En baş meleğim,
eşim – bakma öyle “eş” değiliz ama sen benim yarımsın-
canım,
güneşim,
sevgilim Alpay’ım; 9 ay boyunca önüme yemek yapıp koymaktan ameliyathanede elime tutmaya kadar her türlü desteği verdiğin için bu kadar kolay oldu herşey. Sen olmasaydın bu kadar cesur olamazdım, bu kadar sıkı sarılamazdım hayata ben.
Annem; daha iki aylık hamileyken “yapamayacağım anne” diye boynuna sarılıp ağladığımda bile bir anne olarak ne kadar güçlü olduğunu, ve bir annenin ne kadar güçlü olması gerektiğini bana anlattığın, öğrettiğin, eve geldiğimizden beri nefesini ensemden eksik etmediğin, kollarımın düştüğü gecelerde bebeğime iyi baktığın, yine “yapamayacağım anne” diye ağladığımda güç verdiğin için kelimelerim sana eksik kalıyor.

“Şikayetiniz nedir?” sorusuna “ee.. hmm hamileyimn ben” diye cevap veren benden 9 ay boyunca bir kere bile bıkıp usanmadan her telefonuma cevap verdiği, beni her konuda aydınlattığı, huzur dolu bir hamilelik, son derece eğleceli, “çakkıdı’lı – kenan doğulu’lu” bir ameliyat geçirttiği için sevgili doktorum Alper Mumcu’ya;
elimi bir saniye bile bırakmayan, aslında mesaisi bittiği halde ameliyatıma giren sevgili Bahar’a,
ben istedim diye gelen anestezi uzmanı Ömür Erçelen’e,
ilk kontrollerimizi yapan çocuk doktoru Canan Okuyucu’ya
ameliyathanede kaç kişi vardı bilemiyorum isimlerini hiç duymadım ama onlar benim meleklerimdi: hepsine ,
yeni doğan bebek odası hemşirelerinin tümüne,
doğum katı hemşirelerinin tümüne..
her türlü hastane sorunuma çözüm bulan Feride’ye:
siz olmasaydınız bu kadar eğlenemezdim..
siz olmasaydınız taşikardi geçirirken gülemezdim,
bana bu kadar güzel bir tecrübe yaşattığınız, her adımı geçmemi, öğrenmemi sağladığınız için teşekkür ederim.

Kıpkırmızı suratımla ameliyathaneye gitmeyi beklerken “ aa ellerin titriyooo yapma” diyen aslında kendi elleri titreyen, duygularını içinde yaşayan ama gözlerime akıtan kardeşim Tuğçe,
Elinde fotoğraf makinesi kamera ile ameliyathaneye kadar Alpay ile beraber inen, bizi bırakmayan Turgay,
Odama getirilirken herkesin Erin’i seyrettiği dakikada asansörün önünde beni bekleyen ve gözlerinin içi gülen Eray,
Bir gece önce uyanıp uyanıp heyecanlanan kayın-annem/ kayın- babam
Eltim Gülay, Kuzenim Selva, Özden Teyzem , Minik Su..
Bana aile olmanın gücünü yaşattınız.. hepinizi çok seviyorum

Son dakika haberimle koşup gelen harika karelerimizi yakalayan Yıldırım Çelik,

tek tek isimlerini yazamayacağım kadar çok arkadaşım..

Beni hiç yalnız bırakmadınız. Keşke aklım başımda olsaydı da hepinizle hastane odasında birer kare fotoğraf çekseydim.

Ve web sitemi her gün ziyaret eden tüm uzak dostlarım. Yüzlerinizi bilmiyorum ama sizi çok iyi tanıyormuşım gibi bir hissim var. Yazılarınız bana hep güç verdi.

Hiç seyredemeyeceğim zannettiğim, Alpay’ın 2 sene kadar görmek istemediği ameliyatımı seyrettim..
Bir bahar havası esmiş ben fark etmemişim, bir de fonda Candan Erçetin çalmış; duymamışım.. :

İşte ben böyle bir hal içindeyim;
bazen bilmeyerek ne yaptığımı
iyi, kötü, güzel, çirkin her biçimdeyim…

Hala heyecanlıyım, hala titriyorum, hala gözlerimde uyku damlaları. Elimde mavi bir nüfus kağıdı; orada şöyle diyor:
Anne Adı : Ayça Kadriye..
İşte ben böyle bir hal içindeyim

Pekaaallaa bugün sanırım duygusal olamıyorum. Bildiğim ve kafamdan geçen tek cümle dün akşamüzeri sevgili Feride’nin attığı mailde yazan ” Ameliyat listesi geldi senin adın 14.30’da yazıyor” cümlesi. Oysa kontrole gidiyorduk sadece: D
Şaka bir yana bende artık oğlumu koklamak istiyorum başka bir şey geçmiyor içimden.

Bu süreç çok güzeldi, 9 aylık tatil bugün bitiyor ve esas şimdi başlıyor sanırım.
Dilerim bu süreci benim kadar güzel, sağlıklı geçirir tüm anne adayı arkadaşlarım.

Varsa dualarınız söyleyin hamilelik bitiyor sonra dualarım tutmaz bakın. Son bir şans doğururken ederim: P

Oralarda yazmak ya da haber vermek gibi bir lüksüm olamayacak gibi görünüyor, her şey yolunda ve sağlıklı giderse inşallah hastanenin web sitesinde Erin’imizi görebileceksiniz, sanırım ertesi gün yayınlıyorlar.

“Hepinize sonsuz sevgim ve öpücüklerimle “diyerek artık hastane yolları taştan sen çıkardın beni baştan türküsüyle yollara dökülüyorum.

Gözlerimden uyku akıyor ama heyecandan “tir tir tirtiyorum” – ©Mükremin Çıtır.
Blogumun bu saatte bile ziyaretçi aldığını gördükten ve bugün doktora gidip sonuç alacağımızı yazdıktan sonra sorumlu hissettim kendimi ve iki kelime yazmak istedim
Üstelik tam da tarih 14 Martı devirmiş 15 Marta karışmışken 40. hafta bitti hatırlatması ekranımda çıkmışken artık yazabilirim diye düşündüm.
Gözlerimden uyku damla damla iniyor kalbim ise yerinde hala duramıyor.
Cuma günü yani 16 Mart saat 11.00 de son kontrol için hastaneye gideceğiz ve bugünkü kontrolde anladık ki ben çok çok rahat ettirdim oğlumu beni bırakmak istemiyor. Cuma günü karar verilecek ama çok yüksek ihtimalle  – şimdi tıbbi detay yazmak istemiyorum isteyen olursa mail atabilir ama burayı çok kişi okuyor ilgilenmek istemeyen olabilir – sezaryen ile doğum Cuma öğleden sonra gerçekleşecek.
9 ay bekledikten sonra bebeğini eline alabilecek olmaya bu kadar yakınken insanın dizleri titriyor kalbi üşüyor.
Bugün telefonlarımı susturmayan, uzakta olup hiç yüzünü görmediğim halde beni düşündüğünü yazan, hissettiren tüm dostlarıma teşekkür etmek istedim. Tek tek isim yazmak istemiyorum, beni hiç yalnız bırakmadınız, heyecanımı, korkularımı, sevinçlerimi paylaştınız benimle. Bende işte böyle biraz paylaşmak istedim.
Aslında cümle bile kuramıyorum.
Gözlerimde uyku damlacıkları “tir tir tirtiyorum”  16 Mart 2004 – 16 Mart 2007 ;
3 sene bitmiş bu güzel beraberlikte ve güzel bir hediyemiz olacak bugün.
Bu hediye için sana ne kadar teşekkür etsem azdır sevgilim Alpay’ım

Hala hamileyim ama 9 ayı bitirdiğime göre bir iki kelime etmeye hak kazandım demektir; hamile olmak bazen çok yorucu, fiziksel olarak değil ya da ben rahat geçirdim ondan böyle rahat konuşabiliyorum ama ruhen insan aralarda çökebiliyor. Bir sürü test var her şeyden önce; ikili – üçlü  testler, tiroitler, sonunda ilaç kullanmak durumunda kalmalar, şeker testi vs.. bir sürü test her ay ayrı bir heyecan ayrı bir stres, çok şükür onları geçtik ve genel olarak hep güzel geçtik.
Birde güzel tarafları var, misal yolda göğsünü gere gere gezebilirsin kocaaaman bir göbekle. Eskiden olsa minicik bir yağ parçası pırtladı diye 1 hafta yemeden içmeden kesilir kadın insanı ama bu öyle değil daha da büyüsünde belli olsun anne olacağım diye çırpınıp hatta “aa daha hiç bişiiyyy belli diil “ diyenlere açıp göbek gösterme sanatında ilerlersin bile, sonra yer verirler metroda otobüste, ayrıcalıkları vardır anne adayı insanın ve  canı ne isterse bebeği bahane ederek yiyebilir. Bir can taşıdığını her saniye hatırlayarak ne kadar kutsal bir misyonu olduğu hiç aklından çıkmaz sokaklarda yürüyüş yaparken. Sonra bu dönem insanları tanımak için kadının hayatında önemli bir dönem bence. “Seni önemsediği” için sevenler ile “seni sen onları önemsediğin” için sevenler ortaya dökülür ve sen seçimlerini çok rahat yaparsın; üzüldüklerin de olur  tabii ama gerçekler zeytinyağı gibi fırlar yüzeye, bundan sonra annesin doğru seçimler yapmayı öğrenmek gerekir sonra çocuğuna eğitim verecek kişi sensin. Annesini daha iyi anlar artık hamile insanı. Sorumluluk almak ne demek artık daha belirgin bir hal alır. İlk gençliğine – henüz çok gencim 🙂 – geri dönüp “keşke” diye aklından geçirdiği bir sürü gençlik macerasıyla yüzleşir. “Anneler hep haklıdır” sözü anlam bulur beynin bir taraflarında sıkıştırılmış hücrelerde. Ve anne olmak anne olmaya karar verildiği anda başlar ve ölene kadar devam eder çocuğun her ne yaşta olursa olsun.
Sonuç olarak hamilelik halleri güzel haller ve ben merdivenin son basamağındayım.
Bundan iki gün sonra oğlumuza nasıl ve ne zaman kavuşabileceğimiz belirlenecek. Şimdilik hayatımın en uzun iki günü olacak gibi görünüyor.

Sitenin üzerindeki Lilypie takviminde bugün son 6 gün yazıyor ve ben hissiz bir şekilde beklemedeyim.
Bugün 9 ay 4 gün oldu sanırım 6 günümüz daha var. Beyimiz içeride rahat o bakımdan sonuna kadar değerlendirecek gibi duruyor son tahlilde: D
19 kilo ben 3,6 oğluş aldı tam 39 haftada. Umarım hayal ettiğim gibi normal doğum yaşayabilirim çünkü henüz düşmemiş olarak bekliyor. Kilosu da almış başını gitmiş. Bakalım hayırlısı ne ise o olacak.
Dün kontrolde NST ye bağlı geçen 20 dakika sonucunda bir türlü uyanmadı en sonunda Alpay gidip çikolata gofret türü gıdaları alarak beslenme saatine soktu beni ve ilk defa canımın bu kadar tatlı istemediği bir zamandı ama Alper Bey hareketlerini görmek durumunda olduğundan gerçekten çok ilginç “istemeden” çikolata yedim ve inanamadım: yedikten 1 dakika sonra öyle bir zıplamaya başladı ki bu sefer makine kayıt etmeyi bıraktı: D ee aylarca bir çikolata canavarı Gül ile karşı karşıya oturunca oğlumda “çikolatasız çıkmam abii” demeyi öğrendi. Dünyaya gelmek için ne talep edecek merak ediyorum.
Bu arada ben nötrleştim ve sanırım fazla heyecandan artık hissetmiyorum. Doğduktan sonra başlayacak sanırım tekrar heyecan. Vakit hızlıca akıp geçiyor gün nasıl bitiyor anlamıyorum. Aslında artık yapacak bir şeyde bulamıyorum çünkü doktorum “gezenti” halinden çıkmamı söyledi bu anlamda evden dışarı çıkmamak gerekiyor. Uzanıyorum, yemek yapıyorum, bilgisayarda işler yapıyorum. Vakit dolsun diye bekliyorum.