Ağzınıza sağlık, ne kadar da güzel yazmışsınız. Bizde “çocuk ne zaman” gibi mahrem bi soruyu sormak normaldir ama büyükler için olmuş çocuğa “hayırlı olsun” demek ayıptır (nası yapıldığı belli, nasıl ima edilebilir):), herkes özelinize karışır, saygısızca. Ben 8 yıl önce kızımı dünyaya getirdim. Çok keyifli ve kolay bir doğum öncesi ve sonrası dönem geçirdim. Herkes dedi ki “çocuk büyüttüm deme, hiç uykusuz kalmadın”. Evet uykusuzluğu hiç bilmem, kızım sabaha kadar uyurdu, kolay bir çocuktu. Ama ikinciyi düşünüyor muyum? Hayırrrr. Peki neden? Şartlar eskisiyle aynı mı? Ben kardeşime göre çok şanssız, hatta bir ara ana-babadan uzak büyüdüm, her çocuğa eşit muamele ve fırsat konusunda takıntılıyım(farzedin bu konuda hastayım, tabii ki koşullar değişiyor, ikisine de aynı olmayabilir, ama dedim yaaa ben bu konuda hastalık derecesinde takıntılıyım). İkincisi; teknoloji çağındayız, televizyon, internet, bilgisayar, sanal ortam çocuklar için çok büyük tehlike ve ben çocuğumu sanat, spor gibi alanlara yöneltip, mental ve ruhen sağlıklı olmasını sağlamalıyım. Bunların hepsi parayla oluyor. Okul masrafları, müzik, spor kursu az para tutmuyor. Üçüncüsü, birbirimize sokularak film izliyoruz, tiyatroya gidiyoruz, cafede ana-kız oturup sohbet ediyoruz ve bunları yapabiliyor olmaktan çok büyük keyif alıyoruz, kimse vaktimizi çalmasın istiyorum. Kardeşlik ilişkilerinde her bakımdan kaymağı daha çok küçüklerin yediğini düşünüyorum. Annem ve kayınvelidem çocuğum olursa bakamayacak, 3 sene bakımını bakıcı tutarak finanse etmek zorundayım, ve ben, karı-koca çalıştığımız, kendi evimizde oturduğumuz ve çoğu memura göre daha iyi kazandığımız halde ayın sonunu zor getiriyorum. Kardeş şart düşüncesiyle çocuğa kardeş yapsam, ileride görüşmezlerse, birbirlerine faydaları olmazsa ne olacak? “Ama, ama, biz seni ablana destek olursun diye doğurduydukkkk” diye ağlayacak mıyım? Bana kalırsa, bu hayatta herkes yalnız, herkesin kendi çekirdek ailesi, yuvası esas. Yine de tabi ki ikinci olsa yaşam koşullarımı düşürür bakarım:)) Ama istemiyorum, biz böyle mutluyuz. Karışmasın artık kimseeee, yeterrrrr:)

bakmayın kardeşsiz olmaz diyenlere 4 tane kardeşim var 1 tanesi ile hiç frekansım uyuşmadı. 1 tanesi ile çok iyiydik ama evlenince aramız tamamen bozuldu. diğer ikisi benim canım. kardeşlik güzel ama yeterli bütçe ve zaman varsa. tek çocuk değilseniz kardeşlerinizin derdide sizin derdinizdir. hayat üstünüze geldiğinde herşeyi bırakıp gidemezsiniz. çünkü arkada kardeşleriniz vardır. kardeşleriniz olduğu için en iyi okullarda okuyamamışsınızdır. aynı şekilde kardeşlerinizde en iyi okularda okuyamamıştır.çünkü tek olmadığınız için okul bile araştırılmamış en yakın okula yazdırılmışsınızdır.helede evde sizden büyük ve baskıcı kardeşler varsa tek televizyonlu dönemde istediğiniz programı bile izleyemezsiniz.televizyonu bile unutup lanet okuyup hiçbir zaman size ait olmayan odaya gidersiniz. özeliniz yoktur ev kalabalıktır bir günlük bile tutamazsınız hemen bulunur ve okunur. okulu bitirdiğinizde bile en iyi işi bulma lüksünüz olmayabilir. çünkü kardeşleriniz vardır boşta kalamazsınız ve hemen bulduğun işte çalışmak zorunda hissedersiniz. yani bazen kardeşinin olması özgür olamamaktır. 5 veya 2 farketmez. şahsi fikrim: insanın kendisni bulması ve anlaması ve değerli hissetmesi, yeteneklerinin farkına varması, evde büyük kardeşler tarfından ezilmemesi, küçük kardeşlerin ona muhtaç olmaması bazen sadece tek olmaktan geçer. kendimden biliyorum çok daha başarılı olabilirdim. kardeş tabiki güzel ama zaten dünya tamamen yalnızlaşıyor ve sanallaşıyor tek çocuk olarak büyümek hızla yalnızlaşan hayat akışına baştan alışmaktır. yazdıklarım sadece tek çocuğu olupta 2. çocuğu her ne sebeple olursa olsun yapmayanlar içindir. suçluluk duymayın. çocuğunuzu sağlıklı bir şekilde yetiştirin.

Evleneli 4 sene oldu. Biz cocuk istedigimizden bile emin degiliz o yuzden de hicbir zaman bu konuda insanlarin gazina gelmemeye calisiyoruz. Herkesin hayat dinamigi cok farkli. Ben zaten evlenirken de doktora yapiyordum. Hayatimin hicbir asamasinda 30 yasimdan once anne olmayi dusunmemistim. Zaten doktora tezimi de vermeden cocuk yapmak istemedim.Ustelik isim geregi 6 ay ABD’de yasadim ve bu zorunlulugumu da herkes biliyordu. Buna ragmen surekli olarak cocuk cocuk diyerek basimizin etini yediler.Ustelik bunu butun hayat dinamiklerimizi bilen ailelerimiz bile yapti. Cocuk yapmak yapmamak, 2. veya 3.yu yapmak tamamen iki kisi arasindaki bir durum. Ustelik bizim ulkemizde kimse ornegin fiziksel bir sorununuz olabilecegini bile dusunmuyor. 4 senelik evliyim dediginiz anda size ilk sorulan sey cocuk oluyor. ABD’de bir kisi bile sormamisti cocugumuz olup olmadigini.

Turk insani icin hep deriz ya cok sicak kanliyiz diye. Hayir sadece merakli ve dedikoducuyuz. Sokakta birbirine gulumsemeyen insanlar herkesin ozel hayatina burnunu sokmayi sicak kanlilik saniyor ne yazik ki.