Bunca sevdiğimi bilmiyordum Nazım’ı, o topraklara gidince, miniminacık o kadını seven mavi gözlü devi hissettim yüreğimde. O şiirini de severim fakat buradan buyrun, her seferinde gözlerimi dolduran bu dizelere:

Su başında durmuşuz,çınarla ben.
Suda suretimiz çıkıyor,çınarla benim.
Suyun şavkı vuruyor bize,çınarla bana.

Su başında durmuşuz,çınarla ben, bir de kedi.
Suda suretimiz çıkıyor,çınarla benim, bir de kedinin.
Suyun şavkı vuruyor bize,çınarla bana, bir de kediye.

Su başında durmuşuz,çınar, ben, kedi, bir de güneş.
Suda suretimiz çıkıyor,çınarın, benim, kedinin, bir de güneşin.
Suyun şavkı vuruyor bize,çınara, bana, kediye, bir de güneşe.

Su başında durmuşuz,çınar, ben, kedi, güneş, bir de ömrümüz.
Suda suretimiz çıkıyor,çınarın, benim, kedinin, güneşin, bir de ömrümüzün.
Suyun şavkı vuruyor bize,çınara, bana, kediye, güneşe, bir de ömrümüze.

Su başında durmuşuz.
Önce kedi gidecek,kaybolacak suda sureti.
Sonra ben gideceğim,kaybolacak suda suretim.
Sonra çınar gidecek,kaybolacak suda sureti.
Sonra su gidecek güneş kalacak; sonra o da gidecek.

Su başında durmuşuz.
Su serin
Çınar ulu
Ben şiir yazıyorum
Kedi uyukluyor
Güneş sıcak.
Çok şükür yaşıyoruz.
Suyun şavkı vuruyor bize
Çınara bana, kediye, güneşe, bir de ömrümüze.

Nazım Hikmet

.
Fotoğraflar ben || Xiaomi RedMi Note11 Pro telefon ile çekildi

Nâzım Hikmet
.

Doğru..ben de benzettim Nazım’a.
.Novodevichy Mezarlığını ziyaret ettik elbette.

Gogol ve Bulgakov müzeleri ile Peredelkino’yu gezemedik. Peredelkino Rus edebiyat tarihinde yazarlar kasabası, Nazım da burada yaşamış ve önünden geçtik hava alanına giderken. Muazzam bir kasaba!!

Hava çok güzeldi tam bir sonbahar şöleni yaşadık. Yazdıklarıma baktım da gurme gezi gibi olmuş oysa biz konservatuarı gezmeye görmeye gittik. Sevgili Pelin bize harika bilgiler verdi. Arkada çalan müzik de Pelin ve Erin’nin piyanoda doğaçlama oyunu.
Fotoğraflar bana ait. Cep telefonu ile çekildi.
Paslanmamış kalbim.
Notlarım

Paris, 38 yaşına kadar sayıklayıp ne sebeple bilemem gidemediğim, diline çocuktan aşık olup Fransız haber kanalları izleyerek öğrendiğim şehir. İlk gittiğimde dahi sokaklarına aşina olduğum, bütün Dünya size kalsın bana Paris’i bırakın dediğim, her bir karesini izlerken içimin titrediği fotoğraflarım.

Bir daha ne zaman nasiptir gitmek bilemem, bütün Fransız filmlerini konusundan bağımsız ağlayarak izlediğimi itiraf etmeliyim. 

Ne dersin bir parçam oralardan mı geliyor da hatırlıyor özlüyor? 

Keyifle izleyin dilerim. Bugün olsa başka bir düzenleme yapardım o zaman Ayça’nın düzenlemesi kalsın.

Sene 2013 Haziran, İstanbul Taksim Gezi olayları dönemi üstelik. Muammer Yanma projesi 40 Renk, aylar öncesi ayarlanmış, gittik. Sokak müzik festivalinde fotoğraf çekmeye.

Hikayesi de burada : 

Bu da Pont Neuf. Köprüyü ilk Köprü üstü aşıkları izlediğimde takıldı içim. Bu şehirde en sevdiğim yerin burası olmasının nedenini hiç bir zaman bilemeyeceğim.

Nice seçimi aslında biraz Barcelona’ya ulaşmak için bir ara durak olmasıydı. Nice yaz olmadıktan sonra ne anlama sahip olabilirdi ki diye düşünüyorum ve hala daha öyle düşünüyorum. Denize giremedikten sonra o turkuazın acayip tonuna uzaktan bakmak ciğerci kedisi gibi hissettirdi. Masmavi denize bakarken boğazımıza kadar kapalı olmak iç açıcı değildi.

Yolculuk Mestre tren istasyonundan başladı. İlk aktarma Milano merkez istasyonaydı. Diğer tren ile arasında yaklaşık 1 saat olmasından dolayı istasyondan ayrılmadık. Milano’dan bindiğimiz trende bir kompartımanda bir anne ve kızıyla yolculuk ettik. Anne ve kız annemle kardeşimi anımsattı bana :=)

[metaslider id=190918]

Yollarda insanlarla sohbet etmek pek harika ama onlar tek kelime etmediler. Bir kaç kere İtalyanca olarak ( italyanlardı çünkü) iletişime geçtim ama oralı olmadılar ben de örgüme takıldım. Erin her tren yolculuğunda olduğu gibi ya dizi izledi ya minecraft ile çizimler yaptı. İnternet olmadığı için bundan ileri gidemedi tabii ki.

Kutlamalar kutlamalar

Fransa sınırına girerken doğum günü süprizim

Nice’ ulaşmak için Ventimiglia’da inmemiz ve başka bir trene binmemiz gerekiyordu ama bu trenin rezervasyonu yoktu elimizdeki interrail biletiyle binecektik fakat tren gecikince binmemiz gerekeni kaçırınca gece 12 deki trene kaldık. 10.30 da istasyon kapanıyor ve belki bilirsin tren istasyonları geceleri pek ürkütücü! Bizimle birlikte tek başına seyahat eden Polonyalı bir kızcağız da kaldı istasyonda. Evini tuttuğumuz kişiye ulaşamıyorum çünkü internet yok! Telefon hattımı açtım ve adamı aradım. Gece yarısı geleceğimiz söyledim, sorun yok dedi. Gece yarısı 1 e doğru Nice sokaklarında elimizde telefon sırtımızda çantalar yorgunluktan bitap bir şekilde tuttuğumuz evi arıyorduk ki atom karınca gibi motoruyla biri geldi bizi aldı eviniz aha da burası dedi! Kulübe olsa yatacakken o akşam yorgunluktan bu küçük odayı görünce pek mutlu oldum. Mutfak malzemelerinin yağlı yağlı olması dışında evde başka bir sorun yoktu, ranza ve piyano en önemlisi bir bilgisayar olması hoş bir süpriz olmuştu ama o da neydi! Alpay’ın bilgisayarını tamir etmek için önce evdeki bilgisayarı tamir etmesi gerekti tabii ki de! Yine de bilgisayarını tamir edemeden ayrılacaktı Nice’den.

Ertesi sabah ben erkenden döktüm kendimi sokağa. Zaten avuç içi kadar yer. İstasyonun karşısından ekmek ve kruvasanları kaptım, marketten kahvaltılıkları aldım. Zira Fransızlara ve İtalyanlara kalınca kahvaltı biz Türkler için azap. Evde mis gibi yumurtamızı kırıp tabii tencere tavaları puripak temizledikten sonra kendimizi sokaklara attık. Hava olduka güneşli ama hafif serindi. Sahile kadar yürüdük. O harika denizi seyrettik ve sonra kocaman bir park keşfettik.

Herkesin öğlen arasında gelip, yemeklerini yediği oturduğu her yaş seviyesi için ayrı ayrı oyun alanlarının olduğu muazzam parkta saatlerimizi geçirdik. Evde hazırladığımız yine peynir ekmek sandiviçlerimizi tükettik. Bu jambon/formaj formatı dönüşte 2 beden artı olarak bize geri dönüşü yaptı tabii ki ama yoldayken nohut pilav bulmak diye bir şansın olmuyor.

[metaslider id=190933]

Bütün gün avare avere dolandık tabii arada gideceğimiz rotayı belirleyip biletlerimizi aldık. İstikamet Barcelona! Ertesi sabah erkenden döküleceğiz yollara.

[metaslider id=190954]

Nice için daha fazla bir zaman ayırmak çok gerekli değildi dediğim gibi yaz mevsimi değil. Eski şehir denilen alan çok keyifli. Dar küçük sokaklar arasında dolaşmak kaybolmak yine kişisel olarak Fransa’nın güneyinden çok da keyif aldığımı söylemeyeceğim bu gezinin sonunda! Planlarımız dahilinde olmasa da Fransa’nın çok büyük bir bölümünü gezmiş ve aşağı yukarı fikir sahibi olacağız bittiğinde 😉
Ah bu arada şunu fark ettik Nice’de her köşe başında bir kuaför var ! Herkes sürekli saç yaptırıyor. Zenginlik de başa bela gibi geldi!

Bu fotoğrafı çok seviyorum. Parkta uzun uzun oturup yemeğimizi yerken kuşlar da bize eşlik etti. Elimizden beslendiler. Günü tamamladıktan sonra evimizde dinlendik ve Alpay sürekli bilgisayarını tamir etmekle uğraştı ve edemedi!

[metaslider id=190948]

Sabah erkenden güneşi de arkamıza alarak Fransa’dan ayrılıp İspanya’ya doğru yola çıktık. İspanya sonrası için ne yapacağımıza karar vermemiştik. Portekiz diyip dursak da o bölgeye giden trenler ve yolları meşakatli görünüyordu bir yandan yukarı tekrar Fransaya’ya doğru çıkıp Beste ve ailesini ziyaret etmek istiyorduk ama soğuklar sert bir şekilde geleceğini haber ediyordu. Barcelona’ya bir ulaşalım bakarız dedik. Nice bizim için bir geçiş şehriydi uzatmadan ayrıldık.

Gare de Nice

Barcelona’da görüşmek üzere

Fotoğrafta belki çok belli değil ama yeni yılı yeni ay ile karşıladık. Yeni dilek tohumlarımızı ektik şehrin siluteine.

Kapı zilleri pek tabii ki her gidenin fotoğraf makinesinde yer eden. Her biri önünde durup incelemek.

Ulaşımı sağlamak için vaporettolar var biz sadece Murano ve Burano adasını ziyaret için kullandık çünkü her yere yürüdük. Adaları ziyaret için aldığımız kart 1 günlük olduğu ve ertesi sabah da kullanım hakkımız olduğunu fark edince bir kere de San.Marco meydanına gitmek için kullandık ve oradan da yine tren istasyonuna yürüyerek döndük. Bu yürümelerin sonucu akşamları ortalama 24.000 adımı gösterdi ibre. Ayaklarımız patladı ama hep keyifle döndük. Yürümeden,içinde kaybolmadan anlamak mümkün değil yaşamı değil mi ?

[metaslider id=190838]

[metaslider id=190857]

Müze vs gezmedik hemen her şehirde gezmediğimiz gibi ama gezmek istersen Peggy Guggenheim müzesi orada duruyor. Ben olsam burayı gezerdim ama kardeşimin önerdiği SUSO dondurmacıyı arayıp bulmak daha çok işime geldi. Bulunması da pek kolay değil, arada bir pasajın içinde küçücük bir dondurmacı şimdi adresini verme kıyağını yapıyorum yukarıdaki linke tıklarsın. Gidersen şu tuzlu olan opera çeşidini dene! Kime söylediysem geri tepmedi.

[metaslider id=190873]

Yapay malzeme kullanmayan dondurmacıyı da bulduk tabii ki diyelim ve en sevdiğim kahve dükkanına geçiş yapalım.
Torrefazione Cannaregio. Adı uzun ama küçücük bir dükkan oturacak yeri de yok zaten oturacak yer olsa İtalya’da bir de masa parası verdiğin için ayakta atıp kahveyi yola devam etmek gerek. Venedik’te en güzel kahve der susarım.

[metaslider id=190865]

Genelde bir önceki yazıda söylediğim gibi öğlen yemeklerimizi sabah kahvaltısından yaptık 😉 ama akşam yemekleri için dışarıda olmayı tercih ettik ve pek tabii ki makarnadan başka birşey yemedik! Aman mutlaka şurada yiyin diye önereceğim bir yerde yok hemen hepsi aynı. Özel bir yer keşfedememiş olabiliriz ama herhangi bir restoranda deniz mahsüllü bir makarna yemeden de dönme diyeyim.

Beni en çok etkileyen Saat kulesi oldu San. Marco meydanında. Gözlerimi uzun süre alamadım. Yazıyı alıntılıyorum:

Kulede bulunan zodyak saat Romen ve Arap rakamları ile saati gösterir. Saatin 500 yıldır çalıştığı söylenir. Yılda iki kez 6 Ocak’ta ve İsa’nın göğe çıkış kutlamalarının yapıldığı gün, üç sihirbaz figürü ve trompet çalan bir melek, saatin bir üst katında bulunan Meryem ve İsa heykelini selamlayarak önünden geçer ve diğer kapıdan yeniden kaybolurlar.

Venedik’e kadar geldiysen görmeden dönmeyeceğin yerler Murano ve Burano elbette. Buraya bir gün ayırmak gerekli.

Murano (alttaki yazıyı internetten derledim topladım :=) ) benim anlatacaklarım fazla yok. Yine Venedik gibi kanallar içinde bir ada. Camlar çok güzel, evler çok güzel, görsel şenlik diyelim. Alıntı yaptığım adres ise şöyle fotoğraflar bana ait .

Venedik’in diğer önemli ve görülmesi gereken adası ise Murano Adası. Bu ada Venedik’in cam işçiliği ve renkli evleri ile ünlenmiş ayrıca Venedik gibi köprülerle ve kanallarla birbirine bağlı. 1291 yılında cam atölyelerinden çıkan duman ve yangın tehlikesinin şehir merkezinden uzak tutulmak istenmesiyle, cam endüstrisine ev sahipliği yapma görevini üstlenmiş. Adada cam üretimi yapılan fabrikaların çoğu kapanmış olsa da bazıları halen aktif olarak hizmet veriyor. Adanın en önemli müzesi, bir cam müzesi olan Museo Vetrario ve müzenin giriş ücreti 6.45 Euro. Adada ayrıca 12. Yy’dan kalan, içerisindeki işlemeler ve süslemeler için adada yapılan cam işçiliği ürünleri kullanılan ve çan kulesinden Venedik manzarasını izleyebileceğiniz Basilica dei Santi Maria e Donato isimli bir kilise bulunuyor. Bu adayı görmeden kesinlikle Venedik’ten ayrılmayın. Adaya ulaşımı, Fondamente Nuove’den kalkan 41 ve 42 numaralı deniz otobüsü hatlarından herhangi birini kullanarak sağlayabilirsiniz.

[metaslider id=190877]

Burano

Venedik’te mutlaka görmeniz gereken 2 önemli ada var, bunlardan ilki Burano Adası. Bu ada, eski zamanlarda denizcilerin evlerini ayırt edebilmeleri için farklı renklerde boyamaları ile ortaya çıkmış. İlgi çekici renklere sahip, parlak küçük evler bulunan ve dantel işçiliği ile ünlenen bir ada. Ada üzerinde yer alan ve 1872 yılında kurulan Scuola del Merletto isimli dantel işlemeciliği okulunda, 4 Euro karşılığında dantel yapımını öğrenebilir ve hemen bitişiğindeki müzede de 16. Yy’dan kalan dantel ürünlerini görebilirsiniz. Dantel işletmeciliği okulunun hemen karşısında, eğik çan kulesine sahip San Martino Kilisesi bulunuyor. Burano’yu ziyaret ettiğinizde, adanın diğer geçim kaynağı olan balıkçılığa ve balık pazarlarının doğallığına şahit olacaksınız. Buraya ulaşımı St. Lucia tren garından 1, 4.2, 5.2, DM hatlarını kullanıp, sonrasında Burano’ya aktarma yaparak sağlayabilirsiniz ayrıca 9 ve 12 numaralı deniz otobüsleri ile de buraya ulaşabilirsiniz.

[metaslider id=190892]

Bir de Torcello adası var. Burano’dan yarım saatte ulaşılıyor. Mevsim kış olunca artık ona yeltenmedik. Zaten oldukça yorulmuştuk.

Vaporetto’dan San. Marco’da inip tekrar tren istasyonuna yürümeyi ihmal etmedik. Vapurun içinde biraz uyuklamak enerjiyi yerine getirdi.
Tüm bunların içerisinde unutulmaması gereken tek şey bir sonraki rota için bilet rezervasyonunu yapmaktı. Tüm tren istasyonları tüm ülkelere giden biletleri verdiği için bunu S.Lucia’da hallettik. Bir sonraki durağımızı NİCE olarak belirledik. Başından beri bir plan yoktu hala da olmuyordu. Nice aklımızda olmayan bir şehirdi ama kış vaktidir biraz güneye inelim dedik  hatta hayal olarak Portekiz’e doğru sıcak bir kış geçiririz de dedik vefekat  bilmiyorduk ki son 35 yılın en soğuk kışını Avrupa’da kucaklayacaktık.

Venedik sokaklarında internet var ama paralı

Ve evet gondola binmedik!

Turistik olan bir şeyi turistik olmadığına kendimizi inandırmaya çalıştığımız aslında tamamen turistik olan bu gezide hiç yapmadık!

İlk ayakkabı kaybımızı Venedik’te yaşadık. 

Gülme komşuna gelir başına diye bir atasözümüzü hanım kıza hatırlatmak için hayatın planları vardı elbet!

Ve 4 ocak 2017

40. yaşımı tamamlarken bu hayatta İtalya’dan yola çıkıp Milano üzerinden Nice’e doğru yol almaya başladık.

Nice’te görüşürüz ama belki Erin’in Venedik hakkındaki fikirlerini de okumak istersin.

Benimkinden farklı olarak teknik bilgi istersen pek tabii OİBLOG | VENEDİK yazısı derim. Hep belirttiğim gibi benim yazılarım Gezi rehberi niteliği taşımıyor sadece bir yol hikayesi.. hepsi bu..

Ah be Şükrü!!

Ve Venedik! Roma’da geçen hasta günlerin ardından biraz toparlanmış olarak Termini istasyondan interrail biletimize dahil olmayan yaklaşık 3-4 saat sürecek ilk tren yolculuğumuz başladı. İnterrail biletini 4 ocak tarihli başlattığımız için bu yolculuğun biletlerini ayrı olarak satın aldık.

Venedik için yola çıkış tarihimiz 31 Ocak kalacak yer ayarlamak için araştırma yapma tarihimiz 30 ocak! Ne tatlı değil mi ? Yılbaşı üzeri kalacak yer bulma saflığındaydık. Venedik içinde yer bulmak zaten kolay değil bunun için bir durak ötedeki Mestre’ye gidiliyor genelde vefekat yılbaşı üzeri orada da yer yok; ne sanmıştık ki! Bir durak öncesi Mogliano Veneto ‘da bulabildiğimiz tek yer 4 yıldızlı bir otel oldu ve bu bizim normal olarak pek de istemediğimiz bir konaklama şekliydi. Not olarak eklemeliyim Venedi’ gidince Mestre’de kalmak yerine bir durak öncesi Mogliano Veneto iyi bir seçenek olabilir, sessiz küçü tatlı bir yer sadece 1 tren durağı ekliyorsun Venedik S.Lucia tren istasyonuna kadar.

Hayalimiz daha önce defalarca belirttiğim gibi çiftliklerdi orayı geçelim artık bence 🙂 couchsurf yaparız demiştik tabii ki yılbaşı ve noel derken kimseler evinde değildi ve bizi misafir etmek için kimseleri bulamadık. Böylece airbnb ile ev kiralamak en uygunu oldu derken 4 yıldızlı bir otele düştük. Eh hadi bu böyle olsun dedik demeyeydik de ne edeydik! Elimizde 10 yaşında bir çocuk sırt çantaları ile tren istasyonunda yatmak pek cazip gelmedi sonuçta. Akşam saat 8 sularında tren istasyonuna vardık. Kaldığımız otelin adı Hotel Villa Foscarini , Tren istasyonuna 5 dakika Venedik’e 2 durak ve 15 dakika uzaklıkta.Etrafı bahçelerle çevrili 16. yüzyıldan kalma şık bir ev olarak yazıyor her yerde. Bence de çok şıktı. Erin en çok kahvaltıyı sevdi ve aslında bende. Kahvaltıda bildiğin öğlen yemeğimizi de hazırlayıp yola çıktık 3 gün boyunca. Hem çok lezzetli hem çok çeşitli hem dışarıda bulamayacağımız gibi öğlen yemeklerimizi çantamıza koyup yola çıktık kaldığımız her gün. Evet bunu bir tek biz Türkler yaparız bence de 😉 Öğlen yemeği dediğim 2-3 ekmek peynir bir iki meyve bir de kahvaltıda alıp yemedğimiz yogurtlar sonuçta, yolda yanına bir de şarap aldın mı iyi gitti yalan yok.

Yılbaşı akşamı olduğu için odada kalmak yerine San. Marco meydanındaki kutlamaya karar verip hemen Venedik trenine atladık. Trenden inince gece karanlığında bir büyü karşıladı bizi. Herkes akın akın meydana doğru gidiyordu biz ise o kadar acıkmıştık ki yeni yıl beklesin dedik ve yemek yiyebilecek boş bir mekan aramaya başladık ve tabii ki uzun bir arama oldu bu. Sonunda fix menülü bir restorant bulduk. fix menüsü 25euro yazıyordu. Erin zaten hasta olduğu için haşlanmış makarnayla uğurladı eski yılı. Ben ise günlerdir pizza yemekten hamura dönmüş bünyemi fasulye ile şenlendirdim. Burada fiyat yazmamın sebebi ertesi gün aynı yerden geçerken aynı menüyü 11 euroya sattıklarını görmş olmamızdır. Yani sadece bizde olmuyor yılbaşı tarifesi bunu anladık!

Karnımızı doyurduktan sonra kalabalığa karışarak gittikleri yöne doğru devam ettik. Meydana yürüyerek ulaşamayacağımızı, ulaşırsak treni kaçıracağımızı ve biraz daha dayanamayacağımızı fark ettiğimizde Rialto köprüsünün altındaydık. O sırada ülkemizde tatsız olaylar yaşanıyordu biz bilmiyorduk. 2016 yılını geride bırakmış yeni yıla doğru gülümsüyorduk.

Gecenin sona erdiğini düşünürken son treni kaçırdığımızı bilmez adımlarla istasyona gittik. Tren gitmiş bir sonraki sabah 3 olarak görünüyordu. Yapabileceğimiz en iyi şey beklemek değildi tabii ki. Otobüs buluruz sandık o da yoktu. Bir taksi tuttuk. Venedik’ten otelimize yeni yıl hediyemizi alarak döndük!! 52euro!
Mutlu yıllar olsun dedik, sağlık olsun dedik.
Bir sonraki yazıda Venedik, Murano ve Burano geliyor.

Roma’dan Venedik dedim kaldım. Bilgisayar bozuldu, uzun bir süre tamir edemeyince ve tamir ettikten sonra da ben yazamayınca yol oldu 40 gün ve toplamda 6600km tren yolu, tahmini günlük ortalama 20.000 adımdan 100km  (tamamen  atıyorum) yürüyüş yolu. Roma – Venedik – Nice – Barcelona – Cherbourg – Paris – Colmar – Bratislava – Budapeşte – Belgrad – Sofya (her şehir için ayrı bir yazı ve link gelecek biliyorum inanıyorum! ) ve yaklaşık 5. hafta sonunda İstanbul’a geri gelindi. Şimdi ben neresinden toparlayıp yazacağımı bilmiyorum! Bilgisayar bozulmasaydı da günbegün yazmak mümkün değildi. O kadar hızlı işleyen bir süreç ki interrail; tren istasyonuna varır varmaz bir sonraki trenin bilet rezervasyonu ile başlayıp, kalacağın şehrin iki gün içinde neresinde ne yapılır kısmını çalışmak, dolanmak, akşam yorgun argın gelip duş aldıktan sonra bir sonraki durağın kalacak yer rezervasyonlarına bakmak gibi ulvi görevlerin arasında günlük tutmak pek zahmet veren bir konu olarak kalıyor. Daha önce de belirttiğim gibi bu yazılar şehir gezme rehberi olmayacak ziyadesiyle var internet üzerinde lakin ben bu interrail denen konu ile ilgili bir iki kelam etmek istemekteyim sonra yediğimiz içtiğimiz bize kalsın (bazen de tavsiye edilsin tabii) gördüklerimizden ve de en önemlisi öğrendiklerimizden bahsetmek yerinde olacak. 

Soruları cevaplayarak başlayabilirim zira nereden başlayacağım konusunda karamsarım 🙂

Karavana ne oldu ? Neden Interrail? neden tren yolu ?
Karavanla yola çıkışımızı ve neden geri dondüğümüzü anlatan bir yazı yazmış hemen akabinde bu yola çıktığımız için devamını getirememiştim. Buradan bakabilirsin vefekat neden tren yolu bu sefer? Öncelikle mevsim şartlarından dolayı BEN karavanla yola çıkmayı göze alamadım bu bir ikincisi zaten uzun bir yol yapmıştık aynı yolu bir kere daha geçmek istemedim. Bunun için farklı bir yol olan ve uzun zamandır hayalim olan tren yolunu kullanmak fikrini oylamaya açtım: kabul edildi. Yılbaşı üzeri en uygun uçak biletini Roma için bulunca rota Roma’dan başladı yani yine hiçbir plan yoktu ortada. İlk konuşmalar Fransa üzerinden gitti hatta vizeyi de Fransa’dan aldık lakin 27 Aralık günü Roma’ya uçarak tam 5 hafta önce yola koyulduk.

Interrail biletlerini nereden ve nasıl aldık?
Interrail nedir nasıl yapılır diye bir sürü sayfa var ancak benim kafamı çok karıştıran bir mevzuydu ve anlamamakta ısrarcıydım. Türkiye’de TCDD üzerinden biletler alınabileceği gibi bir de Genç Tur var bilet alınabilecek. Biz biletleri Türkiye’den almadan gittik. Roma’da uçaktan inip de Termini tren istasyonuna geldiğimizde bilet satış gişesine gittik ve dedik ki : 
“Biz bir kaç ülke içinde kullanılacak bilet istiyoruz” onlar da seçenekleri sundular. Yani tüm tren istasyonlarından Interrail bileti satın alınabiliyor illa ki Turkiye’den almak zorunda değilsin. Bileti 27 Aralık günü alıp 4 Ocak’ta başlattık. 1 ay içinde 10 gün kullanımlı bir bilet aldık. 3 Şubatta sona erecek olan bu pass bileti 30 gün içinde 10 gün kullanabiliyorsun. Aynı gün içinde istediğin kadar trene binebiliyorsun. 
Birden fazla ülke gezeceksen GLOBAL PASS diye bir bilet var. Bir ay içinde 7 gün 10 gün 15 gün kullanım seçeneği sunuyor. Erin için ücretsiz yani bir büyük yanında bir çocuk ücretsiz iki kişi için de 618 Euro gibi bir ödeme yaptık. Şimdi fazla gibi gelse de kulağa Avrupa’da tren bileti almaya kalktığında çok şükür bu pass var elimde diyor insan vefekat biz sandık ki bu bilet olunca hiç bir trene ödeme yapmayacağız saati gelince hop atlayıp gideceğiz lakin kazın ayağı öyle değil. Gittiğin ülkeye göre de kaz ayak değiştiriyor. Regional denilen bölgesel trenler var bu trenlere rezervasyon yaptırmaya gerek yok boş bulduğun yere oturuyorsun o yüzden pass biletinin üzerine yolculuk yapacağın günün tarihini yazdığında bir ödeme yapmıyorsun ancak bir de rezervasyon zorunlu biletler var onlara çocuk da dahil olmak üzere rezervasyon ücreti yapıyorsun ve sana bir bilet veriyorlar. Bu ödeme trene ve mesafeye ve ülkeye göre değişiyor. Mesela Venedik’ten Nice’ e geçerken 3 aktarma yaptık. Venedik Milano – Milano Montpellier – Montpellier Nice ve bunların arasında ödeme yapmadığımız tek tren son trendi ilk iki yolculuk için 75euro odeme yaptık. Barcelona Paris arası ise 3 kişi için 102 euro ödeme yaptık. Bu yolculuk normalde 3 kişi için yaklaşık 450euro iken bizim elimizdeki pass ile indirim hakkına sahip olup bize 100 oyrocuga daha patladı mesele. ( bu sırada türkiye’de euro 4 tl ye vurmuştu!! )  Colmar’dan Viyana’ya gitmek için 2si İsviçrede rezervasyonsuz extra ödeme yapmadığımız yolculuğumuz sonrasında 102 euro ödediğimiz gece kuşetli trenimiz oldu mesela. Geceyi bir otelde geçirsek daha ucuzdu elbette! ama Doğu blok ülkelerine vardığımızda bu rezervasyon ücreti kişi başı 3 – 6 euro arasına düştü hatta Belgrad Sofya arasında ülke değiştirmiş olmamıza rağmen rezervasyon gerekmiyordu o trende zaten gerekmesindi de! Balkan expresi! Eski, pis, kırık dökük, camları açılabilen şu eski trenler işte, bu arada en keyif aldığım yollardan biri oldu yalan yok ! İstanbul yolculuğu da aynı şartları içerdi ek olarak Kapıkule’den tren seferleri konulmadığı için İstanbul Sirkeci garına kadar TCDD’nin tahsis ettiği Metro Turizm otobüsü ile seyahat ettik. Interrail bileti 26 yaş altı ve 26 yaş üstü diye fiyatlandırılıyor en iyisi mi fiyattan mada bu işi 26 yaşından önce yapmak inan bana hiç kolay değil elinde bir çocuk, sırtında fazladan bilemediğin için çantaya koyduğun eşyalar  ama keyifli mi ? EVET kocaman bir evet. Bir daha yapar mıyım ? EVET EVET EVET!

Konaklama nasıl oluyor ? 
Booking.com dan otel, daire, hostel tutulabilir. Önerim daire tutmak için KESİNLİKLE AIRBNB olacaktır. Booking.com dan iki kere daire kiraladık ikisi de berbattı ancak airbnb.com her zaman nefis evler ve ev sahipleriyle karşılaştırdı bizi. 2 kere otelde kaldık, biri yılbaşı olduğu için Venedik yakınlarında 4 yıldızlı bir otel oldukça ücreti yüksek oldu biri de Barcelona’da hostelden hallice bir otel. Hiç hostelde kalmadık bunu yapmadığımız için eksik oldu gibi ama denk gelmedi. Bir diğeri ise Couchsurf. Gittiğin yerlerde yaşayan gezginsever insanlar evini açıyor sana. Sen de siteye üye olduğunda evini açabilirsin zorunlu değil. Biz buradan bir tane cevap aldık Hollanda’dan biri onay verdi fakat rotamızı Hollanda’ya çevirmedik o yüzden gidemedik ancak Facebook üzerinden Paris’te bizi misafir edecek biri var mı diye sorduk Sevgili Oya ve güzel ailesi ile tanışma fırsatını yakaladık. Sağolsunlar bizi 2 gece misafir ettiler, sofralarını açtılar. Bir de tabii rotamız üzerinde yaşayan değerli dostlarımız vardı Beste ve ailesi bize 1 hafta kadar yuvasını açtılar kalplerini açtılar. Burada maliyetten daha çok gezerken kurulan ilişkiler yüzünden bir tercih olması önemli. Paylaşılan dostlukların hiç bir karşılığı yok çünkü kağıt üzerinde. 

Ne yedik ne içtik? 
Evde kalmanın en güzel yanı marketten istediğin alışverişi yapıp maliyeti düşük bir şekilde yemek işini hallediyorsun. Her gittiğimiz yerde bir seferlik dışarıda akşam yemeğini kendimize ısmarladık, yerel ve değişik bir tat denedik elbette. Otelde kaldığımızda mecburen yemek dışarıda yendi ama yine de çantada hazır sandivçler hep yolculuk öncesi ya da gündüz şehir gezmelerinde bizi kurtardı lakin kilo alımını günde ortalama 20.000 adım atmak bile engelleyemedi 🙁 evet düzen o kadar bozuldu ki feci bir şekilde döndüm ülkeye! Bazı kaldığımız yerler pahalıydı ama doğu Avrupa’ya geldikçe fiyatlar inanılmaz düşmeye başladı lakin bizim paramız karşısında hiç bir şey düşmedi 🙁 
Bizim yol kısmetsiz bir döneme denk geldi: Euro arttı ve son yılların en soğuk kışını yaşadı Avrupa! Bildiğin buz devri yaşadık. Donmuş Tuna nehrini gördük yani ama bu da bence başka bir şanstı.

Çocukla İnterrail Yapılır mı ? Hele kış günü?

Dediğim gibi interrail yapacaksan çok gençken yapacaksın bu net! Tek başına ya da 3-5 arkadaş. Yeri geldiğinde tren garında çanta üzerinde uyuyabileceğin bir yaş olmalı. Tamam şimdi de uyursun ama çocukla ve hava soğukken bunu yapmaya cesaret edemezdim sanırım. Yine de tabii trenleri beklerken soğuk ve kalabalık tren garlarının kokusunu aldık o ayrı. Daha uygun hava şartları olsa ya da belki çocuğun bir de kardeş, arkadaşı olsa şartlar farklı olabilir ama evet çocukla interrail yapılıyor. Değişen şartlara uyum sağlamakta zorlanan bir anne olarak benim için çok büyük bir sınav, Erin için de ileride benim gibi zorlanmasın diye büyük bir ders niteliğinde oldu. Bir de hostel denk getirebilseydik deneyimlemek için diye hala aklımda dolanıyor düşünce :=)

Bugün, bu gri pazar sabahında bu yazıya Sofya’da başlamışken İstanbul’da bitiriyorum. Aklıma ek gelirse bu yazıya tekrar uğrarım buraya. Neden geri döndünüz diye de sıkça sorulan bir soru var tabii onu da cevaplandırıp bundan sonraki Karavanla Yunanistan’dan başlayan yazıları yazmaya konsantre olayım derim.
Geri döndük çünkü şimdi artık çalışma ve üretme vakti. İlkbahar ve yaz kamplarımız başlayacak, heyecanlıyız.
Tren biletimiz 1 aylıktı 1 aylık daha alabilirdik ama tren yolculuğu hızlı ve yorucu . Karavan ile ilk başta planladığımız gibi devam edebilseydik daha uzun sürecekti ama tren yordu en azından beni. İşimi özledim ve her ne kadar yorumlarda “sıkıcı İstanbul’a hoşgeldiniz” yazılsa da ben İstanbul’u özledim 🙂 Gezgin ruhumun köklenmek isteyen bir tarafı var, çok güçlü hemde bu köklenme isteği. Köklerimi salamadıkça çok sallanıyorum. Yollar çok sevdiğim bir arkadaşımın dediği gibi haritalara attığın çarpılar değil ruhuna attığın çarpılarmış. Yolda olmak demek kilometreler katetmek demek değil. Konfor alanından biraz çıktığında, bahanelerin, engellerin, limitlerin, sınırların değiştiğinde kendini görmek demek, kendinle dürüstçe konuşmak demek, “bunu yapabildiysem ben” diye başlayan cümleler kurabilerek yola devam ederken ne istediğini bilmeye biraz daha yaklaşmak demek.
Şimdi başka yollar hayallerim var bu tecrübeler ışığında, onlara da vakit gelecek. Ne için çalışıyoruz ki ? Kendimizi keşfetmek için yollar aramaya vakit ayırabilmek için.
Biz çok güzeldik çok şükür. Erin çoğu zaman çok zorlandı belki de dediğim gibi bir arkadaş olsaydı daha farklı olurdu ama elinden geldiğince uyum sağladı bize. Herkesin hoşuna gidecek birşey yaratmak için birbirimize alanlar verdik. Kolay değil 7/24 birlikte olmak ailece olsan da ufak tefek stres yönetimi tartışmaları yaşadık ama bir şekilde günü gülümseyerek ve ayaklarımız şiş uykuya dalarak kapattık. Taşlarımızı silkedik, kafaya bir temizleme çektik, bedenleri yorup ruhu dinlendirdik. Şimdi artık biraz üretme vakti.

Pek yakında! şehir şehir anlatımlar ile buradayız.

Avrupa’nın buz devrini yaşadık ve dönerayak güneşle karşılaştık