4 yıllık Bozcaada yaşamımızın kısa bir özeti.. Harika çekimler, görseller,evimiz, yuvamız.
Hep güzellikleriyle hatırlamak için.

6 Kasım 2019 Bozcaada

Elif telefonda” ‘başka hayat mümkün’ belgeseli çekecekler sizi “söyledim dediğinde hiç bir ifade bulmadı bende, ne var ki hikaye olacak diye düşündüm. Kendimize yabancılaşma olarak ifade ediyorum bunu. Sonra telefon konuşmaları röportajlar vs derken 4 güzel insan çıktı geldi kameralarıyla. 3 gün boyunca gezdik konuştuk uzun uzun konuştuk anlattık anlattılar dost olduk yoldaş olduk. Bu tanıtımları seyredene kadar ne olduğunu fark edememiş olabilirim. Şimdi farkındayım.Neler yapmıştık neler yapıyorduk ve neredeydik?

Başladığım her iş bir yoldu. Zafer değil sefer diye yola yürüyor olduğum bir hayata dönüşmştüm. Ve geldi bu belgeselin adı “yolda olmak” oldu. Bu yolu bir parça anlatabildiysek paylaşabildiysek, bir kişinin dahi yola çıkmasına ilham olabileceksek ki o yolun ne oldugu değil mühim olan, hepsi bu güzel ekiple oldu.Başta @ysmmavi ve @hakan_yakici ve @saeednasiri79 @berkayguvenx @gorkematlar @beiniztv çok teşekkürler bunu yaşattınız bize. Şimdi heyecanla hatırlamadığımız görüntüleri bekliyoruz.

Anneyim, fotoğrafçıyım, yoga yol göstericisiyim. 40 yaşı doldurmak 41. seneye kucak açmak üzereyim. Hayata sadece bir adet olduğunu hatırlayarak bakmaya çaba sarf ediyorum.

• Eşinle nasıl tanıştın?

2000 yılının Ekim ayında Menekşe Yaylasında 

• Çocuğun ne zaman dünyaya geldi ve ne şekilde ve nerede?

2007 yılının 16 Mart Cuma günü evlilik yıldönümüzde İstanbul’da neredeyse 10 ayını tamamlayarak çıkmak istemeyince çıkmasına yardım edilerek dünyaya geldi :=)

• Bir süre farklı bir deneyim yaşadınız, bunu anlatır mısın biraz?

Geçtiğimiz son iki senedir biraz farklı deneyimlerimiz var evet. Evimizi kapattık, oğlumuzun okulunu bir sene dondurduk, bir yazı karavanda geçirdik sonra karavanla bir yola çıktık . Bir takım aksiliklerden dolayı karavanı Türkiye’ye getirip yola tren ile devam ettik döndük önce İstanbul’da bir eve yerleştik sonra yazın Bozcaada’da yeni bir yaşama başladık. İstanbul’u bıraktık adada yaşıyoruz, oğlumuz orta okula orada devam ediyor. Hepsi bu.

• Bu yolculuğa çıkarken çevrenin tepkisi ne oldu?

Nasıl yani Erin okula hiç mi gitmeyecek??!!! sorusu en çok sorulan oldu. Kimseden olumsuz bir tepki almadık. Bu yolculuk öncesinde İstanbul’da yaşadığımız evi kolilere sıkıştırıp kutu kutu ofisimize yerleştirdik ve yolculuğun planlarında ortaya çıkan aksilikler içinde annemin evini bize açarak neredeyse bizi 2 ay misafir etmesi çok büyük bir destekti bize. Dönüşte Bozcaada’ya yerleşeceğimizi söylediğimde yolculuktan daha fazla tepki aldım bir çok kişiden. “aaa orada doğum fotoğrafı nasıl çekeceksin?” “bunca yol kat etmişken işini mi bırakacaksın?” gibi sorular ile kalbim çokça darlandı. Eğer bir tepki verdiyse de çevrem ben buna bakmadım . Bir tek hayal vardı : YOLDA OLMAK.

• Nasıl bir deneyim kattı size?

Üzerinden bir sene geçtikten sonra bu soruyu cevaplamak biraz daha zor. Yaşananalar ufak ufak siliniyor, fotoğraflara bakmadan aklına gelmiyor ama hisler hatırlanıyor. Hayatta herşeyin bırakılabilir olduğunu, tekrar yeniden başlanabilir olduğunu, herşeyin önünde sağlık ve ailenin olduğunu anlattı yollar. Ne kadar yol yaptığının içindekileri de kendinle götürüyorsan bir önemi olmadığını yolculuğun sadece dışındakilere değil içindekileri de yapışmadığında başladığını ve çocuğun çocukla birlikte olması gerekliliğini gösterdi .

• Bir kez daha yapar mısınız?

Aynısını yapmam ama yine bırakırım yine giderim yeni yerler görürüm yeni insanlar tanırım fakat trenle yapmam. Trenle yolculuk etmek bir kere çok para harcamak demek, şehir merkezlerinden uzaklaşamamak demek, sürekli bir diğer trenin peşinde olmak yüzünden rotadan sapamamak demek. Bir daha geri dönsem kar kış demem karavanla yola çıkarım. Karavanla yapılan yolun konforu ve keyfi yazarak anlatılamaz. Trenle yapmak istediğim tek bir rota var şimdi burada yapmam demiş bulundum ama kuzey Avrupa’yı trenle geçmek istiyorum.

• Hatırladığın en güzel anı neydi?

Her biri birinden güzel anılar biriktirdik, hepsini düşündüğümde bir kaç tanesini sıralayabilirim:
2017 yılına koşar adım girişimiz beni güldürüyor. Yeni bir yıla, koşarken birden durup “amanın yeni yıla girmişiz” diyip Rialto Köprüsünün altında Venedik’te hiç planlamadığımız gibi bir giriş yaptık.
Yeni yaşıma Barcelona sınırını geçerken girişim var gece yarısı, trende.
Normandia’da bizi misafir eden Beste ve oğlu Leo ile Manş denizinin tabanında sular çekilmişken deniz tabanı incelemek paha biçilemezdi ve son olarak da Paris’te bizi evine kabul eden bizi hiç tanımayan aileye duyduğum sevgi.

• Hatırladığın en kötü anı neydi?

Erin’in Roma’da 4 gün boyunca 40 derece ateş içinde yatması ve son durak Sofya’dan İstanbul’a gelirken yine Erin’in bağırsaklarının bozulması, açık olan tek tuvaletin Bulgar’da kalacak vagonda olması ve o tuvaletin sadece neredeyse bir delikten ibaret olması ve o sırada Bulgar polisinin pasaport kontrolünü bitirip vagonların ayrılacak olması ile bizim Türkiye’ye gelecek vagona yetiştiğimiz ara içinde geçen süre. Erin’in can yanması, ağrısı ile Bulgar’da kalacağız endişesi arasında gidip gelmek.

• Gelecekte çocuğun için nasıl bir eğitim hayatı planlıyosun?

:=) Benim bir planım yok umarım Erin’in kendisi için mutlu olacağı hayalleri olur. Planları biz yaparız ama hayat olur o yüzden hayalleri olsun lütfen.

• Gelecekle ilgili hayallerinden paylaşmak istediğin var mı?

Var. Lavantalar ekmek istiyorum Bozcaada’daki evimizin tarlasına üzerine büyük resimler çizmiyorum sadece şimdilik ekmek ve büyümelerini seyretmek istiyorum. Erin’le birlikte bisiklet projeleri üretmek şimdilerde hayalim bunun için bu sene antrenmanlara başlayacağız dilerim. Kuzey Avrupa’yı görmek istiyorum kimbilir belki bisikletle geçeriz bu sefer. En önemli hayalim ya da dileğim diyelim tüm bunları yapabilmek için akıl ve beden sağlığımızın yerinde olması çünkü gerisi teferruat.

Buluşma noktasına geldiğimizde karşılaştığım köy büyüleyiciydi: Karadere köyü. Evlerin güzelliği, köyün doğası “boşver yaylayı kal burada” dedirten cinstendi. Orada toplaştıktan sonra Çiğdem yaylasına konvoy halinde ilerlemeye başladık. Şehirden uzaklaştıkça açılan camdan gelen serinliği özlemişim, hafif ürpererek camı açık tutup tüm havayı ciğerlerime çekmek iyi geldi. Her sene Eylül ayı kamplarımızın ilki çok kalabalık oluyor, özlüyoruz yaz boyu birbirimizi artık diye düşünüyorum. Kocaman bir aile gibi olduk. Katılan ailelerin çoğu artık tecrübeli kimsede sıkıntı olmuyor bazen sabah” of yaa gece soğuktu” cümlesinin dışındave bundan keyif alarak..

[youtube]http://youtu.be/opGG2V9zoCg[/youtube]

Kampımıza yerleşip çadırları kurup yine iki mahalleye ayrıldıktan sonra yürüyüşümüze başladık. Benim için büyük bir boşluk var : ERİN! Bunun benim hastalıklı bir halim olduğunu fark ettim. Erin olmadan bir şey yapamama hastalığı. Bunun üzerinde düşündüm yürüdüğümüz 8 km boyunca. Her “anne” sesine irkildim ama arkamı dönüp baktığımda o anne ben olmadığımı fark ettim. Yol boyu çoğunlukla sessiz kalarak uzun zamandır yapmadığım bu doğa yürüyüşlerini, dağa gitmeleri sorguladım. Kendime yeni hedefler belirledim: bakalım kısmet!

8km’lik yolun ilk yarısına geldiğimizde ki kendi yaylamıza geldik diye düşünüyorduk karşımıza Turnalı Yaylası diye doğa harikası bir yayla çıktı. Böylece sadece 4 km yürüyüşle varılabilecek harika bir yayla daha keşfetmiş olduk. Kampa geri döndüğümüzde akşam yemeği hazırlıkları, babaların taşıdığı kocaman odunlarla ateş hazırlığı ve gece yürüyüşü için “hala hevesimizi alamadık” diyen çocukların cıvıltısı sarmıştı etrafı. Kampta ateş yakmak çocukların en büyük eğlencesi buna bir de Şükrü’nin getirdiği semaver eklenince çocuklar hava kararana kadar oynayacak çok şey buldu. Bir önceki yazımda belirttiğim Minecraft oyunları ise takdire şayandı: hepsi minecraft oynuyor, buldukları her taş toprak odun parçasıyla, ne oyunmuş arkadaş, nokta!

Gece kocaman bir kamp ateşimiz etrafında dönen keyifli sohbetimiz eksik olmadı. Sabaha karşı soğuk olur diye düşünüyorduk ama o da olmadı. Biraz üşüdük diye uyananlar olduysa da herkesin sabah keyfi yerindeydi. Akşamdan kalan kor alevlenince üzerine hazırlanan taş ocaklarında kızaran ekmekler, sucuklar eşliğinde kahvaltı edildi. Gece yine eksik kalan bir şey vardı : bizim çadırdan çıkacak bir “ anneee babbaaa” sesi ama bunu da atlatmıştım.

Ben ertesi gün yürüyüşüne katılmamayı tercih ederek kampta kaldım. Uzun uzun kitap okudum, yere serdiğim yorganın üzerinde üstüme uyku tulumunu çekerek uzun bir uyku uyudum. Uyurken güneşli bir hava bırakmıştımgözümü açtığımda sislerin içndeydim : özlemişim!
Ben uyandığımda kampa giriş yapan yürüyüş grubundaki çocukların üzerinin çamur içinde olduğunu gördüğümde tatlı bir gülümseme sardı beni : eğlenmişlerdi! Ve hala bazıları orman içinde yürüyüş yapmak için birilerini ikna etmeye çalışıyorlardı.

Hava yazdan kalma “limonata” diye tabir ettiğimiz kıvamdaydı. Kampta ilk nefesine şahit olduğum kuzular vardı, zamanın zalimliğini hatırlatırcasına benimle oynuyorlardı, yol boyunca çeşitli mantarları tanıdık, sonbaharın geldiğine ikna olduk, çadır başında içimize dönmenin konularını tartıştık esasında ne kadar aynı yollarda yürüdüğümüzü fark ettik, annesine koşup sarılan ufaklıkları kıskandık biraz “hoyttt uzak durun accık canımız çekiyor” diye içimizden hayıflanarak, dönüşte elma ağaçlarını indirdik yine arabamıza.

Eylüldü ve şiir gibiydi her Eylül gibi.

[youtube]http://youtu.be/8neQ7-A8WsE[/youtube]

Fotoğraflardan önce Çiğdem yaylasındaki Vargit Çiçeklerini yani Güz Çiğdemlerini de tanısak ne güzel olmaz mı?

“Vargit çiçeği, ‘Güz Çiğdemi’ olarak bilinir. 
Vargit çiçeğinin anlamı, ‘Evinize-köyünüze gitme zamanı geldi, hadi acele edin ve köyünüze dönün’ demektedir. Vargit çiçeğinin bu olumsuz tavrına karşın ‘evinizden, köyünüzden yaylalara çıkma zamanınız geldi artık, karlar eridi ve ilkbahar kendini iyiden iyiye hissettirdi’ diyen Vargel Çiçeği, doğanın insanla kurduğu iletişim örneğinin sadece biridir. Zehirli bir çiçek türüdür, Vargel çiçeğinin yapraklarının rengi beyaz, Vargit çiçeğinin yapraklarının rengi de mor ve mora yakın tonlardadır, altı taç yaprağı bulunur, üst kısmı huni şeklinde, otsu ve gövdesiz bir bitkidir. Karadeniz Bölgesi’nde insanlarının doğal yaşam biçimlerinden olan yayla göçlerinin zamanlamasını göstermesi açısından ‘Vargel’ ve ‘Vargit’ çiçekleri büyük önem taşırlar. Stoalılar M.Ö. 4’üncü yüzyılda ‘Doğaya göre yaşamak akla göre yaşamaktır” demiştiler. Nasıl ki Babilliler tarım ile uğraşırlarken ayın hareketlerini takip etmişlerse, Karadenizliler de hayvancılık ile uğraşırlarken Vargit ve Vargel çiçeğinin hareketlerini kontrol etmek zorundalar. İçerisinde düzeni ve kuralı barındıran doğa hareketsiz değil hareketli, devingendir. Bu hareketlilik doğanın bir aklının olduğunu ve bu aklı kavramak için ona göre hareket etmenin daha uygun olacağını ve ona kendini bırakarak daha mutlu ve özgür olacağı insanın aklına daha uygun gelmektedir.” ~ alıntı

Daha Çok fotoğraf için –> Kampa Gidelim mi Baba –> Facebook

[See image gallery at www.pi.web.tr]

Yoğun geçen bir kış, hızlı tempoda bir yaz ..artık biraz mola..

“anneee kulübe gel sana nasıl yüzdüğümü göstereceğim” dediğinde kalbimde sızı ile bilgisayarın başına döndüğüm günden beri tatilde elimi sadece “tatil güncesi” yazmak üzere bilgisayara süreceğim konusunda telkin ediyorum.

Ancak işin en güzeli ve nasıl oluyorsa, yüzmeyi kim öğretti sana diye sorduklarında ” annneeemmm” diye cevap veriyor olması 🙂 Eh bi nevi ben öğrettim 😛 Yüzücülük var ya.. 😛

Bu kadar yoğunum diye oğlumun fotoğraflarını çekmiyor değilim .. lütfen! 🙂 Eskisi kadar değil çünkü O da artık sevmiyor cık cık cık karşısında deklanşör sesini kanımca. Bu fotoğraflar Galatasaray Kulübünde çekildi.. Bu yazın içimi sızlatan tek mekanı. 4 yaşında giridiğim o kulüpten 18 yaşında çıkıp bir daha da ayak basmamıştım taa ki annem Erin’i alıp oraya götürene kadar.

Bir pazar günü ben de çekim sonrası yanlarına katıldım. Oyy!! Herkes tanıdık ama herkes büyümüş. Şimdi diyorum kendi kendime, Zeynep Abla derdim küçükken de artık ne demeliyim? Zeynep hala benim abla dediğim gibi duruyor karşımda, hoş 8 yaşında kızı var eh ben de 35 yaşa merdiven dayadım. Teyze diyecek halim yok, abla da denmez.. e Oğuz abi? ne diyeyim ki ? Gözleri bakıyor bana bazılarının sanki “baban” der gibi.. kalbime iniyor o bakışlar. Barda otururken bir amca, adını bilemedim sonunda soruyor ” sen gümrükçünün kızı değil miydin? nerede baban?” cevap veremeden gözlerimden anlıyor,  yaşları akıyor gözlerinden ani bir hızla, kafamı çeviriyorum görmesin kimse benim de ağladığımı diye.. koskoca adam karşımda hüngür hüngür ağlıyor gitmek istemedim o kulübe hiç bir kere daha ama kısmette oğlumu götürmek varmış. Sıpa çok da sevdi orayı! Aile Diziminden önce olsaydı domuz gibi bakardım o gözlere, sözlere ama öyle değil artık: büyüdüm, kabullendim, babamı daha çok anlar hatta onu sevdiğimi dilime koyabilir oldum.
Nereden geldim ki buraya ? Fotoğraflar diyordum.. kulüpte çektim işte ..oradan geldim..

Bu kış başında çok güzel düzene girmişti her şey, 8 kilo verdim.. verdim de 3 kilosunu geri aldım. Her akşam düzenli yoga derslerime devam ederken haftada bir gidebilmeye başladım.. enerjimi kaybettim sanki. Biraz hüzünlü, biraz yorgun, biraz düşük tempoda yaşayan biri vardı içimde. Bunun aksine dışımda o kadar enerji yüklüydüm ki ben bile kendime şaşırdım. Hepsi bir arada olamıyor galiba ya da ben enerjileri eşit dağıtmayı bilmiyorum ve öğrenmek için hayat bana fırsatlar sunuyor. Son bir aydır o kadar gergindim ki her şeyin fazla geldiği o anlar ..işte o anları çok sık yaşadım. İşte böyle.. içim sıkkındı.. yazamadım..canım paylaşmak istemedi hoş paylaşacak bir şey de yapmadığımı fark ettim.

Şimdi sen bu satırları okurken ben umuyorum yola çıkmış ve yeni sezona hazırlanabilmek için enerji topluyor olacağım Ege’nin serinliklerinde. Bol bol oğlumun nasıl yüzdüğünü seyredip kumdan kaleler yapacağım sonra ayaklarımızla yıkıp yine yapacağız. “yeter artık bu sene Gelibolu istemiyorum sıkıldım” diye hayıflandığım o haftaları nasıl sileceğim bilmiyorum koca kişimin aklından ama bugün düşündüm de Gelibolu’yu özledim 🙂 Tatilin bir kaç gününü de orada kayın annem ve babamla paylaşabilmeyi arka bahçede belki mangal yapabilmeyi düşlüyorum. Rüzgarını özlediğimin toprağı: Bozcaada! elbet bir gün yuvam olacaksın!

Tatilden haberler vermeye devam edeceğim yanıma VINN almayı ihmal etmiyorum ancak sözüm söz sadece bloguma uğrayıp bir kaç kelam edeceğim.. Şimdiden söyleyeyim herhangi bir şekilde herhangi bir sosyal medyaya dahil olmayacağım! Küçük bir makine alıp yanıma bol bol fotoğraf çekeceğim döndüğümde de “2001 yazı” diye bir albüm hazırlayacağım hatta bu kış yapılacak işler listesine geçen senelerin albümlerini hazırlamak konusunda bir de madde ekleyeceğim. Bu arada aldığım o fazladan 3 kiloyu da kızgın kumlardan serin sulara bırakıp döneceğim..

Voleybol oynamayı öğrenirken! 🙂