Sonbaharın en güzel pazar günlerinden birini Şebnem ve Kerem’in bahçesinde yaşadık.. sessiz, yeşil,bol topraklı,taze domatesli,dalından kiwili,köy tereyalı,yumurtalı kahvaltılı,mis gibi böğürtlenli..
Bu güzelliğin karşısında Erin öğleden sonra anlamsız bir şekilde bir ateşe sahip oldu.. eve döndüğümüzde yatana kadar kucağımda, göğsüme başını koyup koltukta kıpırdamadan yattı.. sağa sola döndü, etleri ağrıyordu sanırım.İlk defa bu kadar halsizdi.. sabah kalktığında ise hiçbirşeyi yoktu: anlamadık..

Bu hafta sanat aktivitelerine suluboya ekledik.. fırçayı suya batırıp boyaya süreceği ile ilgili süpheleri oldu Erin’in 🙂 parmağıyla devam etmeyi tercih etti 🙂 Oyun grubunda ise elişine el attık. Önce pek ilgisini çekmese de sonra çıkartmalar biraz ilgisini çekti.

Ertesi gün kırtasiyede alışveriş yaparken kullandığı çıkartmaları görünce bana ” nemnem,damba” ( Şebnem, Damla) diyerek burnunu gösterdi. İlgisini çekmediğini düşünmenin ne kadar hata olduğun fark ettim.. şimdi evde çıkartmaları yapıştırıyoruz 🙂 Bu arada biz çok eğlendik..

bunu Erinle yaptık: 

Bu da benim sanat eserim.. fena değilim 😛 

Erince de bunun adı : ABAMBU ani kardan adam 😀

“Abu” ( Ebru ) ablası oğlumun..TETE’nin isim sahibi.. 🙂 telif hakkı ödeyeceğiz kendisine söz 😛 Bir akşam boyunca esir aldı kendisini.. ne kadar oyunu oyuncağı marifeti varsa döktü ortaya..bu aralar eve sevdiği kişiler geldiğinde elinden tutup odaya hapsediyor. Odasında oynamaya alıştırmamız güzeldi ama akşamları salonda oturmak istediğimizde artık biraz sıkıntı yaşıyoruz: İlla ki odasına biri gidecek onunla..

Bu haftanın bir kaç ilki de var..

Öncelikle Alpay ve ben, Erin’i pazar günü babaanne ve dedeye bırakıp başbaşa bir Eminönü turuna çıktık. Uzun zamandır ya ben Erine bakıyordum Alpay işine ( ki bu çok az oluyor 🙁 ) ya da Alpay Erine bakıyor ben işime.. Anneanne Erine baktığında ise sadece ikimizde işimize!!.. keyfe keder bir günü başbaşa geçirmeyeli ne çok olmuş..Çocukla ilişkilerde bunun yapılması gerekiyor. Arada çocuk da anne-baba da nefes almalı.. çocuğu bırakıp gitmek her ne kadar sevgisizce görünse de aslında bunun daha büyük bir sevgi olduğu ironisi var.. tıpkı çocuğu çok sevdiğin için istediği herşeyi yapmanın aslında büyük bir zarar olduğu.. yapmazsan dışarıdan ” ne kötü anne baba” damgası yediğin aslında çocuğunu çok sevdiğin için ona zarar vermek istemediğin için herşeyi yapmadığın gibi.. karışık oldu.. ironik bir durum anlatması da zor oldu..

Sonuçta çok güzel bir pazar gününde gezdik, arka sokaklarda hamalcı kahvesinde kahve içtik, fotoğraf çektim,nefes aldık..

Bir diğer ilk ise -sonunda bu sabaha gelebildim- : Artık sokağa bezsiz çıkıyor Erin..Pazar günü babaanne/ dedeye giderken de takmamıştık ama sonuçta eve gidiyorduk. Bu sabah bir cesaret parka giderken bezini takmadım. Evden çıkarken tuvalete girdi, parkta oynadı, sürekli sordum hatta yanıma kavanoz bile aldım belki gelirde yaptırırım diye. Ama kavanoza da yapmak istemediği gibi evde yapacağını belirtti 😀 ..Eve dönene kadar tuttu ve galiba bir devir daha başladı bizim için..

Bir anne için yapı taşları nelerdir bilmiyorum ama tuvalet galiba büyük bir yapı taşı.. sanırım taşı doğru yerine koymayı beceriyoruz .. bir gece kaldı gibi.. onun da zamanı geldiğinde kendiliğnden ve yine biraz çaba ile tabii ki çözüleceğini biliyorum…

Uzun bir post oldu..Erin bu aralar öğlen az uyuyor bana pek vakit kalmıyor.. Bu hafta dahil 3 hafta boyunca ofise gitmeyeceğim.. kısa bir mecburi tatildeyim.. uyuduğu zamanlar az olunca yapacak işler de birikiyor..

Unutmadan ekleyeyim notlarıma:
Erin artık büyük-küçük kavramlarını da öğrendi.. yerinde kullanıyor: Eve yakın parkın küçük park Nişantaşındakinin büyük park olduğunu biliyor.. sıcak – soğuk biliyor.. karşıtlıkları anladı diyelim.. Kelime haznesi çok gelişti..birçok kelimeyi kullanıyor : asansör bile diyor 🙂

Mama sandalyesini artık kullanmıyor.. büyük adam gibi “dandalye”de (sandalyede) oturup yemeğini yiyor 🙂 bir de boyu yetse 😛 çorbasını,yemeğini,pilavını herşeyini artık kendi yiyor..

Bu kadar çabuk mu olacaktı bunlar.. olmadan önce olsun diye acelem neden di o zaman ??.. birden okula gidecek sanki ..

Hepsini kaydediyorum ..kaydet kaydet nereye kadar!!..:) şimdilerde elle tutulur bir albüm yapma işine giriştim..albümleri hazırladım..bu günlüğü tutmuş olmakla iyi bir iş yaptığımı daha da iyi anladım.. kocaman bir albüm yaptırdı amcası benim yönlendirmelerimle .. sanırım ciltçi ya da en yakınımız amcamız bile artık deli olduğumu düşünüyor.. osmanlı tarihi yazacak sanki.. kocaman iki cilt oldu.. bu kışın işi bunları doldurmak..sadece fotoğraf albümü değil tabii bu..herşey olacak.. 0-3 yaş bir albüm inşallah 3-6 yaş bir diğeri.. sonrası devam eder mi bilmiyorum 🙂 ama 0-3 yaş kesin olacak..

Bu günlüğün de ömrü kafamda biçildi gibi bu durumda..

Zamanla o da olacak..

Şimdi oğlumla yemek yeme vakti..

Bu eşleştirme oyunumuzda aynı zamanda şekilleri de öğrenebiliyoruz hatta renkleri..

Saklama kaplarını birlikte önümüze koyup kapaklarını açıyoruz. Kapakları bir tarafa kapları diğer tarafa koyduktan sonra önce bir kere gösterip sonra çocuğumuzun yapmasını istiyoruz. Kare, yuvarlak, dikdörtgen, küçük yuvarlak, büyük yuvarlak, mavi yuvarlak, yeşil yuvarlak gibi kavramları öğrenmesini sağlıyoruz..

Hepsi bu ..

Haydi rastgele

Geçen haftasonu Erin ve pek tabii arkadaşları Pamuk Prenses ve yedi cüceleri seyretmeye gittiler.
Erin için ilk olan bu tiyatro deneyiminde beklediğimden farklı bir sonuç elde ettiğimi not etmem gerekiyor. Oyun seçimi biraz karanlık olmasına rağmen müzikallik durumu kurtardı 🙂 cadı sahnelerinin karanlık olması acaba üstlerinde ne gibi bir etki bıraktı bilmiyorum ama dekor değişimleri sırasında bir çocuk tiyatrosunun tüm ışıkları kapatmasının sorumlusunu Şebnem zannedip ” nemnemmm açççç” diye bağıran Erin bence haklıydı: çocuk tiyatrosunda ışıklar neden bu kadar karartılır yahu.. azıcık loş olsa olmaz mıydı ? zaten cadı ve ayna yeterinde ürkütücüydü, Kerem binbir söylendi “ayna”ya …

İlk deneyim için pür dikkat seyir hatta sahneye eşlik etmek ara ara fena sayılmaz.. bir ara prens sarayın duvarından atlayınca oluşan sessizlikte ” abiii baaamm” diye bağırması Erin’in  en komik anıydı benim için .. şimdi evde o günden beri kendini yere atıyor prens abisi gibi…sonra anlatıyor” abii bammm”

😀

Gerek benim gerek kardeşimin reklam tecrübelerimizden bu işin zor ve yorucu olduğunu bilmeme rağmen biraz eğlenebiliriz diye düşündüm ve bunun için 1.5 yaşını bekledim. Sonra tam vazgeçtiğim bir anda posta kutuma düşen bir mailin birkaç kere tekrarlaması sonucu ” tamam ” dedim deneyelim; bir ajansa kayıt olduk.

Ajansa kayıttan kısa bir süre sonra bu katalog için görüşme geldi, gittik, olumlu cevap döndüler ve çekime gittik.

Herşey çok düzenli ve ilginç bir şekilde saati saatine gitti. Görüşmeye bile ajans servisi ile gönderdi hem de gidiş dönüş.. “yok ben alışık değilim bu kadarı da fazla” dedirtti hatta. Çekim günü verdikleri saatte başladılar ve çok güzel bir prodüksiyondu diyebileceğim bir düzenlilik ve titizlik içerisinde 2-3 saatte işimiz bitti.

Çekimlerde iki bebek iki çocuk / çocuk dediğim Erin ve diğer kız bebek aslında ikisi de bebek ama bebek dediklerim daha bir bebek .. amma bebek dedim 😀 / vardı. Bebeklerin çekimi bizden önce bitmişti. Biz gittiğimizde ekip ve biz iki model/ailesi vardık. Çocukların uyku saatlerine denk düştüğü için ikisi de keyifliydi. Kız modelimiz zaten tecrübeli bundan önce 2-3 çekimi daha olmuş.. eh Erin stüdyo ve fotoğraf makinesi bakımından yeterince tecrübeli.. ikisi de yabancılık çekmedi.. son iki kıyafette biraz sıkıldılar ama tedbirli anne Ayça çantadan çıkan her nevi oyuncak ile sıkıntılarını giderdi. En çok köpük balonlar ile keyifleri yerine geldi..

Hepsi bu .. çekim oldu bitti katalog çıktı.. Erin ilk harçlığını kazandı 🙂

Eğlenceli birkaç saat ve sonucunda yine eğlenceli bir iş..

Hepsi bu ..

Sanırım Celloyu çok sevdi 🙂 çünkü ilk önce parmak kaldıran çocuklar gibi ” enin enin “diye atladı hatta diğer arkadaşlarının bile elinden almak istedi.. Dilbağ’cım ( okuyor musundur acaba bilmiyorum) arada sana gelebiliriz, galiba Erin celloyu çok sevdi 🙂 “aman oğlum yapma etme sanatçı olup bu ülkede aç kalacaksın” diyesim geldi birden 🙂 /kimse alınmasın ama Türkiye de sanatçı olmak çok zor çokk/

Bu oyun gruplarına karşı ön yargım bir oyun grubu kurmama neden olduysa da bugün en azından ön yargımın “ö” sü kaldı. Yargıya dönüşmesi için birkaç kere daha gitmem gerek. Beni rahatsız eden şey ise şarkıların SADECE ingilizce olmasıydı. Bence çocukların anlayacağı bir dilde de şarkılar uyarlanmalı, her dakika evde ingilizce konuşup, ingilizce şarkı dinlemiyoruz ki .. ama hiç olmasın da değil tabii fikrim. Genel olarak çok eğlenceliydi en azından ben eğlendim 🙂

Yapıncak heyecanla Music Together’ı bekliyorum 🙂