TODDLER = CAVEMAN

Yani evdeki çocuğunuz aslında çok ilkel mağara devrinde yaşayan bir varlık. 4 yaşındaki çocuğunuzdan bir şeyler bekleyebilirsiniz : oyuncağını paylaşmasını, arkadaşına vurmamasını v.s ama 1 yaşındaki çocuğunuz yüzünüze tükürür çünkü o bir MAĞARA ADAMIDIR!

Yapılan bir hata : Onlar sinirli / öfkeli –> ebeveyn sakin. Çocuk bir şey yapıyor ve çok öfkeli karşısında :
“canım benim seni anlıyorum şu anda çok kızgınsın tamam bir şey yok geçti” şimdi gibi cümleler ile anne ya da babasını görüyor. Kendinizi düşünün bu şekilde sakinleşebilir misiniz ? Çocuğunuz öfkeliyse kelimeleri yüksek sesle söylemelisiniz.

Gün içerisinde işe gitmek kolay ancak evde bir toddler ile tam bir gün geçirmek çok zor. O çocukların o yaşta olması zordur, hareketlidirler ve evde ya aşırı uyarılırlar ( tv – video v.b ile ) ya da yetersiz uyarırlar. Çocukların dışarı çıkmaya, hava almaya, toprağa dokunmaya, çimleri ellemeye, köpek peşinde koşmaya ihtiyacı vardır. Hiperaktif ise tüm günü parkta geçirin sonra eve gelin yemeğini yesin uyusun ama tüm günü evde geçirirse EYVAH!

Bu çocukların beyni henüz gelişmemiştir. Beyin iki bölümden oluşur sol beyin ( iletişimi sağlar ) sağ beyin ( kelimesiz iletişim/duyguyuları sağlar ). Çocuklarda sol beyin yeterince gelişmemiştir ve sinirlendiklerinde devre dışı kalarak tamamen sağ beyin çalışır. Çocuklar sizin cümlelerinizi değil ses tonunuzu ve hareketlerinizi anlarlar. 9 aylık bir çocuğa gidip” çok üzgünüm biliyor musun” derseniz anlamaz ama yanına ağlayarak giderseniz o size dokunmak isteyecektir.
Ebeveynler ise çocuklara karşı sürekli mantıklı olmaya çalışırlar. Mesela iki çocuk topu paylaşamadı anne hemen uzun uzun anlatmaya başlar ancak çocuk devam eder çünkü ANLAMAZ! ve siz çok konuşursanız o sizin hala anlamadığınızı düşünür ve daha çok yaptığını yaparak size mesaj iletmeye çalışır.
Fazla mantık + uzun cümleler ve sakin davranışlar bir hatadır. Onlar sakinse tamam siz de sakin kalabilirsiniz ama değillerse bilin ki sol beyin devre dışı o zaman kısa cümleler ile ifade edin .

Unutmayın onlar mutlu ve ilkeller 🙂
Onlar mağara insanıysa siz olmamalısınız sizin 21. yy da yaşamanız lazım.

* FAST FOOD KURALI ~ dikkat çekmeye açlık duymak gibi bir şey !
Sakin konuşmak tenis maçı gibidir, iki insan sakindir ve :
– merhaba
– merhaba nasılsın?
– iyiyim sen nasılsın?
şeklinde seyreder. Bu bebekle de aynıdır
– Merhaba bebeğim
– aguu
-nasılsın canım benim
– agu….
ancak sinirliyken/üzgünken konuşmanın seyri değişmelidir. Buna fast food kuralı denir.
Çocuklar sinirliyken sağır olurlar!

TODDLER_ESE _ Çocuk dili: Onların dilini konuşun!

Kısa cümleler
tekrar etmek
onların enerjisine inmek ya da çıkmak ( yere yattıysa siz de yatın!) yani duygularıın yansıtın, siz de aynısını yapın!

bir yere geç kaldınız ve : tanrım çok özür dilerim yok, tıkalıydı şöyledi böyledi özür dierim bir daha olmayaacak ” gibi bir cümle karşınızdaki insanın öfkesini bastırmaz ancak
” biliyorum geç kaldım.. özür dilerimm. gerçekten özür dilerim kusura bakma gibi bir yaklaşım karşınızdakini sakinleştircektir.

Diyelim telefon ile konuşuyorsunuz ve çocuğunuz size bir şey söylemek istiyor. Telefondakine ” bir dakika ” deyip çocuğunuza dönün ve ” evet ne söylüyorsun ” diyin tam söyleyecekken arkanızı dönüp telefondakine cevap verin ve telefonu kapatın. Böylece bebeğiniz hem sizin yaşadığınızı yaşamış oldu hem de bekleyerek sizi ” aferin şimdi göster bakalım ” gibi bir ödülendirme şansını elde etti.

Yerde deli gibi bağırınarak yatan bir mağara adamınız var diyelim ne yapmalısınız.

Eğilip yanına uzun uzun sakinleştirmeye çalışmayın 🙂

Aynen onun ses tonunda ” evet çok güzel bağırıyorsun evet evet ” diyerek arkanızı dönün ve başka bir şeyle uğraşın/ uğraşıyormuş gibi yapın. 10 sn sonra susmadıya geri dönün ve ” oww evet hala çok güzel bağırıyorsun” diyin..

Diyelim makarnasını dağıtıyor siz gülerek ” ama makarnanı öyle yapmamalısııınn” derseniz o yapmaya devam edecektir ama ellerinizi çırparak sert bir ifade ile ” çikolata çikolata” diye bile bir şey söylerseniz makarnasını atmayı bırakması normaldir. Devam ediyor: tekrarlayın! o zaman çocuk” hmm ben bunu yapınca çikolata diyor bunda bir iş var” diyecektir.

Onlara güçlü olduklarını hissettirin! Birine 100liranız varsa ve yarısını verirseniz bu iyidir 50 sizde kalır. 60 ve 40 da iyidir ancak çocuklar sizden 90 ister 10 size verir.! Oyun oynarken onların becermesine izin verin:) Siz beceremeyin.

Anahtar kelime iletişimde: kısa kelimeler, çok tekrar ve yansıtma!

devamını not tutmadım ama ben bunu Erin’e yapıyorum. Sen bağırıyorsun ve gerçekten bu şımarıklığın daniskası şimdi benim yapacak işlerim var istersen sen bağırmaya devam et bittiğinde beraber bir şeyler yaparız mesajı vermek oluyor bu ve işe yarıyor.

happiest toddler on the block ~ mahallenin en mutlu yumurcağı olarak türkçeye çevirilmiş. Diğer kitabı henüz çevirilmedi.

Birinci bölüm 0-8 aylık bebekler ile ilgili olan şurada —>

Terörün başındayım!!

Bana olmaz..
nasıl davranırsan öyle cevap alırsın..
benim çocuğum uysal..
kitaplarda yazıyor diye bizde de olacak değil ya..
en kötü sakin atlatırız di mi canım..

Ne sersem diyeyim.. öğrendim ki bu 2 yaş denen şey gerçek.. ve benim oğlum biyonik, androidi ya da insan dışı başka bir varlık değil.. duyguları var hemde ileri düzeyde.. kendini kanıtlamak için bir döneme girdi.. ve biz ne dersek o değil!! ve işte ilk ergenlik dönemimiz..

Erincim hadi artık uyku vakti
Uyumıycam
Peki birtanem uyuma
Tamam!!

Erincim haydi bakalım sofraya
Acıkmadım
Peki sen yeme o zaman
Tamam!!

Erincim olur mu bak arkadaşına oyuncağını ver iki dakika o da oynasın
O benim!!
Ama o sana verdi bak ikisiyle sen oynayamazsın değil mi ?
Oynarım!!

Diyalogları yaz yaz bitmez.. Önce bir hayır diyor sonra hayırını kabul ediyoruz o da dert etmeden devam ediyor.. :=) hani belki tersini söylediğimde yine tersini yapar gibi bir mantık geliştirdim ama yemiyor.. usul usul kabul ediyor..

Tabii bir de ben biriyle konuşurken ” anneeeeeyy” diye bağırma sendromu da başladı.. bakmayınca daha çok bağırıyor.. olay haline getirmemeye çalışsam da bir kere uyarmış olmak beni bitirdi. Biliyor ki artık ben bu durumdan hoşlanmıyorum o zaman yapılmalı!!

Ak dediğine kara kara dediğine ak der, kendi yaşıtları ile oynamaktan hoşlanmaz hatta iter!! ( Bugün Damlayı harcamış mesela çok fena üzüldüm:( ) büyüklerin yanında süt dökmüş kedi olur ama arada vurmak suretiyle hafifçe sınırlarını dener.. yalnız kalmaktan hoşlanmaz illa ki biri onunla odasında kalacak. aa tabii birde korkular başladı..
Aslında saldırganlığı sadece arkadaşlarına yapıyor huysuzluğu ise evde bize yapıyor.. anneanne, babaanne, dede ile normal yaşantısına devam ediyor, ben ” ama böyle yaptı ” dediğimde ” aa yoo bizde hiç yapıyor ” diye cevap alıyorum.. Öfkesi ben yokum diyeyse buna kızacağım artık!! Daha ne kadar olabilirim ?? Bunu bilmiyorum..

İlk defa bu kadar kafam karışık.. bir dönemdir geçecek biliyorum.. en az zararla atlatmaya çalışıyorum..

Neler yapabilirim diye biraz göz attığımda birşeyler toparladım ama yine de ne kadar işe yarayacak bilmiyorum çünkü hemen hepsini yapmaya çalışıyorum zaten ancak en nihayetinde bende insanım değil mi ??

Yapılması gereken ilk şey çocuğun dikkatini dağıtmakmış: ilgisini başka bir yöne çekerek; mesela en sevdiği oyuncağını vererek, birlikte yapmaktan hoşlandığı bir oyunu oynamaya başlayarak, şarkı söyleyerek dikkatini dağıtabilirmişiz. Bunun dışında en önemli şey sabırlı olmak galiba..Ona bağırmadan, kızmadan, derin nefesler çekerek sakin kalmak sanırım en doğru çözüm..Kriz devam ettiği durumlarda bulunduğu ortamdan uzaklaştırmak doğru bir yaklaşımmış. Konuşma kısmı kriz atlatıldıktan sonra olmalıymış. Bu dönemden kurtulmasının ya da daha rahat atlatmasının yolu daha fazla kaliteli zaman geçirmekmiş.. ve onları ne kadar sevdiğimizi göstermek.

Bunları okuyunca daha da karıştım çünkü daha fazla nasıl zaman geçirilebilirim ?? bunu bilmiyorum.. daha fazla nasıl sakin kalabilirim?? bunu da bilmiyorum.. daha çok sevdiğimi göstermek artık sınır dışı olacaktır!!

Benim bu dönemden anladığım çocuğa bir şeyi YAPMAMASINI SÖYLEMEMEK!! çünkü her şartta yapıyor. Diyelim söylediniz ve yaptı bu durumda karşısında tepki vermeden sakince davranabilmek çünkü ” aaa neden yaptın ben sana yapma demedim mi ??” demek krizi başlatıyor..

Peki ben bir yerlerde yanlış birşeyler yapıyorum da mı böyle ?? yoksa yanlış yok da bu bir dönem ve geçecek mi??
Ben bunu niye yazdım?? Gerçekten oğlumu etiketlendirmekten hiç hoşlanmadım bugüne kadar: ” akıllı, yaramaz, çok aktif, çok pasif, korkak, v.b” tabii arada söylemelerim oldu ama üzerine basmaya hep çekindim çünkü basarsam yapışır kalır diye korktum.. bu sefer ilk defa yazmak istedim, benim gibi bu dönemi yaşayanlar varsa ki var olduğuna eminim, bir nebze içim rahatlayacak galiba..

Büyük doğumgünleri genelde artık fix menü hesabından gidiyor, haz etmiyorum, katılmıyorum, asilik yapıyorum!! .. küçüklere bakınca evde ya da parti evlerinde yeme içme esasına dayanan çocukların ve pek tabii büyüklerin , hadi onu da çağırayım aman ayıp olmasınlarla dolan kalabalıkta helak olması ile sonuçlanıyor.

Bundan sebep bu sene doğumgünü yapmayacağım ben kardeşim dedim.. dedim ama bu deyişin üstüne sevgili Yapıncak’tan “Music Togetherlı doğumgünü” projesini duydum..

Çok kısa bir zaman içerisinde hatta 3 gün içinde nasıl yaparım ederim, nerede olur, kimi çağırırım derken arada atladığım bir kaç kişi ile yeni başladığımız yuvanın 2-3 yaş grubu odasında oyun grubumuzdan 20’ye yakın / saymamışım 🙂 / güzel anne ve harika çocukları ile daha önce hiç deneyimlemediğimiz ama öğrenmekten çok keyif aldığımız bir doğumgünü partisi yaşadık.

Ben odanın içerisindeki kalabalığı görünce hissettirmemeye çalıştığım bir panik havasına büründüm: bu kadar çocuk nasıl duracak tanrım ben ne yaptım!!! diye..
Çocuklar aslında grup grup birbirlerini tanıdıklarından olsa gerek hepsi bir uyum içerisindeydi.. anneler ise birbirlerinin adını okuyup acaba kim kimdir oyunu mu oynuyorlardı benim gibi içlerinden bilmiyorum ama herşey çok sakin ilerledi..

Yapıncak müzik yapmaya başladığında pek tabii 6 – 10 kişilik gruplar gibi olmayacağı bilinen ancak sinerjisi yüksek bir ortam yaşanmaya başlandı. 40 dakika kadar baykuş olduk, tavşan olduk, elleri açıp kapatıp alkışlar tuttuk, araba olduk sağa sola virajları döndük, sopalarımızla kemanlar olduk, flütler olduk.. ben bu arada bolca fotoğraf çektim:) çekerken herkesin yüzüne vuran tebessümlü ışıkları topladım. Her zaman çocuklar için deklanşöre bastığımda heyecanlansam da bu sefer başka bir coşku vardı tabii içimde : oğlum iki senesini bitirdi ya bu gerçek dünyada .. ondandı galiba :=) yoksa kafa flaşımı patır kütür yerlere düşürmemin başka bir sebebi olamazdı :=)

Hani “ben bu sene konsept falan istemem ben kendim pasta yapacağım içinde de blueberryler olacak ( en sonunda piyasaya çıktı ya :D), doğum günü de yapmayacağım” diye bağırındım ..
olmadı ..
tutamadım kendimi Rapunselimizin güzel eserlerinden birini ikram etmeden bu güzel gruba..
“Erin ne ister ki ?” diye sordu bana.. Erin “Winnie ister Rapu teyzesi “dedim, “bir de Piglet” sever.. “Bana vini oku annemuu” diyişinden bilirim günde bilmem kaç defa…gerisi sana kalmış “Rapu Teyzesi”.

Gerisi işte burda:

Benim oğlum hayatında 3 kere pasta yedi .. biri ilk doğumgününde biri babasınınkinde biri de bu doğumgününde.. hepsini de Rapu teyzesi yaptı ya..:=) içim hep rahattı.. ancakkk bu sefer Winnie ve Pigletin oturduğu toplar bütün Erin gibi nadiren de olsa şekerle karşılaşan bu minik canavarların husumetine uğradılar!!

Daha mumlar üflendi üflenmedi.. hepsi birden topçuklara saldırıp o minik ağızlarını ” ne kapsam kardır” şeklinde doldurdular.. En çok da burnundan çıkmasından endişe ederek şaşkınlıkla izlediğim benim oğlum 😀

Ve sonra ve sonra.. pastalarını yedi minikler.. meyva sularını içtiler.. bizlerde..

Hediyelerimizi açalım dedim hep beraber..:=) olmadı..doğru bir karar değilmiş.. henüz o kadar büyümediler ki bizimkiler.. ne bekliyordum ..” Erincimm bunu ben sana aldım” diye vereceğinimi arkadaşlarının.. doğru bir fikir değilmiş hediyeleri beraber açmak.. bu da küçük not olarak kalsın.

sonra dağıldık evlerimize..

Günün notları:

– Aktiviteli doğum günü son derece mantıklı.. 40 dakika bir aktivite sonra pasta kesiliyor , çocuklar dikkatleri dağılmadan eğleniyorlar ve yorulmuyorlar. ..
– Sadece pasta olması güzel, yeme içme organizasyonu ile extra kalori alınmıyor !!:)
– Alışkanlıklara bir darbe iniyor böylece..
– Çikolatalı pasta çookk güzel.. ne yazık ki küçücük yemek hiç güzel değil..
– Bu kadar zamandır yazıştığım güzel insanlar: sizleri görmek de çok güzeldi.. bebeklerinizi fotoğraflarından değil de dokunarak sevmek de..

– Şimdi teşekkürlerde sıra:
Başta Nazlı hanım ( okul kurucusu, sahibesi , anne insan 🙂 ) ve okulun tüm çalışanları ; bu kadar büyük bir kalabalığı ağırladığınız için,
Yapıncak hanım; bu kadar büyük kalabalığa keyifli vakit geçirtebildiğiniz için,
Didem hanım; koca göbekli Winnie ve uzanmış Piglet ve harika çikolatalı pastayı yeme şansını elde etmemi sağladınız için,
Sevgili anne hanımlar; işinizden izin alıp geldiğiniz, hata taa uzak bir yere geldiğiniz, gelirken aldığınız birbirinden
güzel hediyeleriniz ( ki gelmeniz yeterdi ) için,
Alpay bey; sizde işinizi bırakıp bize yardıma geldiğiniz için ve ayrıca evlilik yıldönümümüz olduğu için,
Tuğçe hanım, kursunuza gitmeyip yanımızda olduğunuz için,
Erin bey; her doğumgününde olur biliyorum depresif bir gün geçirmenize rağmen sonlara doğru keyfiniz yerine geldiği ve bize bu güzel günü yaşatma imkanını bizzat verdiğiniz için

Hepinize teşekkür ederim.

Unutmuşum yine.. zaten orada da herkese vermeyi unuttum..
Erin doğumgününde arkadaşlarına annesi ile bir hediye hazırladı. Hediyeyi biraz kopya çekerek yaptık çünkü çook beğenerek kullandığımız bir materyal oldu evimize. Banu’nun Mira için yaptığı kartları bastırdık, CD’ye yine en korsanından (alacaklar beni içeri artık bir de yazıyorum :P) Bülent Ortaçgil şarkıları bastık ve vermeyi unuttuk!!..

Orada olamayanlar için Banu’nun da izni ile buradan da paylaşmak istedim:

bilmece_kartlari

11-bilmece

Bir şekilde bu yazıya başlamak gerekti ilk cümlem bu oldu.

Şimdi bu iki sene ne de çabuk geçti diye düşünüyorum. Sanki ilk günlerin, ayların tadını mı çıkartmadım, birşeyler mi eksik kaldı ne başa sarıp sarıp Erin’i yaşamak istiyorum ki her şeyi bırakıp hep yanında olma şansında bir anne olabilmişken… Bir diğerini değil Erin’i yaşamak, dikkatten kaçırdığım her duygusunu tekrar tekrar koklamak istiyorum. Şimdi de her anı ayrı keyifli yine de o bebek kokusunu, saflığını, masumluğunu bir kere daha duyumsamak istiyorum: olmayacak pek tabi.. diğer yıllar da aynı bunlar gibi geçecek.

Bu telaş zaten ne yaparsa yapacak ya bize..

Uzun uzun yazmıştım ama bugün benim için heyecanlı günlerden biri ve fazla duygusallık istemiyorum..

Ve sen benim minik bebeğim, bu koskoca yazı deryasında ilk defa sana hitaben yazacağım.

Bir gün okur musun bilmiyorum bunları ya da bana sinir mi olursun yazıyor olduğum için çünkü hepimiz ailelerimizin bize yaptıklarında sinir olacak birşeyler buluruz nedense, belki sende bunu bulursun, kim bilir..yine de yazıyorum

İlk hareketlerini hissettiğim günden beri tam iki senedir bir melekle yaşamanın huzurunu verdin bana.  Şansın, ışığın sana senin kadar ışıltılı, huzurlu, sağlıklı bir hayat sağlasın dilerim.

Ben şimdi seni düşünüp bunları yazarken bir anne şapşallığında ağlıyorum ve sağlığın için, huzurun için, bana verdiğin mutluluk için şükrediyorum.

Öğrenme isteğimi her gün kamçıladığın için ayrıca yorulmamayı, pes etmemeyi, her ne olursa olsun yüzümde gülümseme ile karşına dimdik çıkabilmemi öğrettiğin için, ilişkiler konusunda bana bilmeden verdiğin dersler için, beni hayata ve hayallerime sıkı sıkıya bağlayabildiğin için de sana teşekkür ediyorum.

Daha çok iki seneleri ömrümüze sağlıkla katarız değil mi minik bebeğim ..

Bu aralar 2 yaş dönemin belirgin bir şekilde yaşıyoruz.. biraz Arnavutluğundan mı biraz Karadeniz kanından mı yoksa 2 yaştan mı karar veremediğim bir inatçılık söz konusu evet ama yine de korkulacak bir durum değil. Her zaman anne neye inanırsa o olur inancım ağır basıyor.. “benim oğlum 2 yaşını kriz şeklinde atlatmayacak” dedim ve galiba oluyor.. daha önceki dönemlerde hep işe yaradı bu taktik..

O sarı damarı tuttu mu ne yapıyorum peki??: çok basit: ben inatlaşmıyorum.. öncelikle neden inat ettiğini,ne isteyebileceğini anlamaya ,onun penceresinden görmeye çalışıyorum ama iş çığırından çıkıyor ve mantıksızlaşıyorsa //bence// ilgisini dağıtacak birşey bulup hemen unutmasını sağlıyorum.. unutmazsa kendi haline bırakıyorum. Balık burcu özelliği midir nedir bilemiyorum pek bir sulu göz hatta bu balıkların sanatçı kişiliğinden nasibini almış bir tiyatrocu benim oğlum!!! cidden evde ” ben tiyatro bapçam” diyip bizi oturtup gösteri yapıyor ve alkış istiyor. Bu inat durumlarında da tiyatrocu ve sulak kişiliği birleşiyor. Ben ne yapıyorum: duymuyorum!! :=) iki dakika içinde susuyor.. bende eğilip onunla konuşuyorum..

Her zaman mantıklı konuşma taraftarı değilim .. mantıklı bir şekilde anlatmaya çalıştıkça inatlaşmaları devam edebiliyor.. bazen sert bir bakış bile olabilir , hani ” ben annemin bir bakışından anlarım “derdik ya küçükken :=) onun gibi..

ama genelde inatlaşma bitince onun seviyesine alçalıp güzelce anlatıyorum..

anlıyor..

aslında karşımda inatlaşan büyük bir insan varsa ve nasıl davranıyorsam o şekilde davranıyorum.

işte sobemin cevabı bu kadar..