Fotoğraf çekmek yasaktı..dişlerimi kaşıdım o kadar güzeldi ki dekor, ışıklar.. iphonela idere ettik:=) elbet bir gün!!

Mum ışıkları ve sokak lambalarıyla dekore edilmiş sahneye önce Fahir Atakoğlunun piyano sesi girdi arkasından “yağmuru kim döküyorrrr..” diye pembe siyah tül ve çok güzel elbisesi ile Sezen girdi. Taa kış başından beri bunu hayal etmiş olan ben iki gün kendime gelemedim sürekli Ünzileeee diye dolandım durdum dilimde.

Erkan Oğurla avrat ve kaynana türküleri söyledi 🙂 Avrat çok iyiydi. Bir ara yırtmacından çıkan bacağına laf atanlara dönüp” ne var canım ben Sezen !! ailenizin kızı Sezen aloo!” dedi.. gerçekten öyle değil mi ? kaç nesiliz biz Sezen şarkıları ile büyüyen acaba?? Saksafon çalan çocuk hatta flüt çalan (Serdar mı?? hatırlamıyorum adını) çok iyiydi.. sakalı ve etnik kıyafetleri ile tef ve kurutulmuş patlıcan!! çalan amca da öyle 🙂 hepsi çok iyiydi gerçekten müzik vardı. iğne atsan düşmez bir kalabalık da.. ancak dansçılar olmamıştı. Yani eni 20 cm yandan bakıldığında 3 cm olan kaburgaları görünen eski bir balerin olduğu her halinden belli bir kızın oryantal yapması bununla beraber göbeğinde kat kat yağ olan eski balet oldukları aşikar iki delikanlının Aydın ve İstanbul havası oynaması OLMADI! 🙂 herşeyde kusur bulacağız ya buna da buldum işte.. fark etmez bence muhteşemdi.

Konserden gecenin ikisinde dönmeyi beceren ben ertesi sabah adaya gidecek olmanın heyecanı ile o kadar az uyudum ki..Alpay artık sea kayak yapmakta ve ikinci faaliyeti olan Paşabahçeden yola çıkıp Heybeliye gelme rotasının sonucunda atacakları kampa bize katılıyoruz. Biz dediğim Erin ve ben, kardeşimi de davet edince ettik 3 kişi. Uzun zamandır sırtımda kamp yükü taşımayan ben bir de puset ile Erin’i götüreceğim ve kardeşim de olacak, hmm olur mu?? olur olur diyip yola çıktık. Temmuzun en sıcak günü saat 12 güneş tepede ve biz Heybeli dik yokuşlarında bir teyze bir anne ve bir Erin şeklinde elimizde fotoğraf makineleri sırtımızda kamp yükleri nereye kamp atacağımızı bilmeden pardon sadece adını bilerek ilerliyoruz!.

Erin uyudu biz dinlendik bir çamlıkta sonra indik sahile. Bu arada Kaan ve Hülya bisikletle geldiler. Allahtan geldiler 🙂 sahili bulduk ama kamp atılacak yer yok var da oraya bir küçük patika ile gidiliyor. Puset olmasa sorun değil ama pusetsiz de olmazdı işte iyi ki geldiler bu yüzden. Bizim sahile inmemizi sağladıktan sonra onlar bir ada turu yaptı biz başladık beklemeye babamızı ve ekibi. Duş yok, tuvalet yok sıcaktan bunalmışız deniz leş gibi insan kalabalığı!! neyse ki çok uzamadan saatler geldi ekip. Alpay’ın ağzı kulaklarında çekmiş 50km kadar kürek 🙂 Taa Paşabahçeden Caddebostan’a sonrada Heybeli adaya!! vay vay! bir de ben deneyim dedim: popo anca sığıyor. Yok mu bunun büyüğü!!! devrilse çıkamayacağım sanki içinden zaten deniz-fobik bir insanım ben. Yok bana gelmez.

Ama Erin’in çok hoşuna gitti. Zaten tüm gün boyunca gördüğü herkese “çadır kurucaz biz” diye sayıkladığından hızlıca kampımızı kurduk. Çığlıklar, kahkahalar bizimkinden: pek mutlu. Biz de haliyle 🙂 Akşam yemeği: peynirli kuskus ve sonra irmik helvası.  Hiç üşenmem kampa taşırım abi irmiğimi ama pi-nik kuşum dayanamadı, o kadar heyecan yapıp ısrar etse de uyumamak için dayanamadı uyudu yiyemedi irmiğini. Sabah fotoğrafını çekiyordum uyurken, deklanşöre bastım ve kafasını birden kaldırıp ” bakim miyim!!” diye sordu. Biz uyuyor zannediyoruz saat 7 bu arada 🙂 Güzel bir kamp kahvaltısı: iki dilim ekmeğe sürülen fındık ezmesi. Erin tabii böyle şeyleri yemediği için normalde elinde bıçak bir ekmeğine sürüyor bir ağzına atıyor. Burada esnek davrandım o akdar da değil di mi :=) Tek sorunumuz Tuğçe’nin hastalanmasıydı. Midesini üşütmüş olmalı ki pek fenaydı ama olsundu kampın adı patates kampı kalacaktı ve hep böyle anılacaktı bir özür borcu olmasındı artık 🙂 anlayan anladı diyelim. Bu sebeple dönüş yolumuzu faytonla  kat etmeye karar verdik. Zaten aksi olmamalıymış: pazar günü ada küçük bir cehenneme benziyor: yok hiç cehennem görmedim ama buna benzer olmalı! çok sıcak ve çok kalabalık!! Biz rahat rahat dönerken sert bir poyrazda kano ekibi ne yaptı düşüne düşüne gittik. Boğazı o havada geçemeyecekleri için sadece karşı yakaya çok uzun bir sürede ve zor bir şekilde geçmişler ama yine de kollarını tutamasa da Alpay’ın yüzündeki mutluluk bizi saat gece 1’e kadar o yorgunlukla bile sohbet ettirdi.