Erin 10 Ağustos pazar saat 10:40 2543m Uludağ zirveden
aşağıya bakıp bu fotoğrafı gördü.

Katılımcılar: Alpay Oğuş, Ayça Oğuş, Erin Oğuş, Kaan Kurt

Birkaç gündür o kadar heyecanlıydım ki gitmeyelim diye her türlü mızmızlığı yaptım; kolay değil 16,5 aylık bir bebek ile ilk ciddi dağ faaliyetimizi yapacaktık.
Mızmızlıkta kazanamadım,
Gittik,
Alpay haklı çıktı,
Ben kazanamadım,
Erin kazandı,
Biz kazandık…
Gitmeden iki gün boyunca başım ağrıdı: heyecandan,
Yol boyu sesim çıkmadı: heyecandan,
Tırmanışa başladık nefesim kesildi: heyecandan..
bacaklarım titredi ilk külahı çıkarken: bu heyecandan değil..2 seneyi geçti kamp yükü taşımıyorum, çarşak çıkmıyorum,dağa gitmiyorum.

Normalde otellerden yürümeye başladığımız rotayı Erin dolayısı ile madenler çıkış noktası alarak yola koyulduk. İlk yarım saatlik külahı nefesim kesilerek, ciğerlerim biraz acıyarak tırmandım. Erin Alpay’ın sırtında eğlene eğlene çıktı,
sorun yok; ben rahatladım.
Saat 13:00 gibi başladık yürüyüşe, ben yine heyecandan saate bakmamışım, peki ya diğerleri?? Kaan ve Alpay da aynı benim gibi endişelere sahipti zannediyorum ancak benim konuşmamdan onlara fırsat kalmadı: sadece bir ara” sus Ayça yaaa tamam birşey olmayacak biraz daha konuşursan dalacağım şimdi sana” diyen Kaan oldu şakayla karışık.. bende sustum..
külahı çıkıp düz alana gelince herşey normal gibi geldi: normaldi de zaten. Birkaç saatlik yürüyüşle gölün yanına zirvenin altına ulaştık. Yol boyunca bir iki kere mola verip Erin’i çantasından indirdik ki bacakları açılsın biraz yürüsün ama yürümek ne demek her yer taş toprak ve Erin bundan dolayı çok mutlu, taşları bir yerden alıp öbür yere atıyor, toprakları avuçlayıp kendi kendine şarkılar söylüyor. Hava çok sıcak olmasına rağmen yükseklerde rüzgar yerli yerinde duruyordu. Erin’i uzun kollu giydirip her yerine koruma kremini sürmek gerekiyordu neyse ki bu konuda sıkıntı yaşamadık. Ancak bizim bile ellerimiz şişmişken Erinde şişlik olmamasını bekyemezdim: gözleri kıpkırmızı,şiş, burnu şiş ve sümüklü olarak tüm yürüyüşü devam ettirdi.

Göle vardığımızda güneş artık tepemizden ayrılmıştı.. En son göle inen çarşakta ben artık yapamayacağım en iyisi burada oturup bırakayım diye kendi kendime söylenmeye başladığımı fark ettim. Anne kadın ile dağcılık yapan kadın birbirine karışmıştı. Erin’in birkaç gündür burnunun tıkalı olmasından dolayı biraz endişem arttı: rüzgar ve basıncın deniz seviyesinden farklı olması sebebiyle burnu sürekli aktı durdu ve ben yanıma ateş düşürücü bir ilaç almadığım hatasını fark ettim böylece ” ya ateşlenirse” kuruntum ile beraber bir de baktım göle varmışım bile..
Erin Alpay ile mutlu mesut ” paa paa*” diye göle taş atıyor, göle girmek için ısrar ediyor..hava artık soğuk ve göle değil Erin biz bile girmeyiz o saatten sonra. “Yarın sabah gireceğiz” diye ikna ettikten sonra Kaan ateşi yakmaya ben sıcak bir ıhlamur kaynatmaya Alpay da kampı kurmaya koyulduk. Uzun zamandan sonra ilk defa dağcı yemeği yaptık 🙂 kısa,merasimsiz, az yemek ancak besleyici: tarhana, bulgur ama bulgurumuzda sebzelerimizi unutmadık!!..

Erin o kadar yorulmuştu ki biraz kamp alanımızda oynadıktan sonra ağlamaları mızırdanmaları başladı, yemeğini azıcık yedi ve saat 21:00 de sızdı ancak kolay olmadı sızması: yorgunluktan!..Gece 3-4 kere uyandı sanırım uyku tulumunda pek rahat değildi. Aslında bu ilk kampı olmamasına ve daha önceleri uyku tulumunda deliksiz uyumasına rağmen bu kadar uyanmasının sebebi bir süredir çıkartmaya çalıştığı dişleri ve tıkalı burnu diye düşündüm. Alpay ve ben sabaha kadar pek uyumadık. Uyumadığımızı zannetmiş de olabiliriz çünkü sabah saat 07:00 de ayakta ve gözlerimiz fal taşı gibi açık Erin’in uyanmasını bekliyorduk. Arada uyanmalarını – ki uyanmadı sadece azıcık ağladı- saymazsak sabah saat 08:00’e kadar deliksiz uyudu. Akşamdan kalan bisküvili pudingi,biraz tahin pekmezli ekmeğimizi ve Kaan’ın taşıdığı kavunumuzdan oluşan merasimsiz kahvaltımızı yapıp kampı toplayıp zirve yoluna koyulduk. Gölden zirveye çıkan yol normalde yüksüz 1 saati bulmazken, benim bitmiş performansın, doğum sonrası+12 kilom ve kamp yüküm ile yavaşlığım sayesinde 1,5 saati buldu. Patikanın başında çantalarımızı bırakıp zirveye yürüdük.
Ve Erin 2543 metrede zirve bayrağının yanında oturup zirve defterine yol boyunca söz verdiğimiz “cidim**”‘ini yapıyor!..

Bu çok heyecan verici bir andı. Hep “acaba Erinle de dağlara gidebilecek miyiz??” diye merak ediyordum ve gittik ve bundan sonra da giebileceğimizin ışığını gösterdiği uyum ve mutluluk ile bize verdi.
Zirvede biraz oyalandıktan, benim hamileyken koluma taktığım ve Erinle çıkacağım ilk zirvede saklayacağım ipi yerine koyduktan, zirve defterine bir iki kelime karaladıktan sonra dönüş yoluna çıktık.

3 aşamayı sıkıntısız atlatmanın verdiği rahatlıkla 4. aşamaya başladık. 4. aşama ilk üçünden biraz daha zor oldu çünkü Erin’in uyku saati ile çakıştı böylece Alpay’ın sırtında uyuyakaldı. Alpay’ın zaten yorgun olan bedeni inişin ve dönüşün her zaman daha zor olduğu göz önüne alınırsa daha da yoruldu. Uyuyan bir bebeği dağ şartlarında sırtta taşımak oldukça zor. 20 dakikaya yakın yürüdükten sonra mola vermeye karar verdik. Durduğumuz ve Erin’i çantadan indirdiğimizde öğlen uykusu 20 dakika ile sona erdi ancak biraz olsun kendini şarj eden ufaklığımız yine sıkıntı vermeden bizimle yola devam etti. Normalde 2 mola verdiğimiz yürüyüş rotasında kısa kısa molalar vererek arabamıza 2,5 saat içerisinde vardık.
Ben son külahı inerken artık “şöyle oturup kaysam aşağıya kadar” diye düşünmeye başladım.Beyin ne yapacağını biliyor ama koordinasyonumu kaybetmişim, zamanla geri gelecektir.
Alpay’ın ve benim hayal ettiklerimizden biri daha gerçekleşti. Kaan’a gelince: O bizden daha heyecanlıydı buna ortak olduğu için 🙂 Uludağ yaz faaliyeti her zaman düz ve kolay bir yürüyüş olmasına rağmen işin içinde 16,5 aylık bir bebek olduğunda bizim Ağrı’mız oldu sanki.Endişeler, ne olacaklar birleşti ama su üstüne çıkmadılar. Herşey su gibi kolay ve keyifli oldu, ruhlar tazelendi.

Gece yatarken Alpay bana “dağlar bize çok şey verdi şimdi Erin’e verecekler.. rahat uyu birşey olmayacak” dedi..
uyuyamadım..
birşey olmadı..

Dağların bize daha çok şey katmasını, doğanın hayatımızdan eksik olmamasını dilemekteyim şimdi yorgun ama mutlu bedenimle.

*Pa = su,deniz,göl  v.b
** Cidim= kalem ya da boya ile yapılan her türlü çizim

Dip not: seçmece fotoğraflar burada

İstanbul’un içinde RumeliKavağında taaa eski İstanbuldan kalma bir plaj var(mış). Altınkum plajı.. sanki 20 sene evveline gittim..kabinleri,tarzı.. 🙂 hava biraz rüzgarlı olduğu için çok uzun süre kalamadık, bir de mesafe uzak tabii.. eskiden annelerimiz bizi alıp bütün günü plajda geçirir, şemsiye altında uyuturlarmış!!.. bizde öyle yapabilirmişiz.. güneş eski güneş mi ?? sabah saatinde bile insan çıkamıyor cayır cayır.. akşam üzeri bir denize girip, azıcık oynamak için ideal,bunun için biraz yakın olmak lazım galiba..

Sabah erkenden yol aldık.. çocuklar biraz bahçede koşuşturup biraz havuzda yüzdüler.. ne olduysa Efe ve erin saat 13:00’te uyuyup saat 16:00’ya kadar uyanmadılar.. biz bahçe keyfi yaptık..güzel yemekler yiyip,güzel sohbetler ettik.. yayıldık yayıldık.. bu yayılma için Erin, Efe ve İda’ya teşekkürler sunmalıyız..

Bu gece Alpay çalışıyor, normalde olsa gerilirdim “yalnızım şimdi gece Erin uyanacak meme isteyecek offf” diye.. oysa nasıl güzel ve dinlenmiş bir gün geçirdim ki hafiflikten uçacağım neredeyse..

Bugün Erin’in ilk defa kendini savunan yüzünü gördüm.. elinden oyuncağı alınınca nasılda bağırdığını ve Efe Şebnemle oyun niyetine kafaya vurmaca oynarken nasılda Şebnem’e birşey oluyor diye ağlayışını gördüm..

Annem,pi-nik kuşum bir tanem.. n’oolur bu kadar duygusal olma n’oolurrr…yol boyu gözyaşların gözümün önüne geldi eve dönerken, yol boyu gözlerim doldu;sen görme,öğrenme ağlamak nedir diye sustum .. ne olur bu kadar “balık” olma…

Bağırmayı öğrendi, bir de geceleri sık sık uyanmayı bizi kontrol etmeyi.. gece korkuları diye bir kavram var mı?? bu güne kadar standart şu ayda bu olur bu ayda bu gelişir gibi davranış stillerimiz hiç olmadı bundan sonra olacak mı? korkuları çıkacak mı??

Sonunda ele geçirdi. Yemek yapmamı fırsat bilip sandalyeye çıkıp aynı benim gibi lapotopumu kullanıyor. Kendi fotoğraflarını görüp” ENİN hiiii ayyy” yapıyor..dahası yemek masasının sandalyesine çıkıp oradan masanın üzerine oturup bulduğu dergileri karıştırıyor..tırmanma devri hoşgeldin 🙂

Uzun süredir salonumuzun ortasında duran oyuncakların hepsini artık Erin’in odasına düzenli bir şekilde yerleştirdik, odasın şeklini değiştirdik, oyun alanı kısmını büyüttük. Kutulara oyuncaklarını içeriklerine göre yerleştirdik. Hemen ertesi gün çaya gelen komşum Selmin ve kızı Ceren – Erin’in deyimiyle Cecen – ile test ettik. “Hadi Erin’cim arkadaşını odana götür oynayın orada” dediğimde büyük bir heyecanla odasına çağırdı ve onlar odada gerçekten uslu uslu oynadılar!!! bizde salonda çayımızı içtik. Ara ara Erin gelip bazı oyuncaklarını gösterse de yine içeri gidip oyununa devam etti. Oyuncakları odasında toplamak iyi bir fikir oldu galiba artık gün içersinde odasında oynamaya başladı.

Tabii yatağına olan sevgisini yazmasam olmaz. Uyandıktan sonra en az 20 dakika içerisidne keyif çatmak gibi bir alışkanlığı oldu. Hatta bazen durup dururken içine girmek ve ayıları- Erin’in deyimiyle PİTİ PİTİ leri” ile oynamak diye birşey başladı.

Bir başka durum ise dün oyun grubu buluşması Kuruçeşmede olunca bir ilk deneyimlemek istedim. Toplu taşıma araçlarını kullanarak gitmek.!! Bizim burdan otobüse bindim, Beşiktaş dolmuşlarına gelip Beşiktaşa indim oradan da Sarıyer otobisine bindim Kuruçeşmede indim. Yaz dolayısı ile trafik az olunca otobüsler de kalabalık olmayınca çok kolay gittim. Bu değişik bir deneyim oldu ve Erin sanırım çok hoşlandı sesi çıkmadan indi bindi yaptı benimle 🙂 Bende son derece keyif aldım.. bundan sonra bu şekilde devam..

Ve dünkü oyun grubu buluşmamızda hayatımıza yeni bir renk katıldı. Şebnem’in yaptığı un-su karışımı hamurla oyun hamuru kavramını tanıdık. Artık masa başında oturup oynamaktan çok daha fazla zevk almaya başladı ve hamur çok ilgisini çekti Erin’in.. gitti geldi oturdu oynadı..

Hergün yeni bir kavram giriyor hayatımıza, yeni kelimeler ekleniyor dağarcığına ve yeni kelimeler üretiyor muzur kafasında.. armuuu(armut), babu(karpuz),minoyo(pinokyo),myayo(palyaço),babaddıım( babacım),alma(elma).. parmakla kağıda yuvarlaklar çizmek( boya kalemlerini talep etmek), Babbaar( Cabbar oyuncağı),Piti piti( tüm yumuşak oyuncaklar),ıdız(yıldız),deydin(zeytin),mamu(maymun)… ve ve

-“senin adın ne ? ”
-“enin” 😀
liste uzayıp gidiyor…

Her güne yeni heyecanlar ile uyanmak..süprizlerle dolu bir yaşam bir bebeği büyütmek.. yaşlanmak değil yeniden doğup dünyayı yeniden keşfetmek..

.

Artık sabahları ya da akşamüzeri ofise yürümelerimizde araba ya da sırt çantası almadan çıkıyoruz, alsak da Erin yürümek istiyor. Sabahları alışverişimizi yapıp torbalar elimizde kedi köpek ne varsa seve seve bazende parka takılarak hatta bazen emekliler çay bahçesine takılıp kuşlara mama verip çaycının boş tepsinini taşımasına yardım ederek öğlen uykumuza geliyoruz. Öğlen uykumuzdaki çoğulluk tekile dönüşüyor zira Erin uyurken ben işleri toparlamak durumundayım. Dükkanlara baka baka, esnafa el sallaya sallaya eve dönüyoruz ve bu büyük bir keyif.

Bugün ilk defa bir oyuncakçının içine daldı Erin. “hii” “ayyy” diye iç geçire geçire oyuncaklara dokundu durdu.İlk defa başıma geldiği için nasıl dışarı çıkaracağımı bilemedim; O da çıkmak istemedi. Bir süre oynadı neyse ki “onlar bizim değil” cümlesini biliyor ama “hadi annecim artık evimize gitmemiz cümlesini” ilk defa duydu ve komut almadı!!.. ne yapılır bu durumda ?? oyuncak alarak eve dönülmez bunu biliyorum. Kucağıma aldım, alt dudak büktü, numaradan mıyırdandı,”hadi kedileri sevelim biz gidip” cümlesine biraz gözyaşı ekleyip ayrıldık oyuncakçının önünden. Bu ilkti; kafasına yazdı!!

Disiplini sağlamak çok zor, artık her yerin farkında ve sanırım tutturma devrimiz başlayacak,üstelik itirazlar da başladı.. yavaştan “terrible two”ya yaklaşıyoruz!!

ve ben tutarlı, kararlı, ağladığı zaman duymayan bir anne olmayı nasıl başaracağımı düşünüyorum.

ne de olsa bir gözyaşı anneye kullanılan en büyük silah olsa gerek.

]]> https://www.pi.web.tr/terrible-two/feed/ 8 https://www.pi.web.tr/17-ay-aktiviteleri/ https://www.pi.web.tr/17-ay-aktiviteleri/#comments Mon, 21 Jul 2008 11:44:48 +0000 http://www.pi.web.tr/?p=1502 Günler sürekli dışarıda gezerek geçmiyor,geçemiyor;bende bir insan evladı olarak evimde oturmak istiyorum tabii.. evde kaldığımızda da bazı aktiviteler yapıyoruz. Özellikle sabah saatleri çocukların zihinlerinin en açık olduğu saat dilimi o yüzden her sabah “disiplinli aktivite” kapsamında bazı oyunlarımız oluyor. Bu şu demek her sabah 10’ar dakikadan yarım saat üç aktivite. Biri mutlaka kitap okumak, diğer ikisi ise el becerileri. Bunlar mutlaka masa başında yapılıyor mümkünse kendi masasında.
Bir dönem YA_PA’nın verdiği hizmetten yararlanmak için görüşmeye gitmiştik daha sonra memnun kalmadığımız için devam etmedik. Memnun kalmamamın en baş nedeni ise her çocuğa aynı muamele yapılıyor hissiyatı oldu. Sadece gözleme dayalı olarak bize verilen bilgiler bence eksik ve havada kaldı. Bir çocuğun ne seviyede olduğu sadece gözlem ile tespit edilemez diye düşünüyorum ki bunun için benim pek de hevesli olmadığım bir takım testler mevcut. Çocuğun neye yatkın olduğu, ilgi alanının neye daha fazla olduğu gibi konular sadece 45 dakikalık tanışma görüşmesinde gözlemyerek elde edilemez diye düşünüyorum. Üstelik görüşme sonucunda oradan size ZORUNLU olarak yapmanızı istedikleri aktivite için ürün satmaları ise eksi puanların ikincisi idi. Her neyse sonuç olarak devam etmedik ama orada bir şey hoşuma gitti: bize önerilen disiplinli saat. Bunu kendi çabalarımla devam ettiriyorum.

Aktivitelerden biri boya. İlk zamanlar mum boya ile başladık. Erin başta pek ilgi göstermese de bu ay mum boyalara ilgisi arttı hatta düz çizgiler yerini yuvarlak çizgilere bıraktı. İkinci aşama olarak parmak boyayı tercih ettim. Geçen sabah ilk denemesini yaptık,son derece keyifli geçti: her tarafımız boya içerisinde 3 tane sanat şaheseri yarattık 🙂 Ben ilk deneme olarak hazır boya aldım ancak evde de parmak boya yapılabiliyor. Toparladığım kadarıyla boya tarifleri burada.

İkinci aktivite kaşık kullanmayı öğrenme. Yemeğini kaşıkla yemeyi bir süre önce çözmüş olmasına rağmen bu egzersizi yaptırmaya devam ediyorum. İkinci aşaması bıçakla kesmek olacak; henüz başlamadım. İki kap alınır birine nohut,mercimek,fasulye gibi kuru malzemeler konulur. Bir kaşık bir de çocuk eklenir. Başlamadan ne yapılacağı anlatılıp gösterilir. En sonunda kaşığa doldurmaktan sıkılan çocuk nohutları eliyle kaşığa koyarak oyuna 10-15 dakika içerisinde son verir 🙂

Tabii tek aktivite yapan Erin değil. Bende son 1 haftadır istikrarlı bir şekilde sabah uyanınca sporumu yapıyorum.Şaşırtıcı ama Erin uyanıkken yapıyorum. Gözlemlerimize göre Erin tek başına oyalanmak konusunda ilerlemesi gerektiği kararını aldık bu sebeple o uyanıkken artık sporumu yapıyorum. Erin bu arada kitaplarına bakıyor,beni taklit ediyor, çalan mizikle dans ediyor 🙂 Spor yapmak son zamanlardaki uyuşukluğuma son verdi sanki,daha enerji dolu olmaya başladım, bir de yemek kısmına müdahele edecek güce geldimi ruhum!! işte o zaman bu iğrenç kilolarımdan kurtulacağım..

Bir diğer konum ise “emzirme”. Uzun zamandır gece emzirmelerini kesmiştim(k). Alpay sağolsun gece bu konuda çok destek oldu. Şimdilerde bazen gecede bir kere uyanıyor ama bir kere bazen sarı damarı tutmuşcasına 1,5 saat! olabiliyor ve Alpay büyük bir sabırla bu zamanı birlikte geçiriyor, bazende sabah saat 05:30’a kadar uyuyor ama saatlerimiz 05:30’u gösterdiğinde içeriden “annyee” diye bir ses emzirme seanslarının başladığını haber veriyor üstelik tüm gün durmamacasına. Ancaaakk ancakk bir haftadır gündüzleri sadece uyumak için emmek isteyen Erinde bir değişiklik söz konusu. Gündüz uyandıktan sonra bir öğlen uykusuna yatarken, bazen akşamüzeri bir kere ve gece uykusuna yatarken olmak üzere üç kere emziriyorum yani durum artık bu sıcaklarda beni delirtmekten son derece keyifli bir hale dönüştü. Son demleri olduğundan mı yoksa az emdiğinde az yorulduğumdan mı?? bilemedim; şimdilerde sıkıldığım emzirmenin bitecek olması biraz hüzünlendiriyor beni, tıpkı tüm sona erdirmiş anneler gibi. Duygusal bir durum ancak işin suyu çıktığında delirtecek bir durum 🙂
Bütün bu enerji yüklemesi ile günlerim daha keyifli geçiyor ve geçen gün balkonda akşam üzeri çayımızı içerken düşündüm de: bu dünyada bir anne için çocuğuyla karşılıklı sohbet ederek çay içmesinden, hafif esen yaz rüzgarında günü sonlandırmasından daha keyifli ne olabilir ??