Tarih:12-13 Temmuz
Katılımcılar: Alpay Oğuş, Ayça Oğuş, Bora Özkoca, Erin Oğuş , Kaan Kurt

Sanırım çok uzun süredir faaliyet raporu yazmıyorum hatta öyle ki son yazdığımda biri bana “bir sonrakinin katılımcılarının içine bir de oğlunuzun adını yazacaksınız” deseydi bir kahkaha atardım.. bir daha düşünmek lazım büyük konuşmadan önce.

Sabah saat 07:30 da yola çıktığımızda hangi yolu seçeriz bilmiyorduk. Kaan’ın kapısına gittiğimizde ilk defa olarak bir süre ” çantasını hazırlamasını” bekledikten sonra Bora’yı da alıp yolumuza koyulduk. Özlemden ibaret Hereke’de bir kahvaltı molası vererek güzel çay bahçelerinin tadını bir kere daha alıp yaylamıza doğru yollandık.

Erin ile ilk ciddi faaliyetmiz olacağından yaylaya yürüyerek mi çıkalım yoksa Alpay’ın bir önceki sefer aldığı notlardan ilerleyip köy köy gezerek arabayla mı çıkalım diye düşünürken arabaya karar verdik. Yürüyerek çıksaydık 3-4 saatte varacağımız yaylaya arabayla yine aynı vakitte ulaştık.Yuvacık’a gelmeden İhsaniye belediyesinden içeri girip köylerden geçerek gidilen yolun aslında Bahçecikten başlayıp 1 saatte varılan bir alternatifi daha olduğunu dönüşte öğrendik. Yeni bir yol yapılmış artık yaylaya isteyen çıkabilecek!!.. bu çok iyi bir haber değil; yavaş yavaş köylülerin tesis kurma planları bile var bu da çok sayıda insanın oraya gidip çok sayıda çöp ve kir bırakacağının müjdecisi sanki. Şimdilik sakinliğini ve bakirliğini koruyor. Yürüyüş rotası orta zorlukta bir rota yürüseydik ruhumuz daha çok temizlenecekti biliyorum ancak ilk defa olması kaygısı ile arabamız yanı başımızda olsun istedik. Hem herşeyin bir sebebi var ya.. bunun davarmış;zamanla göreceğiz: NASİPSE 😉

Yaylaya varınca kamp alanına yerleşip küçük bir yürüyüş için hazırlandık.2 saate yakın bir yürüyüş yaptık. Çok uzun olmasa da Erin’in de yürüdüğü hesaba katıldığında fena sayılmazdı. Yürüyüşten sonra kamp alanımızı geceye ve akşam yemeğine hazırladık. Çadırlar kuruldu, ateş yakıldı ve Erin özgürce kendi kendine – bu değişik oldu normalde hep birileriyle oynamak ister ama bu sefer kendi başına çok güzel oyalandı –

Akşam olunca, el ayak iyice çekilince, güneş yerini aya ve karanlığa bırakınca ne yapacağız diye bir soru vardı kafamda.Erin daha önce hiç ışıksız, kamp ateşli, yıldızlarla dolu ve sadece ayın aydınlattığı sessiz bir yerde kalmamıştı ve bu beni endişelendiriyordu. Hiç endişelendiğim gibi olmadı. Daha önceki çadır deneyimleri, uzun yürüyüşleri, tanıdığı insanlar, Kaan’ın ürettiği oyunlar ile büyük bir adam edası ile sanki hayatında yüzlerce kere kamp yapmışcasına ateşin önünde bizimle oturup, yemek yapıp, yiyip, kavanozlarla müzik yapıp en mükemmelide Alpay ve benim göğüsüme uzanıp yıldızları seyretti. Bu faaliyetin damağımda en çok kalan tadı burası oldu. Erin ve ben ve Alpay uzanmış milyonlarca yıldızlı otelimizde nefes alıyoruz..hayal ederken bile çok güzeldi, şimdi yaşayınca …
” Biz nerede uyuyacağız” sorusuna cevabı çadırı göstermek oldu. Saat 22:00′ ye gelirken yanıma sokuldu ve uyumak istediğini belirtti. Gece bir kere dönememekten ve bir kere sıcak basmasından olmak üzere – acaba üşür mü kaygısından kat kat giydirdiğimiz için!!:) biz de öğreniyoruz tabii- iki kere uyandı ama hemen uykuya daldı. Sabah 07:30 da mis gibi uyumuş olarak hepimiz günü karşıladık.

Harika bir kahvaltının ardından bir yürüyüş yapmak istesek de Erin’in sabah uykusu bastırınca hepimiz en gölgeli ve rüzgarlı tepeye çıkıp matlarımızın üzerinde bir güzel uyku çekip sonra kavunlarımızı yiyip dönüşe geçtik.

Bir gün önce yemekleri yakalayamayan Erin ertesi gün özel ders almaya başladı!! Az kalsın köpek ekmeğimizi kapınca – hayır Bora kaptırmadı – biz de aç kalacaktık 😀 –

Çok Yorumsuz 😀

Gün geceye dönerken

ve gün gece olmuşken

Babası ve oğlu

Müze girişi ücretsiz, içeride kafeler var ve kimse birşey ye iç diye tepene binmiyor, müze içerisinde Erin’in yaşındaki çocukların dahi ilgisini çekecek deneyler var, girişte rehberlik alınabiliyor, çim alanlar dümdüz, araba yok, ağaçlar altında serin serin özgürce koşuşturabiliyor minikler. Hafta arası olmasının sakin olmasında payı büyük herhalde. Sürekli bir etkinliğin olduğu Santral İstanbul sık sık ziyaret edilebilecek bir mekan. Çocuklar için atölyeler, sergiler v.b etkilikler web sitesinden takip edilebilir.

Bizimkiler gelince.. Şubat ayında ilk buluştuğumuzda şakın şaşkın birbilerini inceleyen çocuklarımız dün ilk defa bizim müdahelemiz olmadan kendi kendilerine koşuşturup, saklambaç oynadılar.
Bu oyun grubunun amacına ulaştığını girdiğim her ortamda hissederken artık beraber oyun kurmaya başladıklarını gördükçe daha da iyiye gideceğini hissedebiliyorum. Erin arkadaşlarının adını söyleyip nerede olduklarını sorduğumda artık tepki de veriyor yani birbirlerini tanıyorlar.
Dün ilk başlarda bir süredir görüşmemek kaynaklı unuttuklarını sanmıştık ama kısa sürede hatırladılar.. zamanla beraber başka oyunlar kuracakları, boya yapacakları, tiyatro seyredecekleri hatta oynayacakları v.b aktivitelerin geleceği günleri iple çeker oldum..

Eleştirilerim bittiğine göre devam edebilirim..
Bu hafta hızlıca geçti yine geldi pazartesi ve yeni bir hafta.. Geçtiğimiz hafta benim için çok değerli, taa uzaklardan bir blog dostu ile buluştuk: Pratik Annem,kıpırcan, kımılnaz ve eşi.. Fenerbahçe parkında çok keyifli bir saat geçirdik. Bu günlüğü ilk yazmaya başladığımda sadece kendim için notlar tuttuğum bir dönemde ilk tanıştığım, linklerime ilk eklediğim kişi olup, birbirinden değerli blog dostluklarımın temelini atmama vesile olan dünya tatlısı Pratik Annem gerçekten de çok keyifli bir kişilik.. belinde Ela, yanında eşi, ve kıpır kıpı Burak ile son derece rahat bir anne.. umarım yolumuz bir daha kesişir bir yerlerde..
İkinci en keyifli durum ise Erayların terastaki balık keyfi. Her zaman yaptığımız bir olay olamasını gece orada kalma kararımız ile sabah saat 3’e kadar zamanın nasıl geçtiğini anlamadığımız tatlı bir sohbet ile başka bir boyuta taşıdık. Benim için uzun zamandır çok büyük bir ilk oldu: sabah saat 3 ‘e kadar uyumadım ve ertesi gün hiç gergin, uykusuz ve sinirli değildim. Erin de deliksiz sabaha kadar uyuyunca işler kolaylaştı galiba.. erkenden kalkıp evimize geldik çünkü yine bu haftanın en önemli olayı gerçekleşecekti: klimalandık!!. çok şükür artık serin serin uyuyoruz, serin serin iş yapıyorum, serin serin kahvemi içiyorum.

Sabah ofise yürüyerek geldim.. yürürken bir tabela gördüm: ” ithal ve ihraç çok kaliteli tabutlar”!!!.. birden  sabah sabah ölümü düşündüm.. çok normal bir tabela.. çok normal yazılmış.. zamanın nasıl uçup gittiğinin, hayatın nasıl da sabun köpüğü olduğunun tabelası gibi geldi bana. Aynaya baktığımda yaşlandığımı henüz görmüyorum, ruhen zaten yaşlanmak hiç istemiyorum ama Erin’e baktıkça, o minik kafasını bundan 15 ay önce göğsüme yasladığımı düşündükçe ve şimdi emzirirken o koca ayaklarını öpmem için dudaklarıma uzattığını gördükçe, bir gün yuvaya başlayacağını sonra üniversiteden mezun olacağını, belki yine gelip göğsüme kafasını koyup terk edildiğini anlatacağını, aşık olduğunu söyleyeceğini, bir arkadaşını eve çağıracağını, bir arkadaşında kalmaya gideceğini, çantasını sırtına takıp yolculuklara çıkacağını, bir gün yuvadan uçacağını, …cağını …cağını düşündükçe zamanı tutamadığımı hissediyorum..

Zamanı tutamazken,hayat bu kadar kısa gibiyse neden peki anlaşmazlıklarımız gibi birden bir aydınlanma tüneline soktum kendimi. Geçen gün 12 sene önce bitmiş olan bir arkadaşlığa bir mesaj attım. Dayanamadım. Bu aralar üzerimde artık kırgınlık ve kızgınlık yüklerinin kalmasından yorulduğumu düşünüyorum. Hayatımda bitirdiğim arkadaşlık neredeyse yok. Neredeyse dediğim bittiğini düşündüğüm arkadaşlıklarımı hep bir şekilde toparladık o kişilerle, kah görüştük kah görüşmedik ama kırgınlıkları bitirdik. Bir tane vardı ki kardeşim dediğim, canımı çok çok acıtan, senelerdir kafama düştükçe kırgınlığın kalbime uyguladığı kızgınlık yükünün ağır geldiği bir durum.. yeter dedim.. affettim seni dedim..bunu da O’na yazdım. Tekrar görüşmek için değil kendi hayatsal yükümü hafifletmek için.. hani “pembeye boyamak” deyimi son yıllarda bir moda ya.. pembeye boyadım seni demek için..bir gün yolda gözlerim gözleriyle karşılaşırsa nefretim kalmasın, beni kirletmesin diye düşünmek için..

İşte bu sabahki “tabut” tabelasının içime yansıttıkları..

Gel gelelim komşu dostluklara..Blogunu kapatan kapatana, en son Köşesinin delisi bir delilik etti; veda etti, en çok da buna üzüldüm. Biyo da yazmış: hep mi kötü bu sanal ortam hiç mi dostluk yok diye.. kendi kurduğu güzel bir dostluğu yazmış. Bende çok var ve arada kötü olduğunu düşündüklerim yüzünden bu kadar kazandığım güzel dostluklara haksızlık etmek istemem.. Bu dostluklar ile oyun grubumuz oluştu, hiç tanımadığım yüzünü görmediğim kişilerden süpriz paketler aldım, süpriz paketler gönderdim, en zor zamanlarda yazdıklarıma aldığım yorumlar ile yalnız olmadığımı gördüm, yalnız olmadıklarını gösterdim.. en yakınında akraban olsa dönüp bakmazken suratına sıcak bir selamlama ile moral buldum..

– Bi kötü bakarım şimdi size !!!dağılın leynnn

Bugün çok yoruldum , ofisten dödüm Erin uyandı ve bir daha da uyumadı.. çok uykum var ..
Sabah ki düşündüklerime bir göz attım.. kara bulutlar mı esmiş içimde diye.. yok yok  değilmiş.. erken saatte sokaklardaki poğaça kokusunu yazmamışım sadece ..

İlk durağımız Polenezköy ve Öykü’nün ve Hande’nin arkadaşının çektiği filmin final sahnesinde figuran olma hevesiyle biraz yeşillik içerisinde dolaşma arzusu..umarım film güzel olmuştur ve belki birgün bir yerlerde seyrederiz. Biz eğlendik, kalabalıkta Erin başlarda ilk defa tedirginlik yaşadı!! belki de son zamanlarda dillendirmek ve oğlumu etiketlendirmek istememek adına yazmadığım, söylemediğim korkularının artması sebep olmuştur ancak sonraları açılmaya başladı hele bir de müzik yapan birileri olunca, ortaya karışık kurabiyeler gelince..

Ertesi gün demiri anneannemizin evine attık, önce Berna’nın evine Ümraniyeye gidip pazar gününü havuzda geçirdik akşama da Alpay bu hafta için bizi buralara bırakıp evimize geri döndü..Biz bir iki günü burada geçirip maç akşamını yine Ümraniye de geçirmek üzere ayrıldık.

Erin bahçe suladı.. görev adamı iş başında pek tabii.. “Hadi Erin bahçeyi sulayalım” cevap ” PA, PA ..”.. Pa demek su demek.. Erin ‘in geldiği yerde SU’ya PA deniliyormuş..

Akşam maçı izledik.. Erin bile baktı televizyona.. ama O’nun enerjisi dahi yetmedi.. üzüldük..

Sabah arabamıza atladığımız gibi Sapancaya – aslında pek Sapanca değil, İzmitte Kartepenin etekleri.. biraz ötesi Sapanca öbür ötesi İzmit.. ama Sapanca diye tabir ediyoruz burayı – Erin arabaya bindiğimiz anda kullanacak kişi gelene kadar söförlük denemelerini yapmadan bırakmıyor, uzak yol şöförü falan olacak herhalde 😀 ancak o keser gibi geliyor..vites değiştirmeler, sinyal vermeler, müzik açmalar yetmedi şarkı söylemeler.. hepsinin yeri ve hareketi aynı Alpay’ın yaptığı gibi..

Buz gibi tepelerden gelen suyla doldurulmuş havuzda yüzdük.. yüzdük diyorum çünkü Erin kendi çapında yüzüyor artık:”baba gibi yüz bakalım” dediğimde kollarını atmaya çalışarak ayaklarını vuruyor.. armut dibine düşerse yüzücü olur mu??.. bilmiyorum ama deniz, havuz gördüğü zaman kendini atıveriyor..

Dedesini özlemiş olmalı.. sık sık dede gibi yürüyor.. kabadayı kesildi başımıza.. eller arkada, kafa önde.. dedesi öğretti bunu, anıp anıp duruyoruz 😀

Dondurma işinde ustalaştı.. kaşık,parmak ne bulursa artık.. dondurma istermisin dediğim de diliyle yalanıyor.. bütün kelimeleri vücut dilinde anlatıyor ancak yavaş yavaş kelimeler gelmeye başladı:
Yıldız: dıdız, Zeytin: deydin gibi..

Bol bol temiz dağ havasında yeşillerde koşturdu..

Akşamüzeri anneanne kucağında keyif yaptı..
Ve sonunda anneannenin evine geri döndük..

Ortada kahve fincanını ve meydanı boş bulan Erin!!..

Dün de ilk defa oğlumla kek yaptık..topladık sepetimizi ormana akşam pikniğine gittik.. akşam diyorum çünkü bu kadar aktivitenin sonucunda Erin 4 bende yanında 2 saat uyuyarak günü öldürdük!!.. Bebekliğinden beri bu hafta ikinci kere 4 saat uyuma rekorunu kırdı..

Ve gece pikniğimizi yaktığımız ateşle şenlendirdik.. ( ormanda ateş yakmak yasaktır!!.. burası Türkiyedir.. yakılmış ateş bulunur, bizden önce yakmışlar denir, alevlendirilir etraftaki çöpler ateşte imha edilir!!.. iyice söndürülür ve kor bırakılmaz!!) Ateşi Erin’in nefesi söndürebilirdi pek tabii ama şansa bırakmak istemedik 🙂