Atlı spor mu olurmuş diyeceğim.. bir kısım olur diye diklenecek bir kısım olmaz diye.. iki arada bir durum işte..

İnsanların diğer canlıları oyuncağı gibi kullanmasına gönlüm razı değil amma fekat bu insan oğlu kendi türünü bile kullanırken diğer canlılara bulaşmamasını istemek nasıl bir durum kalıyor kestiremiyorum.

Hayatımdaki etikleri bir kenara koyup biraz eğlenceli vakit geçirmek istedim oğlumla ve arkadaşlarıyla.. kalktık gittik bu sefer karşı koymadan atlı spor kulübüne. Yunusları da seyretmeye gitmemişydik eninde sonunda.. bu da oluversindi naapalım.. şehirde yaşadığımız sürece bu kurallara ayak uydurabiliriz bazen.. şehirden çıkıp gittiğimizde (inşallah) hepsi değişecek ya.. şimdilik dursun bakalım.. sabır herşeyin ötesi..konu başlığını aştım galiba biraz.

Değişik bir tecrübe oldu..
Erin iki turdan sonra ” inicem” dedi.. onun turunu attan inmak istemeyen Kerem tamamladı.. at demeyeyim şuncacıklara.. küçük middilliler işte.. sevimli Capuccino ve Wanda erinin deyimiyle ” Manda“.
bizimkiler binsin diye ağızlarına taktıkları ( gem miydi ??!!) o demir şey yüzünden minicikler verdiğimiz havuçları yemekte güçlük çekiyorlardı, benim tek hatırladığım bu!!

BEN: “Erin  sevdin mi bitanem atları ??”
ERİN: ” Sevidim”
BEN: “Bir daha binecek misin? ”
ERİN: ” Binmem!!”
BEN //içses//: anlaştık bitanem anlaştık 😉

akşam aynı diyalog

BEN: “Erin  sevdin mi bitanem atları ??”
ERİN: ” Sevidim”
BEN: “Bir daha binecek misin?”
ERİN: ” Tamam!!”
BEN //içses//: her an herşey değişebilir !!

Bu kadar kötüleme gibi görünen bir yazının nasıl aktivite önerisi olduğuna şaşıyorum.. ama olabilir.. güzel bir havada büyük atları sevmek, havuç vermek, küçük bir tur atmak için neden olmasın..
Ben ki koca anne olmuşum havucu verirken ata biraz ürktüm.. herşeye dokunmasını bilmek lazım ya.. denemekte fayda var.

Bir yunusa dokunabilmek en büyük hayalim oldu. O zamanlar Türkiyede yunusa dokunabilecek pek bir yer yok tabii..denizlerde dokunmak zaten ütopik bir durum. Lise yıllarında hep vapurla gidip gelirdim okula ve benden başka herkes yunusları görürdü. Ne zaman denizde yunuslar dans etse” aa Ayça baaakk yunuslar “diye bağırırdı herkes bana ama ben dönüp baktığımda hiç görünmezlerdi. Tanrıların bir oyunu herhalde, görürsem basıp gitmeye çalışırım diye korkuyorlar diye saçma düşüncelerim vardı. Hiç bir zaman yunus görmedim taa ki Likya turuna çıktığımızda seneler sonra Antalyadaki Dolphinlandin kapısına kadar gidip de kapalı olduğunu görene kadar. O gün tatil günleriymiş!!.. içeriye giremeyeceğimizi söyleyen görevlinin karşısında birden gözlerim yaşarınca zavallı çocuk bizi içeri aldı. İlk defa orada gördüm bu dünyanın en güzel ve mükemmel canlısını. Heyecandan dudaklarım ellerim titredi: dokunmaya korktum. Öyle uzaktan göründüğü gibi değil ki: heybetli, kocaman bir canlı!!.. cesaret toplayıp yüzünü sevdim.. o kadar..yolumuz devam ediyordu daha fazla duramadık..Birgün yüzeceğim, size dokunacağım diye söz verdim.. o gün daha gelemedi 🙂 //ara not: bu sevgimden ilk dövmemi yunus yaptırdım. Hamileyken balina gibi oldu ama şimdi yine küçük bir yunus olarak benimle yaşıyor :)//

Yıllar geçti ve sonunda İstanbul’a bir yunus gösteri merkezi kuruldu. Ve bugün benim oğlum benim 24 yaşında gördüğüm bu muhteşem varlığı izleme şansını yakaladı. İlk başta balina,fok balığı,mors falan çıktı.. pek etkilenmedim hatta orayı desteklediğim için pişman bile oldum ne de olsa sirke gitmeme kararı ile aynı durum. Yaşaması gereken yerler engin denizlerken küçücük havuzlara tıkıyorlar ortalama 700 kiloluk canlıları. İki balığa gösteri yaptırıyorlar // iki balık dediğim kova kova balıklar//.. Neden sonra bir yunus fırladı havuzun ortasından.. Erin zaten kocaman balıklara bu kadar yakın olmanın şaşkınlığı içinde anlamaya çalışırken benim kalbim orta yerinden fırladı yunusla beraber.. gözlerim doldu yine.. havuza atlayıp sarılmak geldi içimden..yine de yaşamaları gereken yer denizler diye düşünüyorum. Gidip desteklediğimiz için çok üzgünüm şimdi!

Geri dönüşümü de içine alarak küçük hediyeler yaptık.

Malzemelerimiz:

Kağıt tabak // doğumgünlerinden kalma//
Üzerine önceden resim yapılmış kartonlar
Akrilik boya // ya da guaj da olabilir galiba aynısı ikisi de//
Parmak boya
Sünger fırça // boyayı bol bol rahat sürmek için//
Makas,tutkal,çeşitli süsler,kurdele
Bir anne ve bir çocuk..

Önce boya ile kartonlar ve tabak boyanır. Sonra parmak boya ile eller vıcık vıcık olana kadar oynanıp bir el izi alınır. Boyalar kuruduktan sonra annenin çizdiği //kurabiye kalıpları ile şablon çizilir//kalp şeklinde boyalı kartonlar ve el izi olan kağıt kesilir. Biraz tutkal sürülmüş tabağa el izi yapıştırılır. Tabağın kenarına süsler yapıştırılır. En son kurdele selobant ile tabağa ve kalbe monte edilir. Monte etme işlemi ve yapıştırma işlemi çocuğa yaptırılabilir.

Kalan boyalı kartonlar da kalp şeklinde kesilerek kurdeleye bant ile tutturulur

Sonuçta aile büyüklerine “sizi seviyorum” mesajı eklenerek hediye edilir .. duvarları süslensin şenlensin diye :=)

http://ourcraftsnthings.com/ ve http://www.notimeforflashcards.com/ adreslerinde dha birçok fikir var.

Kolay gelsin..

“Sevgi gününüz” kırmızı kalplerle geçsin :=)

Önce Erin birçok boya işlemi sırasında kağıt atığı çıkartıyor.

Kendileri dinlenmeye çekildiğinde bendeniz bu atıkları değerlendirmeye çalışıyorum her ne kadar kış olimpiyatları için Erzurumda ağaçlar kesilse de bir katkımız olur diye düşünüyorum.

Sonra bu aralar itmeyi oyun zannedip durup dururken” Damba(Damla) itçem onuuu” diye kıkırdayan Erin için biraz rehabilitasyon çerçevesi olarak değerlendiriyorum. Umarım işe yarayacak.

Fotoğrafları yapıştırırken çift taraflı bant kullanmak yapıştırıcıdan daha iyi bir sonuç veriyor. Köşelerini delip rafya ya da ince kurdeleler kullanabilirsiniz.

:=)

İşte bir pazar sabahı aktivitesi hem Erin’e hem bana.

Önce sulu boya ile bomboş // özellikle bomboş olmalı ama // kağıtları boyadık. Ellerimizin izlerini aldık.

Erin uyuduktan sonra imdadıma yetişen bu annelerden gördüğüm aklımda kalan el izini ölümsüzleştirme işine giriştim. İtiraf edeceğim falçataların hepsi ofiste olduğu için Alpay’dan el işi desteği aldım 🙂

Gerekli malzemeler. Birkaç kağıt, makas, yapıştırıcı, cetvel ve minik bir el izi

İşte küçük kartımız:

Yaklaşık 1,5 ay önce gitmemizle bu sefer arasında fark oldu. Erin konuya daha hakimdi çünkü komik küçük balıkların korkmasına pek içerledi benim balık burcu hassasiyetindeki oğlum :=) Bir de en son bitiş şarkısında kurbağaların taklidini yapıyordu. Bir ay sonra bir daha gidilebilir 😀 bedava ya artık gider dururuz.

Şaka bir yana 30 Mayıs a kadar her cumartesi pazar saat 11:15 te ücretsiz olarak devam edecek bu oyun.

Bu arada tabii en sonunda cumartesi oyun grubumuzla buluşmuş olduk, Damla hanımlar da bize eşlik ettiler.

Çıktığımızda ” bam abi* bi daaahaa” diye ısrarcı tavrı ile beni her hafta bir tiyatro etkinliği bulmaya sürükleyen oğlumu eve zor getirdim. Haklı da aslında hava çok güzel bugün… oysa ben kendisini uykuya yatırdım. Kötü anne!!

* bam abi Erin ‘in dilinde Tiyatro demek. İlk seyrettiği tiyatro oyununda prens yere düşünce pek bir hoşuna gitmişti. Tiyatroyu anlatabilmek için kendini yere atıp bam abi diyordu. Ondan sonra Tiyatro = Bam abi kaldı sözlüğünde.

Aybalaya ek :

Günün eski dostları: Erin ve Damla sabah birbirlerini görünce anne baba kısmını kategori dışı bırakıp Türk filmi edasında birbirlerini koşup birde üstüne milletin sevgi dolu bakışları altında sarıldılar :=)
Çok tontişlerdi.. çok tatlılardı..çok dostlardı.. çok sevgi dolulardı..çok bebeklik arkadaşılardı.. çok gözlerimi doldurdular.

Bugün partilerimizin ilkine gitmek için sabah uyandık bir güzel.. mutlu mesut kahvaltı etmek için güne başlamışken herşey mutfak dolabının kapısına kafamı koymakla( aynen koymak vurmak hafif kalır diyelim ) başladı.. ailece kahvaltı ederken sabahın 9’unda kapı tıkladı bir baktım Irode.. e bu hafta bize gelmeyecekti ?? ıhhh… geçen hafta gelecekti iptal etmişti bende rutini bozmaz haftaya gelir diye aramamıştım ama geldi.. e geri dön demek olmaz.. e sabah o çalışırken biz dışarıda olalım programı da yok.. e sular kovalar ortadayken Erin delirmez mi?? ilginçtir ki büyümüş benim oğlum ilgilenmedi ” Iro iş” dedi çıktı işin içinden…neyse mutlu mesut günümüzü geçirirken iki gün önce haşladığım tavukları bir güzel fırına verdim.. salaklığa bak.. kadın birden gelince evde yemek de yok Erin’ bir çorba yeter ama temizlik yapan kadına yeter mi? yetmez.. yaptım bir güzel.. e Erin baksın mı kadın yerken O da nasiplendi tavuklardan.. neyse biz mutlu mesut uykumuzu da uyuduk.. evet evet çoğul uyuduk: ikimiz koyun koyun, salonda yerde minderlerde :)),  bende evi temizleyen birinin olması rahatlığında uyudum Erin’in yanında yoksa gelmese ben yapacaktım bugün ( bak bir de hayal kırıklığı demiştim ya gelmesi yalana bak yalana 🙂 )uyandık elmamızı alıp Kemerburgaz yoluna Aslı-Efe partisi için kontak çevirdik.. tabii normal gitmemeli değil mi? aklıma gelen başıma gelir mi ?? yedek pantolon koymadım bu arada çantaya” yok canım neye lazım olacak ki ?? gerek yok “diyerek.. aklıma gelen yolu şaşırmaktı bu arada.. şaşırdım da iki tur attık okmeydanında en sonunda çevreyoluna ve Kemerburgaz yönüne çıktım.. Erin’in gözler iniyor aşağıya ..uleyynn sen uyumadın mı o kadar saat niye uyuyorsun şimdi uyursan gece kaçta yatarsın..yok engel olamıyorum şarkılar türküler… iyi ki uyutmadım.. birden fışkırır bir kusma ile nasıl sağa çektim arabayı bilemedim..çocuk bağlı koltukta eğilip kusamıyor..kusmak bitmiyor. hızlıca ve sakince ( tek başımayım panik olmamalıyım Erin’in benden başka kimsesi yok bilinç düzeyinde) arabadan indim bir baktım askerler düdük çalıyor zır zır.. : askeriyenin önünü bulmuş oğlum hastalanmak için.. bu sırada bir de askerlere durum raporu verip neredeyse birde komnutandan izin almadığım kaldı.. ayrıca çocuk hala kusuyor arabada neyse ki koltuğunda değil.. dışarı çıkarttım . “annee biğğğ” diyip duruyor yani efendim üstü pislenmiş ona ağlıyor “bitanem sen kus rahat rahat yok birşey ben temizleyeceğim” diye kusmasını değil pislenme endişesini geçiştiriyorum bu arada otobüsten çarşı izninden inen bir ORDU askeriyeye giriyor,bazıları “bacım geçmiş olsun” Anadolu insanı yürekliğinde, bir kısmı “iğğ” diyen, kafa atmamak için zor duran bir annenin gözündeki eziklikte,  kapıdaki nöbetçiler hala düdük öttürüyorlar oysa ki çocuk hala dışarıda kusuyor ve beyinsizler bunu görüyor.. en sonunda bir tanesi yanıma geliyor bu arada Erin pis diye arabaya girmiyor asker bozuntusu bana ” hannnfendi acele edin komutan ” vıdı vıdısı yapıyor “görmüyor musun kardeşim çocuk hasta ne yapmamı istiyorsun diyorum”, “acele edin” diyor ” o zaman ya yardım yolla askerlerinle ya da uza çabuk ” diyorum bir yandan Erin’i ve 3 tane kalmış ıslak mendiller ile koltuğu temizlemeye ayrıca Erin’i temiz olduğuna ikna edip oturtmaya çalışıyorum Erin’in surat bembeyaz asker hala konuşuyor ben dönüp ” uza dedim duymadın mı ” diyorum o uzuyor Erin sakinleşiyor ben yerine oturtuyorum yola devam ediyoruz .. askelere binbir küfür sallıyorum yine de huzur bulmuyor gönlüm..allahsız bunlar diyorum bir bakıyorum mazot ışığımız yanmış !!!.. allahım buralarda bir de yolda kalmayım derken bir sapak kaçıyor yol dümdüz sapak mapak yok Şebnem aranıyor : doğru yoldayım!.. git git bitmez doğru yol.. en sonunda sağa dönüş ve bir benzin istasyonu.. depoyu doldur devam ve Aslıların evi..
Erin’in keyfi yerinde kekleri görünce gözü dönüyor “hadi bir tane ye bakalım” diyorum sonra börek !!.. hadi yemek bitti oyun oynayalım paraşüt ile: Erin oynamaz, içeri gitmek hatta eve gitmek ister.. peki hadi gel içeri gidelim ne oldu söyle bakalım derim ” göbeğim acıyor” der ( ilk defa 🙂 yani karnı ağrıyormuş) peki gidip bir su alalım o zaman dememle beraber mutfak kapısının önünde bir daha ne varsa içindekileri eşiğe çıkartır.. e be salak kadın çocuk kusmus yarım saat önce börek verilir mi ?? sıkıyorsa verme tüm çocuklar yiyor nasıl anlatacaksın?? allahtan bu vücud denen meret gelişmiş bir varlık: kendisini rahatsız edeni kovuyor : benim gibi değil yani: ne olursan ol gel demiyor :))) neyse.. anladık ki öğlenki tavuklar NANAYŞŞŞ.. çocuk zehirlendi .. Ayça üzüldü ve kendine kızdı.. Erin’in ve bir yılbaşı hediye çekilişi aktivitesinin keyfini kaçırdı bu salaklığı..
Sonra biraz kuru ekmek ile açık çay içti ve neşesi yerine geldi.. baktık ki ateşi falan da yok.. akşam yemeğinde haşlanmış makarna ile geçiştirrerek bu geceyi atlattık .
Bunun dışında keyfimiz yerine geldikten sonra:
Hediyelerimize baktık, balonlarla oynadık, Efe’nin sarılma arzusunu yere yatırarak sonlardırmasını güreşmek olarak algılayıp ilk defa el ense çekmeye, beceremeyincede ” annneeee “diye ağladık,kukla tiyatrosunun en geyik sahne arkası oyununu izledik :), boya yaptık, sırayla hızlı araba itmece oynadık,tabii ki hep el ense gitmedi durum beraber kitap bile okuduk Efe ile.. en sonunda ışıkları kararttık sakinleşmek için biraz TV açtık.. bizim oğlan yine ara ara ilgilenmese de ilk defa bu kadar uzun uzun oturdu koltukta baktı neler oluyor ekranda, hafif bir ıhlamur sonrası arabaya binip evimize yollandık.. ( bu arada bu uzunnn cümledeki birinci çoğul eklerin birçoğu birinci tekil ya da üçüncü tekil şahıs ama anne olmak nedense BİZ kavramını kapsıyorya.. herşeyi beraber yapıyoruz mesela el ense çekerken sanki ben ortalarındaymışım gibi algılanıyor ..)

Bitti mi ?? Hayır.. çevreyolu sapağını gece gece kör gözü ile kaçıran bu Ayça insanı neredeyse Sütlücede bir uykuluk yiyip eve öyle girecekti.. en son Perpa’nın oralarda yanlış yerlere girip yolu biraz daha uzattıktan sonra sağlıkla evimize ulaştık..

Oysa ki ben dün gece ve bugün yaptığımız YILBAŞI AĞACI aktivitesini anlatacaktım.. oysa ki Erin dün gece ağacı süsledikten sonra ( çoğunluğunu ayağı ile top yapıp oynadı süslerin) bir güzel devirip ” bi daaaaa” dediğinde “yok olmaz bu iş henüz erken” demişken.. evimize bir ağaç kurmamışken ..

Şimdi iyi Erin.. rahat uyudu arabada .. umarım sabaha midesi geçmiş olur.. en çok pislendi diye ağlaması içimi eritti .. bütün kıyafetlerim senin olsun minik meleğim.. sana birşey olmasın yeter..

UNUTMADAN!! 🙂

1billion$ Pic… ahaha .. 😉

Aslı herşey çok güzeldi .. ellerine sağlık..Fernanado kurabiyeleri için ayrıca teşekkür, artık sweatshirtü hangi yüzyılda geri veririm bilemedim.. en kısa zamanda olmasını umuyorum

Öperim..

Önce kullanılmış atık olmuş kartonlarımıza el ve ayaklarımızı çizdik , hem Erin’in hem benim

Sonra çizdiğimiz şablonları kesip sulu boya ile boyadık ve kurumaları için bıraktık.

Kuruyan parçaları yapıştırdık.

İşte anne ve çocuk geyiklerimiz odamızı süslüyor 🙂

bu eğlence anne-Erin ve anneanne katkısı ile dün yaptığımız kurabiyelerimizi süsledi.

Bu hafta ve geçtiğimiz haftalarda olmak üzere iki kere gittiğimiz  “Music Together” derslerimizden bahsetmeden geçemeyeceğim.
Yapıncak öncelikle böyle bir oluşum için sana teşekkürler.

İzlenimlerime gelince..
Boş bir salonda ilgi çekecek hiçbir materyal olmadan yapılan müzik var ortada.. gördüğüm kadarıyla daha ilgisi dağılan kalkıp giden bir çocuk olmadı. Hepsi pür dikkat Yapıncak’a ya da anne-babasına bakıyor.. Yapıncak rehber, anne-babalar model oluyor. Bu demek ki biz anne babalar da eğleniyoruz..
Müzik var, sadece müzik..İngilizce ve Türkçe şarkılar var ama daha çok beden dili var,ritmler var..koca koca insanlar çocuklardan öte kendini kaptırıyor işin içine //ben öyle oldum yani 🙂 //elinizde marakaslar yuvarlağın etrafında dönenip duruyorsunuz hemde kocaman perdesiz sokağa bakan camın önünde: kim bu deliler yahu diye düşünenlere inat!!..
Bir başka müzik aktivitesi yapan okulda da deneme dersine katılmıştık //ismini biliyorsunuz 🙂 // ikisi arasında devasa farklar var.. Bir kere ötekisinde ilgi çekecek her türlü müzik aleti ve oyuncak etrafta bulunuyor burada ise tek materyal çocuğunuz,diğer çocuklar, siz ve rehberiniz var.. sıkıntı yaşandığında içerideki odada rahatlayabilir ve geri dönebilirsiniz..” yok çocuumm sen çıkma gel buraya” diyen bir rehber yok anne ya da baba çocuğu alıp grubu bozmadan içeriye geçip sakinleyip geri gelebiliyor. Binbir tane müzik aleti çıkmıyor ortaya!! bu harika geldi bana.. aynı alet başka başka şarkılarda kullanılıyor ama en çokda beden ve drama var her şarkıda. En büyük kural 45 dakika boyunca konuşmak yok!!:) konuşmak istediğinizde söyleyeceğiniz şeyi müzik eşliğinde söylemek ise serbest ..
Dersten çıktıktan sonra 3 saat deliksiz uyuyan çocuğunuz ise üstüne bonusunuz..
Erin bu dersi çok sevdi, belki de ben sevdiğim için etkiledim ama ilk gittiğimiz deneme dersinden sonra 1 hafta boyunca durup durup aklında kalanları yaptı ikinci gidişimizde ise aklında kalanları tekrarlamak hoşuna gitti.
Zamanla tecrübeyle çok çok daha iyiye gideceğine inanıyorum.. keşke biz yakın otursak ve her hafta katılabilsek..yakın oturanlar varsa denesin tavsiyem..

Yapıncak tekrar teşekkürler..

Son haftalarda renkleri öğenmiş artık büyük- küçük kavramlarına geçmişken bunların hepsini kapsayan oyuncakları tanıtmak istedim.

1. Bu oyuncak ile renkler, şekiller ve büyük-küçük kavramlarını,sayıları;

2. Bu oyuncak ile renkleri,küçük motor gelişimini, hayal gücünü destekleyebilirsiniz.

3. Renk, şekil ve boyut kavramları için evinizdeki meyva,sebzeleri kullanabilirsiniz : Kocaman kırmızı bir elma, küçük turuncu bir mandalina ,yuvarlak kırmızı bir domates, uzun yeşil bir salatalık v.b..

4. Renkli poker fişleri çocuk oyuncağı olabilir mi? EVET. İlk aşaması bir kutu / deterjan kutusu olabilir kapaklı/ kapağını delerek içine kumbaraya para atar gibi atabilirsiniz. Daha sonra renklerine göre ayırabilirsiniz. Daha sonra büyüklüklerine göre ve sonra sayabilirsiniz. Üzerinde sayılar yazdığı için sayılarına göre ayırabilirsiniz.

5. Hayvanları sesiniz ile küçük büyük olarak sınıflandırabilirsiniz. kalın ses tonuyla : kocamaaann bir fil, küçücük bir kedi, uzunnn bir zürafa, minicik bir karınca v.b..

4. büyük küçük kavramı için bir de DEVE- CÜCE oyunu var 🙂 Deve derken kalın bir ses tonu cüce derken ince bir ses tonu işe yarıyor..

5. Sayılar için beraber merdiven inip çıkarken sayabilirsiniz, sağ elimde beş parmak sol elimde beş parmak say ba say bak diye şarkı söyleyebilirsiniz: bir süre sonra 5’e kadar kendi saymaya başlayacak 😉

6. Eşki- tatlı gibi kavramları değişik tatlar ile deneyebilirsiniz: Mesela muşmula 😛 ya da pembe ağıza yapışan benim “kış çileği” dediğim adını bilmediğim meyva. Biz bunları Erikli yaylasında dalından kopartırdık bir zamanlar, hayalim erinle dalından koparmak şimdilik bu meyvayı Kastamonu pazarında bulabilirsiniz.

Kavramlar ile benden bu kadar..Hepsine örnekler çoğaltılabilir tabii ki . hepsi biz annelerin yaratıcılığına kalmış.Yaratıcılıklara biraz olsun katkım bulunsun dedim..