Büyük doğumgünleri genelde artık fix menü hesabından gidiyor, haz etmiyorum, katılmıyorum, asilik yapıyorum!! .. küçüklere bakınca evde ya da parti evlerinde yeme içme esasına dayanan çocukların ve pek tabii büyüklerin , hadi onu da çağırayım aman ayıp olmasınlarla dolan kalabalıkta helak olması ile sonuçlanıyor.

Bundan sebep bu sene doğumgünü yapmayacağım ben kardeşim dedim.. dedim ama bu deyişin üstüne sevgili Yapıncak’tan “Music Togetherlı doğumgünü” projesini duydum..

Çok kısa bir zaman içerisinde hatta 3 gün içinde nasıl yaparım ederim, nerede olur, kimi çağırırım derken arada atladığım bir kaç kişi ile yeni başladığımız yuvanın 2-3 yaş grubu odasında oyun grubumuzdan 20’ye yakın / saymamışım 🙂 / güzel anne ve harika çocukları ile daha önce hiç deneyimlemediğimiz ama öğrenmekten çok keyif aldığımız bir doğumgünü partisi yaşadık.

Ben odanın içerisindeki kalabalığı görünce hissettirmemeye çalıştığım bir panik havasına büründüm: bu kadar çocuk nasıl duracak tanrım ben ne yaptım!!! diye..
Çocuklar aslında grup grup birbirlerini tanıdıklarından olsa gerek hepsi bir uyum içerisindeydi.. anneler ise birbirlerinin adını okuyup acaba kim kimdir oyunu mu oynuyorlardı benim gibi içlerinden bilmiyorum ama herşey çok sakin ilerledi..

Yapıncak müzik yapmaya başladığında pek tabii 6 – 10 kişilik gruplar gibi olmayacağı bilinen ancak sinerjisi yüksek bir ortam yaşanmaya başlandı. 40 dakika kadar baykuş olduk, tavşan olduk, elleri açıp kapatıp alkışlar tuttuk, araba olduk sağa sola virajları döndük, sopalarımızla kemanlar olduk, flütler olduk.. ben bu arada bolca fotoğraf çektim:) çekerken herkesin yüzüne vuran tebessümlü ışıkları topladım. Her zaman çocuklar için deklanşöre bastığımda heyecanlansam da bu sefer başka bir coşku vardı tabii içimde : oğlum iki senesini bitirdi ya bu gerçek dünyada .. ondandı galiba :=) yoksa kafa flaşımı patır kütür yerlere düşürmemin başka bir sebebi olamazdı :=)

Hani “ben bu sene konsept falan istemem ben kendim pasta yapacağım içinde de blueberryler olacak ( en sonunda piyasaya çıktı ya :D), doğum günü de yapmayacağım” diye bağırındım ..
olmadı ..
tutamadım kendimi Rapunselimizin güzel eserlerinden birini ikram etmeden bu güzel gruba..
“Erin ne ister ki ?” diye sordu bana.. Erin “Winnie ister Rapu teyzesi “dedim, “bir de Piglet” sever.. “Bana vini oku annemuu” diyişinden bilirim günde bilmem kaç defa…gerisi sana kalmış “Rapu Teyzesi”.

Gerisi işte burda:

Benim oğlum hayatında 3 kere pasta yedi .. biri ilk doğumgününde biri babasınınkinde biri de bu doğumgününde.. hepsini de Rapu teyzesi yaptı ya..:=) içim hep rahattı.. ancakkk bu sefer Winnie ve Pigletin oturduğu toplar bütün Erin gibi nadiren de olsa şekerle karşılaşan bu minik canavarların husumetine uğradılar!!

Daha mumlar üflendi üflenmedi.. hepsi birden topçuklara saldırıp o minik ağızlarını ” ne kapsam kardır” şeklinde doldurdular.. En çok da burnundan çıkmasından endişe ederek şaşkınlıkla izlediğim benim oğlum 😀

Ve sonra ve sonra.. pastalarını yedi minikler.. meyva sularını içtiler.. bizlerde..

Hediyelerimizi açalım dedim hep beraber..:=) olmadı..doğru bir karar değilmiş.. henüz o kadar büyümediler ki bizimkiler.. ne bekliyordum ..” Erincimm bunu ben sana aldım” diye vereceğinimi arkadaşlarının.. doğru bir fikir değilmiş hediyeleri beraber açmak.. bu da küçük not olarak kalsın.

sonra dağıldık evlerimize..

Günün notları:

– Aktiviteli doğum günü son derece mantıklı.. 40 dakika bir aktivite sonra pasta kesiliyor , çocuklar dikkatleri dağılmadan eğleniyorlar ve yorulmuyorlar. ..
– Sadece pasta olması güzel, yeme içme organizasyonu ile extra kalori alınmıyor !!:)
– Alışkanlıklara bir darbe iniyor böylece..
– Çikolatalı pasta çookk güzel.. ne yazık ki küçücük yemek hiç güzel değil..
– Bu kadar zamandır yazıştığım güzel insanlar: sizleri görmek de çok güzeldi.. bebeklerinizi fotoğraflarından değil de dokunarak sevmek de..

– Şimdi teşekkürlerde sıra:
Başta Nazlı hanım ( okul kurucusu, sahibesi , anne insan 🙂 ) ve okulun tüm çalışanları ; bu kadar büyük bir kalabalığı ağırladığınız için,
Yapıncak hanım; bu kadar büyük kalabalığa keyifli vakit geçirtebildiğiniz için,
Didem hanım; koca göbekli Winnie ve uzanmış Piglet ve harika çikolatalı pastayı yeme şansını elde etmemi sağladınız için,
Sevgili anne hanımlar; işinizden izin alıp geldiğiniz, hata taa uzak bir yere geldiğiniz, gelirken aldığınız birbirinden
güzel hediyeleriniz ( ki gelmeniz yeterdi ) için,
Alpay bey; sizde işinizi bırakıp bize yardıma geldiğiniz için ve ayrıca evlilik yıldönümümüz olduğu için,
Tuğçe hanım, kursunuza gitmeyip yanımızda olduğunuz için,
Erin bey; her doğumgününde olur biliyorum depresif bir gün geçirmenize rağmen sonlara doğru keyfiniz yerine geldiği ve bize bu güzel günü yaşatma imkanını bizzat verdiğiniz için

Hepinize teşekkür ederim.

Unutmuşum yine.. zaten orada da herkese vermeyi unuttum..
Erin doğumgününde arkadaşlarına annesi ile bir hediye hazırladı. Hediyeyi biraz kopya çekerek yaptık çünkü çook beğenerek kullandığımız bir materyal oldu evimize. Banu’nun Mira için yaptığı kartları bastırdık, CD’ye yine en korsanından (alacaklar beni içeri artık bir de yazıyorum :P) Bülent Ortaçgil şarkıları bastık ve vermeyi unuttuk!!..

Orada olamayanlar için Banu’nun da izni ile buradan da paylaşmak istedim:

bilmece_kartlari

11-bilmece

Bir şekilde bu yazıya başlamak gerekti ilk cümlem bu oldu.

Şimdi bu iki sene ne de çabuk geçti diye düşünüyorum. Sanki ilk günlerin, ayların tadını mı çıkartmadım, birşeyler mi eksik kaldı ne başa sarıp sarıp Erin’i yaşamak istiyorum ki her şeyi bırakıp hep yanında olma şansında bir anne olabilmişken… Bir diğerini değil Erin’i yaşamak, dikkatten kaçırdığım her duygusunu tekrar tekrar koklamak istiyorum. Şimdi de her anı ayrı keyifli yine de o bebek kokusunu, saflığını, masumluğunu bir kere daha duyumsamak istiyorum: olmayacak pek tabi.. diğer yıllar da aynı bunlar gibi geçecek.

Bu telaş zaten ne yaparsa yapacak ya bize..

Uzun uzun yazmıştım ama bugün benim için heyecanlı günlerden biri ve fazla duygusallık istemiyorum..

Ve sen benim minik bebeğim, bu koskoca yazı deryasında ilk defa sana hitaben yazacağım.

Bir gün okur musun bilmiyorum bunları ya da bana sinir mi olursun yazıyor olduğum için çünkü hepimiz ailelerimizin bize yaptıklarında sinir olacak birşeyler buluruz nedense, belki sende bunu bulursun, kim bilir..yine de yazıyorum

İlk hareketlerini hissettiğim günden beri tam iki senedir bir melekle yaşamanın huzurunu verdin bana.  Şansın, ışığın sana senin kadar ışıltılı, huzurlu, sağlıklı bir hayat sağlasın dilerim.

Ben şimdi seni düşünüp bunları yazarken bir anne şapşallığında ağlıyorum ve sağlığın için, huzurun için, bana verdiğin mutluluk için şükrediyorum.

Öğrenme isteğimi her gün kamçıladığın için ayrıca yorulmamayı, pes etmemeyi, her ne olursa olsun yüzümde gülümseme ile karşına dimdik çıkabilmemi öğrettiğin için, ilişkiler konusunda bana bilmeden verdiğin dersler için, beni hayata ve hayallerime sıkı sıkıya bağlayabildiğin için de sana teşekkür ediyorum.

Daha çok iki seneleri ömrümüze sağlıkla katarız değil mi minik bebeğim ..

Gunlerdir heyecandan ölüyorum da kimselere ses etmiyorum

Bundan bir iki ay oncesinde bir oyun okulu açma fikriyle yola çikip son tahlilde kendimizi bir yuvada bulduk.. hizli çekim bir anlatim oldu bu ama işin doğrusu bu..

Bu yuva nedir, neresidir, biz ne oyun okulu açmak istedik, neden açmadık, ben nereden nereye geldim, 3 yaşindan önce böyle bir kararım yokken nasıl birden oldu v.s v.s.. soruların cevapları hepsi ayrı bir post konusu..

heyecanım bambaşka

Dün sabah evden bir sürü endişe ile yola çıkıp kapıdan içeri girene kadar kalbim ağzımda attı attı durdu..

Erin dün ilk defa bir yuvadan adım attı.. İlk defa bensiz, aileden biri olmaksızın, tanımadığı bilmediği bir ortamda tek başına bir birey oldu .. Erin, benim oğlum, isteklerini ifade eden, ihtiyaçlarını söyleyebilen, yemeğini kendi başına yiyebilen, uykusu gelince uyumayı isteyen bir birey oldu dün..

Kaygılarım sonsuzdu aslında.. ilk günü tam gün geçirmesi konusunda korkularım vardı. 18 ay pedagog muayenemizde doktor bize Erin için 2 yaşın uygun olduğunu söylemişti.. gerek 10 ayından itibaren oyun gruplarının yani arkadaş kavramının içerisinde olması, gerek kişiliği, gerek gelişimi açısından 2 yaşı itibari ile bizimle yetinmeyeceğini belirtmişti .. ben buna inanmamıştım. 3 yaş uygundur demiştim..

Dün kapıdan içeri girmesi ile ben dahil oradaki herkesi yanılttı benim küçük kuzum..

Sanki hergün oraya gider olgunluğunda ablasının elini tuttu ve ortama girdi.. gidip gelip baktılar gözlemlemek için.. her seferinde şu cümleyi duydum : ” buraya iyi hazırlamışsın sen galiba Erin’i”.. doğru aslında .. bu kararı verdiğim günden beri O’na anlatıp durdum” Erincim biz seninle yuvaya gideceğiz.. çantanı takacaksın.. orada ablalar olacak. arkadaşların olacak. onlarla oyun oynayacaksın, yemek yiyeceksin, uykun gelince uyuyacaksın.. tamam mı annecim??” diye kimbilir kaç kere sordum bilmiyorum.. her seferinde ” hamam!! // yani tamam//” dediğinde bunu gerçekten anlamış olabileceğini düşünmedim..anlamış ama..arada “çanta takçan okula gitçem top oynıycam” dese de bunun anlamını bilmesine imkan yoktu. gerçekten çanta takıp okula gidip top oynadığında anlamı yerine oturdu :=)

Uykudan kalkana kadar benim orada olduğumu bilmiyordu.. uyanınca oradakilerin izni ile yanına gittim. İzni ile diyorum çünkü ilk gün beni görmesi onu dağıtabilirdi ama gün boyunca beni aramadan ortama uyum sağlamış olmasından dolayı izin çıktı bana.. yanına gittim o sırada hava güzel olduğu için hava almaya çıkıyorlardı.. bana baktı ve güldü.. sonra yoluna devam etti..içim biraz buruldu bu noktada.. toparlanıp yanına gittim. hep beraber Aybalacım kulaklarınızı çınlatıp ” dön dön kelebek oynadık” :)) sonra içeri akşamüzeri kahvaltıları için girdiler.. hemen oyun odasına geçti bizimki :=) yüzüme bakmadan diyelim!!.. güzel güzel kahvaltısını ettikten sonra gitmek üzere hazırlanmak istediğimde ” ben parka çıkcam oynıycam” dedi.. park dediği normalde yuvanın bahçesinde duran ama mevsim itibari ile ayrı bir odaya alınmış olan oyun bahçesi.. kaydırak , top havuzu v.b bahçe oyunlarının olduğu bir oda.. gitmek istemedi yani..biraz daha oynamasına müsade edip tekrar geleceğiz sözü verdikten sonra oradan ayrıldık.. yol boyunca bana yaptıklarını anlattı..Akabinde ilk teyzesini gördüğünde ilk cümlesi ” ben okula gittim” oldu 😀

Gün boyu neler yaptı orada ?? sabah oyun odasında tanışma seansı yaşadı bir kere.. ve gün boyu yanında ona olası bir huysuzlanma,sıkıntıya karşı bir abla vardı elinden tutan, daha sonra oyun parkına geçip biraz enerji attılar. Hemen arkasından ingilizce sınıfları vardı!! :=) ingilizce dediğim İrlandali bir abla //öğretmen// sınıfa girip onlarla ingilizce konuşarak oyun oynuyor. //İrlandalı olması ayrıca kişisel tercihlerim açısından beni çok memnun etti İngilizlerin, İrlandalıların aksanının hastasıyım 😛 // sonra eller yıkandı yemek yendi.. ayda bir aburcubur gününe denk geldik. Menü orada yapılmış ev yapımı pizza!! bende yedim harikaydı :=)!! diyeti bozmak çabasında olsam bir porsiyon daha yerdim amaaa yemedim: tebri tebrik bana!! yemekten sonra dişlerini fırçalayıp uyku odasına geçtiler.. Okulda 3 grup var.. 2-3 yaş grubu (en küçükleri 17 aylık bu arada): hala bezleri olan, öğlenleri uyuyan ve sadece oyun oynayan bir grup bir üst grup var 4-5 yaş grubu .. isteyen uyuyabiliyor bir de 5-6 yaş anasınıfı var.. Bina 3 katlı zaten yeterince büyük.. ve birde kocaman bahçesi var.. bu benim için en önemli kriterdi..Nişantaşı civarında bizim evin salonu kadar bahçeli yuvalardan dolayı yuva antipatim başlamıştı.. Uyku esnasında ablaları onlara eşlik ediyor.. arada çıkıp baktım ..hepsi melekler gibi uyuyorlardı.. Uykudan uyanınca hava güzel diye bahçeye çıktılar ama arka bahçe güneş almadığı için ön tarafa çıktılar ki okul çıkmaz sokakta bulunduğu için son derece iç huzuru bulduruyor insana..En büyük gözlemim ablaların gözlerinin içinin sevgiyle gülmesiydi.. bu yaştaki çocukların sevgiden daha büyük neye ihtiyacı var ki ??

Artıları fazla ama eksileri de olan ancak düzeltilmesi için açık  fikirli insanların toplandığı bir kuruma rastlamış olduğum için son derece keyifliyim. En büyük eksisi Çengelköyde olması!! fakat köprüden hemen sonra kısaca ulaşabiliyorum. Çengelköyde olmasının en büyük artısı şehir dışında gibi, yüksek bir alanda oksijeni daha fazla bir ortam sağlaması ..Üstelik boğaz manzarası bile var 😉

Bir süre haftada bir gün orada olacağız.. daha sonra ikiye çıkacak bu süre.. gidişata göre bakacağız.. çoğul konuşmamın sebebi genel annelik psikolojisi cümlesi değil: bende orada olacağım ama başka sebepler ile.. bunun gizemi daha sonra çözülecek.. şimdilik bu post Erin’in ilkini not almak, heyecanı yazmak amaçlıydı..

Erin’in bu duruma bu kadar hazır olabileceğini ben bilmiyordum.. bana ilk başta beni isteyebileceğini, ağlayabileceğini v.b davranışlarda bulunabileceğimi buna esas benim hazırlanmam gerektiğini söylediklerinde içimden ” benim oğlum uyumludur olmaz birşey ” demiş olsam da yanılma payımı yüksek tutmaya çalıştım. Sırf bu sebeple heyecanlıydım. Yanıltmadı beni Erin.. ona kocaman bir teşekkür aslında.. sonra da bize o teşekkür.. Bu bir günde olmadı tabii ki.. en büyük çabamız zekasını geliştirdiği söylenen oyun/oyuncaklardan, dil gelişimini desteklemek amaçlı yapılan sonsuz aktivitelerden ve bunun benzeri davranışlardan öte sosyal, kendi ayakları üzerinde durmasını becerebilen, taleplerini dile getirebilen bir birey ortaya çıkartmaktı.. ailece buna destek verdik ve sonunda galiba istediğimiz noktanın başlangıcına geldik. Dün aslında şunu da gözlemledim. Kurmuş olduğum oyun grubu platformu uzun vadede bize çok şey katmış. Bana dediler ki ” oyun oynadı tabii çocuklarla şimdi burada yemek yemeği grup halinde davranmayı da öğrenecek” İşin güzel tarafı Erin ve diğer oyun grubu arkadaşları geçen 1.5 sene içerisinde sadece oyun oynamadılar Onlar beraber davranmayı gördüler, beraber oturup yemek yediler, masa başında kısa süreli de olsa // yaşları için uygun olan buydu zaten // bazı yine onlara uygun materyaller ile aktivite yaptılar. Çoğunluk serbest zaman geçirip bir arada yaşamayı öğrendiler. Dün gözlemledim ki ve bana söylendi ki hiçbiri boşuna değilmiş.

Devam gelecek..

Hmm unutmadan.. Erin aksam deliksiz uyudu o kadar yorulmus ki .. tabii yuva sonrasi alisveris de eklenince cani cikti yavrumun.. sabah gozunu acti odasindan bagirdi ” KİTAP OKIYCAM!!! :=) Erin pek kitap sevmez öncelik resim ya da muziktir onun icin daha sonra oyuncaklari en son kitap tercihidir.. dun orada kitap okudular hep beraber, Erin de orada kendine bir panda oyuncak seçmiş Pandaya kitap okumuş.. sanirim hoşuna gitti hepsi birden okuyunca..

Daha cok sey gorecekmişim :=)

Hayırlısı diyelim..

Çocuklar diş çıkartıyor: büyüyorlar, anneler diş çıkartıyor yaşlanıyorlar.

Bu böyle bir düzen: bir tek sancısı değişmeyen .

Uykusuz gecelerine hak vermek gerekir minicik canların: kafamı yastığa koyamıyorum!!

Cihan’ın minik mucizesi Derin’i gördüm ilk olarak bu koşturmacada. Koşturmanın ritmini bozdu içimde bu minik kuzucuk kulağına şarkı söylerken omuzumda uyuyup kalması ile yaklaşık 1.5 saat. Önce duyduğu annesinin kucağından başka bir koku ile ağlamaya başlayan sonra söylediğim aslancık ile yüzüme baka baka uykuya dalan bu minik kuzunun kokusunu içime çekmek çok güzeldi. Erin’i hatırlamaya çalıştım: akşamları uykuya yatarken omuzumda ninni ile dalardı :=) şimdi iki sene geçti ya üstünden!!.. artık ninni söylesem” onu babane sölüyo sen bumbum söle” ukalalığında beğenmiyor 😛

Kuzuyu oğlumda görsün istedim ama öncesinde müzik sınıfı olduğu için uykulu bir şekilde eve döndü kendisi.

Biz bu Music Together’ı çok seviyoruz.. daha çok Erin seviyor diye düşünsem de aslında galiba ben daha çok seviyorum. Yapıncak’ın sıcaklığı, yazarak birbirimizi bildiğimiz ama yüzyüze tanışma fırsatını yakaladığımız arkadaşlar, 1 saat boyunca çocuk olmak, şen olmak, kendin olmak, ortada dans etmek Erin kucağımda.. her gün olsa hergün gidebilirim.

Bu kadar güzellikten sonra iki dişime elveda demem tüm koşturmanın keyfini kaçırdı diyeceğim ama pazar günü seyrettiğimiz Troya bir anda sildi tüm acımı.

Tamam karar verdim artık bir dans gösterisi seyrettiğimde içim falan gitmiyor. Yeterince isteydim yapabilirdim. Bu Anadolu Ateşi seçmeleri daha ilk başladığında benim haberim vardı, ne oldu?? yemedi gidip seçmelere girmek. Seçilir miydim?? bence evet ama denemedim. O zaman oturup hayıflanmaya gerek yok. Ömrüm boyunca hayalini kurduğum şeyi son fırsat olarak hayat bana sunmuşken arkamı dönüp daha fazla para kazanıyorum diye dış ticaret şirketinde kalmayı tercih eden bana müstahaktır!! hayır içim gitmiyor artık.. kızıyorum kendime sadece..

Troya çok güzeldi.. danslar, kostümler, müzik.. kelimeler yok..Mustafa Erdoğana kocaman bir alkış. Tek bir eleştirim var: final sahnesi çok sönüktü. 1. perdedeki cokşuyu ikinci perdeye taşıyamamıştı. Alpay’ın deyimiyle söyliyeyim teatral anlatımı zayıftı ama görseli o kadar güçlüydü ki benim için fark etmedi. Belki de şu eleştiriyi getirmek lazım. Gösteri mi yapmak istiyordu?? yoksa bir senaryoyu anlatmak mı?? gösteri ise show ise eğer amaç finali o görkemli grup dansları ile bitirebilirdi.. ama nasıl ?? akilleus ölürken bir show yapılabilir miydi?? bilemedim çözemedim..neyse.. bence muhteşemdi. Bu ülkede gördüğüm en güzel dans gösterisiydi, bize ait, bizim ürettiğimiz!!

Son zamanların favori oyunu..

“anne mum yak iiki dodun bapçam ben”

50 kere mum yakılır mı??

hadi yakıldı

50 kere söndürme gücünü nerden buluyorsun be oğlum!!

hadi 50 kere söndürdün

her seferinde “iiki dogdun” diye tüm aile fertlerine ve arkadaşlarına
tekrar tekrar şarkı söyleme gücünü??