-Annemden çok sıkılıyorum babamla oturup sohbet etmekten çok keyif alıyorum.. en değişik masallar en değişik oyunlar Onda var..
– Diş huysuzluklarına başladım
-Artık yüzüstü sürünürken tavşan gibi kafamı öne eğmekten çok dirseklerimin üzerinde dikilip kedi gibi etrafa bakıyorum sonra hoopp sırtüstü atıyorum kendimi..
– Yatağımın kenarındaki kutunun ipini çekince müzik çaldığını keşfettim hoş ben hala tutma kısmını ısırmak için çabalıyorum ama olsun müzik eşliğinde keyifli oluyor.
– Annem bana ne oyun oynasak ne aktivite yapsak depresyonlarında…
– Buna bağlı olarak SouleMama‘yı çok kıskanıyor.. ama benim daha çok küçük olduğumu algılayamıyor..
– Babam buraya dün bir forum kurdu inşallah annem uğraşacak burası sadece ve sadece bizim günlüğümüz olacak oyun,aktivite,süt, eğitim depresif hallerini o forumda temize çıkartacak.
– Son günlerde çok yemek yiyor özellikle dondurma.. sabahları ve gece bana uyandığı zaman ayaklarının üzerine basamadığından el ve ayak bileklerinin dirsek ve dizlerinin altının ağrıdığından yakınıyor.. :AZ YE YOGA YAP!!!Beni taşımaya bağlama bunları ….
– Dün gece MOM&YOGA cdsini akıl etti beraber yoga yaptık ben çok eğlendim fırsat bu fırsat televizyona baktım !!
– Bunları kendi dilinden yazsa ya neden bana yüklüyor bütün bu sorumluluğu bilemedim…

Düğün teknede olduğu için biz sadece nikah kısmına katılmak üzere sabahtan yollara döküldük.

Önce bir IKEA gezisi- aylardır gitmediğim ve özlediğim bir mekan olduğunu fark ettim- sonra anneanne ziyareti ile devam eden tekne için Üsküdar’a uzanan koca bir gün geçirdik. Anneannemizde bir fotoğraf çektik ki benin aklıma başka bir fotoğrafı getirdi.

Birinde Erin karnımda diğerinde kolumda..
Düğün eminim keyifli geçti.Biz nikahı seyredip tamda demir alacakken tekne son dakikada karaya ayak basarak yorgun bir günü evimizde bitirme şansını yakaladık.

Erin bütün gün uyumamanın verdiği ağırlıkla gelir gelmez bir banyo cuupp uyku ve sabah 5’e kadar uyudu tam saat 22:30’dan..( maşallaaahhhh diyelim ).Gece döndü gün oldu Erin ise tam 4 ayını bitirdi bugün bu dünyada..Doktor kontrolümüz vardı tabii ki.Herşey yolunda.Sütüm az sütüm az dedim durdum boşuna bağırınmışım; sütüm yetmiş ek gıdaya gerek kalmadı.
Artık destekli oturtabilirmişizde..
Büyüdü oğlum büyüdüü..
Bu arada doktorumuzu beklerken muayene masasında Erin top gibi dönüverdi, ben yine geçen seferki gibi eğimden döndü zannedip üzerinde durmadım.Neyse aşımızı olduk,Gülsemin Hanım’ın eli mi hafifi bizim ki mi cesur Çokayak mı idare ediyor durumu bilemedim ama bu seferde Erin ağlamadı;sanırım doktorumuzun eli hafif bizim zıpırcan duymuyor 🙂
Kontrolden sonra dolana dolana eve döndük, ben Erin’i yatağına bıraktım;O oynasın ben çantaları toparlayayım diye.İçeriden bir kıyamet ağlama.. ne oluyor diye fırladım ki Erin DÖNMÜŞ.. döndüğü gibi yatağın başına kadar sürünmüş ve korkmuş ve ağlıyor.. O ağladı ben ağladım “benim oğlum büyüyor” diye..sonrada gülmeye başladım.Ben naaapıcam artık ???iki dakika yalnız bırakmaya gelmiyor.. 🙂 ama çok sevimliydi korkmuş gözlerle bana bakarken.. 🙂 Daha neler gelecek bakalım başımıza.. şimdi yattığı gibi atıyor kendini sola hoopp dönüyor, hoşuna gitti sanırım.

Artık Erin’i tutmak çok zor.  Oturmak istiyor, yüzüstü 3 dakika yalnız bırakmaya gelmiyor: yatağın öbür ucuna kadar uçuyor sanki.Sol bacağıyla popoyu kaldırıp zırrttt kayıyor.

(Kameramız bozuldu tamirde.. demokrasi bu çare tükenir mi ?? 😀 )
Akşamlarımız Erinle oynamakla geçmeye başladı. Alpay eve geliyor Erini’i alıyor ben yemek hazırlıyorum, şanslıysak Erin bir şekerleme yapıyor rahat yemek yiyoruz yoksa ana kucağında “aa tamam bak pişt pişt aa kocakulakda gelmiş ı-ıh yok bunu sevmedin al bakalım çokayak geldi” diyerek yemekten hallice karnımız doyurup sonra beyimizin keyfine keder gecemizin uykuya dönme saatine kadar takılıyoruz.

Sonunda Erin odasında Alpay sağımdaki koltukta bayılıyor bende iki kelam edim ileride hatıra kalsın diye uykumdan yarım saat çalıyorum. Birazdan ışıkları kapatıp, kapıyı kilitleyip, Alpay’a “hadi içeri” deyip ( içeri daha sonra gelecek tabii ) müziği kapatıp, Erine uzaktan bir öpücük atıp (maazallah uyandırmayalım) yatağıma kıvrılacağım; kimbilir bu gece belki 4 saatliğine ya da 5 saatliğine!!

Eylemden ayrılınca yine eve arabayla dönme lüksü için Alpayın ofisinde apartmanın altında aç kediler gibi dikildik.Alpay biraz işim var dediği için bende arabaya girip yerleşmeyi uygun gördüm ve nanana naaa .. Erin’in bir ilkine daha şahit oldum: Oto koltuğunun üzerindeki oyuncaklara uzanarak tutmaya çalışıyor!! Uzanmaya bayağı zamanadır çalışıyordu ama bu sefer gerçekten iki kolunuda uzatarak tam omuzdan sağa sola oyuncaklarını tuttu, tuttukça eğlendi.. inanılmaz komikti..şimdi en büyük eğlence iki gündür bir yerlere uzanmak….

Onun dışında çok kalender bir oğlum var boşuna aldık o oyuncakları ( bir sonraki postta oyuncak tanıtımı olacak bu arada inşallah 🙂 ) yastık ve kumaşları suratına kapatmak suretiyle daha çok eğleniyor benim oğlum!!!

Dip Not: Bu yazıyı yayınladığım bugün sanki bana inat postun başlığına inat hava serinledi 🙂 İnat olsun benim olsun serinlesin , tercih etmeyeceğim diyemem… Ama bugün evdeyiz ama bugün evdeyiz diye mi ne en alt komşu boya badana işinde ve sanki evi ben boyatıyormuşum gibi tüm evim boya kokuyor .. 🙁 En iyisi serin havadan faydalanıp sokaklara dökülmek yine.

** Home Home Sweet Home ola ingilizcesi 🙂

28 Haziran 07 Perşembe
Gelibolu için Salı akşamı yola çıkmaya karar verdikten iki gün sonra evin üst katında sağımda oğlum yatarken yazma gücünü bulabildim kendimde.
Dün son senelerin en sıcak Haziranı yaşandı.. burada olduğumuz için şanslıydık sanırım, arada bir denize atıp kendimizi ısı düşürdük, evde olsaydık herhalde ben geçireceğim ayılma bayılma ve de sinir krizleri sonucunda artık azalama değil suyunu çekme ayarına gelirdi sütüm. Son günlerde buna kafayı oldukça takmış durumdayım;ilk 6 ay sadece anne sütü verme takıntımdan olsa gerek “ya veremezsem”korkusu ile sütümü kaçırıyorum farkındayım, biraz daha rahat olmayı öğrenmem lazım. Hem şimdiye kadar yetti hemde bundan sonra hiç sütüm olmasa 1 ay daha yetecek süt stokta var.. eh sonrada 5. ay geliyor daha ne isiyorum.. ama galiba bu “yetememe” duygusu yaratıyor insanda.. olmadık her şeyi yiyip içmeye başladım üstelik yoga yapmayı da bıraktım son 3 haftadır.. korkarım kilo alacağım.. her neyse tatil içinde yine gidip sütüm konusunu yazıyorum .. bravo bana…
Daha önceleri buradan bu kadar keyif aldığımı hiç hatırlmıyorum; ne denizi bu kadar keyifliydi ne havası ne suyu..3 günden sonra kalkıp gitmek gerekiyordu.Hayır burayı sevmediğimden değil, sabit bir yerde kalmaktan özelliklede “yazlık” kavramından hoşlanmadığım için yola devam etme isteği  hep ağır basıyordu.. şimdi burası başka bir keyif.Gündüz uyanıp kahvaltı edip oğlumla sabah duşları yaptıktan sonra güzel bir öğle uykusu ve sonrasında akşamüzeri 5 çayı ve her saat başı neredeyse gidip yüzmek sanırım son ayların yorgunluğuna oldukça iyi geliyor.
Erin için burası harika oldu.Zavallım İstanbulda benimle bütün gün evde, ben artık yorgunluktan ve sıcaktan bayılmış olduğum için fazla eğlenemeden vakit geçiriyordu.Eh tabii İstanbul apartman insanlarıyız, bir bahçemiz yok ki atalım bir hamak yatalım üzerinde bir hava alalım.Zerzavatçı ve de belediyenin sinek ilaçlama arabası sesleri kapsamında bir yaz geçmekte evin içersinde 90 metrekare arasında,üstelik okulu tatil olmuş başka oynama alanı olmayan bir sürü çocuğun sokaklardan yukarı yükselen sesleri bonus!!
Şimdi burası sessiz.. evet sivrisinekler dolu ama Erin annennesi babaannesi ve dedesi üçgeni içerisinde o kucaktan bu kucağa dolanıyor.Sürekli onunla aynı enerji ve güçle ilgilenen biri var.Biri yorulsa ötekisi alıyor.. minik meleğim zaten çok uslu, herkese gülücükler agular gugular.. hepimizin keyfi yerinde açıkçası buralarda.. aslında keşke bütün yazı burada geçirsek diyede düşünmüyor değilim.. eh tabii bende ekmek elden su gölden: ev temizlemek yok, akşama ne yapsam yok, çamaşır as topla ütü yerleştir yok.. iki pantolon iki t-shirt.. birini yıka birini giy şeklinde hayat devam ediyor.. Erin’i emziriyorum Erinle uyuyorum Erinle uyanıyorum oğlumun hiç streslere girmeden her saniyesinin tadını çıkartıyorum.Bütün bunları sağladığı için son derece büyük bir alkış ve kocaman bi teşekkür hak ediyor: Sevgilim herşeyim Alpay..
Erin burada hızla büyüyor burada sanki.. ellerinden tutunca kendini kaldırıyor oturmak istiyor daha da fazlası ayağa fırlatıyor kendini.. bilmem belki de artık deniz ile tanıştığı ve de minik mavi mayosu ile cıp cıp ayaklarını suda vurmaya başladığı içindir..hem de hiç korkmadı hem de su çok sevdi hem de denizden çıkınca gülücükler atıyor…

30 Haziran Cumartesi..
Çok yorgunum…Erin ilk ateşli gribini geçiriyor.Dün akşam üzerinden beri hafif öksürüyordu.Herkes numara yaptığını söylesede ben onun öksürdüğünü biliyordum.Anneler bilirmiş derler ya ben hissettim ufak bir hastalık başlangıcını.Bu sabah uyandığımızda 37,3 ateşi vardı.Bütün gün 37 seyretti.Şuruptu bitki çayıydı derken bu akşam sonunda ateşi düştü.Esas sıkıntılı olan kısmı ise ilk nezlesini yaşıyor olması.Burnu tıkalı, sağ gözü akıyor ve kıpkırmızı. Burun damlası biraz işe yarasa da işte bildiğimiz soğukalgınlığı ve Erin’in bu dünyaya artık alışma sürecinin çok ciddi başladığının bir göstergesi.
İşin ilginç tarafı iki haftadır salyaları akmaya başlamıştı ve ben dalga geçerek “hehe oğlumun dişi 4 aylık gelecek galiba” diye dolanırken son 3 gündür ne bulsa ağzına sokup dişetlerini kaşıdığını fark ettik.Salyaları da artmaya başladı ve belkide bu aslında bir soğukalgınlığı değil diş çıkartma öncesi sıkıntılarını başlangıcı olabilirmiş.Hem annem hem kayınvalidem hem de doktor aynı şeyi söyledi.. Hepsi bir yana en korkuncu ben anne olduğumu hissettim bugün.”Sen bana ver hastalığını sen iyi ol cümlesini” dudaklarımdan dökerken Erin hissetmesin diye gözyaşlarımı içime akıttım.Sanki ben ağlarsam o güçsüz kalırmış gibi geldi sanki ben güçlü olunca o iyileşecek hemen ateşi düşecek burnu açılacak.. Allah daha büyük hastalık vermesin ama bende gribim iki gündür ve her yerim ağrıyor burnum tıkalı ama ben derdimi söyleyebiliyorum .. benim minik prensim çakmak çakmak gözleriyle ben konuştukça gülmek için kendini zorluyor ve ben onun bu güçlü duruşunda hiç bir şey yapamadan ona bakıyorum evet alt tarafı hafif bir grip ama böyle dramatize oldu içimde işte.. Sanırım geçen akşam şu en sıcağı yaşadığımız akşam odada vanilatörü açtığımızda minik adamımı hasta ettik biz.. diş sıkıntısı ile de birleşince böyle oldu.. daha dikkatli olmak gerektiğini öğrendim.Benim minik masum meleğim şimdi sağımda ellerini teslim etmiş ateşi düşmüş olarak uyuyor.Umarım aynı şekilde uyanır gece..
Benimde biraz uyumam ve dinlenmem lazım.Hoş bütün gün uyuyorum burada..Erin öğle uykusunda ben yanında Erin akşam üzeri uykusunda ben yanında.Kısa şekerlemelerinde ben yemekte.. Uyuysunda büyüsün Ayça şeklinde bir tatil geçiyor.Bütün o sıcaklardan sonra hava da bozdu, ne denize girebiliyoruz ne güneşlenebiliyoruz..eh madem öyle karpuzun bostanda yatmasını örnek alalım dedik ..

02 Temmuz Pazartesi
Erin bugün itibari ile artık iyileşti.Burnu sabah kalktığımızda biraz tıkalıydı ama Gifrer saolsun son bir iki damla ile açtık minik buruşunu oğlumun.Çok rahatladım.Başka bir açıdan aslında bu kadar hafif atlatması iyi bile oldu,vücudu bir hastalık ile tanıştı.Bardağa dolu tarafından bakalım..
Bana gelince:Son derece sıkılmış durumdayım; burası hayallerimdeki gibi olmadı. Hayallerimde tatiller hep gitmeli, bir yerlere demir atmamalı olduğundan bu kadar uzun demir atmış olmak beni dinlendirmek yerine daha fazla yormaya başladı.Üstelik hava kötü, üstelik deniz berbat yani en azından İstanbul’da bir iki arkadaşımı görebilme şansım var, bilgisayarım ve medeniyetim var. Burada olmanın denize giremedikten sonra hiç bir anlamı yok..”uzanmışım kumsala güneş damlar içime” şarkısı cdlerde İstanbulda kaldı…
komün halinde uzun süreli yaşamanın verdiği gerginliğin anti-parantezini açmayacağım;bu dünyamın ayrı bir sorunsalı..
Birkaç gün daha dayanmak gerekecek sanırım.
Dip Not- Ek Not : geçen sene 30 Haziranda burdaydım ve Erin’den haberim yokken Erinde benimle beraber buraydı 😉

05 Temmuz Perşembe
Şafak 1. Tamda giderayak hava,deniz,moral herşey düzeledi;hep tatillerin bitimine yakın böyle olur değil mi..
Yazıma bir deniz arası verip geri döndüm 😀
Erin burada her saat büyüyor sanki.
İki gün önce sabah uyandığında yatakta oynaşırken bir baktım küçük adam döndü,inanamadım.Normalde elimi tutarak dönüyordu ama bu sefer kendi başına döndü.Şimdi her dakika dönsün diye bekliyorum ama beyim kucakta dolaşmaya o kadar alıştı ki yattı mı ayağa kalkmaya çalışıyor.Tabii burada 5 kişi, biri yoruldu mu ötekisi alıyor bakalım İstanbul’a döndüğümüzde ben evde tek başıma ne halt edeceğim.
Bir başka ilk doktorumuz duymasa iyi olur ama bugün Erin’e şeftaliyi ezip suyunu verdim.Ağzını burnunu şapırdata şapırdata yedi,ben verdikçe dudaklarını uzatıp” uuu”diye bağırarak istedi.Benimde çok hoşuma gidiyor ona başka başka tatlar tattırmak ama yapmamam gerekiyor galiba :))
Bu sabahta hava ve deniz düzelince Erin’i uyanır uyanmaz denize götürdük.Bugün artık boynuna kadar girdi denize.Hiç sesi çıkmıyor.Denizin yüzeyindeki dalgalanmaları seyrediyor ve eve gelince havulusunu açar açmaz kahkahalar atıyor.Balık burcu olmasının bir alakası var mı acaba ?? :))
Yine bana gelince;Erin her saat büyüyor,bende büyüyorum.Benimkine büyümekten çok semirmek deniyor.Gelsin börekler gitsin mantılar.Arada dondurma sütlaç. Hah birde bira içmeyede başladım malt tabii süt yapar ..:) mis gibi kilolar bedene yapışıyor.. 🙁 Diyet de yapamıyoruz .. bakalım nasıl olacak.Ama kararlıyım,artık belimde ağrımadığına göre döner dönmez yogaya başlamalıyım..

Son derece keyifli ve uzun zamandır “oh bee ne iyi ettim de gittim “dedirten bu haftasonu için Ebru ve Ferda abla ve tün aile eşrafına teşekkürü borç bilmenin yanı sıra oğlumuzun gözünden kaçmayan bir aşkın doğuşuna şahit olmanın şaşkınlığını gizleyememekteyim. Sanırım benim oğlum kadın erkek ayırımını yapar halde; Ebru’ya son derece hayran olup tüm gevezeliklerini,tüm gülücüklerini kendisine saçtı ve bizi sürekli olarak güldürdü. Son derece usluydu ve bize keyifli bir haftasonu geçirtti.
Ben sezonun ilk güneş banyosunu bembeyaz tenime değdirdim ve sanırım ben bu sene güneşten uzak duracağım..cayır cayır yakıyor.

Ellerine sağlık.. çok incesin çok şekersin çok çok çok…..

1 haftadır hiçbirşey yazmadığımı fotoğraflara bakarken fark ettim eğer bu blogu tutmasam aslında birçek şeyi kaçıracağım iyi ki Alpay blogu yapmam konusunda bana zamanında destek verdi bir teşekkür de ona…
Sabah sabah teşekkür günümdeyim .. 😀
Alpay demişken en sondan başlamak geldi içimden.Dün akşam gitti.. aylar sonra sırtına çantasını takıp ilk defa faaliyete gitti bizde Erinle arkasından el salladık. En son ben 2 aylık hamileydim Kaçkarlara gitmişti, gitmişti de ben 1 hafta ağlamıştım arkasından.Bu sefer ağlamadım ama ev bir boş kaldı şimdi gittiğinde…

Bizde bu arada bir kuralı yıktık ve kedi köpek dinlemedik anneannenin evine gittik..Zavallı ama bir o kadar da ruh hastası Miu bir odaya kapatıldı.Ama ciddi bir ruh hastası o kedi Erin’e saldırabilme potansiyeli çok fazla – bir o kadar da biblo- İşte muhterem:

uzun bir yürüyüş bana çok iyi geldi. Bir parka ulaşabilmek için Nişantaşı ve Feriköy’ün arabalı bol egzostlu ve dar kaldırımlı yollarında yürümekten yorulmuş olan bu bünye azıcık olsun nefes aldı büyüdüğü kaldırımları arşınladığında..
Geçen hafta Erin artık 3. ayını bitirdi.Doktor kontolümüzde herşey yolunda olduğunu gördük.Sadece küçük bir aşı yaptı doktorumuz, zatürre aşımız vardı. İnanılmaz bir şekilde aşıda ağlamadı Erin sadece iğne çıkttan sonra şöyle bir bağırdı.. umarım bundan sonrada öyle olur. O gün çok mu keyifliydi bilemedim asansörlerde hemşirelere gülücükler dağıtarak çıktık hastaneden.
Her keyifli günün sonu biraz üzücü olur biliyorum sabah karşı aşıdan dolayı ateşi yükseldi Erin’in 38den fazla olmadı ama.. ufak bir şurup ile ilk ateş tecrübemizi yaşadık ve atlattık ..
evett görüldüğü üzere son günlerde eski pozitifliğimden biraz eksik yaşam devam ediyor.. buna bağlı olarak mı sütüm azalıyor yoksa artık azalması mı gerekiyor ya da sütüm azaldığı için mi kendimi eve kapatma ihtiyacı hissediyorum bilemiyorum bir dönemdir geçecek diye kendimi toparlamaya çalışıyorum. Bu anlamda yapılan çalışmalar dahilinde yarın sabah Ebru ile Büyükadaya gidiyoruz;oğlumla ilk başbaşa tatilimiz.. hemen arkasından Çarşamba günü Gelibolu’a babanne ve dedeye gidiyoruz. Yani bir süre yokuz işte bu sebeple uzun ve bol fotoğraflı bir post yazmak istedim. taa Temmuzun 5’ine kadar yokuz. Bol bol denize girip bol bol dinleneceğiz.Malum oralarda internet yok ama laptop götürüle ve günlük tutula diyede yapılacak işlere not almayı ihmal etmedim…