Bir babalar günü..
2 gün önce 13 günlük aradan sonra babasına kavuşan bir çocuk..
“aman beni  yine bırakır mı? “ korkusu ile uykusunda bile gözünü açıp “ baba” diye sayıklayan bir Erin..

Cuma günü akşam üzeri Alpay geldiği zaman Erin’in suratı kıpkırmızı oldu.. “yaa niye ki krem de sürdüm nasıl da yandı böyle 10 dakikadır güneşteydi aslında” diye hayıflanırken bunun heyecandan olduğunu ilk fark eden kayın-annem oldu..
Erin babasını görünce heyecandan ve şaşkınlıktan ve inanamaz bir kalpten kırmızı bir surata büründü..
Yüzünü, ifadesini umarım aynı heyecanı kendisiyle paylaşırken videoya doğru alabildim..
Geldiği dakika itibari ile kucağından inmedi..
10 gündür sokmak için çaba sarf ettiğim ancak beline kadar yanımda gelip geri kaçtığı denize hiç tereddütsüz Alpay’ın kucağında girdi hem de kahkahalar atarak..

Bu akşam ise bu tatilin sonu.. yarın sabah denizimize girip toparlanıp yola çıkacağız..
Şimdi bir korku var içimde İstanbul’a dair.. ilk defa sevgiliye  benzetmiyorum uzaktayken özlenen..hiç özlemedim!! üstelik buradaki huzura öyle alıştım ki orada nasıl tekrar savaşacağım konusunda bir fikrim yok..
Saatleri geri geri saymak istiyorum…
Ne yazık ki tekrar dönüş vakti..
Buradan ayrılırken bu kadar üzüleceğimi,bu kadar güzel geçebileceğini hiç hesaba katmamış, düşünmemişim..

Büyüdü derken:
Dedesinin arkadaşı Ahmet’e arkasından “Ahmeee” diye bağıracak kadar !!!
Babannesine”mama aman” yani babanne amin yapalım diyebilecek kadar,
Akşam üzeri çayı geldiğinde “tay” diye çay isteyecek kadar – evet oğlumbir tiryaki!!-
Köpekleri isimleriyle tanıyıp uyuyor dediğimde rahatsız etmeme nezaketinde bulunacak kadar..
Ezan sesi duyunca elini kulağına götürüp” avvobbuu” diyebilecek kadar -bu benim sınavım galiba 😛 –
“Çiş” yaptığını söylecek hatta kendine bir çişlik belirleyecek kadar.

Artık yazmak çok zorlaştı herşeyini… Bir “beş vakit namaz bilmiyor” diyeceğim;  diyemiyorum..!!!

Geldiğimizden beri son iki gündür çok şükür yaz da bize eşlik ediyor..denizden kumsaldan içeri girmiyoruz.. sabah denizini yapan Erin şimdi uykuda ben yine kumsaldayım. Gazetem,kalemim,kağıdım,huzurum,sessizliğim ve ben…

Güneşlenmek için uzun uzadıya uzanmak sonra kalkıp denize şöyle bir atlamak ve geri dönüp yatmak güzel birşeymiş ..yıllar var yapmıyorum. Ben öyle kumsalda 2.80 uzanıp güneşlenebilen biri değilim ama insan elinde olmayanı ister ya, geçen sene çok uzanıp yatasım vardı oysa Erin uykuya ben uykuya, aman süt kaçmasın tadında bir yaz geçirdim, ne denize girdiğimi anladım ne de İstanbula’a döndüğümde “aa sen tatilde değilmiydin böyle yanmadan gelmişsin” cümlelerinden kaçabildim..

Dalga köpüklerinin kumlarla olan dansını uzun uzadıya seyretmeyi  özlemiş bu ruh..

Tek anlayamadığım bir kadın mayo ile mi daha seksi görünür yoksa tüm vücuduna yapışıp içindeki her detayı gizemli bir şekilde ortaya sunan ıslak elbiseleriyle mi ??

Kavram karmaşası..

Ben kendi işime bakayım en iyisi..
“güneş damlar içimeeee tınınım tınınımmm”

Evimi ve kokusunu özledim..mutfağımı,masamı,balkonumu..Erin uyuduğu zaman birşeyleri yetiştirme kaygımı,koşuşturmayı,iş yapmayı  v.s v.s.. burası emekli olunca iyi galiba ancak benim ruhum henüz emekli olmaya razı değil..

Bir yandan da Erin için çok faydalı bir durum söz konusu.. özlem bencilliğimi kendime saklayıp bir hafta daha kalabilir miyim diye çok düşünüyorum hatta Alpayla kavga bile edebiliyorum ama ben bencilim sanırım, eve dönmek ağır basıyor…hayat burada yavaşlatılmış gidiyor.. bir gün iki gün gibi oluyor: Erin uyumadan önce Erin uyandıktan sonra.. bir günde iki gün sanki.. hayır kötü giden birşey yok sadece çok yavaş ve hiç de bana göre değil.. belki internet olsa?? O zaman işte dönmek hiç istemezdim ama ödemelerimi bile yapamadığım bir durum söz konusu.. eskiden nasıl yaşanıyordu??

Geldiğimizden beri Erin burada her yaş grubundan arkadaş buldu kendine..ama bugün akşam üzeri biraz kestirdikten sonra gittiğimiz parkta yaptığı inanılmaz birşeydi..herkes minik zampara dedi,benim penceremden ise özgüveni yüksek bir çocuk göründü; salıncakta gördüğü iki abla ile gitti tanıştı, tabii “merhaba ben Erin “ diyecek durumda henüz değil ama yerden aldığı çiçeği götürecek kadar kibar benim oğlum..sonra diğer ablaya çiçek verdi ve beni gösterip – ben uzaktayım babaanne yanında – “annem” dedi.. sonra ikisine de eliyle gel işareti yapıp benim yanıma getirdi..onlara bakıp sonra kafasını bana çevirip başıyla beni tanıştırdı.. babanne ve ben yüzümüzde bir sırıtma ile donup kaldık.. kızlar bu arada 8-10 yaşlarında olmalılar..sonra onların çiçeklerin üzerinden atlayışlarını seyredip olduğu yerde zıplamaya çalışarak oyunlarına katıldı: aklınca.. onlar zıpladı Erin kahkaha attı.. kameram olmadığı ve hep bu durumlarda olmadığı için çok sıkıldım.. bu Erin’in benimle ilk tanıştırdığı arkadaşlarıydı oysa ki ..

Zamparaymış, minikmiş!!!

Erin burada 3 günde acayip değişti, ciyaklayarak ağlamayı öğrendi bu beni sinir ediyor 😀 altını bağlamak mümkün değil, evde klozete oturan çocuk burada inat etti oturmuyor, sürekli anne diyerek peşimden koşuyor hatta yetmiyor anammm diye koşuyor, babaneye asla gitmiyor ne zaman yanına gelse “aaa” diye bağırarak uzaklaşıyor,dedeye aşık!! Adamcağız iki dakika uzaklaşamıyor yanımızdan ancak tabii “heryer karanlık” modundan biraz uzaklaşırsam pozitif tarafları da var, birine bağımlı olmak kısımını burada çözüyoruz, babadan ayrılabilme, dedeye güle güle diyebilme gibi,susadığı zaman “puh” diye su istiyor, merdivenlerden tutunmadan inmeye başladı, mama sandalyesi yerine büyük insan gibi normal sandalyede yemek yiyiyor, gel diyor , Pamuk diye bir köpek var “mamuuu” diye çağırıyor, Max denen köpeği de “maaa gaaall” diye çağırıyor… yani cümle oluşturmaya başladı galiba.. 3 günde gözle görülür şekilde büyüdü..taze sağılmış sütlerin mi etkisi yoksa sapsarı yumurtaların mı?? Ya da mis gibi havanın mı??.. insanın “karavan hayalini  boşver yaa böyle bir yerde deniz kenarında yazlığın olsun çocuk burada büyüsün işte” diyesi geliyor bazen..bakalım önümüzdeki günler fikrim ne oranda değişecek..şimdilik ben güneşlenip,Erinle ilgilenip,boş vakitlerde ev işlerine yardım edip arada bahçe çapalayıp bazen hamakta pinekleyip bazen House seyredip arada yazı yazıyorum..dinleniyor muyum? Havalar ilk geldiğimiz güne geri dönmezse sanırım dinleniyor olacağım..kocamı ise çok özledim daha şimdiden!!bu benim Alpay’dan ilk defa bu kadar uzun ayrı kalışım olacak; O faaliyete gittiğinde ben hep kendi konfor alanımda kaldığım için fark etmiyordum sanırım şimdi bu konfor alanımın ( off çok iş kadını vari konuştum nereden aklıma geldiyse bu motivasyon eğitimi tarzı kelime aklıma!! 😀 ) dışındayım, yalnızım, ilk defa kayın-annem ve kayın- babam  ile bu kadar uzun beraber yaşıyorum, ilk defa Erin ile bilmediğim bir ortamda yalnızım v.s v.s..

Köye vardığımızda kalacağımız evin bahçesine çöreklenip biraz karnımızı doyurup sonra Büyükbalıklı deresine doğru yola çıktık..yolun başında antrenmalı olduğumun ukalalığı ile Erin’i sırtımda ben taşıdım ancak ben şehir içi antrenmana sahip olduğumu yarım saat sonra anladım;ne de olsa hamilelik dahil 2 senedir uzun bir doğa yürüyüşüm olmadı..Erin’i Alpay’a teslim edip ben küçük çanta ile kendi çapımda performansımı arttırdım. Küçük beyimiz yerinden çok memnun mesut uzun süre çanta içinde yürüdü hatta 1 saat uyudu. İçimiz orada uyumasına elvermeyince güzel bir mola yeri bulup park ettik,biraz da kucağımda uyudu böylece kendini şarj etti.

Şarjı dolan minik oğlum çantada yürümekten sıkılmış olmalı inmek isteyerek kendi adına oldukça uzun mesafeler kat etti..Biz (Alpay,Erin,Ayça ve Gülay) küçük bir ekip olarak diğer hızlı ekibi bozmamak için onlardan ayrıldık ve dere yürüyüşünün başı sayılan yere kadar gelip Erin’i buz gibi Büyükbalıklı deresi ile tanıştırdık..sanırım bundan 7 sene evvel biz ( Alpay ve Ayça)  dereyi keşfetmek üzere gittiğimiz bu köye böylesine heyecanlı bir miniği getireceğimizi hiç düşünmemiştik..bir adım geriye çekilip Alpay ve Erin’e baktım..ilk o dereye girdiğim yaşım 24!! Erin ise daha 1,5 yaşında değil ve ayaklarını sokuyor.. ve çok heyecanlı..dereye taş atıyor,sopa atıyor ve attığı en önemli şey ise kahkahaları ve meraklı bakışları..

Dönüşe giderken kullanmadığımız su yolunu kullanma kararı ile başladık.Su yolu bir tarafı çoğunlukla boşluk olan diğer tarafı yer yer geçmek için tek başına olan biri için bile kolay olmayan, aslında kolay bir yürüyüş parkurunun yürüyüşü yapan kişileri en tedirgin ettiği etabı..hele ki yükseklik fobisi olan ya da boşluğa bakmaktan sıkıntı duyan birine oldukça zorlayıcı olabiliyor,örneklerini yaşadık biliyoruz..Alpay sırtında çanta ve çantanın içinde Erin ile oradan geçme kararını alınca benim anne yüreğim pıtpıt atmaya başladı ama benim itirazlarım grup genelinde de kabul görmeyince yola çıkıldı..su kanalını bitirdiğimizde heyecandan ağladım!! Hepsi bu..ben hiç bu kadar tedirgin olup korkmadım sanırım doğa içerisinde..insanın yavrusunun kontrolü kendinde olmayınca hele de benim gibi bir anneyse!!neyse Alpay son derece rahat ve Kaan’ın yardımıyla Erin’i kanaldan geçirdi..Kendimi video kayıtlarında seyretmeyi düşünmüyorum hatta acaba imha mı etsem ?? ileride Erin’in tarafından geyik konusu olabilirim !! 😀

(Bu faaliyette doğa bebek fotoğrafçılığına soyunan Gülay’a bol şans ama Erin de fena yetişiyor ona göre armut uzağa düşmez di mi :P)
Velhasıl dallardan kiraz yiye yiye dönüş yoluna geçtik..dönerken Erin’i herkes taşıdı,herkesin eliden tutup bu güzel heyecanını paylaştırdı bize..ağzına kiraz sürmeyen oğlum bilmem kaç gr kirazı lüpletti.Dalından babasının topladığı dutları,mis gibi gözlemeleri,balıkları,ahududuları,erikleri yedi..kazları,kedileri kovaladı,gönlünce nefes aldı..

Akşam ise bitmek tükenmek bilmeyen enerjisi amcası Eray’ın omuzunda gezerken sonlandı..çadıra girdik uyumak için ama kafa lambaları ile oynamak daha çok ilgisini çekti..sonra dışarıda herkesin sesi var,eğlence var,muhabet var..uyur mu?? Çıktık çadırdan..aslında içeride uyutmaktı amacım, uzun zamanlardır  evde karanlıkta antrenman bile yaptılar Alpayla ama dışarısı daha çok cezbedince Eray’ın omuzunda sızdı kaldı..sanırım sabaha kadar kıpırdamadı bile!! ne zaman gözlerimi açsam eller teslim pozisyonunda sırtüstü uyuyordu..uyku tulumu biraz büyük olduğu için hareket edip aşağıya içine kaçar diye endişe ettik ama milim kıpırdamadı..sabah Alpaylar perfomans yürüyüşü yapmaya gittiğinde saat 06:00 olmuştu..çadırdan çıktığını duydum sonra gözümü bir açtım saat 08:00 ve Erin hala uyuyor!!

Çadırda uyanınca hiç değişik gelmedi Erin’e. Ben şaşırır belki diye düşündüm ama sanki her sabah çadırda uyanıyormuş gibi normal bir davranış sergiledi..yürüyüşten dönen sevgili babasının sesini duyana kadar çadırın içinde keyif yapıp uyku tulumlarımızı ve diğer eşyalarımızı topladık..Güzel bir köy kahvaltısının ( çok güzel değil kaldığımız yer artık bozdu..nerede benim Fatma ablamın mükellef kahvaltısı neyse ki Erin henüz bunun farkında değil peynir bile yedi dolmaları saymıyorum 😀 ) ardından Gelibolu’ya gitmek üzere köyden ayrıldık..
Bu sefer köyde hem pek fotoğraf çekemedim hem de çekmedim zaten yüklü bir Cumalıkızık arşivim var ama tam köyden çıkarken yakaladığım kareyi objektifime almasaydım olmazdı..

Dönüşte uyku saatini tam hedeften vurduğumuz Erin yolun 2/32lük kısmında uyudu..uyandığı yerde karşımıza çıkan kamyoncu lokantası (gerçi kamyoncu lokantaları ucuz olur bu adam ya kısa günün karı yaptı  ya da çok kazıkçı: ayrana 3 ytl yazmış ama yoğurdu ve köfteleri mükemmeldi ) “Sülün Izgara”da öğlen yemeğimizi yedik..Erin ilk kamyoncu lokantası ile tanıştı hatta masasında altını bile değiştirdik traktör bulan direksiyon delisi vaha bulmuş gibi oldu..tıpkı bizim o sıcakta bulduğumuz bu lokantayı vaha olarak değerlendirmemiz gibi..traktörü yemekten sonra kullanma sözümüz ile bıraktı bırakmasına ama bozuk olduğunu düşündüğümüz ve gitmeyecek sandığımız alet tam Erin yemeğini bitirmiş kullanmaya giderken gözünün önünde çalışıp yol aldı.. Erin’in arkasından çaresiz,üzgün ve şaşkın bakışlarına ben dayanamayıp ağladım..evet ağladım çünkü bu kadar üzgün bakışları hiç görmemiştim olayı dramatize etmiyorum cidden çok üzüldü.. hayat böyle birşey Erinciğim..söz gördüğümüz ilk traktörü sana kullandıracağım ancak merakım şu ki sen ileride ne olacaksın??bu direksiyon manyaklığı ne ola??vites atmalar,sinyal vermeler…nooluyoruz ??

Rahat bir yolculuk ile beraber önümüzdeki iki haftayı geçireceğimiz babaanne ve dedemizin olduğu Gelibolu’ya ayak bastık..
İyi tatiller diliyoruz kendimize..

Hocadan çıkıp biraz Bahariyede yürüyelim dedik.. ne mümkün Erin her müzik çalan dükkanın önünde durup dans ediyor.. önüne bir mendil koysam para toplayabiliriz o kadar!! 😀 keyifli bir yolculuk takside uyuyarak bitince bende Erin’i yatağına bırakıp biraz kendi kendime dolanmaya çıktım.. yani bu tatil bana çok yaradı..Tabii Erin’e de.. bahçe olması evde çok faideli bir durum, “attaa” diye gelen komutta hemen çimlere atabiliyorsun ve gönlünce eğleniyor böylece bir yerlere yetişme kaygısı olmadan, “ay yolda uyur mu??” “ay şu yemeğini de alayım” gibi düşüncelerden muaf bir oyun vakti yaşayabiliyor insan.. dedim ya dinlendim ben bu tatil ..

Bugün 19 mayıs Gençlik bayramı.. yine ” Atam Atam sen kalk ben yatam da şuralara yine bir el atsan” diyesim geliyor..bir tarafta lise öğrencisi olduğunu düşünüdüğüm ama benim gece çıkarken yaptığım makyajı suratına yapmış, parmakları ojeli,burunları hızmalı,saçları fönlü, elleri sigaralı “ayy inanamıyyyorumm yaaaa”diye yaya yaya konuşan Türk gençliği;hayalleri,amaçları,hedefleri olmayan bir çoğunluk.. diğer tarafta daha kendilerini bulmamış ama kafaları kapatılmış türbanlı hatta bazen kara çarşaflı genç kızlar.. kahvelerde takılan boş bir gençlik,uyuşturucunun neredeyse ilkokul kapılarına indiği bir ülke,80 sonrası gençlik,elimde çantam,sırt çantam olduğu halde benden daha genç olanların değil onca yükümle yaşlı insanlara benim yer verdiğim otobüslerle dolu ülkem…hamileyken bile aynı şeyi yaşamış olmam..saygı bilmeyen,birbirleri bırak kendilerini sevmeyen,temizlik imandan gelir cümlesini duymamış bir genç toplumla karşı karşıyayım/ız.. hatta her aileye bunlardan X3 yapılması telkin ediliyor!!!

“Atam Atam kalksana,lambaları yaksana ülkem elden gidiyor çaresine baksana” diye değiştiresim geliyor..
Dayanamadım;kaç gündür yalnız gezme fırsatım olup da gözlemleyince eh bir de gençlik bayramı gelmişken..üzülüyorum aslında bir o kadar fazlası da korkuyorum: bu ülkede ve en korkuncu bu şehirde bir çocuk yetiştirmeye çalışıyorum..

Küçük bir sahil kasabasına gidesim ağır basıyor son günlerde..ülke aynı oldukça ne fark edecek ? sınır aşmak lazım/dı zamanında yapmadık.. belki yapar mıyız??

Son günlerin en büyük hiti:Saklambaç..Erin nerdeee?? dolapların içinde!!! cee-eeeee 😀

**Yarın sabah Alpay geliyor,faaliyet başarılı geçmiş, zirve de yapmışlar ama gerisini gelince dinleyeceğim. Bildiğim tek şey Erin eve dönünce bunalımlara girecek;bende..

**Feridun Düzağaç son albümü, Teoman son albümü elime geçmeli ve Candan Erçetin dinlenmeli eve dönünce bağırta bağırta..

**Bugün kendime pazardan hint işi bir elbise aldım;mutluyum mutlusun mutlu!! hemde ilk denemede içine girdim. 3 kilo vermiş olmanın hazzını duyuyorum ancak hala 10 kilo daha var ve çok zor !!!

**Bugün Erin ve annemle Yalçın’ın şirkete fotoğraf çekimine gittik..kalabalıktı..bir kaç kadının enerjisi bizi darmadağın etti. Erin sağa sola kafayı vurarak yürümeye ve ağlamaya başladı en son arabaya bindiğimizde morarmak suretiyle tüm vücudu kasılarak 1 dakikaya yakın katıldı: Çok korktum,hala gözümün önünden gitmiyor. Sanırım bende düşük bir gündeydim koruyamadım oğlumu. İlk defa ağlarken katıldı ve ben ilk defa bu kadar avazım çıktığı kadar “Erin” diye bağırdım ve sarstım.. katılınca poposuna çimdik atılırmış öğrendim sonradan..