Bir yunusa dokunabilmek en büyük hayalim oldu. O zamanlar Türkiyede yunusa dokunabilecek pek bir yer yok tabii..denizlerde dokunmak zaten ütopik bir durum. Lise yıllarında hep vapurla gidip gelirdim okula ve benden başka herkes yunusları görürdü. Ne zaman denizde yunuslar dans etse” aa Ayça baaakk yunuslar “diye bağırırdı herkes bana ama ben dönüp baktığımda hiç görünmezlerdi. Tanrıların bir oyunu herhalde, görürsem basıp gitmeye çalışırım diye korkuyorlar diye saçma düşüncelerim vardı. Hiç bir zaman yunus görmedim taa ki Likya turuna çıktığımızda seneler sonra Antalyadaki Dolphinlandin kapısına kadar gidip de kapalı olduğunu görene kadar. O gün tatil günleriymiş!!.. içeriye giremeyeceğimizi söyleyen görevlinin karşısında birden gözlerim yaşarınca zavallı çocuk bizi içeri aldı. İlk defa orada gördüm bu dünyanın en güzel ve mükemmel canlısını. Heyecandan dudaklarım ellerim titredi: dokunmaya korktum. Öyle uzaktan göründüğü gibi değil ki: heybetli, kocaman bir canlı!!.. cesaret toplayıp yüzünü sevdim.. o kadar..yolumuz devam ediyordu daha fazla duramadık..Birgün yüzeceğim, size dokunacağım diye söz verdim.. o gün daha gelemedi 🙂 //ara not: bu sevgimden ilk dövmemi yunus yaptırdım. Hamileyken balina gibi oldu ama şimdi yine küçük bir yunus olarak benimle yaşıyor :)//

Yıllar geçti ve sonunda İstanbul’a bir yunus gösteri merkezi kuruldu. Ve bugün benim oğlum benim 24 yaşında gördüğüm bu muhteşem varlığı izleme şansını yakaladı. İlk başta balina,fok balığı,mors falan çıktı.. pek etkilenmedim hatta orayı desteklediğim için pişman bile oldum ne de olsa sirke gitmeme kararı ile aynı durum. Yaşaması gereken yerler engin denizlerken küçücük havuzlara tıkıyorlar ortalama 700 kiloluk canlıları. İki balığa gösteri yaptırıyorlar // iki balık dediğim kova kova balıklar//.. Neden sonra bir yunus fırladı havuzun ortasından.. Erin zaten kocaman balıklara bu kadar yakın olmanın şaşkınlığı içinde anlamaya çalışırken benim kalbim orta yerinden fırladı yunusla beraber.. gözlerim doldu yine.. havuza atlayıp sarılmak geldi içimden..yine de yaşamaları gereken yer denizler diye düşünüyorum. Gidip desteklediğimiz için çok üzgünüm şimdi!

Geri dönüşümü de içine alarak küçük hediyeler yaptık.

Malzemelerimiz:

Kağıt tabak // doğumgünlerinden kalma//
Üzerine önceden resim yapılmış kartonlar
Akrilik boya // ya da guaj da olabilir galiba aynısı ikisi de//
Parmak boya
Sünger fırça // boyayı bol bol rahat sürmek için//
Makas,tutkal,çeşitli süsler,kurdele
Bir anne ve bir çocuk..

Önce boya ile kartonlar ve tabak boyanır. Sonra parmak boya ile eller vıcık vıcık olana kadar oynanıp bir el izi alınır. Boyalar kuruduktan sonra annenin çizdiği //kurabiye kalıpları ile şablon çizilir//kalp şeklinde boyalı kartonlar ve el izi olan kağıt kesilir. Biraz tutkal sürülmüş tabağa el izi yapıştırılır. Tabağın kenarına süsler yapıştırılır. En son kurdele selobant ile tabağa ve kalbe monte edilir. Monte etme işlemi ve yapıştırma işlemi çocuğa yaptırılabilir.

Kalan boyalı kartonlar da kalp şeklinde kesilerek kurdeleye bant ile tutturulur

Sonuçta aile büyüklerine “sizi seviyorum” mesajı eklenerek hediye edilir .. duvarları süslensin şenlensin diye :=)

http://ourcraftsnthings.com/ ve http://www.notimeforflashcards.com/ adreslerinde dha birçok fikir var.

Kolay gelsin..

“Sevgi gününüz” kırmızı kalplerle geçsin :=)

Önce Erin birçok boya işlemi sırasında kağıt atığı çıkartıyor.

Kendileri dinlenmeye çekildiğinde bendeniz bu atıkları değerlendirmeye çalışıyorum her ne kadar kış olimpiyatları için Erzurumda ağaçlar kesilse de bir katkımız olur diye düşünüyorum.

Sonra bu aralar itmeyi oyun zannedip durup dururken” Damba(Damla) itçem onuuu” diye kıkırdayan Erin için biraz rehabilitasyon çerçevesi olarak değerlendiriyorum. Umarım işe yarayacak.

Fotoğrafları yapıştırırken çift taraflı bant kullanmak yapıştırıcıdan daha iyi bir sonuç veriyor. Köşelerini delip rafya ya da ince kurdeleler kullanabilirsiniz.

:=)

İşte bir pazar sabahı aktivitesi hem Erin’e hem bana.

Önce sulu boya ile bomboş // özellikle bomboş olmalı ama // kağıtları boyadık. Ellerimizin izlerini aldık.

Erin uyuduktan sonra imdadıma yetişen bu annelerden gördüğüm aklımda kalan el izini ölümsüzleştirme işine giriştim. İtiraf edeceğim falçataların hepsi ofiste olduğu için Alpay’dan el işi desteği aldım 🙂

Gerekli malzemeler. Birkaç kağıt, makas, yapıştırıcı, cetvel ve minik bir el izi

İşte küçük kartımız:

Yaklaşık 1,5 ay önce gitmemizle bu sefer arasında fark oldu. Erin konuya daha hakimdi çünkü komik küçük balıkların korkmasına pek içerledi benim balık burcu hassasiyetindeki oğlum :=) Bir de en son bitiş şarkısında kurbağaların taklidini yapıyordu. Bir ay sonra bir daha gidilebilir 😀 bedava ya artık gider dururuz.

Şaka bir yana 30 Mayıs a kadar her cumartesi pazar saat 11:15 te ücretsiz olarak devam edecek bu oyun.

Bu arada tabii en sonunda cumartesi oyun grubumuzla buluşmuş olduk, Damla hanımlar da bize eşlik ettiler.

Çıktığımızda ” bam abi* bi daaahaa” diye ısrarcı tavrı ile beni her hafta bir tiyatro etkinliği bulmaya sürükleyen oğlumu eve zor getirdim. Haklı da aslında hava çok güzel bugün… oysa ben kendisini uykuya yatırdım. Kötü anne!!

* bam abi Erin ‘in dilinde Tiyatro demek. İlk seyrettiği tiyatro oyununda prens yere düşünce pek bir hoşuna gitmişti. Tiyatroyu anlatabilmek için kendini yere atıp bam abi diyordu. Ondan sonra Tiyatro = Bam abi kaldı sözlüğünde.

Aybalaya ek :

Günün eski dostları: Erin ve Damla sabah birbirlerini görünce anne baba kısmını kategori dışı bırakıp Türk filmi edasında birbirlerini koşup birde üstüne milletin sevgi dolu bakışları altında sarıldılar :=)
Çok tontişlerdi.. çok tatlılardı..çok dostlardı.. çok sevgi dolulardı..çok bebeklik arkadaşılardı.. çok gözlerimi doldurdular.