Her gün akşam uykusundan önce “bugün seni mutlu eden bir şey oldu mu ” diye soruyorum yaklaşık 10 gündür bana ” uyuyan güzeli oynadık anne çok mutluyum” diye anlatıyor ve bir tek bunu paylaşıyor. Geçen sene kostümünü giymiş ama arkadaşlarının yanında olmak yerine benim kucağıma sığınmış olan oğlum bu sene kendi isteği ile uyuyan güzelde prens olmak istemiş. Bir anne için çok olağan bir durum daha önce söylediği lafların hayat tarafından suratına yapıştırılması 🙂

Yıllarca okul müsamerelerinde bazı çocukların prens olarak seçilmesinden rahatsızlık duyan bu annenin oğlu kendi prens olmayı seçmiş! olağan bir durum değil mi sayın anne! 🙂 Erin baş r

Rolü seçince aman demişler bir de yedek mi seçsek çünkü Erin sevmiyor ortalarda çıksın da oynasın! 🙂 O yüzden biraz heyecanlandım. Ancak an geldi bir baktım hafif ürkek de olsa yerini aldı. Sırası gelince şarkısını söyledi hem de Almanca söyledi 🙂 Sonra prensesi sarmaşıklardan kılıcı ile kurtarıp yanağından öperek uyandırdı, bir ömür boyu mutlu oldular ve gökten 3 elma düştü bir tanesi benim dolu dolu gözlerimi taşıyan başıma!

Bu da dün akşam evimize gelen mezuniyet belgesi efendim 🙂 Yukarıda yazdıklarımın bir doğrulaması gibi …:) Bu Erin’in ilk mezuniyet belgesi.. sağlıkla hepsini sırayla görebilmeyi diliyorum.. her zaman bir elim arkasında düştüğünde tutabilecek mesafede kalabilmek  istiyorum.. 

Bunlar da yaz şenliğinde bize yaptıkları ufak sergiden alıntılar 😉

Endişe ettiğim ancak artık son bir nokta koyduğum konu: yuva meselesi.

Sanırım ben, bizim kriterlerimize uygun bir yer bulamayacağım. Peki ama ya ilkokul? Annemin evinin karşısında ilköğretim okulu var ve Alpay’ın Erinle bahçesinde oynarken şahit olduğu bir diyalog:
Öğremen çocuklarına:
” İçeri girin diyorum, yağmur yağıyor, üşüyeceksiniz, içerde oynayın!!”
Yağmurda, sulara basa basa ıslanıp, eğlenen akabinde üstü değiştirilebilen çocuklar yetiştirilmesini istiyorum!!Bir öğretmenin bunun nasıl bir zevk olduğunu, doğanın nasıl muhteşem bir şey olduğunu kavramasını istiyorum, oğlumuza aşılamaya çalıştığımız doğa sevgisinin ileride solmamasını istiyorum. Bir insan ancak doğayı sevdiğinde kendini sevebilir. İnsan doğadır. Yıldızların altında çimenlere uzanıp onları saymadan, gökyüzünden yağan yağmurda ayaklarını patır patır vurup ıslanmadan, böcekleri seyredip hatta onlarla iletişim kurmadan, bazen otları ağzına atıp tadına bakmadan nasıl olur da insan kendini sever ??

Okula gittik. Harika, bahçe içerisinde eski bir köşk. Sahibi çok modern, senelerce Amerikada yetişmiş, güler yüzlü, çocuğu da kendi okulunda, eşi keza aynı şekilde bir bey, pedagog Türk tipi okul müdürü görünümünde ama son derece bilgili ve doğru yönlendirme çabasında. Erin heyecandan ölüyor: “anneanne taşındı artık okula gidebiliriz” cümleleri içerisinde heyecanını bastıramıyor. Biz de p.tesi günü uyanır uyanmaz toparlandık ” yaşşassıınn sarı okula gidiyorum” nidaları ile yola koyulduk. İçeri girdik. Bir kalabalık söz konusu. Anneler, ağlayan çocuklar, öğretmenler.. Erin pek tabii bu karmaşada bir hayal kırıklığı yaşadı zaten okulun bahçesini hayal etmiş olduğundan ( orada bunu anladık) içeri girmek istemiyor. Ama bahçe ıslak ve tüm çocuklar içeride: yağmur yağdığı için bahçe aktivitesi İPTAL!! Alt kata indik. Erin’in gireceği grup 2007 doğumlu çocuklar 2 kişiden ibaret küçük ve oyuncak dolu bir odada, ben diyeyim 23 siz diyin 25 yaşında, derrrmişimm kıvamında konuşan bir ablaya emanet, “kuralları biliyoruz bu kapıdan çıkmak yok diii miiii ” cümleleri içinde vakit geçiriyorlar. Erin üstünü çıkartmak istemez, kendini güvende hissetmediği için. Ayça karışmaz uzaktan bakar. Neden sonra kaydırak bulup kaymak için odadan çıkmak istediğinde abla öğretmenden bir uyarı alır” ama okulun içinde dolaşmıyoruz!!” Neden ?? biz okulu dolaşmaya geldik ?? anlayamadım?? kurallar öyleymiş. Kaydıraktan bir iki kaydıktan sonra kendini güvende hissetmiş olmalı ki montunu açıp annesine verir Erin annesi de gidip sınıfta sandalyesine koyduğu bir anda öğretmen abla yerinden fırlayarak ” aaffeerrriiin Erineee nasılda güzel montunu çıkarttıı” diyerek kaydırağa doğdu hızla ilerlemeye başlar .” Bir dakika”, “Abartmayın sadece montunu çıkarttı bu zaten kapıdan girdiğinde yapması gereken birşeydi” cümlesini bitiremeden daha öğretmen abla cak cuk Erin’i yanaklarından öpmeye başlar. Çocuk iter abla öğretmen ısrarla” aa ama öpim öpimm bravo Erine” der. Ayça’nın barometre hızlıca yükselmeye başlar. Erin “susadım” der su ister. Abla öğretmen diğer çocuklara da vermek üzere 3 tane “cam bardakta” su getirir ve bana dönüp ” normal olarak biz cam bardakta su vermiyoruz, plastik ve pipetli bardakta veriyoruz” der. Ayça’nın gözler yerinden fırlar. Hayır Ayça oğluna cam bardakta su içmesini öğretmiştir. İçerken yakınında durup kazaya karşı tetikte bekler ama Erin tek başına cam bardakta sağlıklı su içer. Plastiğin içinden içmez. ” Ama öğretmen ablası Erin pipetle içmeyi bilmez” der Ayça, ” olsun annesi alışır” der cevap olarak öğretmen abla!! “Peki başka doğru yaptığı – bize göre – hangi alışkanlıklarını değiştirip alışacak öğretmen ablası bu yuvaya başladığında” diye aklından geçirir Ayça. Üst kata çıkıp bu durum hakkında bilgi almak istediğinde okul sahibi ” aa olur mu onlar hep cam bardakta su içerler cam tabakta içerler” der. Ayça’nın kafası karışır.
Erin ağlayarak yanımdan ayrılmaz bir duruma gelir. Başta pedagog olduğunu bilmediğim Türk tipi müdür görünümlü bayan birden döner “ilgilenmeyin, gönderin diğer çocukların yanına ağlarsa ağlasın” der. Ayça hemen “siz acaba bizim pozisyonumuz nedir ?”  cümlesini aklından geçirip” daha önce hoş olmayan bir tecrübe yaşadık o yüzden dediğiniz yapmayı doğru bulmuyorum” der. Bir dakika sonra konu değişmişken birden okul sahibi laf arasında dönüp beni uyarmaklı bir ses ile ” .. hanım da bizim okul pedagogumuz” – yani siz mi daha iyi bileceksiniz edasıyla – bana iç bilgiyi verir. Tabii Ayça’nın bu durumda utanması gerekir. Vay bana ne oluyor ki beni ve oğlumu ve tepkilerini ve geçmişini ve tecrübelerimizi tanımayan bir PEDAGOG beni uyarmış ben de ukalalık etmişim gibi bir tavır sergilenir.
Daha okula başlamayacak sadece izlenim için gittiğimiz yerde bize kuralları dayatmaya çalışıp bir de annelik dersi alıp neyse ki bir kahve içip “hadi size iyigünler” diyerek hızla uzaklaşmak yerine, su içindeki bahçede Erin’in hayalini kurduğu araba ve bisikletler ile oynayıp sırılsıklam olmaktan büyük haz duyar anne oğul. Okulun önünde çantadan çıkarttığı yedek kıyafetleri değiştirip hızlıca oradan uzaklaşırlar.
Bir yuva hikayesi daha burada sona erer.
Uzunca bir süre yuvaları gezmeme kararı alınır. Varsın Erin arkadaşsız olsun!! Bizim oyun grubumuz boşuna mı var. Haftada iki saat diğer çocuklar ile oynayacak diye, kurduğumuz sistemi, yeni yetme, daha neredeyse kendi çocuk olan öğretmen ablalara çocuğumu emanet edemeyeceğim. Ben çok şey istemiyorum. Sadece çocuğa müdahele etmeyen, kendi istediği gibi oynamasını sağlayan, sağlığına ve kişilik özelliklerine dikkat eden, genel bir potada eritmeyen bir okul istiyorum. Drama dersleri, müzik hocaları, ingilizce dersleri istemiyorum, ” siz isterseniz çarşamba gelin o gün müzik dersimiz var” gibi bir ayırım istemiyorum. Bahçede kurtçuklarla oynasın, ağaçlardan hayali sepetine elmalar toplasın, arkadaşların ikram etsin istiyorum, çamurla oynasın, üstü başı batsın ama mutlu olsun istiyorum.
Akşam babası ” okul nasıldı dediğinde ” daha 2.5 yaşındaki oğlum :
“okulu sevdim ama öğretmeni sevmedim”
“neden ?”
“çünkü oyun oynayalım diyor ben oynamak istemiyorum ama o oynayalım diyor”
diyip bizi mal gibi bırakmasın istiyorum.
Ve artık neden herşeyin alternatifi var da bu oyun okullarının yok diye dövünmek istemiyorum. Bir baba yiğit çıksa da öğrenmek oyunla olur dese de, zeka doğa ile gelişir dese de,  plastik oyuncaklarla dolu olmayan, sınırları belirlenmiş özgür okullar kursa diyorum.

]]> https://www.pi.web.tr/anaokulu/feed/ 49