Yine her zaman olduğu gibi harika yön bulma kabiliyetim ile kayın-annemlerden çıkıp eve gelirken, gecenin 10’unda kendimi bayrampaşa cezaevi tabelası ile karşıkarşıya bulmuşken, arkada Erin uyurken, gecenin karanlığında yolumu bulmaya çalışırken birden fark ettim ki o an yaşadıklarımı kafamda bloguma yazıyorum; bunu ben hep yapıyorum.. o anda kafamdan yazı geçiyor eve geldiğimde hepsini kaybediyorum.. aslında bunlar değildi kafamdan geçenler.. yolumu kaybettiğim anda aklıma neden bir blog tuttuğum geldi. Sonra dünü düşündüm hatta önceki günü .. bu arada ABİLA‘nın bloguna bir göz attım: benden önce yazmış herşeyi..

Bu yaştan sonra güzel arkadaşlıkların kurulamayacağına hatta geçmişten gelenlerin artık teker teker yok olduğuna inandığım bir zamanda bu blog bana bunun olmadığını gösterdi. Tamam geçmişten gelenler yok olmaya kısmen yüz tuttu ama yenileri yerlerini alıyorlar yavaş yavaş hayatımda…

Sema’nın geçen gün söylediği gibi:
” çünkü insanlar değişti… Durdukları yerler değişti… Sesleri değişti… Aynı kalmalarını istemek hata mıydı acaba? Bilmiyorum. Çok zamandır, hayat farklı akıyor sadece… ” -Sema izninle-

Erin’in çok güzel arkadaşları oldu.. anneleri de benim.. yukarıda bahsettiğim arkadaşlarım işte..bir de yüzünü görmediklerim ama sık sık konuştuklarım,görüşüp hatta bazen sadece bir kere görüşebilip, : benim türümden olup hayatlarını devam ettirenler ..

Fotoğraf çekiyordum.. tarzım oluşmaya başlamıştı birden 180 derece döndü.. göz hizama değil göz hizamın altında kalanlara bakmaya başladım objektifimden;daha renkli kareler çıkmaya başladı,daha eğlenceli oldu deklanşöre basmak.

Arada beni de çekenler oldu tabii ..:)

“hadi hadi aktivite ayağına çocuğu çalıştırıyorsun” diye dokunduranlar olsa da hayatımı,zevklerimi,hobilerimi oğlumla paylaşarak büyümeyi,büyütmeyi öğrendim.

Onunla eğlenmeyi, çocuk olmayı öğrendim.. anne olmak yaşlanmamak demekmiş..yeniden hayatı baştan öğrenmeye başladım..

Hatta öyle ki dün baktım Erin’i postalayıp arkadaşımla tahtıravallide eğlenmeye yeltendim..

İşte böyle..uzun uzadıya yazabilirim, saat gecenin 1’i oldu ve sabah kaçta büyümeye devam edeceğimiz belli değil..

Dünden tadı kalan “elmacıklar” ve dökülmeden önce son gösterisini yapan yapraklar..