3.ay – Pinik-Kuş | Ayça Oğuş Blog

İlk 3 Ay

Ayça Oğuş — Sat, 14 Jul 2007 20:06:19 +0000

Bundan sonra hem kendim takip edebilmek açısından hem de okuyanların tecrübelerini de paylaşabilmek için eğitim kategorisi altında Erinle yaşadıklarımızı yazacağım. Bugüne kadar neler yaptık ile başlarsam bundan sonra ay ay yazabilirim diye düşündüm o yüzden işte ilk 3 ay neler yaptık:

Erin doğmadan önce gerek internetten gerek kitaplardan bir bebek ile neler yapılabilir, bakımı nasıl olur, zekası için ne yapılırsa doğru olur,fiziksel olarak nasıl geliştirebilirim çok okudum.Ancak Erin doğduktan sonra bütün bu okuduklarım aklımdan çıktı, bir ben bir bebek başbaşa kalınca sanki hiç okumamış edasıyla “ben ne yapacağım “ diye düşünmeye başladım.
Sonra annemin desteği başta olmak üzere Erininde yardımıyla yavaş yavaş adım atma başladım.
Herşeyden önce bebeği okumayı öğrenmek gerekiyor.Bir bebek ilk başlarda 3 şey için ağlıyor: ya açtır, ya altı pistir ya da gazı vardır. İlk günler bunu anlamak zor oluyor ama yavaş yavaş anne bebeğin dilini çözmeye başlıyor. Ben çok şanslıydım; Erin hep huylu ve uslu bir bebekti.Biraz gaz problemimiz oldu ama doktorun verdiği ilaçlar ile bunu rahat atlattık, gaz problemi genelde bebeklerde 15.günden sonra başlıyor. İlk zamanlar bebeğin ne istediğini anlamakla geçiyor hele bir de ameliyatlı bir doğum varsa insan kendine zor geliyor. Ama 15. Günden itibaren geceleri Erin uyuduktan sonra ki 2 saatte bir uyanıyordu karnı acıktığı için evin bir çok yerine bıraktığım kitaplardan iki-üç sayfa okumaya başladım. Böylece Erin için neler yapabilirim aylara göre kafamda canlanmaya başladı.En çok Akıllı Bebekler Akademisi, Bebek Gelişimi ve Davranışları, Bebek Bakımı ve Çocuk Eğitimi, Anne –Bebek bakımı kitaplarını okudum.
Erin anlamadığı halde annem sürekli Onunla konuştu .Benim için başlarda oldukça zor oldu Erin ile konuşmak.Ne diyeceğimi bilemiyordum, boş boş suratına bakıp birden ağlama krizine giriyordum tek sebebi” ben şimdi oğlumla ne konuşacağım,??” Fakat şimdi anlıyorum ki en önemli şey bebek ile bol bol konuşmak.Erin 1 aylık olmamıştı daha anneme bakarak gırlağından “agu” diye bir ses çıkarttı.Ve 1 aydan itibaren artık ses tellerini kullanarak “agu”diyordu.
İlk zamanlar gerek Erin’in Dünyaya gerek benim Erin’e adaptasyonum ancak olduğundan oyuncak diye bir nesne hayatımıza girmedi, ancak bebeklerin siyah beyaz gibi kontrast renklere baktığını bildiğim içim alt değiştime masasının sağında bulunan dolabına siyah beyaz şekiller olan kağıtlar yapıştırdım.Ancak Erin bunlara baksa bile kahverengi beyaz damalı bir zürafası ( Aliş) var ona bakmayı daha çok tercih etti.
Bir baka dikkat ettiğim konu ise gündüz – gece ayırımı.Gündüzleri hep evde günlük yaşam sesleri devam etti, hiç Erin uyuyor diye sessiz bir ortam yaratmadım.Odasında sürekli hafif bir müzik çaldı, çoğunlukla klasik müzik ya da ney ,odasında hep perdeler açıktı ve her uyandığında beslenme ariç alt değiştirme ve gaz çıkartma seanslarında Erin ile konuştuk. Uyandığında yüksek sesle”Günayyydddınnnn , aman da amann benim oğlum ne güzelde uyumuşşşş” diye evde bir hayat olduğunu hissettirdim. Gece olduğunda ise loş ışıklar, sessizlik ve sadece uyanma beslenme alt değiştirme beslenme ve uyuma rutinini yakalamaya çalıştım.Şimdi Erin her seste uyur, gece uykuları düzenli ve derindi.Uyanır beslenir altı değişir ve hemen uyur.Gündüzleri ise buna oyun eklemeyi daha 2. ayınada biliyordu.

2. Ay içerisinde yatağının üstüne müzikli ve hareketli bir dönence yerleştirdik.Göz kaslarının gelişmesi ve kuvvetlenmesi için günün belirli saatlerinde altında yatırıp hem müzik dinletip hem seyrettirdim.Ayrıca belirli süreler yanından ayrılarak tek başına onayabilmesini sağladım.Her gün bunun dakikasını artırdım.3. ayına geldiğinde günde toplam 1 saat Erin kendi başına kalarak oynayabiliyor. Bunun ileriki yaşlarda faydasını göreceğimizi düşünüyorum en azından odasında oyun oyaması ve gerektiğinde tek başına vakit geçirebilmesi kavramına alışık olması için bu egzersizleri yapmaya çalışıyorum.Evet ilk başlarda “ben ne biçim anneyim çocuğu yalnız bırakıyorum” diye kendime kızdım ama her dakika yanında olursam ona iyilik yapmamış olacağımı fark ettim.
Bunun dışında Lamazenin çok renkli çok kumaşlı bir oyuncağına “çok ayak “ismini taktık (sanırım bundan piyasada yok ama buna benzer çok var)ve bu Erin’in en sevdiği oyuncağı oldu.Çokayağın üzerinde kadife saten gibi kumaşlar, zil ve hışırtı çıkartan ayaklar var. Canlı renkleri görmeye başlamasıyla uzanıp oyuncağın çıkıtılı yerlerine dokunmayı keşfetti. Bir diğer oyuncak ise Playskool ikili jimnastik aleti. Uzanamasa da 1,5 aylıktan itibaren arada altına yatırıp müzik dinlettim şimdi müzik kesildiğinde eliyle vurması gerektiğini biliyor hatta uzanmaya çalışıyor.Hatta altına yastıkla destek yaparsam uzanabiliyor (4.ayın sonuna doğru yastık desteksiz uzanmaya başladı). Tabi bu oyuncakların hepsini aynı gün içerisinde değil hergün biriyle vakit geçirmesini sağlayıp diğer oyun vakitlerinde ise yine bol bol konuşma seansları düzenledim.
Bir diğer hoşuma giden ve Erin’inde hoşuna giden egzersiz Akıllı Bebekler Akademisinde okuduğum 7’li egzersiz. Hergün bu egzersizleri yaptık.Özellikle denge merkezinin oluşması açısından oldukça fayadlı. Egzersizleri kitapta olduğu için buraya yazmamalıyım bence ancak bebeği havaya kaldırma, havada 180 derece sağa sola çevirme, sırt üstü yatarken yüzüstü döndürme gibi egzrsizleri barındırıyor.
Tabii bunları okuren sürekli bir sonraki ay neler yapabileceğimiz konusunada kendimi geliştirmem gerektiğini öğrendim hatta sadece aylar değil yaşlarında neler yapabilirim araştırmalarım sırasında Her Çocuk Bir Dahidir diye bir kitap keşfettim ve bir başucu kitabına sahip oldum.Şiddetle tavsiye ederim bu kitabı. İleride Erin’in sokak aralarında tüfeklerle oynamasını hayal ettikçe çıldırdığım için bunun önüne geçebilmek için önce ben öğrenmeliyim diye yola çıktığım bir sırada bu kitabı keşfettim. Artık ilkokullarda yapılmayan bir çok eğlenceli oyun tavsiyesi var bu kitapta.
Bir de 2,5 – 3 haftalıktan itibaren yaptığmız fiziksel egzersizler var. Her sabah alt değiştirme masasında yine Akıllı Bebekler Akademisi kitabında olan bebe yogası denilen aslında annelerimizin bize bunun yoga olduğunu bilmeden yaptırdığı hareketleri yaptık.Üstünede hafif ellerime yağ alarak yaptığım minik masajlarla Erin’i öğle uyksuna hazırladım Bu masajları yaz geldiğinde artan banyo sayımızla beraber arttırdım. Günde 3 kere hatta bazen 4 kere duş yaptığımız için her duştan sonra hafif bir masajla Erin’i rahatlatım- bu arada sırt masajına bayılıyor 🙂 )
Artık Erin 3,5 aylık.Her gün ona öğretmem gerekenler artıyor.Başta yazdığım gibi bundan sonra yaptığım her eğitimi, öğrendiğim her bilgiyi yazmaya karar verdim.Doğruluğunu bilmiyorum, okuduklarım çerçevesinde yapmaya çalışıyorum.Fikri olan, eklemek istediği olan varsa yorumlara açıktır.

Bu dönemde okuduğum kitaplar:
Akıllı Bebekler Akademisi -5 yıldız-
A’dan Z’ye Bebek Bakımı -5 yıldız-
Bebek Gelişimi ve Davranışları -5 yıldız-
Her Çocuk Bir Dahidir – kırmızı kurdeleli 5 yıldız-
Anne ve Babanın Kitabı -4 yıldız-
Annelik ve Bebek Bakımı -2 yıldız-
www.aile.org
www.bebek.com
Çeşitli bloglar,aylık dergiler.,tecrübeler ve annem…

Emzik

Ayça Oğuş — Fri, 01 Jun 2007 12:12:58 +0000

Sonunda oldu.. oğlum emzik kabul etti beyimiz kauçuk olsun damaklı olsun istermiş de bizim haberimiz yokmuş bütün emzik çeşitlerinde en son bunu almışız.. işimiz var işimiz..
Dün Alpay’ın müşterilerinden birinin bizden 15 gün sonra doğum yapmış bir ablanın bebeğini yatırarak kucağına almadan uyutmasını anlattıktan sonra ” ne var benim oğlumda yapar” diye şöyle bir yatağa uzattım, ağzına emziği nasıl ols almaz diye koydum aradan geçen 50 küsür “eee eee eee” den sonra baktım ki bebişim uyumuş!!! ağzındanda emziği dalınca atmış..
Böylece kucakta uyutma devri kapanmış oldu evimizde.. zira kollarım ciddi kas yapmaya başlayacaktı!!
Unutmamak için not almak gerekiyor bazen ama not almayı unutunca unutmayacağım şey yıllar içerisinde unutulacak ondan korkuyorum. Erin ilk ne zaman “agu” dedi mesela tarihini yazmadım, tahmini 1 aydanberi agu diyor ama 1 ay 3 haftalıktan beri ” aguuu-guuu aguu gguu ” diye cümle kuruyor bununda tarihi yazılmadı. Aynı hataya düşülmesin diye yazıyorum:

25 Mayıs 2007 – Erin çığlık atmayı keşfetti ve “agu” tarihe karıştı- heralde şimdilik- ağzını sadece çığlık atmak için açıp kapatıyor bazen ses çıkmıyor ve çok komik oluyor kendide sesi duymayınca şaşırıyor “ulen ben bağırdım demin ama şimdi neden olmadı ” gibi bir bakış atıyor.

Yine 23- 25 mayıs arasında uykusu geldiğinde saçlarını çekiştirmeye başladı zaten 1 haftadır son derece büyük bir hızla saçlarımız dökülüyor, her yer minicik minicik saç dolu.. kel oğlan keltoş oğlan olacak bu gidişle.

1 haftadır gece uykuları uzadı .. ne zaman kesintisiz geceleri uyuyacağım diye merak ediyordum.. sanırım o gün bugündür.Sıkıntısı yoksa gece 11 de beslenip yatıyor sabah 5,5ta uyanıyor. Benim gibi 12 saat uyumadıkça kendine gelemeyen biri için yeterli değil normalde ama 3 saat uykuyla yaşamaktan çok be çok kat iyi .. 🙂
Şimdilik bu kadar.. artık her gün yeni bir gelişme var.. kaydetmek lazım.

Halet-i Ruhiye

Ayça Oğuş — Mon, 28 May 2007 17:18:03 +0000

Bir süredir oturup neler hissettiğimi yazmadığımı fark ettim biraz önce Erin kucağımda uyumaya çalışırken.Aklıma ne kadar ruh hastası olduğum geldi çünkü ruh hastası olduğum gelmeden önce Erin doğduğu zaman hissettiklerim , ilk 40 gün ve ağlamalarım geldi ve ağlamaya başladım ve bunun son günlerde ne kadar sık olduğunu fark ettim.” Allahım lohusayken nekkaaderr çok ağladım” diye ağlayan birinin ancak ruhunda bir takım aksaklıklar vardır diye düşündüm. 2 ay sadece 2 ay önce çekilmiş Erin’in fotoğraflarına bakıp “ammaann Tanrım yaaa…” diyerek gözlerimin dolduğunu fark ettim, sanki yıllar geçti ben saçlarım bembeyaz olmuş bir kadın kıvamında oğlunun doğum fotoğraflarına bakıyorum.Ben bunları düşünürken Erin kollarımın arasında dalıp gitti, sadece akşam şekerlemesi yapıyor birazdan uyanacak aynı işler tekrar başlayacak.
Tam 2 haftadır tamamen yalnız ikimiz yaşıyoruz gündüzleri evde.İlk hafta biraz zor geçti ama artık alıştım. Alışamadığım tek şey ev kadınlığı.Özür diliyorum tüm ev kadınlarından ama bu meslek bana göre değil .. en sevdiğim yemek yapmak ve mesken olarak mutfağım bile bana yabancı artık.10 tane bebek bakabilirim dünyanın en zevkli işi ama lütfen birileri yerlerimi silsin tozumu alsın ve bize yemek yapsın hatta bu arada çamaşırları yıkasın assın toplasın ütülesin yerleştirsin. Artı yatak çarşaflarını değiştirsin yenilerini sersin ve biz Erinle oturup kalktıkça dağılan yatağı arkamızdan toplasın.İnanlımaz hız kazanadım.Aynı anda 10 işi yapıp 10 işi becerebilmeyi öğrendim en kötüsü ise bu hız yemek yememe yansıdı.Zaten kilo verirken zor alıştığım yavaş yemek alışkanlığım şimdilerde benden geçti gitti zaten kilo vermek na-mümkün.Hala 8 kilo fazlamla yaşıyorum ve hiç bir kıyafetim bana olmuyor.Annem bir pantalon almış – bedenini yazmayacağım- beli bol bol geldi beni oldukça şişko gördü herhalde biraz fazla büyük almış, kemer takayım bari dedim ama kemerlerim bile olmuyor!!! 6 ay dediler 2,5 ayı geçti bile ve ben 12 kilomdan sonra sadece yarım kilodan biraz fazla verdim yine sabitlendim kaldım; nasıl olacakda eski Ayça olacağım ve eski kıyafetlerimi giyeceğim , yoksa yine yeniden bir gardrop mu yapılacak ?? Bunların hepsine alışılacak biliyorum ama kendimi bütün bunları yaparken kendimle konuşurken yakalıyorum bazen. İnsan her dakika birileriyle telefonda konuşamıyor üstelik nefret ettiğin iş yerinin yemekhanesinde yediğin yemekten sonra içilen türk kahvesinin sohbetinin tadını kendi kendine konuşmak vermiyor.Erinle sadece o uyanıkken konuşabiliyoruz dolayısıyla bir kendim kalıyorum günün geri kalan kısmında bitmek bilmeyen monologlar içerisinde; ben hiç alışık değilim ki böyle evlerde yaşamaya 🙂 Bunlar şikayet belki ama birde oğluşumla yaptığımız benim aman çarpayayım diye nefes bile almadan daldığım öğlen uykuları var.. işte bütün bunları silip süpürüyor.Çok şükür diyorum evdeyim,çok şükür uzanıp yatağımıza beraber uyuyoruz.
Hayatımız normale dönmeye başladı ama tabii bazı değişikliklerle.Normalde iki kişi gittiğimiz konserler artık tek kişilik biletler ile hayatımıza tekrar girdi.Pazar günleri artık Alpay’ın beni dürterek “hadi koşmayaa” diye uyandırmasına gerek kalmadı artık tek başına gidiyor. Bende en kısa sürede bir ara hatta bir akşam Erin’i babasıyla bırakıp bir arkdaşımla kahve içmeye gitmeyi planlıyorum;bakınız yine tek başına.Üç kişilik bir yalnızlık başlıyor sanırım çocuk hayatımıza girince. Kısa bir süre biliyorum.. sonra 3 kişilik bir ordu ile gideceğiz bütün bunların hepsine.

İşte böyle..
Bir gün Erin “acaba ben 2,5 aylık olduğumda bu kadın nasıl bir halet-i ruhiye içindeydi” diye merak etmesin diye not alayım kenara dedim..kendi kendime konuşmayayım dedim.

Hepsinin bir kenarına iliştirmek lazım: Erin’im o güzel gülüşün hepsine değer.İyi ki doğurdum seni 🙂