Anneyim, fotoğrafçıyım, yoga yol göstericisiyim. 40 yaşı doldurmak 41. seneye kucak açmak üzereyim. Hayata sadece bir adet olduğunu hatırlayarak bakmaya çaba sarf ediyorum.

• Eşinle nasıl tanıştın?

2000 yılının Ekim ayında Menekşe Yaylasında 

• Çocuğun ne zaman dünyaya geldi ve ne şekilde ve nerede?

2007 yılının 16 Mart Cuma günü evlilik yıldönümüzde İstanbul’da neredeyse 10 ayını tamamlayarak çıkmak istemeyince çıkmasına yardım edilerek dünyaya geldi :=)

• Bir süre farklı bir deneyim yaşadınız, bunu anlatır mısın biraz?

Geçtiğimiz son iki senedir biraz farklı deneyimlerimiz var evet. Evimizi kapattık, oğlumuzun okulunu bir sene dondurduk, bir yazı karavanda geçirdik sonra karavanla bir yola çıktık . Bir takım aksiliklerden dolayı karavanı Türkiye’ye getirip yola tren ile devam ettik döndük önce İstanbul’da bir eve yerleştik sonra yazın Bozcaada’da yeni bir yaşama başladık. İstanbul’u bıraktık adada yaşıyoruz, oğlumuz orta okula orada devam ediyor. Hepsi bu.

• Bu yolculuğa çıkarken çevrenin tepkisi ne oldu?

Nasıl yani Erin okula hiç mi gitmeyecek??!!! sorusu en çok sorulan oldu. Kimseden olumsuz bir tepki almadık. Bu yolculuk öncesinde İstanbul’da yaşadığımız evi kolilere sıkıştırıp kutu kutu ofisimize yerleştirdik ve yolculuğun planlarında ortaya çıkan aksilikler içinde annemin evini bize açarak neredeyse bizi 2 ay misafir etmesi çok büyük bir destekti bize. Dönüşte Bozcaada’ya yerleşeceğimizi söylediğimde yolculuktan daha fazla tepki aldım bir çok kişiden. “aaa orada doğum fotoğrafı nasıl çekeceksin?” “bunca yol kat etmişken işini mi bırakacaksın?” gibi sorular ile kalbim çokça darlandı. Eğer bir tepki verdiyse de çevrem ben buna bakmadım . Bir tek hayal vardı : YOLDA OLMAK.

• Nasıl bir deneyim kattı size?

Üzerinden bir sene geçtikten sonra bu soruyu cevaplamak biraz daha zor. Yaşananalar ufak ufak siliniyor, fotoğraflara bakmadan aklına gelmiyor ama hisler hatırlanıyor. Hayatta herşeyin bırakılabilir olduğunu, tekrar yeniden başlanabilir olduğunu, herşeyin önünde sağlık ve ailenin olduğunu anlattı yollar. Ne kadar yol yaptığının içindekileri de kendinle götürüyorsan bir önemi olmadığını yolculuğun sadece dışındakilere değil içindekileri de yapışmadığında başladığını ve çocuğun çocukla birlikte olması gerekliliğini gösterdi .

• Bir kez daha yapar mısınız?

Aynısını yapmam ama yine bırakırım yine giderim yeni yerler görürüm yeni insanlar tanırım fakat trenle yapmam. Trenle yolculuk etmek bir kere çok para harcamak demek, şehir merkezlerinden uzaklaşamamak demek, sürekli bir diğer trenin peşinde olmak yüzünden rotadan sapamamak demek. Bir daha geri dönsem kar kış demem karavanla yola çıkarım. Karavanla yapılan yolun konforu ve keyfi yazarak anlatılamaz. Trenle yapmak istediğim tek bir rota var şimdi burada yapmam demiş bulundum ama kuzey Avrupa’yı trenle geçmek istiyorum.

• Hatırladığın en güzel anı neydi?

Her biri birinden güzel anılar biriktirdik, hepsini düşündüğümde bir kaç tanesini sıralayabilirim:
2017 yılına koşar adım girişimiz beni güldürüyor. Yeni bir yıla, koşarken birden durup “amanın yeni yıla girmişiz” diyip Rialto Köprüsünün altında Venedik’te hiç planlamadığımız gibi bir giriş yaptık.
Yeni yaşıma Barcelona sınırını geçerken girişim var gece yarısı, trende.
Normandia’da bizi misafir eden Beste ve oğlu Leo ile Manş denizinin tabanında sular çekilmişken deniz tabanı incelemek paha biçilemezdi ve son olarak da Paris’te bizi evine kabul eden bizi hiç tanımayan aileye duyduğum sevgi.

• Hatırladığın en kötü anı neydi?

Erin’in Roma’da 4 gün boyunca 40 derece ateş içinde yatması ve son durak Sofya’dan İstanbul’a gelirken yine Erin’in bağırsaklarının bozulması, açık olan tek tuvaletin Bulgar’da kalacak vagonda olması ve o tuvaletin sadece neredeyse bir delikten ibaret olması ve o sırada Bulgar polisinin pasaport kontrolünü bitirip vagonların ayrılacak olması ile bizim Türkiye’ye gelecek vagona yetiştiğimiz ara içinde geçen süre. Erin’in can yanması, ağrısı ile Bulgar’da kalacağız endişesi arasında gidip gelmek.

• Gelecekte çocuğun için nasıl bir eğitim hayatı planlıyosun?

:=) Benim bir planım yok umarım Erin’in kendisi için mutlu olacağı hayalleri olur. Planları biz yaparız ama hayat olur o yüzden hayalleri olsun lütfen.

• Gelecekle ilgili hayallerinden paylaşmak istediğin var mı?

Var. Lavantalar ekmek istiyorum Bozcaada’daki evimizin tarlasına üzerine büyük resimler çizmiyorum sadece şimdilik ekmek ve büyümelerini seyretmek istiyorum. Erin’le birlikte bisiklet projeleri üretmek şimdilerde hayalim bunun için bu sene antrenmanlara başlayacağız dilerim. Kuzey Avrupa’yı görmek istiyorum kimbilir belki bisikletle geçeriz bu sefer. En önemli hayalim ya da dileğim diyelim tüm bunları yapabilmek için akıl ve beden sağlığımızın yerinde olması çünkü gerisi teferruat.

Video için ön not: kolay yüklensin diye flash yaptım ama menü göstermeyi beceremedim o yüzden video otomatik başlıyor. Seyretmek istemezseniz video üstüne sağ tuş yaparak oynat/çal tıklayıp durdurabilirsiniz. (sonradan fark ettim video sonuna kadar gitmiyor 🙁 bir yolunu bulup daha düzgün koyacağım 🙁 )

Yine bir sonbahar, yine vazgeçilmezimiz menekşe yaylası. Bu Erin ile 3. kere gidişimiz ancak bu sefer eksikliğini çokça hissettiğimiz bir durum ile karşılaştık: Erin’in yaşıtı bir çocuk olmaması. O yüzden bu yazıya bir duyuru ile başlamak istiyorum. Yeni bir platform oluşturmaya karar verdik. Nasıl ki çocuklu aileler etrafımızda yokken oyun gruplarının faydalı olacağına inandık ve Benimle Oynar mısın Anne? platformunu oluşturduk şimdi de kampa giden ailelerin yoksunluğu içerisinde “Kampa Gidelim mi Baba?” demeye karar verdik. Şimdilik elimden geldiğince eskiye ait yazıları girdiğim bu sayfaya zaman içerisinde çocukla kamp yapmanın güzelliklerini, zorluklarını, faydalarını yazarak aileleri bu konuda motive etmeyi hedefliyoruz. Bu aydan itibaren kışa girmiş bulunuyoruz ancak bahar ayı geldiğinde beraber kampa gidebileceğimiz aileleri bilinçlendirip bu konuya dikkat çekmeyi kendimize görev bildik. Faydaları hakkında zaman içerisinde konuşmaya devam edeceğiz o ayrı ancak kış geldi diye doğadan uzaklaşmak ne haddimize: orman var koskoca bununla başlayabiliriz diye düşündük, siteden duyuru yaparak hafta sonlarını kapalı alışveriş merkezlerinden açık alanlara yönlendirmek için organizasyonlar yapıyor olacağız. Şuradan tıklayıp e-posta adresinizi bırakırsanız her türlü doğa aktivitesinden haberdar olacaksınız.

Şimdi gelelim bu Menekşe Yaylasında neler oldu neler olmadı. Neler olmadı: Erin dileği gibi oynayamadı bence. Oynadı tabii koşturdu, dalından şu eciş bücüş elmalardan mis gibi kopardı yedi. Kendilerine yayla elması deniyor toplanıp eve getirilip bir güzel içine tarçın eklenip demlenip içiliyor. Ekşimik suratla bol bol c vitamini depoladı muşmulalardan. bu sene geçen seneki kadar güzel değillerdi ama böyle dediğime bakma sevgili okur marketten manavdan alınanlara taş çıkartır dalından koparıp yemek. Ben de kıpkırmızı kuşburnu doldurdum ceplerime getirdim eve bu sefer çürütmeden tüketmeyi hedefliyorum. Olmayan neydi? Yukarıda bahsettiğim şen şakrak güneş altında yayla ortasında top oynayan veletler!

Olsun ne yapalım bu son olsun gelecekte Erin annesine partner yoga parterliği yerine tek kale maç yapsın! Fiko da dallardan düşen elmaların yerine kırmızı yanaklı bebeler assın!

Hava mükemmeldi. Kaçırdığımızı düşündüğümüz pastırma sıcağı bize sanırım son demini yaşattı. Güneş indimi tepelerin ardına buz keser yaylalar ya olmadı bu sefer: polar bile giymedim yatana kadar. Tarhana çorbamız, odun ateşinde köşedeki yayla evinden bulduğumuz tavada kızaran köftelerimiz, elinde gps varken çalışmadı diye koklaya koklaya gecenin bir köründe bizi bulan Fikonun kurban etleri, irmik helvamız, yoldan topladığımız kestaneler ve yayla elmalarından yapılmış mis gibi bir çay ile uğurladık bu sonbaharı.

Vukuatsız geçer mi biz Menekşeye gideriz de! Geçen sene Erin’in tutulan boynu bu sene Alpay’ın ağrıyan başı! Evde süs diye bırakılan ilk yardım çantası ve içinde kalan ağrı kesiciler! Sabah saat 5 gibi gözlerimi bir açtım ki Alpay başını sağdan sola atıyor. Tüm gece baş ağrısından ölmüş artık midesi de bulanmaya başlayınca ve ben de uyanınca bana söyleme kararı almış. Alpay ölüyorum demeden söylemez genel olarak hele ki ilaç istediyse yandım allah! Koşar adım çadırdan fırladım Fikoyu uyandırdım. Bir gün önce yürüyüş sırasında yaylanın üstündeki evde kalanlar ile konuşmuştuk ve bir ihtimal onlarda ağrı kesici vardır diye birlikte başladık yolu tırmanmaya. Normalde bir gün önce 1 saatte çıkmıştık Erinle ve kestirmek benim için zordu kaç dakikada çıkp inebileceğimi. Fiko ile konuşa konuşa gittik sanırım yol 15-20 dakikada bitti. Çok şükür ki minosetleri vardı! Tabii sabahın 05:30 sularında sıcacık uyku tulumundan adamcağızı çıkartmak, önce Fikoyu sonra yukarıdakini .. İki ağrı kesici ile uykuya daldı Alpay ve sonra ben de uyumuşum bir iki saat kadar. Neymiş: İlk yardım çantasının evde kendine bile yardımı yokmuş! Malzeme kontrol listesi olmadan kampa hazırlanılmazmış öyle kafana göre! Küçücük bir ilaç sabahın 5’inde adama yamaç tırmandırırmış!

Erinden inciler de var tabii. Aklımda kalan en çok güldüğüm bir tanesi:

Fiko Erin ateş başında mızmızlanmaya başlayınca birden sert bir çıkışla:
” aa tamam sus bakim hııı” dedi şaka yollu. Bizimkisi birden put kesildi. Aradan 10 dakika geçmedi ki gitti Fiko’nun yanına oturdu ve verdiği kestaneleri lüpletirken birden :
“Biliyormusunuz biz  sizi çok özledik annemle” dedi //mesafeye gel Fiko oldu birden “siz” //

———————–

Dönüşte Gelibouya yolculuk eden , poposu yer görmeyen Erin bey, yayladaki bir düşme sonucunda sanırım çok içerlemiş ki dedesine “LAYLA”yı anlatırken dönüp Alpay'”:

– “Laylada neden yürümek zorundayız ki baba?” diye sormuş

Sahi zorumuz ne ki çıkıp yürüyoruz laylada ??

Ben evdeyim.
Eskiye dair ne varsa temizliğindeyim.
Rehabilitasyondayım yani.
Oğlumdan ayrı geçirdiğim ilk bayram diye not düşmeliyim. İstanbul içinde domuz gribiyle, bayram koklaşmaları,trafiği ve negatif ne kadar yan etkisi varsa bayramın savaşmayalım diye yazlığa gitti kendileri efendim tabii babasıyla :=)
Ben bazı doğumları beklemekteyim bundan sebep eşlik etmedim. Aslında biraz da kısa bir tatil ve uzuuunn bir süredir evde yapmak istediklerimi yapabilmek için fırsat diyebiliriz.
Yardımcım (sadece 15 te bir bile geliyor olsa arkamı sıkı topluyormuş) önümüzdeki 2 ay memleketinde olduğu için,biriken tüm ütüleri,yıkanması gereken perdeleri,silinmesi gereken camları halledip bir de evin içinde kalabalık yaratanları temizleme işlemi başarıyla devam ediyor.
Evden eşya atmaya bayılıyorum. Bu sefer daha da ileri gittim ne kadar eski ve yüzüne bakmadığım fotoğraf, defter, günlük,kullanılmayan hatta bitmiş kalemler,ortada “acaba içinde ne vardır bakarım bir ara” diye dolanan cdler.. ne varsa işte .. gittiler.. biraz önce çöp arabası da geldi.

Rahatladım!

Ben aslında meğerse kendimi bildim bileli günlük tutarmışım hatırlamıyormuşum!! 5 tane koca koca günlüğü bir çırpıda yırttım attım!!

Geçmiş geçmişte.. gelecek de oralarda bir yerde..

Toz almaktan başka bir işe yaramıyor tutmak.

Bir insan mezun.com’dan gelen 2002 yılındaki doğum günü tebriğini basıp da albümlerinde saklar mı??

Neleri sakladığıma inanamadım! Çöp ev gibiymiş!

Bir kere daha: rahatladım!

Daha bitmedi,yarın kütüphanede bir temizlik yapacağım. Tüm dergileri ofisin kütüphanesine götürmek üzere kapının önüne dizeceğim. Arada kim bilir ne saçmalıklar çıkacak.

Sahi neden biriktiririz ki ??

Basit yaşamak istiyorum..

Aynı Erin gibi kamplardan dönerken “neden dönüyoruz ki?” sorusunun cevabını bulamıyorum.

Geçen hafta sonu Menekşe Yaylasındaydık. Aşağıya hazırladığım videoyu koyacağım. Erin’in bir çok ilk yaşanan bu kampını yazmadan geçmemeliyim.

Sabah saat 06:30 bizim için 06:45 Erin’in için kalk borusu zamanıydı. Bir türlü benim kaldırma çabalarım sonuç vermediğinde Hülya devreye girdi “hadi bakalım kampa gidiyoruz” dediği an Erin yataktan hızlıca doğruldu ve bir gün önce beraber hazırlandığımız için (sanırım) ilk söylediği cümle:
“çadırı da aldık..” durdu ve tekrar ” çadırı da aldık” diye heyecandan başka bir şey söyleyemedi. Sabahın bir körü son günlerdeki hiti Hülya’yı görünce ve ayamayınca kendini çok sevimli bir hale büründü :=) video açık olduğu için çok şanslı olduğumu düşündüm. Çevirip çevirip o sahneyi seyretmek istiyorum.

Uzatmadan.. yola çıktık. İstanbul buz gibi ve sisli! “Yandık” dedim, “gitmesek mi acaba” dedim..”araba var boş ver en kötü döneriz” diye kendimi ikna ettim. İyi de yaptım. Bir kaç yüz metre yaylaya doğru yükseldiğimizde sisi altımızda bırakıp yazdan kalma bir güneşler karşılaşacağımızı tahmin etmeliydim aslında!

Kampımızı kurduktan sonra yürümeye başladık.. muşmulalar, elmalar hem de eçiş bücüş en organiğinden öyle böyle değil!! 🙂 doğada elmalar eciş bücüş olmaz mıydı ?? bal gibilerdi hemi de….muşmulalar ekşi tatlı ama çok ça tatlı. Bu zamana kadar ağzıma sürmemiş biri olarak hayattan bir şeyler kaçırmışım, tabii manavdan aldığında böyle olmuyor.. çatlayana kadar muşmula yedik. Eve de getirdik ama yüzüne bakan yok!! Bir de kestane madeni bulduk sanırım 3 kiloya yakın kestane topladık dönerken! minik minik kıtır kıtır pişirmeden ye gitsin! Kurt neyin yok içlerinde!

Sonra akşam yemeğimizi yedik..çeşit çeşit tarhana, çeşit çeşit karbonhidratlar erişte mi dersin makarna mı şehriye pilavı mı artık ne dersen ..ilerleyen saatlerde İbrahim çantasından evde çizilip hazırlanmış kestaneler ile rendelenmiş peyniri bile içinde olan mantarları ateş başına getirdiğinde çok şık oldu.. olmadı mı kuzum ?? oldu oldu..hazır olmayan pudingimle yaptığım tatlı da vardı sahi.. ne çok yedik!! eskiden biz kamplarda sade bulgur ve tarhana yerdik ! :=)

Güneş gittimiydi hava birden soğur özellikle yükseklerde! baktık ki ateşten azıcık uzakta olan her şey donuyor, su mataralarının kapakları açılmıyor hatta çadırların üstleri beyazlamış !! tanrım dedim bu gece soğuk olacak. Oldu da .. donma derecesi 0 olduğuna göre sabaha karşı hava eksilerde olmuştur kesinlikle. Bu da Erin için bir ilk oldu. Ben ilk eksi dereceli kampımı 23 yaşında yaptım adam 3 yaşında.. buna ne demeli!!

Gece güzel geçti geçmesine..sabah çadırın kapısını açtım ki güneş çıkmış her yer bembeyaz ama eriyor.. çadırların üstünden çok romantik dumanlar yükseliyor..derken bir çığlık Erin’den: “boynummm” diye. Ne olduğunu anlamadık bile. Gülüyordu oysa gözünü açtığında. Alpay’ın üstüne doğru yuvarlandı ve çığlığı bastı. Susmadan ağlıyor ne olduğunu anlayamıyoruz. Kulağını tutuyor boynum diyor kulağım diyor. Hareket ettirmeden Hülya’yı çağırdık (Hülya fizyoterepist dipnot olarak) hani belki boynu kulağı değil?? kafayı kaldıramıyor, acı acı ağlıyor!

Çadırdan çıkarttık ama yürüyemiyor. Ayağa kaldırınca yere atıyor kendini.Çaresiz kaldım, kaldık! O ağlıyor biz ne olabileceğini tahmin etmeye çalışıyoruz. Bir yandan kulağını tutuyor. Orta kulak mı dedik bir ara? haydi toplanalım gidelim hemen dedik. Sonra biraz sakinleşti kucağımda. “İçimi kulağın dışımı” diye  sordum “dışı” dedi. Baktık küçük bir kızartı var, belki bir şey soktu diye düşündük hemen bir antibiyotikli krem sürdük. Geçti gibi oldu ama ayağa kalkamıyor yürüyemiyor. İyice endişelenmeye başladım hatta dık diyelim. O endişeden dolayı sanırım Erin iyice korktu, korktukça ağladı, ağladıkça kendini kucağıma bıraktı. Tam bu esnada aklımdan” emziriyor olsaydım keşke” geçti. O zaman en azından acısını alırdım diye düşündüm. Garip geldi bu düşünce. Emzirmenin ne kadar kuvvetli bir ilaç olabileceğini hatırlamış olmayı neredeyse bir sene sonra garipsedim, sanırım bu güdü çok geç terk edecek beni. En son bir ara Alpay’ın kucağında uyudu. Mata yatırdık. Güneş ısıtıyor ama battaniye de örttük üstüne. Sanırım 1 saatten fazla uyudu. Uyandığında az da olsa yürümeye başladı. Biz anladık ki boynu tutuldu çünkü kafayı kaldıramıyor ve artık sakinleşmiş olmasından dolayı boynunun acıdığını söylüyor. En sonunda teşhis konuldu: Alpay’ın üstüne doğru yuvarlandığında boynuyla ters bir hareket yaptı. Muskoril sürüp sardık atkıyla bir de “tötö” istedi ki vardı yanımda allahtan .. keyfi yerine geldi.

Üzüldük tabii, hava çok güzeldi ..kuzum koşup top oynayacakken can acısıyla uyuya kaldı. Toparlandık bu arada.Tam arabaya bineceğiz yine başladı ağlamaya. Bu sefer dayanamadım ve ağrısını alsın diye yarım ölçek ilaç verdim. Normalde almam ama nedense çantayı kapatmadan ilk yardım çantasının içine atmıştım!!

ana yüreği mi diyorlar dı??

Arabada uyudu. Sanırım ilaç da ağrısını aldı. Uyandığında geçmişti ama o kadar korktu ki ertesi gün bile boynunu hareket ettirmeden, eli sürekli boynunda gezdi. Gece uykusunda dönerken Alpay’ı çağırdı hep : “baba gel döndür beni” diye.

Dedim ya bir çok ilk yaşadı Erin bu kampta..

Genel olarak sabah ki bu tatsız kaza dışında.. hayattan iki gün çaldık geldik.

Hala yol boyu dinlediğimiz Mark Knopfler dinliyorum. Huzuru kaçırmamak için belki de…

Tarih:12-13 Temmuz
Katılımcılar: Alpay Oğuş, Ayça Oğuş, Bora Özkoca, Erin Oğuş , Kaan Kurt

Sanırım çok uzun süredir faaliyet raporu yazmıyorum hatta öyle ki son yazdığımda biri bana “bir sonrakinin katılımcılarının içine bir de oğlunuzun adını yazacaksınız” deseydi bir kahkaha atardım.. bir daha düşünmek lazım büyük konuşmadan önce.

Sabah saat 07:30 da yola çıktığımızda hangi yolu seçeriz bilmiyorduk. Kaan’ın kapısına gittiğimizde ilk defa olarak bir süre ” çantasını hazırlamasını” bekledikten sonra Bora’yı da alıp yolumuza koyulduk. Özlemden ibaret Hereke’de bir kahvaltı molası vererek güzel çay bahçelerinin tadını bir kere daha alıp yaylamıza doğru yollandık.

Erin ile ilk ciddi faaliyetmiz olacağından yaylaya yürüyerek mi çıkalım yoksa Alpay’ın bir önceki sefer aldığı notlardan ilerleyip köy köy gezerek arabayla mı çıkalım diye düşünürken arabaya karar verdik. Yürüyerek çıksaydık 3-4 saatte varacağımız yaylaya arabayla yine aynı vakitte ulaştık.Yuvacık’a gelmeden İhsaniye belediyesinden içeri girip köylerden geçerek gidilen yolun aslında Bahçecikten başlayıp 1 saatte varılan bir alternatifi daha olduğunu dönüşte öğrendik. Yeni bir yol yapılmış artık yaylaya isteyen çıkabilecek!!.. bu çok iyi bir haber değil; yavaş yavaş köylülerin tesis kurma planları bile var bu da çok sayıda insanın oraya gidip çok sayıda çöp ve kir bırakacağının müjdecisi sanki. Şimdilik sakinliğini ve bakirliğini koruyor. Yürüyüş rotası orta zorlukta bir rota yürüseydik ruhumuz daha çok temizlenecekti biliyorum ancak ilk defa olması kaygısı ile arabamız yanı başımızda olsun istedik. Hem herşeyin bir sebebi var ya.. bunun davarmış;zamanla göreceğiz: NASİPSE 😉

Yaylaya varınca kamp alanına yerleşip küçük bir yürüyüş için hazırlandık.2 saate yakın bir yürüyüş yaptık. Çok uzun olmasa da Erin’in de yürüdüğü hesaba katıldığında fena sayılmazdı. Yürüyüşten sonra kamp alanımızı geceye ve akşam yemeğine hazırladık. Çadırlar kuruldu, ateş yakıldı ve Erin özgürce kendi kendine – bu değişik oldu normalde hep birileriyle oynamak ister ama bu sefer kendi başına çok güzel oyalandı –

Akşam olunca, el ayak iyice çekilince, güneş yerini aya ve karanlığa bırakınca ne yapacağız diye bir soru vardı kafamda.Erin daha önce hiç ışıksız, kamp ateşli, yıldızlarla dolu ve sadece ayın aydınlattığı sessiz bir yerde kalmamıştı ve bu beni endişelendiriyordu. Hiç endişelendiğim gibi olmadı. Daha önceki çadır deneyimleri, uzun yürüyüşleri, tanıdığı insanlar, Kaan’ın ürettiği oyunlar ile büyük bir adam edası ile sanki hayatında yüzlerce kere kamp yapmışcasına ateşin önünde bizimle oturup, yemek yapıp, yiyip, kavanozlarla müzik yapıp en mükemmelide Alpay ve benim göğüsüme uzanıp yıldızları seyretti. Bu faaliyetin damağımda en çok kalan tadı burası oldu. Erin ve ben ve Alpay uzanmış milyonlarca yıldızlı otelimizde nefes alıyoruz..hayal ederken bile çok güzeldi, şimdi yaşayınca …
” Biz nerede uyuyacağız” sorusuna cevabı çadırı göstermek oldu. Saat 22:00′ ye gelirken yanıma sokuldu ve uyumak istediğini belirtti. Gece bir kere dönememekten ve bir kere sıcak basmasından olmak üzere – acaba üşür mü kaygısından kat kat giydirdiğimiz için!!:) biz de öğreniyoruz tabii- iki kere uyandı ama hemen uykuya daldı. Sabah 07:30 da mis gibi uyumuş olarak hepimiz günü karşıladık.

Harika bir kahvaltının ardından bir yürüyüş yapmak istesek de Erin’in sabah uykusu bastırınca hepimiz en gölgeli ve rüzgarlı tepeye çıkıp matlarımızın üzerinde bir güzel uyku çekip sonra kavunlarımızı yiyip dönüşe geçtik.

Bir gün önce yemekleri yakalayamayan Erin ertesi gün özel ders almaya başladı!! Az kalsın köpek ekmeğimizi kapınca – hayır Bora kaptırmadı – biz de aç kalacaktık 😀 –

Çok Yorumsuz 😀

Gün geceye dönerken

ve gün gece olmuşken

Babası ve oğlu

Sonbaharı hüzün, ilkbaharı doğum kokan yaylam, Erin’imin bana gelmesini sağlayan , beni taaa 2000 yılına götüren bir yayla kokusunu ekranımdan bana estiren yaylam..

Burnumda tütmüş.. ne zaman vardır gidelim gidelim diye tuturmuş olmama rağmen uzun süredir gitmemiş ve bir uzun süre daha gidemeyecek olmanın hüznünü yaşadım bu fotoğraflar posta kutuma düştüğünde.. bir yandan da seneye oğlumuzla beraber gidecek olmanın düşüncesi bile heyecanla sardı ruhumu..( Yeminle gitçemm Erin’imin taşımak için çantası bile var di mi Öyküsü Albertosu??.. size 1000 kere teşekkür harika bir çantamız var süperrrr 🙂 )

O yeşil düzlükte elimizde topla koşuşturacak olmanın hayali bile güzel..

Ne iyi yaptınızda gittiniz ve bu sene de yaylamın ne renk açtığını görebildim 🙂 Yolu İzmit Yuvacıktan geçenler bu aralar bir Pazar alın sırt çantanızı gidin kokusunu çekin içinize derim hazır menekşeler de açmış.. olmadı bir tur şirketiyle gidin .. gidin de nasıl giderseniz öyle olsun .. 🙂 Hamileler için değil bu onlar doğurup  sonra gitsinler.. 😀