Eşleştirme kartları ile :

– hayvanların adlarını söyleyip çıkarttıkları sesleri öğretebilir daha sonra çocuğunuzun taklit etmesini isteyebilirsiniz

– “aynısını bul ” oynayabilirsiniz,

– ileri aylarda terslerini çevirip hafıza oyunu olarak kullanabilisiniz.

Genelde her haftasonu ormana gitme aktivitemiz var ve “Sonbahar aktivitesi “olarak aslında geçen hafta ormanda birşeyler yapmaya başladık biz.

Öncelikle ormanda uzun yürüyüşler yaptık .. uzun dediğim Erin’e göre.. genelde yürüyüş parkuruna girip 6 km bitiriyoruz tabii birçoğunda Erin sırt çantasında oluyor 🙂 ama bu sefer elimize sepetimizi aldık ve kozalak,meşe palamudu, yaprak topladık. Sepeti Erin taşıdı, önce ben neleri toplaması gerektiğini gösterdim sonra kendisi arayarak bulup sepetine attı. Meşe palamutlarına” toouum” yani tohum demeyi öğrendi 🙂

Eve getirdiğimiz doğa materyallerimiz ile kutuya boşaltma, adlarını öğrenme, büyük küçük kavramı ( kozalaklar ile kocaaammmaaann – minnaaccııkk demeyi öğrenme 🙂 ) ve eşleştirme aktivitelerini yaptık.

Meşe palamutlarının üzerilerine yüz ifadeleri çizdim böylece gülen ağlayan kızan, dil çıkartan ve şaşıran “abambu”lar yarattık onları taklit ettik. (abambu aslında Erince de kardan adam demek ama bunlara da yakıştırdı 🙂 )

Bu sabah ise meşe palamutları ile evimizi ziyaret eden küçük kurtçuğu inceledik ve onu apartmanda kapımızın önünde duran saksının içine bıraktık 🙂

Bir diğer aktivite ise bana sonbaharı hatırlatan ve genelde sonbahar ve kış mevsiminde aklıma gelen (nedense yazın akla gelmez ) mısır patlatma.
Mısırları önce kaşıkla bardağa transfer ettik sonra eliyle tencereye koydu ve patlamalarını bekledik. Patlarken çok eğlendik 🙂 sonra afiyetle yedik.

Hem ev işlerine yardım- tamam yerleştirmek uzun sürüyor – hem çatal kaşık bıçak demeyi öğrenme, hem büyük küçük kavramını öğrenmeye hem de aynısının bul oyunu oynamaya yarayan bir aktivite.

Yolların başına Erin’in evini,anneannenin evini,dedenin babaannenin evini, arkadaşlarının evini, amcanın evini koydum sonra içinde yaşayanları çizdim.. bunları beraber konuşarak çizdik. Sabah oldu güneş çıktı hadi Erin gezmeye gidiyor diye başladık..
Anneannenin evinde kimler var ?? Tete var anneanne var Reçel var.. reçel ne yapıyor??havhav yapıyor?? Köpeğin adı neydi “Tel” gibi diyaloglar ile bütün evleri doldurduk. Sonra trafik ışıkları koyduk arabayoluna..kırmızıda “dur” turuncuda ” bekle” yeşilde” geç” öğrendi Erin.. ağaçlar çizdik.. ve sonra oynamaya başladık.

Araba bizim evden çıktı ve Erin kime gitmek istediyse ona gitti kapısını çaldı ” kim ooo??” diye sordu cevapladı.. gittiğimiz yerlede neler yapıyorsak genelde onlar hakkında konuştuk v.s..

Kare, dikdörtgen evler, üçgen çatılar, yuvarlak güneş gibi şekiller üzerinde de bilgiler edindi.

Hazır satılanlara bir alternatif..

Aynı kartonlara yine aynı mantıkla anneannemiz hayvanat bahçesi çizmiş: Kapısı var anne baba ve Erin arabayla geliyorlar kapıyı çalıyorlar içeri girip tek tek hayvanları geziyorlar ..bir de elinde köpeği ile bekçi ” aaammee ammuucıaa” yani ahmet amca da var.. bunu fotoğraflayamadım zira oyun bitince üzeri çizik içerisinde kaldı 🙂

Alternatifler hayal gücüne kalmış..

Göründüğü üzere çok da iyi bir çizici değilim 😛

Kolay gelsin

10 günlük bayram tatilini haftasonu ile birleştirip bitirmek üzereyiz. Bu kadar uzun bir süreyi İstanbulda geçirdik, ofisi toparladık, temizledik, bol bol atılacak atıp ferahladık, sonra hatta bayramın birinci günü olmasını dert etmeyip ev temizliğine giriştim derken bayramın ikinci günü ne temizlik ne yemek yapma aktivitesi kalmayınca, hava o kadar güzel o kadar güzel olunca, günlerdir sıram sıram grip olunca, hastalık sebebiyetiyle sokaklara çıkmamış sonra da temizlik sebebiyetiyle nefes almamış olmanın patlaması ile hızlıca toparlanıp ormana yollandık..

Farkettim ki biz uzun zamanlardır çekirdek aile olarak böyle bir aktivite yapmamışız, hep bir yerlere yetişme, birilerine yetişme telaşı içerisindeymişiz;ne yazık!! daha sık başbaşa olmalıyız.
Yolda uyuyan Erin arabada biraz daha uyuyunca biraz gazete okuyup çay içme yani dinlenme fırsatını bulmak, serin ve sadece gazete ve ağaç hışırtıları içerisinde bir bayram hediyesi gibi oldu..

Erin uyanınca top oynadık acıktık.. yemek yedik..artık kendi yemeğini oldukça sık olarak kendi yiyen bir çocuğumuz olduğu için memnun olduk,

anne ve baba olarak voleybol oynadık Erin bizi seyretti (bkz Foto: ağaç altında elinde sopa ile oturan mavi şapkalı böcücük),

Elimizde sepetimizle yaprak meşe palamudu toplarken bir de mantarlar ile tanıştı Erin. Burada önemli bir not: Mantarlar zehirli olabilir!! benim gibi bunu bile bile çocuğunuza mantarları parçalasın diye rahat davranmayın!! ciddi bir hata yaptım..

bir de bu iş başladı.. uppzzz!!

Bayramın 3. günü anneannemize gittik ve uzaklardan bir misafir kapımızı tıkladı.. bu küçük hanım elimizde doğdu, minicik narin bir kız bebekti şimdi bu sene ilk okula başladı!! yanında benim oğlum!! önce yanına sızıp elinde üzüm tabağı ile biraz vakit geçiren o benim oğlum Erin bir türlü Ece’yi içeri götürüp oyun oynayalım deme işini beceremeyince ” hadi Erincim al “aba”yı git bakalım oyuncaklarını göster ” dediğimde kahkaha atarak yerinden zıpladı: istiyormuş da nasıl diyeceğini bilemiyormuş havası ile gittiler içeriye.. biz kahvelerimizi içtik Emel, Ahmet, annem ben ve Alpay çocuklar içeride oynadılar.  Bu ne büyük bir gelişmedir: benim o minik oğlum ablasıyla kıkır kıkır legoları ile oynadı. Yakın olasaydık di mi ?? 🙂 abla kardeş olmazlar mıydı ?? olurlardı.. ayağınıza sağlık geldiniz..

Akşam ise Şebnem, beyi Ali, oğulları nam-ı diğer Tontino Keremile Aybala, Osman, hanım kızları Damla, Ece abla ve yanlış meslek seçimi yapmış Ayça teyze‘nin bizi davet ettikleri yemeğe gittik.. Aybala ne harika nefis yemeklerdi onlar öyle.. annenin börekleri ise .. yumurta sürmeyi unutmuş ablacım bir daha söyle sürsün tamam mı 🙂 hehe..

Şaka bir yana büyük özen ve özveri ile hazırlanmış gecede ve yemeklerde emeği geçenlere teşekkür biz yiyenlere de bence.. o kadar ki gece içim yanıyordu 🙂

Bahçedeki elmalar harika bir aperatif oldu yemek öncesi..babalar harikaydı yemek öncesi bize sohbet ve sofra hazırlama için vakit verdiler, çocuklarımız?? onlar gecenin yıldızlarıydı!! kendi yemeklerini yediler, oyunlar oynadılar, biz de bol bol sohbet ettik 🙂

Gecenin unutulmayacakları: – Ayça için.. başka varsa yazın arkadaşlar 😛 –

– Aybala’nın kurduğu sofrayı eksik bulan Erin Damla’nın odasından evcilik takımından 3 adet bardağı alıp masaya yerleştirdi ve dönüp bize “pa” (su) dedi!!

– Damla’nın inatla çorbayı çatalla içerken kaşık kullanması için ikna etme çabalarımın ” bidakka bidakka” diye diye gülmekten boşa çıkması..

– Koridordaki dolabın kapaklarını açıp kapama egzersizi yapan Erin ve kendisine kıkırdayan Damla hanım – beni fark etmediler – Damla’nın babasını görüp olaydan kopması ile Erin tarafından kafasına vurulmak suretiyle “DAMBAAA” diye azarı işitmesi!! :)) hahah bu çok komikti bir kamera ile sonsuzlaşatıramadığım için üzgünüm..

– Gece uykusu öncesi memesini Damla hanım’ın odasına alan Erin’i merak eden Damla hanıma’a tarafımdan empoze edilen” Anne meme” talebini hızlıca karşılayıp salona “anneee memeee” diye koşması.. annesinin” git Ayça teyze versin” diye geri göndermesi Damla’nın bir türlü memeyi alamaması :))) – ertesi gün Damla annesinden meme istemiş yine .. :)) heheh

Çok keyifli bir akşamdı …

ve evimize dönmeden önce elveda diyeceğim iki dişim için streslendiğim cuma gününü dişçinin gel demesine rağmen kapı duvar olan muaynesinden tornistan Kalamış parkında eğlenen anneanne ve Erin ikilisine eşlik ederek tamamladık..

babasının göğsünde uyuyan bir çocuktan daha masum ne olabilir..

Tatil bitiyor.. planımızı uygulayamadık diye üzülmem boşunaymış burada da çok keyifli bir tatil geçirdik..bol bol aktivite yaptık.. bu yazı da bu kadar uzadı gitti..

Bu aralar resim yapmayı çok seviyoruz hep beraber 🙂

en son geçen gün un-su ve gıda boyaları ile oluşturduğum boyalar ile fırça kullanmayı öğrendi Erin.

İkinci alternatif ise boyayı biraz sulandırıp kağıdın üzerine döktükten sonra bir pipet yardımı ile üfleyerek boyanın hareketini izlemek. Hatta uzayan kısımlarına gözler ekleyip canavarlar üretmek 🙂

Önemli not: gıda boyaları heryeri fena boyuyor dikkatli hazırlamak gerekiyor. Uyarımı yapayım sonra uyarı telefonları alıyorum” yiycem seni Ayçaaaa her tarafımız battı leynn” diye 😛

önce çalıştılar..

sonra imzaladılar..

şimdiden çok yetenekliler 🙂

Sizi çok seviyorum minik artistler..

150gr normal un (1 su bardağı)
75 gr irmik (1/2 su bardağı)
1/2 çay kaşığı tarçın
1/2 çay kaşığı zencefil
1/4 çay kaşığı tuz
75gr tereyağ
1 orta boy muz
2 yemek kaşığı bal ya da pekmez
hafif çırpılmış bir yumurta
biraz kuru üzüm

Tüm malzeme karıştırılıp  yoğurulur.. önceden ısıtılmış fırında 200 derecede 20 dakika üstleri pembeleşinceye kadar pişirilir..

Oyun grubu arkadaşlarına ikram edilmek üzere kutulanır..

Afiyet olsun..

Bir atlıkarınca görmek, günün tüm yorgunluğunu alır yüreklerden; en suratsız, en karamsar insanı bile güldürür. İstanbul akşamında ışıldayan atlıkarınca, gece gezmesine gitmek için hazırlanan bir kadının kulağına taktığı küpe gibidir; o denli zarif, o denli ışıl ışıl… Atlıkarıncanın İstanbul’da boy gösterdiği ilk günlerde adı ‘atlı karaca’ydı. Bunun nedeni, bir at ile bir karacanın yan yana oluşuydu. Erkek çocukların ata, kız çocukların ise karacaya binmesi düşünülmüştü. Ne var ki kız çocuklar da ata binmek isteyince karacalar kaldırıldı ve yerlerine at konuldu. Böylelikle atlı karaca ‘atlıkarınca’ya döndü!..

Sunay Akın

Haftasonuna istinaden:

Mehmet.. hocam pazar sabahı kolumdaki bantı açarken sana bol bol güzel temennilerde bulundum!! 🙂

Efendim sol kolumda kronik lateral epitiouitiıhdgd??!!!( bunu anlamadım) varmış: Erin’i taşımaktan sol bileğimi hareket ettiremiyorum.Tenisçi dirsekliği takmam gerekiyormuş ve Erin’i kaldırmamam..iyi de nasıl?? yazı bile yazamıyorum klavyede !! ayak bileğim bir yandan el bileğim üst yandan.. hayırlısı efenim hayırlısı.. ama baskı yapsın diye bandajın altına koyduğun bant sabah çıkartırken canımı okudu!! ağda da neymiş..

Kaan.. bir diğer hocam, pzar günü pijama terlik televizyon keyfi için malikaneni emrimize amade etmen konusunda teşekkür etmeyi kendime borç bilirim her ne kadar 50. yılında ‘Alvin Ailey’yi bensiz bırakmış olsam da onları yalnız bırakmamam konusundaki çabaların takdiri hak ediyor. Eşeklik bende değil beni eşek edende: yineliyorum.. neyse ki Pazarı toparlanmış olarak Pazartesiye bağladık.

Sevgili Cevahir, ben bu zamana kadar içinde barındırdığın o devasa lunaparkı nasıl da kaçırmışım.. sadece Erin değil bende büyülenmiş bir şekilde gezindim içeride. Her ne kadar ailecek alışveriş merkezlerinden haz etmesek de bu pazar biraz bakışımızı değiştirdin, tabii iftardan önce yemek yiyip iftar saati gezmeye başlayınca sakinlik içerisinde bu aktiviteyi tamamlamış olmaktan dolayı huzur içerisinde eve döndük yoksa inan bana sevgili cevahir hiç çekilmezsin!!

Ve Erin..
Bu haftayı “atta” ya gitmemek konusunda başarıyla atlattık. Zira öksürüyor olmanı ve hasta olmanı algılatmak hiç de kolay olmadı.. bir de ateş eklenince üstüne ve hor hor çeşmen açılınca.. Neyse ki evde kalarak bu durumu atlattık. Çok şükür antibiyotik kullanmadan bir hastalık atlattık.. bunda senin gücünün payı büyük demeliyim: mikroplar seni yenemedi.. harikasın.. tabii benim sana sürekli dayattığım kaynatılmış elma suları ve “biğğ” diyerek reddettiğin şurupları da katmalıyız.. yine de en büyük güç ve çaba sana ait.. kendime pay çıkartmıyorum cidden.

ilk chinese food deneyiminde bu kadar başarılı olman da gözlerimi yaşarttı. Çok tatlı,komik,eğlenceli bir akşam yemeği yedik.. üstelik mama sandalyesiz koltukta uslu uslu oturarak:

– bak çocuumm bu yemeği çinçançon abiler bununla yiyorlar aynen bööyle

-Hıh taaam o zaman bi deneyelim

– Hmm yaw nası tutulucaktı ki bunlar ??

– Birde şöle denesem ??

_Yok yok ikisi birdendi galiba

– En iyisi ben bildiğim gibi yiyeyim.. ne öle çinçançonmuş..

hamiş: capanca mealleri fotoğrafların üzerindedir capan arkadaşlar için 😀

Haftasonunun bilançocu:
– Gidilemeyen bileti çöpe giden bir dans gösterisi
– Prison Break 4. sezon 4. bölüm: çok fena bitti.. bu haftayı iple çekiyorum
– Birazdan seyredeğim House 5. sezon 1. bölümün inmiş olması
– Uykum geldiği için yarım kalan bu akşam bitecek olan muhteşem yönetmen Alejandro González’in Babil’i (21 GRAM VE Amores perros da şiddetle tavsiye edilir)
– Pazar sineması tadında şehrin griliğini bir an önce bırakıp yeşile koşmanın heyecanını kalbimizde attıran “A GOOD YEAR”