Kader, gayrete aşıktır. ✨

Kendi hayallerinin peşinden gitme cesaretini göstermek, çoğu zaman sınavları kazanmaktan çok daha büyük bir başarı. Hani hep derim ya, “Mesele zafer değil, seferdir” diye… Bu da tam anlamıyla öyle bir seferdi. Buna bir kez daha tüm kalbimle ikna oldum. 😉
Onun bu azmi ve kararlılığıyla çok gururluyuz! 🩵
Bir kıssaydı, geldi geçti..
Şimdi önünde yepyeni bir yol var.

Teyzesinin kucağında notalarla ilk tanışması, henüz 6 aylık. Hiç bilir miydik o vakitler büyüyecek de o notaları başkalarına öğretmek isteyen bir genç adam olacak.

12 yıl
1 yıl boşluk
Toplam 13 yıl
Hadi 1,5 yıl da yuva diyelim
Yaklaşık 15 yıl.

Hepsi bitti.

Oyunun bu bölümünü başarıyla geçen bir ebeveyn olarak artık “Veli WhatsApp Grubu” diye bir kavramı hayatımdan çıkarıyorum. ✌️✌️ O bildirimleri sessize alma devri kapandı; doğrudan “Gruptan Ayrıl” butonuna basmanın o dayanılmaz hafifliğini yaşıyorum. 🤙

Şimdi bölüm canavarlarından bir tane daha kaldı: YKS!

Cumartesi ve pazar günü sınava girecek tüm evlatlarımıza zihin açıklığı ve kalp ferahlığı dilerim. Elbette iki saate sığdırılan onca zamanın ve emeğin ölçülmesi gibi bir saçmalık için duamız sadece kalp ferahlığı, gönül genişliği, akıl dinginliği vb. oluyor.

Sizlerin de dualarını beklerim. ❣️

Ayrıca evlatlarımız için güzel bir dua okudum, sizinle de paylaşayım. Sınavdan önce 3 kere okunmalıymış

“Allah’ım basiretimi arttır,
Bildiklerimi yaptır,
Bilmediklerimi attır,
Attırdıklarını tuttur…”

Amin! ☺️

Fotoğraf: Liseye kayıt olmaya gittiği gün (Eylül 2021)

Fotoğraf: Liseden çıkmaya 3 gün kala (Haziran 2025)

Lise serüveni biterken, okulda harika konserler veren çocuklarımızın tecrübesine bu anlamlı katkıyı sağlamak için çabalayan öğretmenlerimiz Ayşe Yaldız (@yaldizaysee) ve İlker Engin’e (@ilker_engn) kendi adıma yürekten teşekkür ediyorum. Dört sene boyunca çocukların birçok performansını izledim ama bu konserin yeri, birçok açıdan benim için çok başka oldu.

Çocuklara da o bitmek bilmeyen çabaları, emekleri, güzel kalpleri ve bu harika sahne performansları için minnettarım.

Ve tabii bir de işin veli kısmı var. Erin ve diğer tüm çocuklar kalplerinin gösterdiği yolda yürüyebilsinler diye bazen veli, bazen “deli” oldum ve dört yıllık lise yolculuğunu artık bitiş çizgisine yaklaştırdım.

Dilerim her biri emeklerinin karşılığını, kalbinin duasını yaşasın. Önümüzde 1 konser, 1 mezuniyet, 1 YKS var ve tüm bunlar için sadece 1 ayımız kaldı. Benim tüm dualarım bu çocuklarla.

Sizlerin de güzel dualarını bekliyorum. Gözlerine yaş, ayaklarına taş değmesin. Gönüllerinden geçen onlar için hayırlı olsun; haklarında hayırlı olan ne ise, gönülleri ona razı olsun.
(Tamamını izlemek isterseniz BURADA)

İlgili kuruma yazdığım yazının tamamı aşağıdadır.

Bu yazı 2024 Türkiye’sinde yüzlerce organizasyon kabiliyetine sahip yetenekli insan varken, 12-13 Ekim 2024 tarihinde ÇÖMÜ ve Çanakkale Belediyesi işbirliği ile yapılan tüm halkın davetli olduğu bir şenliğin organizasyonuna yönelik eleştiridir. Kime nereye göndereceğimi bilemedim ancak sesimi de içinde tutmak istemedim.
13 Ekim günü Çanakkale’nin tek güzel sanatlar lisesi olan Akçansa Güzel Sanatlar Lisesi müzik bölümü öğrencileri bu festivalde sahne aldılar. Benim oğlum da bu çocuklardan biri. Keyifle izlemeye gittik. Eleştirimi hem bu şehrin bir sakini hem de genç bir sanatçının velisi olarak yazıyorum

Çocuklarımız herkesin konuştuğu, bağrıştığı, hemen yan tarafta küçük çocukların trambolinde zıplayıp bağır çağır oynadığı bir alanda, keman piyano gitar seslerini duyurmaya çalıştıkları bir konser verdiler.
Görüntü şu şekilde: sahneye gelen başlayıp sonra bitirip çıkıyor, yoldan geçerken iki tuşa basıp gitmişler gibi. Öncesindeki etkinleri yazmayacağım oraya da bulaşmak istemiyorum.

Bu çocuklarımız için bence bir tecrübedir. Bu durumu benim kadar dert edinmemiş de olabilirler. Sahneye her çıkışları onları geleceğe hazırlamaktadır ve her şartta işlerini yapabileceklerini öğrenmektedirler. Hayatın her zaman tozpembe olmadığını biliyoruz ve onlar da öğreniyor.
Fakat bu kent festivalinde sanata ve sanatçıya değer verilmediğini düşünüyorum. Sanata ve sanatçıya değer verilmiyor diye eleştirenlerin de buna sessiz kalmasına dayanamıyorum. Detaylandırmama ve gözlemlerimi yazmama izin verin.

• Sahnede bir dijital klavye var. Bu klavye ile elbette Chopin çalmak mümkün değil. Bir iki öğrencinin denemesi ile cihaz sorun çıkardı. Sorun ortaya çıkınca üniversiteden getirilmiş olduğunu zannettiğimiz pedalı olmayan oldukça eski ve kalitesiz bir piyanoyu sahneye çıkarttılar. Bu piyanonun pedalı olmadığı için çocuklardan biri eserini çalamadı çünkü pedalsız çalması mümkün değildi.
  Piyanonun üniversiteden geldiğine emin değiliz. Eğer gelmediyse etkinlik ev sahibi olan üniversite neden bir piyano göndermedi. Eğer gönderdiyse neden olabilecek en kötüsü geldi? Her durumda da elle tutulamayan bir durum var ortada.
• Çocuklar sahneye çıkarken isimleri ve çalacakları eserler anons edilmedi. Bu bana göre çok büyük bir kabalıktı. Ne kadar ayıp ki gencecik çocuklar sahne alıyor ve organizasyon bu çocukların adını bizlere sunacak birini sahneye koyamıyor. Sahnenin arkasında bir barkovizyon vardı. Bir sunucu organize edilemediyse bile buraya çocukların adı yansıtılmalıydı. Hadi diyelim isimleri yansıtılmadı okulun adı yansıtılmalıydı. Bu çocukları son derece kısıtlı şartlarda yetiştiren öğretmenler ve aynı şartlarda sanatlarını öğrenmek için çaba ve emek harcayan bu çocuklar bunu hak ediyor. Dünya’nın neresinde görülmüş sahneye çıkan kişinin adının zikredilmediği !!!
• Son eseri çalan çocuk son tuşa basar basmaz arka taraftan
  konserin bittiği duyuruldu.
  (demek ki elinde mikrofon olan bir de yetkili vardı!!)
  Pilav dağıtımının devam ettiği belirtildi.
  Bu çocuklara kıymetli bir şey yaptıkları değeri verilmeden seyirci pilava yönlendirildi.

Haziran ayında Erinle beraber Rusya’da piyano festivaline katıldık. Şimdi oradaki birkaç gözlemimi yazmama izin verin.
Sahneye çıkan öğrenci adı soyadı, çalacağı eser bestecisi ve onu yetiştiren öğretmenin adı söylendikten sonra alkışlar eşliğine enstrümanını çalmaya başlıyor.
Ayakları pedala yetişmeyen çocuklar için sahneye özel olarak taşınabilir bir pedal getiriliyor.
Tüm sanatçılar eserlerini bitirince hepsi sahneye davet ediliyor. Seyircinin alkışları eşliğinde katılım belgeleri ve ödülleri veriliyor. Ardından, o şekilde alandan ayrılıyorlar.
Festivalin içeriği büyüklüğü vs hiç bir önemi yok. Yapılan işe kıymet vermek benim meselem ve yapılan işe kıymet vermek budur. İnsana, gençlere, sanata, sanatçıya kıymet vermek budur.

Bizim yetişkinler olarak gençlere bu şekilde örnek olmamızdan utanç duydum. Bu çocuklara aidiyet duygusu nasıl aşılanacak merak ediyorum?

Bir işi yapmayı bilmiyorsan yapmamalısın. Yapacaksan da düsturuna uygun olmalı ki biz de kalkıp hem çocuklarımızı hem de organizasyonu doğru dürüst alkışlayabilelim.

Bu çocukların verdiği emeğe, bu verilen emeğin arkasında duran öğretmenlerine, velilerine ve bir sanat lisesine yapılan bu kabalığı bir veli olarak kınıyorum.

Bu organizasyonu yapan, yapması için elini taşın altına koyan her kim varsa bundan utanç duymalı.
Umarım bu yazımı bu etkinlikte payı olanlardan ve onlara bu işi verenlerden birileri okur da bundan sonraki organizasyonları ehil olmayan ellere vermezler.

Ve inşallah bu şehir 65 yaş üzeri yaşlılarına sahip çıktığı gibi gençlerine de sahip çıkmaya niyet eder.

Ben buraya kendimize ait bölümü oğlumun ismiyle bırakıyorum. Çünkü isminin zikredilmesini herkes hak eder!
Videoda da göreceğiniz gibi neredeyse yanına oturacak gibi eser boyunca çekim yapan arkadaşa da söylenecek kelime bulamadım. Ben olsam piyanoyu bırakır “gel abi sen çal” derdim.
derdim!

Senesinde kısmetse yani bu sene sonunda zorunlu eğitimini bitirmiş olacak. Dar geldi 4 duvar arasına sıkışmış, balıkların uçması, tavşanların yüzmesi, kuşların zıplaması gereken öğretim.

//Eğitim diyemeyeceğim sadece öğretim demem bilerek. // İstisna öğretmenler bunu bozamıyor ne yazık ki ve hepi topu 12 sene içinde 4 isim var aklımda sadece öğretmelik yapmayan //

Çok şey var yazmak istediğim ki çoğunu siz de bilirsiniz. Şimdi değil. Vakti gelecek.

Ve bu uçurumlar hayatında hep olacak.
Bu taşlara basıp geçebileceği, oyunu akılcı hamleler ile oynayacağı kalp gücünü toprağına döktüğümüze inanıyorum, inşallah.

Yaptığımızı bozmasınlar yeterdi, bozamadılar!

Nil’in şarkısında dediği gibi
Karanlıktan gelicekler
Önünde dikilecekler
Sarı sarı, dişleri olucak
Sivri pençeleri olucak
Yakalayacak sanıcaksın
Ama hep sen kazanıcaksın
Ben sana, koşmayı öğreticem
Içinden gülmeyi öğreticem.

İmza. Zaten sıraya giren çocukları sırada tutmak kolay. Sıranın dışındakiler için yöntem üretmeyi beceremeyen sisteme saydırmadan nefesini tutmuş, bitiş çizgisinin ipini göğüslemeyi bekleyen ana.

Fotoğraflara bakalım, içimiz açılsın, ferahlasın kalbimiz.

ortaokulda Bozcaada’ya gelince biraz daha ferahfeza bahçe kedisi köpeği denizi derken daha uyumlu?? Yani 4 sene de oradan
Lise geldi, istediği yer dedik, henüz bitmedi yazmayayım
Okul demek benim için kabus demek. Benim gibi düşünen olmayabilir lakin, kendimi eğittiğim sevdiğim ilgilendiğim aşık olduğum her alanda mutlu yaşadım sertifika bağımsız cumhuriyetinde.
Zorunlu tüm eğitimlerimi arkamda bıraktım
.
Tek temennim var, tabii ki kendi çocuğum için, ama iyi gelirse sana, kalbine ne güzel ♥️
Sevmediği toprakta çiçek açmaz hiç bir tohum, verimi ne olursa olsun.
Yeşereceğin toprağı bulacak kalp gücü ve gözü versin Allah’ım sana 
.
Yeni eğitim ve öğretim yılı hayırlı olsun
Bizim için son. Bundan sonrası hayırlısı neyse o olsun
.
Bana sorar mısınız bilemem ancak sırtına çantasını alıp sanal değil gerçek dünyayı görsün gezsin isterim.

“Buraya bizi sen getirdin evlat! Sen seçtin, sen ısrar ettin, olana rağmen ve olmayana rağmen içinden geçtin. Biz de bildiğimiz ve elimizden geldiği kadarıyla yanında durduk sadece, inandık. Ben seninle göğsüm kabararak, gözlerim dolarak gurur duydum”
.
Bu cümle ile döndüm buraya.
Yavaş yavaş yazarım, henüz ayaklarım şiş.
Anlayacağınız önce biraz sindirmek gerekli .
Çocuğuma teşekkür etmek az kalıyor bazen.
Anlayacağınız anlatacak çok şey var. Moskova var, tüm çocuklar var, çalınan eserler, alınan ödüller, ayaklarımız şişene kadar yürüyüp gördüklerimiz var.
5 güne neler mi sığdı? Dünyalar sığdı.

İstanbul Haziran 2024  6. International Piano Competition (IPC)
.
Kısacık bir #istanbul turu. 
Ihlamur kokuları.  Balat Beyoğlu Eyüp Kadıköy Kayışdağı arası tramvay vapur otobüs yolculukları
Heyecanlı bir yarışma
Kategorisinde 2.lik derecesi
Tüm piyano yolculuğunda en 1. Ödülü (bunu ben verdim çünkü anayım ben)
.
Yolundaki çabası emeği için evladıma
Bu yolda hocamız Viktoria 
Ellerini sırtından eksik etmeyen Gamze ve Ayşe hocalarımız 
teşekkür ederim. Göz pınarlarım dolu dolu ediyorum bu teşekkürü.
Ve tabii biz ailesinin desteği de unutulmamalı.
Çünkü
“Sen yine hobi olarak müzik yap bir mesleğin olsun ama”
da diyebilirdik yaygın bir ebeveyn söylemi olarak.
.
Yolun da açık olsun evlat.

Şey 1
Sahnedeyken içimden şunu dedim “aaa bu Richard Clayderman ayol”
Değil??
Şey 2
İstanbul bu sefer pek güzel geldin bize. Serin bir rüzgar ıhlamur ağaçları ve inanılmaz ucuz ve konforlu toplu taşıma ağı ile. Neredeyse özledim yazacağım.