Yok ümid etmiyorum yapıyorum hatta eski halime dönüyorum (NLP miydi bunun adı ??)

Haftasonu bir şekilde dinlendiğimi hissettim.. hava güzel değildi, denize girdiğimi söyleyemeyeceğim ama bütün kış hayal ettiğim bezelye ayıklama işini hallettim hemde kayın-babam sağolsun tarladan çuvalla getirince hem bu yaz için hem de kışa bol bol tazecik bezelyelerimiz oldu. Sadece kendime değil tüm aileye faydası oldu bu bezelye fantezimin ..koltukta oturup ailece bezelye ayıklamak “bir şekilde” dediğim dinlenmeye son noktayı koydu..bahçenin “iş tamiratlarını” //Erin’in diliyle// yapılmasını seyretmek, bahçeleri doldurmuş rengarenk gülleri seyretmek, deli deli esen rüzgarda sahile yürüyüş yapmak, Erin uyuduğunda biraz uzanıp kitap okumak, okullar kapanmadığı için henüz bomboş olan yolların keyfini çıkartmak, akşam üzeri serinliğinde üstüme birşeyler alıp komşularla sohbet etmek, yeni hikayeler dinlemek..dinlendim işte az da olsa kaldığım gün sayısı, çok da olsa kat ettiğim yol mesafesi.

Gittiğimiz akşam Erin’in orada olma heyecanını gecenin 2’sinde en çok Alpay kendisini uyutmaya çalışırken hissetti galiba. Yolda 1 saat kestirdikten sonra uyanan ve gece 11 ‘den itibaren her durduğumuzda ” işte geldik Geliboluyaaa” heyecanını bir türlü bastıramadık.. bastırmaya da çalışmadık. Düşündükçe o heyecanını gülümsüyorum ve en son bu kadar ne zaman birimiz heyecanlanmıştık diye hatırlamaya çalışıyorum.

Pazar günü ayrılırken bana arabada hala eliyle “dört gün” diye işaret edip pazarlık yaparken ben ilk defa bu kadar ayrı kalacak olmanın duygu karmaşasını yaşadım, ağlamak istedim sustum.

Eve geldiğimde geç olduğu için fark etmedim ama boş sabaha uyanmak biraz burdu beni hele akşam olup da ofisten eve dönerken anlamsızlığı hissettim iyice. Yine de eve geldim meyvalarımı hazırladım kendime yemek yaptım, bekar evi olsun istemedim.. dizilerimi seyredip ütülerimi yaptım..ama ev boş işte ötesi yok. Oğlum yok kocam yok!! Evin içinde bahçeden topladığım gonca güllerin açılmasını seyredip zamanımı doğru değerlendirmek ve hafta sonunu iple çekmekten başka şansım olmadığını kabullenip duruma ayak uyduruyorum. Yapacak çok işim var üstelik harika bir program değişikliği ile önümüzdeki hafta 5 günü de ben oğlumla orada geçireceğim.

Son aylardaki //duygu//karmaşam içerisinde Neslihanın yeni postunda okuduğum yazı ile biraz silkelendim. Neslihan izninle bende bu yazıyı saklamak ve paylaşmak istedim.

Kış geldikçe güneşin ısısı artıyor sanırım..aralık ortasında bahar gibi bir gün daha geçirdik..gerçi güneş kaybolduğu zaman kuru soğuğu hissetmemek imkansız ama insan artık kış yaşamak istiyor şöyle karlısından.. umudum yılbaşı akşamına..

Senelerdir Belgrad ormanına gitmekle beraber hep otoparkın sağında kalan o küçük girilmez yerdeki kulübeyi merak etmiş ve girememiş olmaktan hayıflanırken dün çalan bir telefon sayesinde o gizli bahçeye girmiş olduk.
Nasıl oldu yazmamalıyım mı bilemedim 🙂 ama oldu işte .. çok da önemli değil; sadece oldu..
Mangalda demlenmiş sıcak bir bardak çay ve başındaki sohbet.. yeni arkadaşlıklar.. biraz kestane.. ufak bir yürüyüş.. ağaçların arkasına saklanıp ilk ışıklarını bize gösteren dolunay.. şöminenin sıcaklığı.. ve küçük bir doğumgünü süprizi..(tamam pek süpriz olmadı ama 🙂 )

Mutlu yıllar Eray amcamız..

Bugün Erinde yaşadığımız bazı değişiklikler oldu.. bir kaç gündür zaten bir farklılık var.
Şöyle diyaloglarımız oluyor:

A: hmm mis mis ne kadar güzel mandalina di mi Erinciiimm
E: ı-ıhh mis diil
A: Evet mis diill çok kötü iğğ ne de kötü tadı
E: mis misss nam nammm.!!!
Ben ak diyorum Erin kara.. peki Erincim kara diyorum o zaman Ak oluyor..

yavaştan terrible two itirazlarına mı başladık ne ??.. sakin kalacağım söz verdim kendime.. en rahat şekilde atlatacağız bunu biliyorum..

Emzirmeyi bıraktığımdan beri kolayıma gelmiş ve öğlenleri arabasında uyutup yatağına koymaya başlamıştım (akşam yatağında uyuyor Alpay sayesinde :S ). Bir seviye ilerledik bu öğlen yatağında uyuttum. Sanırım dün yatağının parmaklıklarını çıkartmamızın da bunda etkisi var..Gerçi gece 3 kere düştü ama 🙂 zamanla alışacaktır.. Ben Montessori yatağı yapmaya, parmaklıları ve komple mobilyayı çıkartıp yer yatağına çevirmeyi planlamıştım Alpay mobilyasını bırakmayı tercih etti.. Odada bir tek yatak düzenlediğimiz çevreye uymuyordu onu da uydurduk.. bakalım: büyüyor işte..

Şu yukarıdaki geyik kafası Erin’in dün kabusu oldu (maalesef) oyuncak dedik, süs dedik.. sabah hala uyandığında süs süs diyip durdu. Bu geyik kafası dün bahçesinde yemek yediğimiz o gizli bahçenin süsü evin tepesindeki küçük bir semboldü.. başta “gözleri var, kulakları var yanakları var ” diye mutlu mesut sayarken birden biri ” yanakları yok gitmiş ” diyince suratı buruştu ve onun korkulacak birşey olduğunu hayal etti sanırım..sonra da gözünü kaldırmak bir yana altından geçerken bile kafasını kaldırmadı..

Bu durumda ne yapmak gerek düşünüyoruz.. bir kere daha gittiğimizde geyik kafasını kapatmak mı lazım yoksa onunla yaşamasını öğrenmeli mi korksa bile ?? korkma demek saçma çünkü korktu, ” biz yanındayız bak o oyuncak ” demek daha mantığıma uygun geldi güven vermek açısından .. kafam karıştı bu konuda..

Bir diğer not almaya değer nokta ise bu aralar okuduğum kitapta dikkatimi çeken bir durumla karşılaştım: Erin evin arka bahçesinde oynarken döndü ve evin çatısına bakıp ” büyük üçgen ” dedi.. başta anlamadım sonradan üçgen dediğini fark ettim. Kitapta bahsedilen ise Montessori sisteminde yaşayan çocukların gördükleri nesneleri gruplandırması idi. Mesela mutfaktaki bisküvileri saldırmayıp onları ” diktörgen” ya da ekmekleri “kare” diye sınıflandırmaları gibi bir örnek vardı. Erin bisküvi görünce şekline falan bakmaz gerçi :)) ama dingin ve sakin bir ortamda kendi iç sesinde bunu şekline göre sınıflandırması bir gece önce okuduğum şeyi yaşatınca heyecanlandım.. boşa kürek çekmediğimi fark ettim, tek endişem ise ben bunu uygularken yarın bir gün bizim eğitim sistemimize entegre olmak durumunda kalacağı: ezber sistemine yani..şöminenin başında da sohbet koyulaştıkça, konular buraya kaydıkça.. bu endişemin yersiz olmadığını daha da hissettim.. birşey yapmalı ya.. ne acaba ??

“evlilik aşkı öldürüyor güzelim” şarkısına inat turuncu mavi yaşadığımız aşkı,mavinin fırtınalarını turuncunun sıcak limanlarında karşıladığımız dördüncü 26 ağustos yazındayız şimdi..

ömrümüz yaz..

önümüz yaz..

evlilik aşkı yenemedi ama bir melek evliliği yendi…:)

bir kalbe iki aşk sığmaz diyenlere inat

gökyüzü güneş olsa sensiz karanlıktayım Pİ’m

16 Mart tarihi imza günümüz olsa da artık meleğimizin bizimle buluştuğu gün, o zaman 26 ağustosları belirli gün ve haftalarımıza dahil edebiliriz diye düşündüm..

Bu fotoğraf pi-nik’imiz meleğimizin bize armağanı olsun..

Pi’ye Hamiş: tamamen tesadüf.kurgu değil.

İstanbul’un içinde RumeliKavağında taaa eski İstanbuldan kalma bir plaj var(mış). Altınkum plajı.. sanki 20 sene evveline gittim..kabinleri,tarzı.. 🙂 hava biraz rüzgarlı olduğu için çok uzun süre kalamadık, bir de mesafe uzak tabii.. eskiden annelerimiz bizi alıp bütün günü plajda geçirir, şemsiye altında uyuturlarmış!!.. bizde öyle yapabilirmişiz.. güneş eski güneş mi ?? sabah saatinde bile insan çıkamıyor cayır cayır.. akşam üzeri bir denize girip, azıcık oynamak için ideal,bunun için biraz yakın olmak lazım galiba..

Bir babalar günü..
2 gün önce 13 günlük aradan sonra babasına kavuşan bir çocuk..
“aman beni  yine bırakır mı? “ korkusu ile uykusunda bile gözünü açıp “ baba” diye sayıklayan bir Erin..

Cuma günü akşam üzeri Alpay geldiği zaman Erin’in suratı kıpkırmızı oldu.. “yaa niye ki krem de sürdüm nasıl da yandı böyle 10 dakikadır güneşteydi aslında” diye hayıflanırken bunun heyecandan olduğunu ilk fark eden kayın-annem oldu..
Erin babasını görünce heyecandan ve şaşkınlıktan ve inanamaz bir kalpten kırmızı bir surata büründü..
Yüzünü, ifadesini umarım aynı heyecanı kendisiyle paylaşırken videoya doğru alabildim..
Geldiği dakika itibari ile kucağından inmedi..
10 gündür sokmak için çaba sarf ettiğim ancak beline kadar yanımda gelip geri kaçtığı denize hiç tereddütsüz Alpay’ın kucağında girdi hem de kahkahalar atarak..

Bu akşam ise bu tatilin sonu.. yarın sabah denizimize girip toparlanıp yola çıkacağız..
Şimdi bir korku var içimde İstanbul’a dair.. ilk defa sevgiliye  benzetmiyorum uzaktayken özlenen..hiç özlemedim!! üstelik buradaki huzura öyle alıştım ki orada nasıl tekrar savaşacağım konusunda bir fikrim yok..
Saatleri geri geri saymak istiyorum…
Ne yazık ki tekrar dönüş vakti..
Buradan ayrılırken bu kadar üzüleceğimi,bu kadar güzel geçebileceğini hiç hesaba katmamış, düşünmemişim..

Büyüdü derken:
Dedesinin arkadaşı Ahmet’e arkasından “Ahmeee” diye bağıracak kadar !!!
Babannesine”mama aman” yani babanne amin yapalım diyebilecek kadar,
Akşam üzeri çayı geldiğinde “tay” diye çay isteyecek kadar – evet oğlumbir tiryaki!!-
Köpekleri isimleriyle tanıyıp uyuyor dediğimde rahatsız etmeme nezaketinde bulunacak kadar..
Ezan sesi duyunca elini kulağına götürüp” avvobbuu” diyebilecek kadar -bu benim sınavım galiba 😛 –
“Çiş” yaptığını söylecek hatta kendine bir çişlik belirleyecek kadar.

Artık yazmak çok zorlaştı herşeyini… Bir “beş vakit namaz bilmiyor” diyeceğim;  diyemiyorum..!!!

Geldiğimizden beri son iki gündür çok şükür yaz da bize eşlik ediyor..denizden kumsaldan içeri girmiyoruz.. sabah denizini yapan Erin şimdi uykuda ben yine kumsaldayım. Gazetem,kalemim,kağıdım,huzurum,sessizliğim ve ben…

Güneşlenmek için uzun uzadıya uzanmak sonra kalkıp denize şöyle bir atlamak ve geri dönüp yatmak güzel birşeymiş ..yıllar var yapmıyorum. Ben öyle kumsalda 2.80 uzanıp güneşlenebilen biri değilim ama insan elinde olmayanı ister ya, geçen sene çok uzanıp yatasım vardı oysa Erin uykuya ben uykuya, aman süt kaçmasın tadında bir yaz geçirdim, ne denize girdiğimi anladım ne de İstanbula’a döndüğümde “aa sen tatilde değilmiydin böyle yanmadan gelmişsin” cümlelerinden kaçabildim..

Dalga köpüklerinin kumlarla olan dansını uzun uzadıya seyretmeyi  özlemiş bu ruh..

Tek anlayamadığım bir kadın mayo ile mi daha seksi görünür yoksa tüm vücuduna yapışıp içindeki her detayı gizemli bir şekilde ortaya sunan ıslak elbiseleriyle mi ??

Kavram karmaşası..

Ben kendi işime bakayım en iyisi..
“güneş damlar içimeeee tınınım tınınımmm”

Evimi ve kokusunu özledim..mutfağımı,masamı,balkonumu..Erin uyuduğu zaman birşeyleri yetiştirme kaygımı,koşuşturmayı,iş yapmayı  v.s v.s.. burası emekli olunca iyi galiba ancak benim ruhum henüz emekli olmaya razı değil..

Bir yandan da Erin için çok faydalı bir durum söz konusu.. özlem bencilliğimi kendime saklayıp bir hafta daha kalabilir miyim diye çok düşünüyorum hatta Alpayla kavga bile edebiliyorum ama ben bencilim sanırım, eve dönmek ağır basıyor…hayat burada yavaşlatılmış gidiyor.. bir gün iki gün gibi oluyor: Erin uyumadan önce Erin uyandıktan sonra.. bir günde iki gün sanki.. hayır kötü giden birşey yok sadece çok yavaş ve hiç de bana göre değil.. belki internet olsa?? O zaman işte dönmek hiç istemezdim ama ödemelerimi bile yapamadığım bir durum söz konusu.. eskiden nasıl yaşanıyordu??

Geldiğimizden beri Erin burada her yaş grubundan arkadaş buldu kendine..ama bugün akşam üzeri biraz kestirdikten sonra gittiğimiz parkta yaptığı inanılmaz birşeydi..herkes minik zampara dedi,benim penceremden ise özgüveni yüksek bir çocuk göründü; salıncakta gördüğü iki abla ile gitti tanıştı, tabii “merhaba ben Erin “ diyecek durumda henüz değil ama yerden aldığı çiçeği götürecek kadar kibar benim oğlum..sonra diğer ablaya çiçek verdi ve beni gösterip – ben uzaktayım babaanne yanında – “annem” dedi.. sonra ikisine de eliyle gel işareti yapıp benim yanıma getirdi..onlara bakıp sonra kafasını bana çevirip başıyla beni tanıştırdı.. babanne ve ben yüzümüzde bir sırıtma ile donup kaldık.. kızlar bu arada 8-10 yaşlarında olmalılar..sonra onların çiçeklerin üzerinden atlayışlarını seyredip olduğu yerde zıplamaya çalışarak oyunlarına katıldı: aklınca.. onlar zıpladı Erin kahkaha attı.. kameram olmadığı ve hep bu durumlarda olmadığı için çok sıkıldım.. bu Erin’in benimle ilk tanıştırdığı arkadaşlarıydı oysa ki ..

Zamparaymış, minikmiş!!!

Erin burada 3 günde acayip değişti, ciyaklayarak ağlamayı öğrendi bu beni sinir ediyor 😀 altını bağlamak mümkün değil, evde klozete oturan çocuk burada inat etti oturmuyor, sürekli anne diyerek peşimden koşuyor hatta yetmiyor anammm diye koşuyor, babaneye asla gitmiyor ne zaman yanına gelse “aaa” diye bağırarak uzaklaşıyor,dedeye aşık!! Adamcağız iki dakika uzaklaşamıyor yanımızdan ancak tabii “heryer karanlık” modundan biraz uzaklaşırsam pozitif tarafları da var, birine bağımlı olmak kısımını burada çözüyoruz, babadan ayrılabilme, dedeye güle güle diyebilme gibi,susadığı zaman “puh” diye su istiyor, merdivenlerden tutunmadan inmeye başladı, mama sandalyesi yerine büyük insan gibi normal sandalyede yemek yiyiyor, gel diyor , Pamuk diye bir köpek var “mamuuu” diye çağırıyor, Max denen köpeği de “maaa gaaall” diye çağırıyor… yani cümle oluşturmaya başladı galiba.. 3 günde gözle görülür şekilde büyüdü..taze sağılmış sütlerin mi etkisi yoksa sapsarı yumurtaların mı?? Ya da mis gibi havanın mı??.. insanın “karavan hayalini  boşver yaa böyle bir yerde deniz kenarında yazlığın olsun çocuk burada büyüsün işte” diyesi geliyor bazen..bakalım önümüzdeki günler fikrim ne oranda değişecek..şimdilik ben güneşlenip,Erinle ilgilenip,boş vakitlerde ev işlerine yardım edip arada bahçe çapalayıp bazen hamakta pinekleyip bazen House seyredip arada yazı yazıyorum..dinleniyor muyum? Havalar ilk geldiğimiz güne geri dönmezse sanırım dinleniyor olacağım..kocamı ise çok özledim daha şimdiden!!bu benim Alpay’dan ilk defa bu kadar uzun ayrı kalışım olacak; O faaliyete gittiğinde ben hep kendi konfor alanımda kaldığım için fark etmiyordum sanırım şimdi bu konfor alanımın ( off çok iş kadını vari konuştum nereden aklıma geldiyse bu motivasyon eğitimi tarzı kelime aklıma!! 😀 ) dışındayım, yalnızım, ilk defa kayın-annem ve kayın- babam  ile bu kadar uzun beraber yaşıyorum, ilk defa Erin ile bilmediğim bir ortamda yalnızım v.s v.s..