Terörün başındayım!!

Bana olmaz..
nasıl davranırsan öyle cevap alırsın..
benim çocuğum uysal..
kitaplarda yazıyor diye bizde de olacak değil ya..
en kötü sakin atlatırız di mi canım..

Ne sersem diyeyim.. öğrendim ki bu 2 yaş denen şey gerçek.. ve benim oğlum biyonik, androidi ya da insan dışı başka bir varlık değil.. duyguları var hemde ileri düzeyde.. kendini kanıtlamak için bir döneme girdi.. ve biz ne dersek o değil!! ve işte ilk ergenlik dönemimiz..

Erincim hadi artık uyku vakti
Uyumıycam
Peki birtanem uyuma
Tamam!!

Erincim haydi bakalım sofraya
Acıkmadım
Peki sen yeme o zaman
Tamam!!

Erincim olur mu bak arkadaşına oyuncağını ver iki dakika o da oynasın
O benim!!
Ama o sana verdi bak ikisiyle sen oynayamazsın değil mi ?
Oynarım!!

Diyalogları yaz yaz bitmez.. Önce bir hayır diyor sonra hayırını kabul ediyoruz o da dert etmeden devam ediyor.. :=) hani belki tersini söylediğimde yine tersini yapar gibi bir mantık geliştirdim ama yemiyor.. usul usul kabul ediyor..

Tabii bir de ben biriyle konuşurken ” anneeeeeyy” diye bağırma sendromu da başladı.. bakmayınca daha çok bağırıyor.. olay haline getirmemeye çalışsam da bir kere uyarmış olmak beni bitirdi. Biliyor ki artık ben bu durumdan hoşlanmıyorum o zaman yapılmalı!!

Ak dediğine kara kara dediğine ak der, kendi yaşıtları ile oynamaktan hoşlanmaz hatta iter!! ( Bugün Damlayı harcamış mesela çok fena üzüldüm:( ) büyüklerin yanında süt dökmüş kedi olur ama arada vurmak suretiyle hafifçe sınırlarını dener.. yalnız kalmaktan hoşlanmaz illa ki biri onunla odasında kalacak. aa tabii birde korkular başladı..
Aslında saldırganlığı sadece arkadaşlarına yapıyor huysuzluğu ise evde bize yapıyor.. anneanne, babaanne, dede ile normal yaşantısına devam ediyor, ben ” ama böyle yaptı ” dediğimde ” aa yoo bizde hiç yapıyor ” diye cevap alıyorum.. Öfkesi ben yokum diyeyse buna kızacağım artık!! Daha ne kadar olabilirim ?? Bunu bilmiyorum..

İlk defa bu kadar kafam karışık.. bir dönemdir geçecek biliyorum.. en az zararla atlatmaya çalışıyorum..

Neler yapabilirim diye biraz göz attığımda birşeyler toparladım ama yine de ne kadar işe yarayacak bilmiyorum çünkü hemen hepsini yapmaya çalışıyorum zaten ancak en nihayetinde bende insanım değil mi ??

Yapılması gereken ilk şey çocuğun dikkatini dağıtmakmış: ilgisini başka bir yöne çekerek; mesela en sevdiği oyuncağını vererek, birlikte yapmaktan hoşlandığı bir oyunu oynamaya başlayarak, şarkı söyleyerek dikkatini dağıtabilirmişiz. Bunun dışında en önemli şey sabırlı olmak galiba..Ona bağırmadan, kızmadan, derin nefesler çekerek sakin kalmak sanırım en doğru çözüm..Kriz devam ettiği durumlarda bulunduğu ortamdan uzaklaştırmak doğru bir yaklaşımmış. Konuşma kısmı kriz atlatıldıktan sonra olmalıymış. Bu dönemden kurtulmasının ya da daha rahat atlatmasının yolu daha fazla kaliteli zaman geçirmekmiş.. ve onları ne kadar sevdiğimizi göstermek.

Bunları okuyunca daha da karıştım çünkü daha fazla nasıl zaman geçirilebilirim ?? bunu bilmiyorum.. daha fazla nasıl sakin kalabilirim?? bunu da bilmiyorum.. daha çok sevdiğimi göstermek artık sınır dışı olacaktır!!

Benim bu dönemden anladığım çocuğa bir şeyi YAPMAMASINI SÖYLEMEMEK!! çünkü her şartta yapıyor. Diyelim söylediniz ve yaptı bu durumda karşısında tepki vermeden sakince davranabilmek çünkü ” aaa neden yaptın ben sana yapma demedim mi ??” demek krizi başlatıyor..

Peki ben bir yerlerde yanlış birşeyler yapıyorum da mı böyle ?? yoksa yanlış yok da bu bir dönem ve geçecek mi??
Ben bunu niye yazdım?? Gerçekten oğlumu etiketlendirmekten hiç hoşlanmadım bugüne kadar: ” akıllı, yaramaz, çok aktif, çok pasif, korkak, v.b” tabii arada söylemelerim oldu ama üzerine basmaya hep çekindim çünkü basarsam yapışır kalır diye korktum.. bu sefer ilk defa yazmak istedim, benim gibi bu dönemi yaşayanlar varsa ki var olduğuna eminim, bir nebze içim rahatlayacak galiba..

dünyayı verelim çocuklara hiç değilse bir günlüğüne
allı pullu bir balon gibi verelim oynasınlar
oynasınlar türküler söyliyerek yıldızların arasında
dünyayı çocuklara verelim
kocaman bir elma gibi verelim sıcacık bir ekmek somunu gibi
hiç değilse bir günlüğüne doysunlar
dünyayı çocuklara verelim
bir günlük de olsa öğrensin dünya arkadaşlığı
çocuklar dünyayı alacak elimizden
ölümsüz ağaçlar dikecekler

21 mayıs 962, moskova
Nazım Hikmet Ran

Ben çocukken nedense hep de çok istediğim halde babam 23 nisan gösterilerine katılmama izin vermezdi. Ne gibi bir geçerli açıklaması vardı hiçbir zaman öğrenemedim bunu.. Belki de doğumgünü olduğu için beni yanında isterdi.. olmaz mı ??
Bildiğim tek şey dünyanın dört bir yanından değişik dil konuşan, din, ırk, renk farkı gözetmeksizin çocuk masumiyetinde bir bayram havası eser bu gün benim yurdumda.. hatta bu çocuklardan birini misafir etmeyi de çocukken hayal ederdim de.. neyse.. :=)

Mail listelerimizden birinde (Montessori) anlamlı bir hediye töreni geçirdik duyarlı bir anne vasıtası ile.. ne de hoş oldu: yüzünü hiç görmediğimiz bir arkadaşımıza Ankaraya küçük bir 23 nisan hediyesi gönderdik, çocukça çocuk günlerini kutladık.

Bize mi ne geldi.. “Allahım ben ne kadar da ama vefekat ne kadar da kalın görmüşüm bu hediye işini” dedirtecek kadar olayı ince görmüş, zarif, el emeği göz nuru, şapşal şapşal herkese gösterdiğim, üzreinde zaman harcanmış, düşünülmüş ve daha nicesi … bir hediyemiz oldu..

23 nisan çocukları kadar şenlendim ben.. Erin mi ??.. beni şenlendiren durumu kavramasa da kutuyu açmak, Nar ismini anlamak için çaba sarf etmek , kutudan çıkan boyalar ile hemen işe dalmak konusunda hevesliydi..

Teşekkürler bu keyif için..

Bugün 23 Nisan…
sanki her tarafta var bir düğün.
çünkü, en şerefli en mutlu gün.
bugün yirmi üç nisan,
hep neşeyle doluyor insan.

işte, bugün bir meclis kuruldu,
sonra hemen padişah kovuldu.
bugün yirmi üç nisan,
hep neşeyle doluyor insan.

bugün, atatürk’ten bir armağan,
yoksa, tutsak olurduk sen inan.
bugün yirmi üç nisan,
hep neşeyle doluyor insan.

Yazarken bile içim çoştu .. Yarın ben staddan yayın yapan kanalları seyredeceğim bol bol.. rengarenk..

Atatürk’ü anacağım.. gözlerim dolarak..

Bıraktığı mirası çocuklarımıza sağ salim devredebilmeyi dileyeceğim her şartta..

Bugün 23 Nisan
Hep neşeyle doluyor insan..
ULUSAL EGEMENLİK VE ÇOCUK BAYRAMI KUTLU OLSUN..

6 küçük muz ( ben 3 orta boy kullandım)
5 çorba kaşığı kuru üzüm (mümkünse organik)
4 çorba kaşığı ceviz
2 yumurta
2 çorba kaşığı kaymak
1 tatlı kaşığı tarçin
biraz muskat
1 su bardağı tam buğday unu
1 su bardağı yulaf ezmesi
1 çay kaşığı karbonat

Önce muz, ceviz ve üzüm blendırdan geçer.yumurta çırpılıp katılır. Sonra kaymak sonra kuru malzemeler karıştırılıp içine eklenir.
170 derece fırında pişirilir..
Çook hafif gerçekten..

Afiyet olsun..

Hiç yapma fırsatım olmadı.. okudum okudum ve hep nasıl yendiğini hatırladım

Sonra zaman ilerlerken Fikir Sahibi Damaklar ile kesişti yolum ve bu kesişimde Fikir Sahibi Çocuklar Atölyesinin ilkine dahil olma şansını yakaladım. Bu atölyenin yerini ” Dilara’s Abracadabra” diye okuduğumda birden çok heyecanlandım. Anılarımda kalmış olan bu hoş atmosfer yine karşıma çıkmıştı, bu sefer Arnavutköyde..
İlk atölyenin konusu “ekmek yapmak”.. eh hamur yapmayı sevdiğimize göre haydi toplanıp gidelim dedik..
Akşam eve dönerken hamurunu pişirmek için bile vermek istemeyerek, sonra tepside kendi ekmeğini tanıyarak, eve gelirken “ evde de ekmek yapalım” diyerek ve evde akşam yemeği olarak sadece ekmeğini yiyerek ne kadar keyif aldığını kelimelersiz ifade etti galiba Erin.. ve pek tabii biz de..
Önce çocuklar sıralandılar tezgaha.. önlerine krater açtıkları unları.. tek tek malzemelerini koydular, sevgi dolu kirlenmemiş elleriyle yoğurdular.. fırına gidip de pişmelerini beklerken tüm şekerli ve gazozlu içeceklere inat bir zencefil şurubu yapmayı öğrendiler ve pek tabii bizde..sabırla ekmeklerini beklerken şuruplarını yudumladılar içinde bir parça buzla..yeni arkadaşlıklar kurdular..

Fırından çıkan mis gibi taze ekmelerini seçip bir güzel yediler ve evlerine götürdüler..

Sevgili çocuklar.. sizlere tüketmekten çok üretmeyi miras bırakabilmeyi ümid ediyorum/uz bu gittikçe kirlenen dünyada..

Kendi ekmeğinin tadına bakmak gibisi var mı??

Ve Sabahnur.. el emeği göz nurun çok değerli hediyenin hakkını verdik biliyor musun ?? Tekrar teşekkürler..

İşte ekmeğin tarifi :

Tam Buğday Ekmeği

675 gr tam buğday unu (un olarak halk ekmek tam buğday unu )
1/2 çay bardağı zeytinyağı
1/2 çay bardağı keten tohumu
1/2 çay bardağı haşhaş
1/2 çay bardağı yulaf ezmesi
1/2 çay bardağı harnup pekmezi
20 gr tuz
30gr yaş maya
1/2 lt su
Unla krater oluşturduktan sonra kuru malzemeler de tuz en dışta kalacak şekilde etrafına dökülür. Kraterin ortasına suda eritilmiş maya ve diğer yaş malzemeler konulur ve yavaş yavaş kenardaki kuru malzemelerden alarak karıştırılmaya başlanır. Homojen bir top haline getirilip yaklaşık 30 dakika mayalanmaya bırakılır. Hamur 2 katı büyüklüğe gelince rulo haline getirilip üzerine yoğurt sürdükten sonra ( ince bir tabaka ) yulaf ezmesi (ya da haşhaş) serpilip 15 dakika daha dinlenmeye bırakılır. Bundan sonra önceden ısıtılmış 150 derecedeki fırında yaklaşık 30-40 dakika pişirilir..
Afiyet olsun..

Zencefil şurubu

1 lt su için:

baş parmağı kadar taze zencefil, bir parça tarçın, 1-2 adet kakule, 1-2 adet karanfil , bal ya da pekmez koyularak kaynatılır. İyice kaynadıktan sonra ister sıcak içilir ister soğuk!!.. yazın soğuk soğuk çok iyi gideceğini düşündüğüm bu içecek daha çok bal daha az su ile konsantre olarak da yapılabilir.. hatta Dilara’nın dediğine göre büyükler daha yaramaz şeyler ekleyerek içebilirler 😉 ( vodka gibi :P)

Dip not: Zencefil kan damarlarını genişletip kan dolaşımını arttırı bu nedenle hamileliğn son denemlerinde aşırı doz kullanımının ne derece faydalı olabileceğini bilmiyorum. Bir bilen varsa yazarsa sevinirim ..