Nasıl olduğuna gelince:

Doğumun olacağı gün son kontrolümden sonra doğumun başlamayacağına karar verilip hazırlanmam için odama çıkartıldım. Önce size anestezi için bir kaç kağıt imzalatıp, tansiyon, ateş gibi genel bir takip başlatıyorlar. Bu arada tabii kalp atışlarınız pek normal olmadığı için heyecandan – ya da bana öyle oldu bilmiyorum – tansiyon biraz yüksek çıkıyor 🙂 Daha sonra odada kurbanlık koyun gibi gelip sizi almalarını bekliyorsunuz. Bir sedyenin üzerinde elleriniz göbeğiniz üzerinde bağlı ameliyathaneye götürülmek üzere odanıza gelip “vakit tamamm” diye bağırmalarını beklerken geçen süre en korkunç olanı. Doğum yaptığım hastanede eşlerin doğuma girmelerine izin veriliyor o yüzden beraber bu yol kat ediliyor. Tabii siz bu arada hemşireye “biliyor musunuz heyecandan şu anda çişimi yapıyorum” gibi saçma cümleler kurabilirsiniz hepsi normal :))
Ameliyathaneye gelince önce serum takılıyor ve sanırım 20 dakika içinde – tam emin değilim zaman nasıl geçiyor pek fark edemiyorsunuz- ameliyathaneye geliyorsunuz. Önce haydi hoppa ameliyat masasına yatırıyorlar sizi ve yan dönmenizi istiyorlar. Karnınıza iyice bacakları çekmek gerekiyor çünkü anestezi bel bölgesine yapılıyor. Tabii o göbekle bacakları çekmek zor ama yardım eden bir var. Önce ” vıcıvv” diye bir his beline yayılıyor. Nasıl tariflendirebilirim bilemedim hafif bir elektrik çarpması belki ama çok hafifi sonra yavaş yavaş bacaklara doğru bir ısınma, karıncalanma vee tanaaammm his kayboluyor. Bu arada sizi döndürüp önünüze perdeleri geriyorlar ve ameliyat başlıyor. Göbeğinizi boyuyorlar – bu betadin ile boyama işlemi- ve kesiyorlar herhalde sonrasında. Daha teknik detayı görmediğim için veremem tabii ki ama görmediğiniz gibi hiç birşey de hissetmeyip etrafla muhabbet ediyorsunuz.Ve en kısa sürede bebeğinizin sesini duyuyor iki dakika içinde de dokunabiliyorsunuz.  Bebek çıkarken bir baskı hissediliyor. Çünkü öyle kolaycana çıkan bir durum yok bayağı bastırıyorlar karnın üzerinden hatta nefesim kesildi benim. Bastıran doktor koluma oturdu kolumdan serum iğnesi falan çıktı 🙂 ama o anda bunların hepsi önemsiz kalıyor. Daha sonra bebeği bebek odasına sizi gözlem odasına alıyorlar. Bir süre orada kontrol altında tutulup gereken sürede odanıza çıkartılıp bebeğinize kavuşuyorsunuz.
Beni ilk gece yürüttüler. Epidurali ertesi günde çıkartmıyorlar böylece sezaryen ağrılarını pek hissetmiyorsunz. Elinize ağrı kesici yollayan bir düğme veriyorlar ağrı geldikçe ilaç gönderiyorsunuz bedene. Epidural çıkarıldıktan sonra volteren iğne ya da minoset ile ağrıları atlatıyorsunuz. Ertesi gün koridor boyu yürüyordum. Tabii ne olursa olsun bir ameliyat dikkat etmek gerekiyor.6 hafta denilen lohusalık önemli bir dönem. Ben biraz atak davrandığım için antibiyotik kullanmak zorunda kaldım biraz daha yavaş hareket etmeliymişim bunu geç anladım. Aman yatın birileri yardım etsin. 6. hafta kontolünden sonra doktor bütün yasakları kaldırdı ve ben 40 çıktıktan sonra tekrar yogamı yapmaya başladım, Erin’i kaldırıp kondurmak kolaylaştı.
Sonuç olarak iyi anestezi yapılan bir hastanede herhangi bir sorun yaşanmıyor. Ama doğumdan önce gidip anestezi uzmanınızla tanışabilirsiniz. Ben katıldığım eğitimde anestezi uzmanını tanımıştım ve doktorum doğuma O’nu getirdi, son derece içim rahattı.
Doğum dışında aldığım kiloların 12 sini ilk 6 haftada verdim. Bu iki hafta da da 1 kilo daha verdim. Emziriyorum ve non-stop yemek yiyorum.Hayatımda bu kadar rahat yediğim bir dönem olmadı ama yine de yediklerim çok kalori içeren şeyler değil besin içeren gıdalar.

Sezaryen sonrası emzirme ile ilgili yazıya da göz atmak isterseniz buyrun.

En baş meleğim,
eşim – bakma öyle “eş” değiliz ama sen benim yarımsın-
canım,
güneşim,
sevgilim Alpay’ım; 9 ay boyunca önüme yemek yapıp koymaktan ameliyathanede elime tutmaya kadar her türlü desteği verdiğin için bu kadar kolay oldu herşey. Sen olmasaydın bu kadar cesur olamazdım, bu kadar sıkı sarılamazdım hayata ben.
Annem; daha iki aylık hamileyken “yapamayacağım anne” diye boynuna sarılıp ağladığımda bile bir anne olarak ne kadar güçlü olduğunu, ve bir annenin ne kadar güçlü olması gerektiğini bana anlattığın, öğrettiğin, eve geldiğimizden beri nefesini ensemden eksik etmediğin, kollarımın düştüğü gecelerde bebeğime iyi baktığın, yine “yapamayacağım anne” diye ağladığımda güç verdiğin için kelimelerim sana eksik kalıyor.

“Şikayetiniz nedir?” sorusuna “ee.. hmm hamileyimn ben” diye cevap veren benden 9 ay boyunca bir kere bile bıkıp usanmadan her telefonuma cevap verdiği, beni her konuda aydınlattığı, huzur dolu bir hamilelik, son derece eğleceli, “çakkıdı’lı – kenan doğulu’lu” bir ameliyat geçirttiği için sevgili doktorum Alper Mumcu’ya;
elimi bir saniye bile bırakmayan, aslında mesaisi bittiği halde ameliyatıma giren sevgili Bahar’a,
ben istedim diye gelen anestezi uzmanı Ömür Erçelen’e,
ilk kontrollerimizi yapan çocuk doktoru Canan Okuyucu’ya
ameliyathanede kaç kişi vardı bilemiyorum isimlerini hiç duymadım ama onlar benim meleklerimdi: hepsine ,
yeni doğan bebek odası hemşirelerinin tümüne,
doğum katı hemşirelerinin tümüne..
her türlü hastane sorunuma çözüm bulan Feride’ye:
siz olmasaydınız bu kadar eğlenemezdim..
siz olmasaydınız taşikardi geçirirken gülemezdim,
bana bu kadar güzel bir tecrübe yaşattığınız, her adımı geçmemi, öğrenmemi sağladığınız için teşekkür ederim.

Kıpkırmızı suratımla ameliyathaneye gitmeyi beklerken “ aa ellerin titriyooo yapma” diyen aslında kendi elleri titreyen, duygularını içinde yaşayan ama gözlerime akıtan kardeşim Tuğçe,
Elinde fotoğraf makinesi kamera ile ameliyathaneye kadar Alpay ile beraber inen, bizi bırakmayan Turgay,
Odama getirilirken herkesin Erin’i seyrettiği dakikada asansörün önünde beni bekleyen ve gözlerinin içi gülen Eray,
Bir gece önce uyanıp uyanıp heyecanlanan kayın-annem/ kayın- babam
Eltim Gülay, Kuzenim Selva, Özden Teyzem , Minik Su..
Bana aile olmanın gücünü yaşattınız.. hepinizi çok seviyorum

Son dakika haberimle koşup gelen harika karelerimizi yakalayan Yıldırım Çelik,

tek tek isimlerini yazamayacağım kadar çok arkadaşım..

Beni hiç yalnız bırakmadınız. Keşke aklım başımda olsaydı da hepinizle hastane odasında birer kare fotoğraf çekseydim.

Ve web sitemi her gün ziyaret eden tüm uzak dostlarım. Yüzlerinizi bilmiyorum ama sizi çok iyi tanıyormuşım gibi bir hissim var. Yazılarınız bana hep güç verdi.

Hiç seyredemeyeceğim zannettiğim, Alpay’ın 2 sene kadar görmek istemediği ameliyatımı seyrettim..
Bir bahar havası esmiş ben fark etmemişim, bir de fonda Candan Erçetin çalmış; duymamışım.. :

İşte ben böyle bir hal içindeyim;
bazen bilmeyerek ne yaptığımı
iyi, kötü, güzel, çirkin her biçimdeyim…

Hala heyecanlıyım, hala titriyorum, hala gözlerimde uyku damlaları. Elimde mavi bir nüfus kağıdı; orada şöyle diyor:
Anne Adı : Ayça Kadriye..
İşte ben böyle bir hal içindeyim

17 Mart 2007
SABAHNUR KOMSU BLOGGER:)
aman yarabbim! aynı annesi:) masallah.. hosgeldin erin bebek, sefalar getirdin.. tebrikler aycacım.

17 Mart 2007
GÜLAY OĞUŞ
Hoş geldin, İyiki doğdun Erin… Hayatınız boyunca iyilikler güzellikler sizinle olsun,sıcak yuvanızdan

17 Mart 2007
DİLARA SU   Allah analı babalı buyutsun cok tatlı mutluluklar yeni aıle ferdınızle..

17 Mart 2007
FERİDE-MURAT ERTEN
sevgili erin bebek dünyamıza hoşgeldin…uzun bir bekleyişten sonra işte bizim dünyamız.ayça ve alpay bebeğiniz ve size birlikte uzun yıllar mutluluklar diliyoruz.sevgiler…

17 Mart 2007
TUNÇ ÖZYÜREK
anaaaaaaaam yerim ben bunu brad pitt olcak bu maşallah…:D

17 Mart 2007
ESRA -İSMAİL ÇOLAK
Hoşgeldin Erin Bebek. Bir ömür boyu sağlık ve mutluluk dolu günlerin olsun;sevdiklerinle ve seni sevenlerle ol daima… Şans seninle olsun…

17 Mart 2007
ÇİĞDEM&REŞAT&ONUR KURTULUŞ
Hoşgeldin Sevgili Erin Bebek Artık sende aramızdasın sonunda sende bu hayata adımını attın. Anneciğin, babacığın ve tüm ailenle beraber sevgiyle,sağlıkla,başarıyla,mutlulukla dolu bir ömür dilerim. Tüm güzellikler seninle olsun canım. Sevgilerimle.

17 Mart 2007
ÇİÇEK & VOLKAN ÜSTÜN
Sevgili Ayça & Alpay, Tatlı bebeğinizle birlikte ömür boyu sağlık ve mutluluklar diliyoruz. Hoşgeldin dünyaya Erin bebek !!! Seni heyecanla bekliyorduk nihayet geldin işte :))

19 Mart 2007
ŞÜKRİYE MUŞLU
6 Fen A nın sevgili torunu Erin bebek aramıza hoş geldin.Sana sağlıklı mutlu sevgi dolu bir yaşam diliyorum. Tüm sevdiklerinin gözü aydın.. Şükriye Erkan Kıvanç

19 Mart 2007
MELTEM-ONUR KUMTEPE
Sevgili Ayça ve Alpay, İşte şimdi çok güzel bir aile oldunuz 🙂 Erin bebeğe sizlerle birlikte çook uzun yıllar sağlık ve mutlulukla yaşamanızı dilerim.Sevgilerimle,

19 Mart 2007
CANAN-UMUT HATUNOĞLU
Hoşgeldin ERİN Bebek Sevgili Ayça-Alpay Erin bebekle beraber sizlere bir ömür boyusağlık ve mutluluk dolu bir yaşam diliyorum …

19 Mart 2007
FİDAN KURT
Sevgili Ayça & Alpay; Sonunda pinik kuşunuz geldi… Hayırlı olsun arkadaşlar. Çok tatlı maaşallah. Baştan şanslı çünkü sizinki gibi bir aileye geldi.Allah bu şansını devam ettirsin. Üçünüze de sağlıklı, huzurlu ve mutluluk dolu bir hayat diliyorum.

19 Mart 2007
GÜLSEREN-DEMET-ŞULE
Erin bebek aramıza hoşgeldin. Annen ve baban seni çok beklediler tabiki bizde. Şansın bol olsun…

19 Mart 2007
SABANCI ÜNİVERSİTESİ MALİ İŞLER BİRİMİ
Ayça hanım, Sizleri sevgi ile kucaklıyoruz. Cıvıltısıyla yaşamınıza bahar getirsin Erin bebek. Sağlıkla, mutlulukla büyütün bebeğinizi.

19 Mart 2007
EYLEM SEVDA OTURAN & MEHMET OKMEN
HOŞGELDİN ERİN BEBEK HERKES DÖRT GÖZLE SENİ BEKLİYORDU…

19 Mart 2007
TUĞÇE & FATİH TAHA
Şaka gibi… Ayça anne olmuş ve ben bir tebrik mesajı yazıyorum:) 4 Kg’lık tatlı, bir o kadar yakışıklı, maşallah:) Sevgili Alpay ve Ayça (Bu arada Rasim kim??:P) Allah Erin’i analı babalı ballı ferrarili büyütsün,sizi tebrik ediyorum, mutluluğunuz hep bugünkünkü kadar çok olsun, ne kadar da güzel bir şey yaptınız böyle…:)) Darısı başımıza.

19 Mart 2007
EBRU-SERKAN-FERDA
bu erin bebek muhteşem bir şeyyyy.. hayatı sağlık şans dolu olsun hayatınıza en büyük mutlulukları getirsin inşallah… allah hepinizi birbirinize bağışlasın…

20 Mart 2007
BELKIS-AYŞE
hoş geldin Erin bebek sana sevdiklerinle birlikte sağlıklı bol şanslı bir ömür dileriz. Seni mıncıklamak için dört gözle bekliyoruz.

20 Mart 2007
AYŞE- NEŞE
Erin bebeğe aramıza hoşgeldin diyoruzzzzz 🙂 Annen seni o kadar çok beklediki sonunda sana kavuştu bu mutluluğun bir ömür boyu sürmesi dileklerimizle 🙂

20 Mart 2007
KURS ARKADAŞLARINIZ
çok tatşlı bir bebek hepimiz öpüyoruz kurs arkadaşlarınızz…. darısı bizee (zübeyde de)

20 Mart 2007
FERDA İLBAY
ayca’cigim, bebisi simdi gordum en az senin kadar guzel omur boyu her seyi cok cok guzel olur insallah.hastaneye gelemedim cok durustce soyluyorum unuttum nufus kagidima say:))) hepinizi opuyorum ferda abla

21 Mart 2007
FURKAN AKÇAKIL
erin bebeğe allah uzun ömür versin sizede hayırlı evlat versin…bizede görmeyi nasip etsin…

22 Mart 2007
CİHAN & SEYHUN DURU
çok tatlı bişi bu yaaaaa.. ömür boyu hep beraber çok sağlıklı ve mutlu olun inşallah:) darısı başımıza:)

22 Mart 2007
DİDEM KIZILKAYA
Sevgili Ayça ve Alpay, Erin’in resmini şimdi gördüm, maşallah çok tatlı:) Yaşam boyu sağlık mutluluk diliyor ve tekrar tebrik ediyorum.. Sevgiler

Giyindik kuşandık ve hastanenin yolunu tuttuk Annem benim hastaneden çıkarken giymem için aldığı ama küresel ısınmaya kurban giden kadife montumu giymem konusunda oldukça ısrarlı olduğu için pişerekten hastane yolunu tuttuk.

Annem kendi kendini yine evham ve de panikle yerken doktor sarılığımın bacaklara inmediğini 1 ay içerisnde geçeceğini söyledi birde doğum kilomu yine annemin evham ve de paniği ile emzirdiği sütler sayesinde 10 gr aştığımızı öğrendik.

Şişko olcam anne ben yaaa…

Cuma günü hastaneye giriş ve şu an arasında geçen süresinde hiç bu kadar güç bir iş başarmadığımızı anladım. Hayatta insanın karşısına hep böyle hayırlı güçlükler çıksın tabii dileğim. Ama bu bombardımanda babaların dokuz doğurması meselesi test edilip onaylanmıştır. Doğrudur.
Ayça hastaneye girdiği andan itibaren çok kuvvetli ve dirençli idi. Benden çok daha sağlam olduğu ameliyethane de ki şen şakrak havadan belliydi. Ben ameliyathaneye dizlerim titreyerek girdiğimde Ayça hazırlanmış doktorlar başındaydı. Bir köy kahvesinde köyün delisine takılan mahalleli gibi herkesin suratında, sabah kahvaltısını etmiş ve keyif çaylarını yudumlar bir neşe vardı. Ben sanki uzaydan oraya düşmüştüm.  Ayça beni taksim sütaş önünde karşılaştığımız eski arkadaşı ile tanıştırıyordu sanki
–Aaa alpay bak bu Bahar, Tolganın eşi, üniversiden departmandan Tolga canım hatırlamıyor musun. Heheh Heyacanlı şekerim.

Bir taraftan benim salla paçalığımı gören ameliyathane görevlisi:

–takılma kardeşim bak yerde kablo var.
–bu beze dokunma kardeşim.
–Doktor monitörü göremiyor kafanı eğğğ

Komutları alıyorum ama yapıyormuyum şu anda hatırlamıyorum.

Bu şaşalıklar içerisinde ben fotoğraf çekiyorum.

Bazen netlemeyi
bazen deklanşöre basmayı
bazende çekmek istediğim yere objektifi döndürmeyi unutarak bu görevimide yerine getirmeye çalıştım.

Kamerayı görevlilerden fazla olan bir tanesine vermiştim. Onun yaptığı çekimleri düşünemiyorum. Seyredemiyorum da şimdilik.

İşte böyle bir macerada da alnımızın akıyla çıktık. Kalbim Ağrı Dağı’na çıkarken bile bu kadar hırpalanmamıştır herhalde.

Ayça’ma ve bize yardımcı olan, yanımızda olan herkese çok teşekkürler.

Herşey yolunda gitti, gidiyor, gidecek .. ben yine en kısa zamanda yeni maceralarımızla burada olacağım.

Beni yalnız bırakmayan tüm aileme, arkadaşlarıma, uzak dostlarıma sonsuz teşekkür ederim..

Bu çok keyifli bir iş miş;)

tüm hamilelere buradan sesleniyorum : keyfine varııınnnnn.. her dakika bu duygu yaşanmıyor ..

Birşeyler dönüyor bugün etrafta ama ben anlamıyorum. Bir odaya girdi annem ve yüzü gözü kızarana kadar tansiyonu yükseldi. Beni okşayıp duruyor bende ona iyi olduğumu anlatmaya çalışıyorum ama galiba anlamıyor. Popomu karnından çıkarırcasına itityorum ama beni duymuyor bile.. birşeyler çeviriyorlar ama ben hiiiçç anlamıyorum.

Sonra anneme ve babama garip şapkalar giydirdiler, anneme bir iğne yaptılar ve O artık bacaklarını, beni pek hissetmemeye başladı. Bütün bunlar çok kısa sürede oldu ben hala ne oluyor diye anlamadan birileri benim boğazımdan çekiştirmeye başladı.

Sonra bir baktım ki karşımda bir sürü ağzı maskeli insan bana birşeyler yapıyorlar bende avazım çıktığı kadar bağırıyorum.Annem bu sesi duyduğu zaman saate bakmış.Doktorlar 14:43 te doğduğumu söylediler ama annem ilk sesimi 14:44’te duymuş.Böylece doğum günüm 16 Mart 2007 saatim 14:44 olarak tarihe geçti Oğuş ailesinde.

Ben böyle bağırdığım için herhalde sarıp sarmalayıp beni anneme götürdüler. Babamda oradaydı ama o bizim fotoğraflarımızı çekiyordu ama o da beni aldı kollarına ve benim popomu ısıracağını söyledi.Sonra beni yine anneme verdiler ve sonra ayrıldık, beni bir sürü bebeğin olduğu bir odaya götürdüler.

İğneler yaptılar, yıkadılar, bir kutunun içine koydular. Ben o kutunun içinde yüzüstü yatmak istemedim ve sol bacağımla kendimi yana çevirdim ve dışarıdan çok büyük bir ses geldi.Beni seyreden takım ciyak ciyak döndüm diye bağıyor hemşireler ise onları sessizliğe davet ediyordu. Ne var ki canım ben aylardır böyle popomu kaldırıp yan dönüyorum çok zor bir şey değil ki. Hemşire beni yine yüz üstü çevirdi ben yine dönmeyi becerdim ama :)Ama beni çok beğendi hemşire ablalarım.Yıkayıp saçlarımı taradılar bir güzel giydirdiler ve fotoğrafımı çektiler.

Sonra beni bir arabanın içerisinde babamla beraber annemin olduğu odaya götürdüler.

Ve bugün tam 9 ay sonra annem ve babamla buluştum.

Pekaaallaa bugün sanırım duygusal olamıyorum. Bildiğim ve kafamdan geçen tek cümle dün akşamüzeri sevgili Feride’nin attığı mailde yazan ” Ameliyat listesi geldi senin adın 14.30’da yazıyor” cümlesi. Oysa kontrole gidiyorduk sadece: D
Şaka bir yana bende artık oğlumu koklamak istiyorum başka bir şey geçmiyor içimden.

Bu süreç çok güzeldi, 9 aylık tatil bugün bitiyor ve esas şimdi başlıyor sanırım.
Dilerim bu süreci benim kadar güzel, sağlıklı geçirir tüm anne adayı arkadaşlarım.

Varsa dualarınız söyleyin hamilelik bitiyor sonra dualarım tutmaz bakın. Son bir şans doğururken ederim: P

Oralarda yazmak ya da haber vermek gibi bir lüksüm olamayacak gibi görünüyor, her şey yolunda ve sağlıklı giderse inşallah hastanenin web sitesinde Erin’imizi görebileceksiniz, sanırım ertesi gün yayınlıyorlar.

“Hepinize sonsuz sevgim ve öpücüklerimle “diyerek artık hastane yolları taştan sen çıkardın beni baştan türküsüyle yollara dökülüyorum.

Gözlerimden uyku akıyor ama heyecandan “tir tir tirtiyorum” – ©Mükremin Çıtır.
Blogumun bu saatte bile ziyaretçi aldığını gördükten ve bugün doktora gidip sonuç alacağımızı yazdıktan sonra sorumlu hissettim kendimi ve iki kelime yazmak istedim
Üstelik tam da tarih 14 Martı devirmiş 15 Marta karışmışken 40. hafta bitti hatırlatması ekranımda çıkmışken artık yazabilirim diye düşündüm.
Gözlerimden uyku damla damla iniyor kalbim ise yerinde hala duramıyor.
Cuma günü yani 16 Mart saat 11.00 de son kontrol için hastaneye gideceğiz ve bugünkü kontrolde anladık ki ben çok çok rahat ettirdim oğlumu beni bırakmak istemiyor. Cuma günü karar verilecek ama çok yüksek ihtimalle  – şimdi tıbbi detay yazmak istemiyorum isteyen olursa mail atabilir ama burayı çok kişi okuyor ilgilenmek istemeyen olabilir – sezaryen ile doğum Cuma öğleden sonra gerçekleşecek.
9 ay bekledikten sonra bebeğini eline alabilecek olmaya bu kadar yakınken insanın dizleri titriyor kalbi üşüyor.
Bugün telefonlarımı susturmayan, uzakta olup hiç yüzünü görmediğim halde beni düşündüğünü yazan, hissettiren tüm dostlarıma teşekkür etmek istedim. Tek tek isim yazmak istemiyorum, beni hiç yalnız bırakmadınız, heyecanımı, korkularımı, sevinçlerimi paylaştınız benimle. Bende işte böyle biraz paylaşmak istedim.
Aslında cümle bile kuramıyorum.
Gözlerimde uyku damlacıkları “tir tir tirtiyorum”  16 Mart 2004 – 16 Mart 2007 ;
3 sene bitmiş bu güzel beraberlikte ve güzel bir hediyemiz olacak bugün.
Bu hediye için sana ne kadar teşekkür etsem azdır sevgilim Alpay’ım