doktorun verdiği sulu pudrayı kullandık ama bu sefer kıyafetini indirince yapışma oldu ve daha çok sıkıntı verdi. Bir kere antihistaminik şurup verdim onun dışında en iyi gelen şey banyo yapmak oldu. Sürekli kıyafet değiştirmek ve su!

Su çiçeğinin bir tedavisi yok.. başlıyor ve geçiyor..Bu arada ben bulaştırır mıyım diye çok araştırdım malum doğumlara gitmem gerek. Hayır .. sadece geçiren kişi bulaştırıyor. Ben daha önce geçirmiş olduğum için bende bulaştırma söz konusu değildi.. tabii bu bilgi insanların size cüzzamlı gibi bakmasına engel olmuyor. Oysa ki eskiden suçiçeği, kabakulak geçiren çocukların yanına bebekler getirilirdi erken yaşta atlatın diye.. İşin en sıkıcı tarafı bu oldu!

Normalde 1 hafta içinde bitmiş olmasına rağmen bugüne kadar yuvaya göndermedim Erini. Bu sabah gitti: ama anne ben senden yakına gitmek istemiyorum diyerek.. alıştı tabii evde olmaya 🙂

Evde olduğu günler içerisinde yuvadan arkadaşları aradılar 🙂 Bu çok güzeldi.. bizimki dondu kaldı bir ağızdan tüm arkadaşlarından “geçmiş olsun Eriiinnnn” diye duyunca. Ah ben bu yuvayı çok seviyorum!

Gelelim Erin’in su çiçeği teorilerine.

TEORİ #”

E:Annee.. ben neden suçiçeği oldum biliyor musun?

A:Bilmiyorum çocum anlat bakim

E: ben şimdi çiçeğim yaaaa..anneannemde geçen gün beni suladı…

A: eeee

E:ben de su çiçeği oldumm

TEORİ #2

E: Anneee.. bengeçen gün atkımı takmadım yaa kulağım ağrıdı hani
A: eee
E: İşte bir tane sinek ağzımdan girmiş olmalı..
A: neden ki ?
E: e girdi işte..içerden beni yedi yedi taa akarnıma kadar ..sonra bu su çiçeği geldi.. beneklerim oldu
A: İç ses – balık burcu işte..hayal gücü

Dün akşam Erin odasında tren yolunu kurarken kendisinden gelen türkü ile gülümseme sardı suratımı:

BEN SENİ SEVDUGİMİ DÜNYALARA DUYDURDUUMM.. BEN SENİ SEVDUGİMİİİ DÜNYALARAA DUYDURDUM

En küçük Kazım Koyuncu hayranı sanırım Erin. Bütün hayde albümünü ezberlemiş durumda!  Aşağıda dinleyeceğiniz şarkısını baştan sona ezeberlemiş en çok da KUKULİ KUKULİİİ derken sırıtıyor 🙂

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=IYXOLyoRBck[/youtube]

——

Sabah kahvaltıda birden durgunlaştı ve arkasından:

Erin: Anne hani kek yapıyoruz ya üstüne limon sıkıyoruz kabarıyor..işte onun gibi
Ben: o ne demek ?
Erin: ayağım yanıyor anne.. onun gibi kabarıyor.

Açtık baktık ayağı kıpkırmızı, ben önce panikledim ne olduğunu anlamadığım için ve tam da o sırada Alpay fark etti ki ayağı karıncalanıyor! Ayağını altına almış otururken sonra aşağıya sarkıtmış ve karıncalanmayı hissetmiş ve pek tabii onun ne olduğunu bilemediğinden limonun kabartma tozunun üstüne geldiği zamanki kabartmasına benzetmiş…

—–

Yuvada pek tabii arkadaşları var ve ilişkileri ilerliyor. Sevdikleri ve sevmedikleri diye ayrılmaya başladı ama her gün bu liste değişiyor. Bu haftasonu DD’ye takmıştı kafayı, uyku öncesi neler yaptık konuşması sırasında:

Erin: anne DD minderi benim üstüne fırtalıp beni yere yatırıyor. Hiç sevmiyorum
Ben: Söyle o zaman sevmediğini
E: yok ben lobutu alıcam çakıcam ona
Ben: /iç sess hasss…/ olm niye çakıyorsun ki söyle hoşlanmadığını ..konuşarak da halledebilirsin. Bak DD ben böyle oynamayı sevmiyorum diyebilirsin /sanki ben her şeyi konuşarak halledebiliyormuşum gibi bırak çaksın çocuk/
Erin: O zaman T ‘ye söylim ben onu duvara sıkıştırsın.
Ben: Niye T’ye söylüyorsun?
Erin: Çünkü o savaşçı mija (NİNJA) o sıkıştırır
Ben: //iç ses..mafioso çocuk.. çete kuruyor birde// olm saçmalama bence sen konuş en iyisi başkalarından böyle şeyler istenmez
Erin: Tamam o zaman aynen senin söylediğini söyliyim ben ona
Sabah uykudan kalktığında gözünü açar açmaz,
Erin: Anne ben DD hakkında düşündüm.
Ben: Neye karar verdin
Erin: En iyisi lobutla mindere çakim ben
Ben: Tamam oğlum en doğru kararı vermişsin.

Benimle olan konuşması tatmin etmedi sanırım aynı olayı anne annesiyle paylaşmış. Anneannesin d

e “çak olm sen bi tane ona olsun bitsin” demiş

Ne varsa eskilerde var ! 🙂

——

Aybalanın çocukları anlamak yazısını anlattım dün gece Alpay’a. O sırada Erin hala trenleri ile oynuyor ve bizi duymuyordu. Yatağa yattık ve bana dedi ki :

Anne bu battaniyenin üstüne bir tane kalp çizer misin?

🙂

Yazıyı okuyunca anlam kazanacak bu cümle sizin için de 🙂