Kitaplarını severek okuduğum Serkan Karaismailoğlu – Dünyanın En Yalnız Beyni kitabı hediye olarak geldi. Şimdi okurken bütün okumaya çalıştığım ergenlik üzerine yazılmış kitapları neden okuyamadım anlıyorum.

Kozasız metamorfoz geçirmek kadar güzel bir tanım olamazdı ergenlik için.

Her ebeveynin okuması ve sonra evladına okutması gerek bu bilgileri. Sadece kitap okumayan bir ergene nasıl okutulur onu da bir ek olarak alsak güzel olurdu. Bütün öğrencilere öğretmenlere alıp hediye etmek istiyorum. Başa dönüp dönüp okuyorum. Bu kitap henüz yarısında olmama rağmen kalbimi bir kova su dökmek suretiyle hafifletti.
#reklam değil %100 öneri.
Okuyunca gidip gelip evladına sarılacaksın diyenler olmuştu. Ben gidip gelip kendi ergenliğine de sarılıyorum sadece evladıma değil.

Teşekkürler hocam 🙏
Ve teşekkürler @deniz.k.ikizler bana bu kitabı hediye ettiğin için.

Permakamp’ta kestane ağacı altındaki yoga platformunda oturup o çok sevdiğim kitabı bitirdiğimi hatırlatan bu fotoğraflara bakarken, yol boyu kaç kere “tamam hadi buradan devam edelim, bakalım nereye çıkacak” dedik onu düşünüyorum bu sabah.
Çıkmaz olma ihtimali olan yollara girmenin cesareti korkutucu.

8 sene geçmiş ve bir göz kırpma süresi kadar hissi.

Permakamp Beykoz yerleşkesine hoşça kal dediğimiz bu Kasım ayında içimiz yere dökülen ve aşktan yanan sonbahar yaprakları gibi.
Çünkü girdiğimiz sokak çıkmaz mı yoksa bir yere çıkar mı girmeden bilemediğimiz bir yol hayat.
İstanbul’da evin kapısını kapatırken deli gibi korkuyordum.
Hoşçakal çoğu zaman kocaman bir merhaba, yolda öğrendim.

Ve
“Yavaş yavaş ölürler
Alışkanlıklara esir olanlar,
her gün aynı yolları yürüyenler”
diyen Neruda’ya selam olsun.
.
Bir #tbt gününde zihnimden ve kalbimden dökülenler.
O zaman ise bunları alıntılamışım bu fotoğrafların altına

⛛ ⛛ ⛛ ⛛ ⛛ ⛛ ⛛ ⛛ ⛛ ⛛
Ve delilik beni özgürleştirdi.
⛛ ⛛ ⛛ ⛛ ⛛ ⛛ ⛛ ⛛ ⛛ ⛛
İnsanlar hiçbir zaman kendilerine anlatılanlardan bir şey öğrenmezler, kendi çabalarıyla öğrenirler yalnızca.
⛛ ⛛ ⛛ ⛛ ⛛ ⛛ ⛛ ⛛ ⛛ ⛛ ⛛
“Çünkü toprak kokusu yaşadığını duyuruyordu ona.”
— Veronika Ölmek İstiyor

H U Ş U. A Ğ A C I.

Umarım fotoğrafları seversiniz. Hikâye yerine burada paylaştım.

Bağlaç olan ki ayrı yazılır. Hani sosyal medyada göz ardı edilebilir (??? Belki?)
Bir kitap yazdıysa kişi, işte orada olmuyor. (Önce minik bir eleştiri)
Kendime sonbahar hediyesi aldığım 3’lemenin 1.si bitti. Hafif bir tasavvuf etkili roman. 2 günde bitti. Ayrı yazılmamış -ki bağlacı hariç kafamı dağıtan bir roman olmuş.
Fakat kitabın adı ve benim bu eve taşındığımın 4. senesinde mahallede bulduğum salkım söğüt ile çarpıştı yolumda.
Her sabah ağacın altına yürümek için heyecan duyuyorum. Bu da beni yeniden yürümeye teşvik ediyor.
.
……….
Huşu ağacı
S.185-186
……….
Yanına son gittiğimde ona,
“Bazen dualarımız neden kabul almaz?” diye sormuştum ve öyle çarpıcı bir örnekle açıkladı ki hala bu benim daha evvel aklıma nasıl gelmedi, diye hayıflanıyorum şimdi.

Dedi ki o gün cevaben,
“Hepimiz annesine istediği şeyi aldırmak için markette yerlere yatan, haykıran çocuklar gibiyiz bazen. İstediğimiz şeyin zararlı olduğunu kendimiz idrak edemiyoruz. Annemiz de ‘Bu senin için sağlıklı değil, deyip ya hiç almıyor ya da ‘Bunun için biraz büyümelisin, diye erteliyor. Veyahut da ‘Bunu alamayız ama senin için bu daha iyi, bunu alabiliriz, diye daha güzelini teklif ediyor. Teşbihte hata olmasın Zeynep kızım, ancak aynı mantıkla Yaradan ettiğimiz dualara üç şekilde cevap verir. Birincisi ettiğimiz dua bizim için hayırlı olmadığı için istediğimizi bize vermez. İkincisi bizim için istediğimiz şeyin zamanı gelmemiştir, erteler. Üçüncüsü de istediğimiz şeyden daha hayırlısını nasip eder. Zaten ayette, ‘Bana dua edin, size cevap vereyim
(Mü’min 40/60) buyurmuştur.

Dikkatini çekerim, kabul edeyim değil cevap vereyim. Eğer gönül gözümüzü açık tutarsak dualarımıza muhakkak bir yanıt verdiğini gözlemleriz.

“Bir şeyi duymak ve okumaktan farklıdır görmek. Birisi sizi hassas olmakla suçlarken aslında sizin kendi hayatınızı daha fazla paylaşamamaktan duyduğunuz utancı hissetmemek için daha fazla nedene sığınmış olduğundan, sizin utancınızı da bastırmaya çalışıyordur bir yandan. Aslında utancınız ortaktır. Sizin cesaretle ortak çıkamadığınız, kendi rahatlıklarınızdan ödün vermediğiniz yaşamınıza duyduğunuz yabancılık, bu yaşam içinde duyduğunuz huzursuzluk için: “sen çok hassassın.” diyecektir. Gördükten sonra aynı kişi olamazsınız. Duymak gibi değildir görmek. Okumak gibi değildir. Gönül aynanızda belirmiş ise bir de yansıması, bedeninizi dar eder ötekinin acısı. Hassaslık değildir bu. Görülmüştür. Aile denen yapı ile sınırlı sayıda insana yardım verme gafletine düşüp, büyük aileyi ihmal eden insanlığımız.”
〰️Alıntı www.yolizi.com

Benim gönlümün hangi aynasından yansıyor bilmiyorum. Ne zaman bir savaş gördüm ya da hangi savaşın bana aktarılmış bir acısı var bunları bilmiyorum açıkçası bunu araştırmıyorum. Bu acı benim değil bunun farkında olarak devam ediyorum ancak bu savaşlarda acıyı derin hissediyorum. Bunun bugün farkına varmadım ancak farkına vardığım şeyin ne olduğunu bugün idrak ettim diyebilirim.
Lise 2 ya da 3. Sınıftayken Se Questo é uomo diye bir kitap almıştım okulun kütüphanesinden. Göz yaşları içinde okuduğumu hatırlıyorum. Aynı sene Ankara’ya Anıtkabir ziyaretine gittiğimizde İtalya büyükelçisi bizi yemeğe davet etmişti, bizim liseden birkaç öğrenci ve öğretmen gittik. Sofrada en son okuduğumuz kitabı sormuştu. Duraksamadan  Primo Levi dedim. Se questo é un uomo. Ani bir bakış attı bana. Çok etkilendim dedi. Gözlerim dolmuştu. Büyükelçinin de!
Hiç hatırımdan çıkmadı bu anı.

Çok sonraları bu kitabın Türkçesini buldum. Geçenlerde kolilerin içindeki kitaplara bakarken elime geldi. O günden beri koltuk kenarında duruyor. Bugün yeniden okumaya başladım ve Kitap önerisi ile gelmek istedim buraya. Ben yeniden okuyacağım.

Kitabın başındaki o yaştaki Ayça’yı çok etkileyen şiiri de bıraktım. O zamanlar Ayça Öztürk olarak imza atıyormuşum 🙂  Gülümsetti bu. Benzer kitap öneriniz varsa yazın lütfen. 
Filmler de var elbette
Hayat Güzeldir
Piyanist 
Schindler’in Listesi
Çizgili Pijamalı Çocuk ( Kitabı da var )
Beyond the Gates  
Belvedere 
hatta Naim Süleymanoğlu’nun filmi de. Savaş olmasa da bir savaş en nihayetinde
Varsa film aklıma gelmeyen ekleyin.

Siz ki güven içindesiniz
Sıcak evlerinizde
Siz ki akşam eve döndüğünüzde
Sıcak yemek ve dost çehreler buluyorsunuz
Düşünün bir, bir insan mıdır
Çamurda çalışan
Huzur bilmeyen
Yarım ekmek için mücadele veren
Bir evet ya da hayırla ölen kişi
Düşünün bir, bir kadın mıdır,
Saçları, adı olmayan
Artık anımsama gücü olmayan
Gözleri boş ve bağrı soğuk
Kışın bir kurbağa gibi.
Bunların olduğunu düşünün:
Sizlere yöneltiyorum bu sözleri.
Onları yüreğinize kazıyın
Evinizdeyken, yolda yürürken,
Yatarken, kalkarken;
Çocuklarınıza yineleyin bu sözleri.
Yoksa eviniz yıkılsın,
Hastalık dert olsun başınıza,
Çocuklarınız yüz çevirsin sizden.

Bugün İsrail – Filisitin savaşını canlı yayında evimizde kahvemizi yudumlarken izliyoruz.
Paralize bir şekilde izliyoruz. Kendimiz sağaltmak için ya görmedim duymadım yapıyoruz ya online alışverişe veriyoruz zihni. Uyutma uyuşturma hali.

İşte tam da burada edebiyat duyularımızı uyandırıyor.

Okuyalım!

Hafızayı güçlendirelim.

Boykot, dua, paylaşım elimizdeki şu an için tek silah.

Çok keyifli bir sohbet eşliğinde ettiğimiz kahvaltıda yine aynı noktaya değindik: Beyaz şeker ve beyaz un yok! Peki ama nasıl ? Diyetisyen Zeynep Köse ve şef Başak Sanaç Tanrıverdi ile çok keyifli bir kitap hazırlamış, tarifler çok kolay, besleyici ve takip etmesi kolay bir şekilde indekslenmiş.

Sohbet sırasında aslında sadece doğru beslenme değil, mutlu bir beslenmenin de önemine değindik ve aslında işin sadece beslenme ile bitmediğini, hareketsizlik, elektromanyetik kirlenmenin artışı gibi konularla azıcık yine umutsuzluğa da kapıldık (kapıldım). Hiperkativitenin sadece beslenme sonucu olmadığını bir kere daha dinledik.
En güzel detoksun hacemat olduğunu bilyor muydunuz ? İkinci sırada ayurvedik detoks geliyor ! Lenf yollarının açık olmasının önemi tartışılamaz elbette. Hacemat için aman merdiven altıcılara dikkat. Uzman bir doktorun yapması çok önemli ama konumuz burada kitap tabii.
İçinde GHEE yağı tarifi olan bir kitap nasıl da kötü olabilir ??  Ghee yağı nedir dersen şuraya bir göz atabilirsin. Ghee yağı Anadoludaki bildiğimiz sade yağ.

Tereyağının eritilmesi sonucu içindeki zararlı maddelerin ayrıştırılıp laktoz ve sütten kalma katı cisimlerinden arıtılması sonucu elde geriye kalan altın renkli yağdır. Isıya dayanıklılığı açısından da pişirme yağı olarak tüketilmesi sağlıklıdır. Kolesterolü yükseltmediği gibi son derece de kolay sindirilen Ghee’yi bütün sıcak yemeklerinizde kullanabilirsiniz. – kaynak 

Eve gelene kadar elimden düşürmeden inceledim kitabı ve eve gelir gelmez ilk açtığım sayfada karşıma çıkan tarifi yaptım önce ev için sonra sizin için. Kitap hakkında bilgi vermeden önce tarife bakalım zira çok süper ! 10 dakikamı almadı hazırlamak. Akşam üzeri atıştırması olarak küçük bir kaçamak yapılabilir bununla 😉

Çikolata Topları
Yalancı çikolata: zihin açıyor, kemikleri güçlendiriyor .. mmm ..
2 adedinde 209kkal, 5,1gr protein, 12,1gr yağ ve 19,6gr karbonhidrat var.

Malzemeler
150gr ceviz
250gr hurma (kudüs hurma olursa daha iyi başka çeşit hurma ise bir gece önceden oda sıcaklığında suda beklemek iyi olur)
100gr kakao
100gr keçiboynuzu tozu

Üzerini süslemek için
Hindistancevizi rende
Toz fıstık
File badem

Mutfak robotunda cevizleri irice çekin. Hurmaların çekirdeklerini çıkartın ve teker teker ekleyerek robotta parçalayın. Kakao ve keçiboynuzu tozunu ilave edin ( 100gr 1 subardağı ediyor ama ben biraz daha az koydum) Kıvamı yapışkan olması gerek değilse biraz su ilave edebilirsiniz. Sonra top top yapın ve üzerini hindistan cevizi file badem ve fıstık içerisinde yuvarlayın

Voila!

Ve işte kitabın içeriği.. Ben çok sevdim. Bir önceki “Artık Ruhunu da besle” kitabını heyecanla bekliyorum. E instagram hesabında “feedyoursoul” diye boşuna demiyorum varmış bir bildiğim :=)

ÇOCUĞUNU DOĞRU BESLE

Çocuğunuzun sağlığı, kilosu ile ilgili endişeleriniz mi var? Ona sağlıklı yiyecekleri yediremiyor musunuz? Onu abur cuburdan, fast food yiyeceklerden, asitli içeceklerden vazgeçiremiyor musunuz? Kısaca çocuğunuzun beslenmesi konusunda kendinizi çaresiz mi hissediyorsunuz?

Artık rahat bir nefes alın, her derdin çaresi olduğu gibi bu sorunlara da çözüm var!

Çocuğunu Doğru Besle, bebek ve çocuk büyüten, çocuğunun doğru beslenmesine önem veren duyarlı anne babalar için eşsiz bir başucu kitabı!

Dr. M. Ender Saraç hekimlik bilgisini ve yılların deneyimini ortaya koydu. Uzm. Dyt. Zeynep Köse “şişmanlatmayan ama besleyici” kısmını çözdü, Şef Başak Sanaç Tanrıverdi ise aşçılığını konuşturdu.

Bu kitap size yeter! Çünkü içinde hem bebek ve çocuk büyütürken ihtiyaç duyacağınız hap bilgiler var, hem de birbirinden sağlıklı ve lezzetli tarifler… Yani çocuğuna değer veren ebeveynler için hemen her şey:

• Bebeğin sağlıklı gelişimi nerede, nasıl başlar?
• Bebeklerde ek besine ne zaman, ne şekilde başlanmalı?
• Oyun ve okul çocuklarının beslenmesinde nelere dikkat edilmeli?
• Gıda katkı maddeleri ve bebek/çocuk üzerinde etkileri!
• Çocuklara uygun baharatlar, çaylar, meyveler, sebzeler, gıda alerjisi olanlara özel tarifler…
• İştahsız, kabız veya ishal çocuklar için çözümler…
• Boy uzatmak için öneriler…
• Evde yapabileceğiniz sağlıklı atıştırmalıklar, çocukların severek yiyebileceği püreler, çorbalar, salatalar, mezeler, zeytinyağlılar…
• Yumurtalı tarifler, köfteler, döner, tavuk ve balık yemekleri…
• Sağlıklı ekmekler, pide, poğaça, pizza, cips, hamburger, makarna, börek, tatlı, kek ve kurabiyeler…
• Sıcak ve soğuk içecekler…
• Çocuğunuzla birlikte uygulayabileceğiniz ve afiyetle tüketebileceğiniz kolay ve pratik 120 tarif!

Geçen hafta Clara Amram’ın 3. kitabı Sağlıklı Yemekler Mutlu Çocuklar’ın basın toplantısına gittim. Öncelikle davet edilebileceğim en doğru toplantıydı ! İçeri girer girmez tüm yemekler gözlerimi döndürdü! Zencefilli, tarçınlı sulardan, nefis ekmeklere, lezzetli atıştırmalıklara daldım gittim. Sabah kahvaltısı daveti olduğu için bir şeyler yemeden gittiğim için çok şanslı hissettim kendimi. Bir diğer konu ise organizasyonun son derece başarılı olmasıydı çok beğendim nokta! :=)
Bazen boşa kürek çektiğimi hissediyorum bu beslenme konusunda ama ısrarla çizgimden ödün vermeyeceğim. Her ne kadar okul “elma şekeri” atölyesine götürüp eve üzeri bir sürü kimyasalla dolu elmayla eve gelse de çocuğum,arkadaşının evine gittiğinde iki dakika kafayı çevirdiğimde masanın üzerini lolipop kutusu kaplamış görsem de, parkta oynadıktan sonra arkadaşları “Mc Donalds yemeğe gidiyoruz” diye davet etse de ben çizgimden vazgeçmeyeceğim çünkü biliyorum benim gibi düşünenler var. Evet var! Var ki oturup bu kitabı yazıyor, var ki sağlıklı yetişkinler için sağlıklı bir çocukluk dönemi beslenmesi diye bağırınıyor. Bir gün ŞEKER’in zehir olduğunu duyuracağım duymak istemeyenlere de inşallah diyorum! O yüzden sık sık ıvır zıvır atıştırmalıklara alternatif ( aslında neden alternatif anlayamadığım) tarifleri paylaşıyorum. Clara çok güzel bir cümle kurdu aslında: “O marketten aldığımız ıvır zıvır renkli paketli ya da fast food yemeklerden daha EKONOMİK.”öncelikle daha sağlıklı yemekler. Bir paket çikolatadan daha ucuz bir avuç fındık! Çocukların şekerle çikolatayla mutlu olacağını düşünen insanlar topluluğu var her yerde. Parklarda çingene çocuklarına önüne gelen o zehirlerden veriyor oysa bir elma verseler!

ki versem bile almıyorlar o da ayrı bir nokta çünkü damakları o tadı bulamıyor artık! Bu çok acı! Kendimize ait çocukları zehirlemek bir yana kendimize ait olmayan çocukları zehirlemeyi de kendimize hak görüyoruz, sınıfta bir öğretmen çikolata dağıtabiliyor! Ne cüret ? Anlayamıyorum! Kızgınlığım belli mi ? :=)

Şimdi aşağıda bir tarif var. Bu kitaptan aldım, daha önce kendimde yapıyordum ama bu tarif daha rahat tuttu. Buyrun hazırlayın sonra bu küçük topları renkli kağıtlara sarın ve çocuğunuzun beslenme çantasına koyun. Hem çok kolay, hem besleyici , hem ekonomik.

Clara’nın web sayfası –> BURADA  Sayfada tarifler de var. Kitapta da oldukça renkli, eğlenceli ve hazırlaması kolay tarifler var.

Aşağıdaki malzemelerin miktarından oldukça fazla top çıkıyor. Ben 3 kayısı 3 incir 3 hurma 6-7 tane ceviz ile yaptım.. Kuru meyvelerin çeşitliliği size kalmış. Sonra da topları hindistan cevizine buladım.

Birlikte uyumak nedir ? 
Bir anne aslan ile büyük bir yığın halince uyuyan yavrularını düşünün; sırtların üzerinde patiler, karınların üzerinde kafalar, her bir ritmik nefeste yükselip inen bedenler, huzur dolu bir sıcaklık ve dokunuş öbeğinde iç içe geçmiş bir grup.İşte birlikte uyumak budur ya da en azından bunun bir versiyonu! 

~ Bebeğinizle Birlikte Uyumak , Dr. James j. McKenna

Sizin çocuğunuz nerede uyuyor? demiştim bir yazımda ve bizimki hala bizimle uyuyor diye de eklemiştim! O kadar çok yorum aldı ki bu : “ah evet yalnız değilim!” diye. Erin 6 yaşında. Bebekliğinden beri bizimle birlikte uyuyor. Özel bir tercih değildi benimki hatta Erin bunu kendi seçti. Bilirsiniz doktorlar ” aman yüz üstü uyumasın” derler. Erin ise doğduğu günden beri sırt üstü uyuyamadı hiç. Korkumdan odasına bir kamera sistemi yerleştirmiştik ve gündüzleri takip edebilmek için televizyondan ara ara izliyordum hatta kamera görüntüyü bilgisayarıma da basıyordu böylece çok rahat gözüm üzerindeydi ama gece olduğunda yan yastığını kullanarak yatıyordum ve sabaha kadar sesi geliyordu bana. Sabah saat 5 gibi yatağa alıyordum çünkü gece boyunca o kadar minik bir bebeği ezmekten korkuyordum . Gerçekten ilk 1 ay bu şekilde geçti. Yatağıma almıyordum ama yanımda bir yatakta yatıyordu sabaha karşı ortamıza dahil oluyordu. Büyüdükçe gece uykusuna geçtiği andan itibaren bizimle uyumaya başladı çünkü emzirme sırasında uyanmalar, odasında uyutma çabalarım sırasında ikimizi de çok yoruyordu. Ne zaman yanıma sürekli almaya karar verdim sabaha kadar emzirmek benim için sorun olmaktan çıktı. Hatta Aslı’nın bununla ilgili çok da güzel bir yazısı var okuyun derim. Yazıda bulamadım belki de yorumlardaydı ya da başka bir yerde okudum hatırlayamıyorum, geceyi emzirirken beraber geçirmekle ilgili. Erin’i çevresel duyumlar ve baskılar ile odasında uyutmaya çalıştığım 4. ay itibariyle, her gece gecede bilmem kaç kere uyanmak, odasına gitmek emzirmek ve tekrar odama dönmek benim tüm uyku kalitemi alt üst etmişti. Ertesi sabah kabus gibi başlıyordu. Daha sonra yanıma almaya karar verdim böylece emmesi gerektiğinde farkında bile olmadan emzirip ve yine farkında bile olmadan uykuya dalıyordum. Bununla ilgili kaynak vermeyi çok istesem de nerede okuduğumu hatırlamadığım için yapamıyorum ancak özetle şöyle : Anne ve bebeğin gece boyunca uyku ritmleri birlikte ilerliyor böylece bebek emmek için uyanmaya hazırlandığında anne de derin uykusundan çıkmaya başlıyor ve bu senkronize bir şekilde devam ediyor. Ayrı odada olduğunda anne bebeğin uykusu hafiflediğinde hala derin uykuda olduğundan uyanmak çok zor oluyor ve uyandığında da tekrar uykuya geri dönüş zorlaşıyor ve bahsettiğim kabus sabahlar ortaya çıkıyor. Oysa ben aynı yatakta emzirdiğim zamanlar büyük bir uyum içerisinde ilerledi yaşam ve korkma sevgili okur emzirme seansları bittiğinde yani Erin 2 yaşına geldiğinde yatağında uykuya dalmayı da öğrendi. Bu böyle doğal bir akış oldu. 2 yaşından sonra da gece uykularına kendi yatağında geçiş yaptı ama yine gecenin ortasında kalktı yanımıza geldi.

Kendi odasında bir başına uyumaya bırakılmış bir bebek görüntüsü, sadece yaklaşık son yüzyılda ve sanayileşmiş Batı toplumlarında görülen bir olgudur.! ~ Bebeğinizle Birlikte Uyumak , Dr. James j. McKenna

Şimdi 6 yaşına geliyor. Kapısını kapatıp ” burası benim odam hıh!” diyeceği zamanlar yaklaşıyor o yüzden ben hala sabaha karşı yanımıza geliyor olmasının, sabahları eli yüzümde uyanmanın, ya da yanımıza yattığında bacaklarını üstüme doğru uzatmasıyla hafifçe uykumu aralamasının ne kadar değerli olduğunu düşünüp keyfini çıkartmaya çalışıyorum. Uyandığı zaman sarılıp gözümün içine bakmasını sanırım bir iki yıla bulamayacağım!. Evet bazen uykumun içinde bağırıyorum ” offf çek şu ayaklarını” diye itiraf edeyim ama sonra pişman oluyorum çünkü zaten o ayaklar biraz daha büyüdüğünde benim üzerimde olmayacaklar.  Evet kendimden bahsettikten sonra şimdi artık Gün Yayıncılıktan çıkan “Bebeğinizle Birlikte Uyumak ” kitabından bahsedeyim. Dün elime geçti kitap, gece bir solukta yarıladım bile.

Her zaman doğaya bakın diye eklerim ya kitapta bir bölüm “Hayvanlar bunu nasıl yapıyor” başlığı altında!

Yuvalı tür denilen bazı memeli hayvanlar, bebekleri küçükken, süt üretmek ve hayatta kalabilmek için avlanmaya giderler. Bu sürede bebeklerini güvenli bir yuvada bırakırlar. Bu hayvanların bebekleri anneleri gittiğinde ağlamaz çünkü ağlamaları durumunda yırtıcı hayvanlar bunu duyacaktır ama asıl neden annelerinin sütlerinin çok yağlı olmasıdır. Mesela balinalar, geyikler, ancak maymunlar, insansı maymunlar ve insanlar gibi primat memeliler taşıyan tür olarak adlandırılır. Bizim sütümüzün içeriği su ve şekerdir ve yuvalı hayvanların sütüne göre daha az yağlıdır bu yüzden primat memeliler beslendikten 1-2 saat sonra tekrar beslenme ihtiyacı hissedeler. Bu sık emzirilme ihtiyacı primat yavruların annelerinin yakınında kalmaları ihtiyacını ortaya çıkartır.

Vayy!! Başka sözüm yok.

Kitabın kapağında Erin ve benim fotoğrafım var. Instagramda  #cocuguileuyuyananneler ya da #cocuguylauyuyananneler  hashtagini de kullanarak kendi fotoğraflarınızı paylaşabilirsiniz:) Biz Çocuğu ile uyuyan anneler öyle yapıyoruz.

Bu yazıyı twitterda RT eden veya facebookta paylaşan iki kişiye bu kitap hediye.  Ayrıca Filozof Bebek kitabından bir adet hediye edeceğim bunun için yazının altına Filozof Bebek diye yorum bırakmanız yeterli 🙂

Teşekkürler Gün Yayıncılık bu harika bilgileri bizlerle paylaştınız için 🙂

Gün yayıncılık : Hafta hafta hamilelik yogası ve meditasyon (poster hediyeli)

Çocuklarda Uyku Sorunları ve Çözümleri

The Montessori Method

Herkes için Tuvalet Eğitimi

Alfa Yayınları  Birlikte Büyüyelim | Bengi Semerci

Annelik Sanatı Maria Montessori ( fotokopi )

Marsık Yayıncılık SAYISIZ TASARIM- 150 ÇILGIN FİKİR

Gelelim ferahlık konusuna. Öncelikle okul konusunda biraz daha ferah gönlüm. Erin alışma süreci her konuda uzun olan bir çocuk, hemen her konuda böyle ama okul mevzu bahis olunca bilirsin sevgili okur ben pek endişe taşıyorum ve benim endişemi de taşımasını sağlıyorum. Bundan sebep okulun ilk günlerinin görevi babaya devredildi: benden daha sağlam duruyor her zaman. İlk günler yaşadıklarımın şokunu ve alışma sürecimi yeni atlatmış bulunuyorum. Eve gelen ödevler birden fazla olunca “aman hocam daha ilk günler yapma etme alışsınlar hele” derken bazı velilerden ” sınıfı ana sınıfı seviyesine mi çekmeye çalışıyorsunuz, öğretmenin işine fazla karışmıyor musunuz? , ben aksine daha hızlı ve konsantre yapsın ödevleri diye destekliyorum, fazla korumacısınız dış dünyaya hazırlıyoruz çocuklarımızı eleştirilerini alıp oturdum kaidemin üstüne. Neyse ki tek değildim : hep beraber oturduk kaidemizin üstüne. Eh hadi dedik gerçek dünyaya hazırlanıyoruz madem öyle bir susalım. Çocuk evde ağlar” ödevimi yapamadım öğretmenim kızacak okula gitmek istemiyorum” diye ben ağlarım ” hani ilk dönemin sonuna kadar bu çocuklara bırak ödev vermek okuma yazma başlamayacaktı, müdür söz vermişti, gazeteler yazmıştı nooluyoruz e sesleri a sesleri ela lale elele yazmalar talat et al okumalar? ” diye. Bizim 66 ay grubuna sözde ayrı şube açıldı, ayrı öğretmen verildi, müdür sözler verdi, güvendik! Oysa instagramdan takip ettiğim kadarıyla normal yaşında 1. sınıf öncesi hazırlık okumuş alışık çocuklar bile 1 ayın sonunda daha yeni e seslerini alırken bizim sınıf Talat Bulut ele ele yazıyorlar! Neyse anasınıfı seviyesine çekmeyelim susalım dedik. Tam üstüne öğrendim ki sınıfta çizgi film seyrediliyormuş tenefüste kahvaltı ederken! E biz evde tv karşısında yemek yedirmemeyi öğrettik? ne olacak benim kurallarım! Hoşgeldin gerçek dünya. Bizim minimini birler diğer sınıflardan farklı olarak ilk dersin sonunda sınıfta kahvaltı ediyorlar, öyle karar aldık ama çizgi film de neyin nesi bu iş böyle midir diye başka bir öğretmene danıştım. Şimdi kendi öğretmenimizi sorgular gibi olmasın, üzmeyeyim ben de üzülmeyeyim diye başka birine DANIŞTIM! Seviyorum yoksa öğretmenimizi iyi niyetli gerçekten. Bu seferde aldım cevabımı ” bakın efendim bence siz biraz okuldan uzak durun. Evdeki modelinizi devam ettirin buraya karışmayın! Elbette çizgi film seyredebilirler niteliği önemli seyrettiklerinin. Çocuklar küçük sıkılıyorlar, oyalanıyorlar” dedi. Gözlerim fal taşı gibi açıldı! Ben nereden bileyim ne çizgi film seyrediyorlar! Neymiş 2 yaşına kadar televizyon yokmuş, sonrasında seçerekmiş!! Al sana seçerek bakalım ! Oyalanıyorlar! Biz oyalansınlar diye okula gönderiyoruz ve oyalama da çizgi film! Oyun oynayamaz mısınız? Bahçeye çıkamaz mısınız? havalar hala güzel mesela ? ama bunu desem bu sefer velilerden tepki olarak “ne var canım evde seyrettirmiyor musunuz? ne olacak” cevabını almaktan endişe ederek, “peki tamam anladım ben uzak duruyorum artık pes ettim!” dedim.

Yoksa daha satır satır yazacaklarım var ancak :

Evet pes ettim! Artık takmıyorum. Bakıyorum Erin mutlu, o zaman sorun yok ama mutsuz olduğunu anladığım anda hiç bir yerin uzağında kalmayacağım. Ara ara ” keşke Anadolu yakasına taşınıp bir devlet okuluna mı verseydim” diye düşünmüyor değilim ama dediğim gibi şu anda sular duruldu. İlk ay boyunca her gün babasını ilk tenefüste bahçede görmek istedi. Kendini güvende hissedene kadar sürdü bu şimdi artık kapıdan bırakılıyor ve sorun da yaşamıyoruz. Sadece Erin de uyum sağlamaya çalışıyor:

“anne, sende bana sütü şeftali ile hazırlayıp bir kağıt kutuya koysan üstüne de pipet koysan” gibi enteresan taleplerde bulunuyor. Tabii benim sütün kutusu yok kavanoza koyup gönderiyorum. Açıklıyorum, anlatıyorum , anlıyor; çok şükür! Ne zaman bu konuda da pes ettirecek sistem bekliyorum ancak biz kendi modelimize, yaşam tarzımıza devam ediyoruz, ektiğim tohum belli, elma tohumundan armut çıkmaz elbette, bir dönem armutmuş gibi davranabilir belki ama sonunda bir elma olur.. olur değil mi ?

Sistem zor, çevre zor, başka yaşam tarzları ve onların karmasına girmek zor, uyum sağlamak ya da sağlamamak için savaş vermek daha da zor! Eh hep sevimsiz konular yok elbette. Bu uyum sürecinde bakıyorum da Erin’in okulda çok güzel “abi”leri var. Büyük sınıflar ile oynamayı seviyor; “tam 5 tane abim var anne benim” diye gururla anlatıyor. Ona basketbol oynamayı öğretiyorlar. Ah ah ! keşke bizim miniminilerin de boyuna uygun pota olsa, ne yazık ki kurulacak olan spor kompleksini bekleyecekmişiz! Ne var bir duvara iki pota çakmakta, minicik boylarıyla kocaman potaya kocaman topları atmaya çalışıyor yavrumlar! Sordum soruşturdum, neyse maliyeti biz karşılayalım dedim:  okul yapmazmış! Eh hadi bu da kabul tadımızı kaçırmayalım, çocukların bir şikayeti yok, bir ben sivriliyorum, “dillerimi bağlasan durmaz!! Eyvah!!”

[youtube_sc url=”http://youtu.be/WX7flH06b18″]

Bu süreci biraz neşelendirelim dedik bizde, ben ve kalemim! Açalya’nın Danteye yaptığı kese kağıdı üstü ve insan üstü çizimlerinden sonra bende sabah kahvaltısına küçük notlar eklemeye başladım. Şimdi sabahları evden çıkış biraz daha keyifli “Anne bugün timsah mı var ? anne bugün roket mi var ? ” her sabah bana ertesi haftaya hazırlanmak için kopya vermiş oluyor, bunların adına da BÖCÜR taktı ! 🙂  Nasıl vakit buluyorsun diyenler olacak, oldu da. Şöyle: bir oturuşta 20 tane çizdim bu da 20 günün çizimi hazır demek oluyor 🙂 Elim boş kaldığında çiziyorum , internet bu konuda bir derya zaten, benim gibi cin ali çizmekle kısıtlı çizerleri bile ressam yapabilir! Yemek çantasına neler koyuyorum diye soranlara : mümkün olduğunca meyva, evde yaptığım tuzlu, tatlı muffinler, kuru yemişler, evde yapılmış muzlu, keçiboynuzu tozlu süt ( günlük kutu süt alıyorum bkz: yukarıdaki kutu süt talebi! ) city farm’ın organik meyva sularından ara ara koyuyorum ( hepten yasak olmaz arkadaşlarında görüyor bir de gurur meselesi giriyor işin içine tabi! ) tost, ekmek, peynir, küçük bir kavanozda bal, yine küçük bir kavanozda tahin pekmez ( anneeee arkadaşım ekmeğin üstüne çikolata sürüyor bir tane daha sürüyor sonra yapıştırıp yiyor! ) o zaman bizim de kahverengi bir şeyler koymamız lazım elbette!

Şimdi bu kadar yazdım yazdım ama ben güzel şeyleri de takdir etmeyi bilirim, her daim söylenmem! Valla! Bugün öğretmenimizden posta kutumuza düşen mail gözlerimi doldurdu!. Çok güzel bir şey yapmış bence. Cumhuriyet konusunu anlatırken ( nasıl kuruldu, daha önce nasıl bir sistem vardı ? …) , konu onlar için soyut olduğundan sınıf içinde bir drama çalışması yapacakmış. Rollerini dağıtmış, aksesuarlar istemiş ama KOSTÜM değil diye de bize bilgi vermiş! Tüketimi desteklememiş, zaten daha önce de okula hazır paket gıdalar göndermeyin diye uyarmıştı bizleri! Bu konularda tebrik ediyorum kendisini!

Çok hoşuma gitti, bir dönemi anlamaları için yapacağı bu çalışma ama Erin’in adının yanındaki görevi görünce gözlerim dolmadı desem yalan söylemiş olurum!  Erin: Mustafa Kemal Atatürk! Tüylerim diken diken oldu okuduğumda !

Bıdır bıdır söylenmeden önce zaman vermek, sakin kalmak gerek, bende bunu öğreniyorum galiba bu süreçte. Bu sürecin çok şey öğreteceği kesin! Korkuyorum ama baş etmeyi becereceğim gibi geliyor. Ne zormuş çocuk büyütmek! Ah anaların babaların hakkı ödenmez derler, ne doğru derler! Bebek büyütmek kolaymış, kontrol bizdeyken atıp tutmak da kolaymış! GEl şimdi buradan yak bakalım!

Ferahladığımı yazacaktım değil mi ben ? ! 🙂

Mayıs ayında 76 kilo çeken ben Ekim ayı itibariyle 62 kilo çekiyorum ve artık Erin öncesi kıyafetlerimi giyiyorum sevgili okur! Diyet günlüğü yazılarım bir gün bir yerde sonuç verecekti elbet! Sizleri o yazılarım ile ruh sıkıntısına soktuysam affola ama çözüm Ayurvedik beslenmede saklıymış! Bana yeni bir hayat veren doktorum Buğra Öktem‘i de size tanıştırmak isterim! Çok çaba sarf ettim ama bu sefer sakin kaldım, sabır gösterdim, baharatların mucizevi dünyasında harika bir yol katettim!

Hafif olmak çok güzelmiş! Çok!

Solter, “Bebekler Neden Ağlar” temasıyla gerçekleştirdiği eğitimde katılımcılara; “Bebeğiniz neden stres yaşıyor? Travma kaynakları nelerdir? Bu sinyalleri nasıl tanıyacak ve nasıl ayırt edeceksiniz? İyileştirici dokunuş/tutuş nedir? Bebeğinizin, gerginliğini içinden atmasına nasıl yardım edersiniz?” gibi sorulara cevap verdi

Bugün 2 saat süren bu semineri özetlemem kolay olmayacak. Dün bir giriş yapmıştım, genel hatlarıyla Aletha Solter kimdir? , nasıl bir teorisi vardır gibi bilgileri kısaca yazdım. Buradan ulaşabilirsiniz. Şimdi de dilim, elim döndükçe bugün neler dinledik onları paylaşacağım. Lütfen diğer paylaşacak katılımcılar bu yazının altına linklerini bıraksınlar herkes bir ucundan yakalamıştır 🙂 Ayrıca Twitter üzerinden #AventOkulu hashtagi ile tüm paylaşımları okuyabilirsiniz. Yarın sıra

Ceza ve Ödülün Ötesinde Disiplin  seminerinde
https://www.facebook.com/events/120541311424787/

Tarih: 16 Eylül 2012 | Saat : 09:30 – 13:30 | Yer: Cihangir Yoga İstinye | Ücret: 150TL / (eşlere %50 indirimli)

Öncesinde Solter’ın kitaplarından bahsetmek istiyorum. 3 tane kitabı bugüne kadar Türkçeye çevirilmiş, darısı diğerlerinin başına.

Bilinçli Bebek : 0 – 2 yaş dönemini kapsıyor
Çocuğunuza Kulak Verin : 2 – 8 yaş dönemini kapsıyor
Çocuk Yetiştirme Rehberi : Doğumdan yetişkinliğe uzanan bir dönemi kapsıyor

Onu ödüllendirirken ve cezalandırırken aslında ne yapmakta olduğunuzu biliyor musunuz ?
Ölçüsüz isteklerine karşı nasıl davranmalısınız sınırlarlar koyuyormusunuz O bir sinir krizine girdiğinde ne yapıyorsunuz ?
Çocuğunuzun doğasını anlamak ve onu en mükemmel şekilde yetiştirerek uyuşturucu, alkol, kumar ve diğer bütün zararlı bağımlılıklardan korumak için bu taktikleri mutlaka öğrenmelisiniz!

Çocuklar fiziksel siddete %80 oraninda ağlarken maruz kalırlar diyor Aletha, çocuğun ağlaması ebeveynlerin kızgınlık ve yetersizlik duygularına kapılmasına neden oluyor. Bebeğiniz ağlarken neler hissediyorsunuz? Üzgün, çaresiz, yetersiz, suçlu, kızgın, çok kızgın? Annelerin çoğu bunu hissediyor

Geleneksel açıklamalarda bebeğin 3 sebepten ağladığını düşünüyoruz:

– Gaz sıkıntısı. ( bebek suçlanıyor)
– Alerji ( süt suçlanıyor)
– Psikososyal teori , annenin düşmanca tavırları ( anne suçlanıyor)
Günümüzde artık anneyi suçlayan bu teori geçerli değil ve ağlayan bebeklerin sadece %5 ‘i kolik olduğu için ağlıyor. Bebekler ilk 12 haftalarına günde 1 saatten fazla ağlayabilirler ve bu tüm Dünya kültürlerinde aynıdır : bebekler ağlar ancak en çok 6. haftalarında ağlarlar.

Bazen ağlamayı bastırmak için çok çaba sarfederiz. Buna gerek yoktur, ağlamak duyguların ifadesidir ve gereklidir.

Bebeklerin ağlamalarının iki sebebi vardır: İletişim (fiziksel temas, beslenme, uyarı alma)  ve stres (fiziksel sıkıntı, duygusal sıkıntı, birikmiş stress)  ve bebekler tüm bu ihtiyaçları giderilse bile ağlarlar. O zaman ne yapmalı?

Onu kollarınıza alın, güven duygusu verin,ağlamasını dinleyin! Ağlamasına izin verin.

Bebeğimiz ağladığında ona, kendini ifade ettiği için onunla gurur duyduğumuzu söylemeliyiz

 AĞLAMANIN POZİTİF İYİLEŞTİRİCİ GÜCÜ VARDIR! Gözyaşının biyokimyasal yapısına bakılarak ağlamanın stresi aymak için faydalı olduğu yapılan araştırmalar ile doğrulanmış. Duygusal olarak akıtılan gözyaşı ile soğan kaynaklı göz yaşı karşılaştırıldığında duygusal göz yaşında yüksek oranda stress hormonu varmış Bununla ilgili bilgi Çocuğunuza Kulak Verin kitabında bir bölümde anlatılıyor. Progesteron göz yaşını arttıran bir hormondur diyor araştırma ve hamilelerin, yeni doğum yapmış annelerin ağlıyor olması aslında vücudun doğal bir savunma mekanizmasıdır ve stress kaynaklı toksinleri göz yaşı yolu ile atarak fetusa ve bebeğe geçmesine engel olmaktadır. Bu bilgi neden lohusayken o kadar çok ağladığımı açıkladı bana. Kayın-annem “biz de lohusa olduk ama bu kadar ağlamadık”demişti bana. Yanlış bir şey yaptığımı düşünüyordum o zaman ağladığımda ve ne yazık ki kimseler görmeden ağlamaya başlamıştım o günden sonra. Elimde değildi, bebeğim ağlıyor ben ağlıyordum, gülüyor ağlıyordum, emiyor ağlıyordum, gaz çıkartıyor, uyuyor her ne yapıyorsa ağlıyordum şimdi görüyorum ki iyi ki ağlıyordum 🙂 Ağlamak psikolojik olarak sadece bebeği değil bizi de rahatlatıyor o yüzden ağlama alanınıza izin verin ve ben çok rahat ağlayabilen bir insan olduğum için kendimi suçlamaktan bugün itibariyle geri dönüş yaptım! Boşuna dememiş Sezen Aksu : “ağlamak güzeldir süzülürken yaşlar gözünden sakın utanma” diye ya 🙂 Ağladıktan sonra rahatlamayan var mı?  Ayrıca araştırmaya göre ağlamak kan basıncını, kalp atışını ve vücut ısısını da düşürerek dengeye alıyormuş.

Peki bebeklerin gayet rahat bir hayatı var, her ihtiyaçları karşılanıyor, iş yok güç yok, bu stres nereden çıkıyor?

– Annenin hamileyken yaşadığı stresler. Mesela 3 aylık hamile bir annenin kendi annesini kaybetmesi örneğinde üzüntü ve stresi fetusa geçirebilmesi ve doğduğu zaman bebeğin ağlıyor olması normal bir durumdur çünkü hamile bir anne stresli olduğunda bu hormonlar plasenta yoluyla bebeğe geçer

– Doğum travmaları, uzun süren doğumlar. Aletha oğlunun doğumunun 48 saat süren zorlu, uzun ve travmatik bir doğum olduğunu anlatıyor ve oğlu doğduktan sonra çok ağlıyormuş özellikle baş kısmına masaj yaptığında çünkü doğum sırasında çok fazla baş kısmına baskı almışi kanala takıldığı için. O da başına masaj yaparak ağlamasına izin vermiş her zaman böylece biriken stressi ağlayarak bebek dışarı çıkartabiliyor diyor.

– Karşılanmayan ihtiyaçlar, özellikle fiziksel temas ihtiyacı, ağlamadıkları zaman da bol bol kucaklanmalılar.  Bebeğin aileyle fiziksel ve duygusal temas kurması çok önemlidir. Bebeğinizle ten teması onu daha mutlu büyütmenizi sağlar, onunla birlikte uyumaktan korkmayın.

– Aşırı uyarılma. Bebeklerin ilk yıllarında beyni ve bilinci çok açık, bazen fazla uyaran oluyor, bu stres yaratıyor. Tüm gün boyunca 3 mağaza gezip sonra da bir toplantıya giderseniz bu bir çocuk için çok fazla uyaran demektir ve ağlaması kaçınılmazdır. Siz çok iyi bir ebeveyn de olsanız bebekte stres olur ve ağlar.

– Acı ve acıyı hatırlama. Gündüz acıyan bölgeye akşam banyoda dokunun, hatırlar ve duygusal ağlama başlar. Kendi oğlundan örnek verdi. Parka sevgi dolu bir köpek oğlunu yalamak istemiş ve oğlu korkarak ağlamaya başlamış ama kendisinin acelesi olduğu için ağlamasına izin vermeden oradan ayrılmış sonra tabii ki ağlaması geçmiş ancak gece uykusunda sokaktan gelen köpek seslerini duyunca uykusundan ağlayarak uyanıp ” dog, dog” demeye başlamış. Genelde çocuklarımıza “aa ne var ağlayacak çok tatlı bir köpek seninle oynamak istiyor” deriz ancak çocuk korkmuştur ve korkusunu yaşaması ağlamasına alan açması gerekmektedir. Bebek ve çocuklarda fiziksel acı duygusal acıyı tetikleyebilir

– Fiziksel acı

-Diğer korkutucu deneyimler

Peki ağlamayı nasıl sakinleştiriyoruz?

Ağlamayı kesmesini söyleyebliyoruz, ceza verebiliyoruz, çocuğu ortamdan uzaklaştırabiliyoruz, utandırabiliyoruz, dikkatini dağıtıyoruz ( konuşarak, müzik dinleterek v.b) emzik ya da benzeri sakinleştirciler kullanabiliyoruz, çocuğun acısını önemsemeyebiliyor ya da yok sayabiliyoruz ( aa yok canım birşey geçti geçti gibi ) ağlamamsından dolayı ona övgü yağdırabiliyoruz ( aferim benim cesur oğlum bak ağlamadı hiç gibi) ya da ilaçlar verebiliyoruz ( sakinleştirciler anti depresanlar)

Genel Kontrol kalıpları neler peki ? ( ağlamayı bastırmak için yapılan alışkanlıklarımız ya da bağımlılıklarımız) Bu liste çok uzayabilir bunlar bazıları:

İlaç kullanımı ( kafein, alkol, nikotin, sakinleştiriciler, uyuşturucular) , aşırı yemek yeme, tırnak yeme ya da diğer tikler, kasların gerginliği, aşırı aktivite ve diğer bağımlılıklar ki bunların içine tv, kumar, alışveriş, twitter, facebook dahi giriyor)

Eğer başım aşırı ağrıyor diyor Aletha omuz bölgemi çok kastığım için oluyor ve o zaman anlıyorum ki çok iyi bir ağlamaya ihtiyacım var ve ağlayınca bütün o ağrı geçiyor.

Bebeğin ağlamasını durdurmak için yaptıklarınız ilerde kontrol kalıplarına ve bağımlılığa yol açabilir

Sallamak v.b –> hiperaktivite veya yerinde duramama.

Sürekli emzirmek ya da biberon ile beslemek –>> emzirme ya da beslenme bağımlılığı

Emzik v.b. sakinleştirici vermek –> emzik bağımlılığı

Konuşmak, şarkı söylemek, oyuncak vermek –> yalnız kalamama gibi alışkanlıklar

Beşiğinde bırakmak ve umursamamak –> parmak emme, battaniye bağımlılığı

Sakinleştirici kullanmak –> İleride uyuşturucu bağımlılığı

Gece uyanmaları için ise ( 6 aydan büyük bebekler için)

— Ağlamaya bırakmak –> güçsüz, sinirli,güven kaybetme gibi duygulara neden olur

— Sürekli emzirme sallama –> bu daha çok gece uyanmasına neden olur

— Emzirmeden kollarınızda ağlayarak uykuya dalmasına izin vermek bebeğin daha iyi uyumasına, fiziksel ve duygusal olarak daha güvenli bir bağ kurmasına olanak tanır.

Ebeveynlerin uyku vaktine kadar bebekleriyle vakit geçirmeleri bebeğin uyku düzeni için önemlidir.

Ben her zaman derim doğaya bakın, yavrusu başka ağaçta uyuyan başla bir canlı var mıdır? hep göğsünde uyur diye Aletha da aynısını söyledi. Biz memeliyiz ve tüm memeliler yavrularını koynunda uyutur. Hoş ben Erin’i her zaman emzirerek uyuttum ve gece ağlamları hiç olmadı ama birlikte uyuduğumuz için uyanıp emip tekrar uykuya geçiyor yani yine gece uyanması yaşıyorduk. O zamanlar doktorumuz Hülya Sonugür de demişti bana gece emzirmeden uyumasını sağla ve sabaha kadar emzirme diye ama galiba ben doğru anlayamadım çünkü emzirmeyi öncelikli olarak kendi ihtiyacım olarak görüyor ve emmesinden çok zevk alıyordum. Aletha bebeğinizi emzirmeyin demiyor kendi çocuklarını 2,5 yaşına kadar emzirmiş sadece göğsünüzü ne zaman ve nasıl sunacağınızı doğru belirleyin diyor. Ben de bebeğimi uyutmak için emzirirdim, 2 yaşlarına geldiğinde gecede 4-6 kez uyanırdı, sebebini anlamazdım. Sonunda 2 yaşındayken birkaç gece emzirmeden ağlamasına izin verdim, o bağlılığı atlattı diye de ekliyor.

Ağlaması bastırılan bebeklerde 1-2 yaşlarında hırçınlık görülebilir.

Annesinin kollarında ağlayarak uykuya dalan bir bebek ;

Daha iyi uyur, daha sakin, mutlu ve dikkatli olur, önceki travmalarından daha kolay kurtulur, bebek sevildiğini ve kabul gördüğünü hisseder büyümeye başlayıp çocuk olduklarında daha iş birlikçi olurlar.

Çocukları ağlayan ebeveynleri nasıl desteklemeli peki?

– Onlara ağlamanın iki nedeninden bahsedin : iletişim ve stress.

– Bu stresi ve ağlama ihtiyacını nasıl azaltabileceklerini anlatın

– Onlara kendi duygularını ifade edebilecekleri yönde cesaret verin

– Biraz dinlenebilmek ve kendilerine zaman ayırabilmeleri için yardım istemelerini öğütleyin:=)