Bütün bu güzellikler içerisinde ben kurşun döktüreceğim sonunda!! şanssız bir hafta geçirdim hatta bu şanssızlıklar başlamadan evvel en düşük düzeyde batıl inancı olan ben bile gözüm seyirip dururken neler olabilir acaba diye düşünüyordum, oldu birşeyler!! Gerçekten iki gün boyunca da sol gözüm pıtıtr pıtır seyirdi.

Salı akşamı sevgili arkadaşım Ebru ile bir akşam yemeği yeme hayalleri ile ofisten çıkarken klimayı kapatmadığımı hatırlayıp geri döndüğümde asansörün kapısı ile arasında kalan boşluğa elimdeki anahtarlıktan kurtulan ev anahtarları anlamsız bir şekilde uçtular ve asansör boşluğuna doğru yolculuklarını tamamladılar. Ben arkalarından boş boş baktım!! ofiste evin yedek anahtarı olmadığı için taa Nişantaşından – güzel bir sohbeti yarıda keserek ama yine de 2 saat devam ettirmiş olmanın gururu ile – Göztepeye annemden anahtar almaya gidip eve geri döndüm!!

Ertesi gün ise yeni işim için gittiğim yeni ofisimde çantamdan çıkarttığım hard diskimin çalışmadığını fark ettim!! bilgisayarım serviste olduğu için ben tüm güncel datalarımı bilgisayar gelene kadar hard diskimde tutuyor ve neden bilmem yedekleme işlemi son 2 haftadır yapmıyordum!! tüm datalarım kayboldu sanırım!! akşam eve geldim en son aldığım yedeklerden bir kısım kurtardım ama evde işim olmadığı ve fringe seyredeceğim bir akşama mal oldu bu bana.Bakalım bugün datalar kurtulabilecek mi onu göreceğiz!! bu arada disk düşmedi hiç..çantamın içinde arıza yaptı!! bu nedir ??

Ya.pı Kre.di ile olan boğuşmalarımı hiç anlatmıyorum !!

hani allah sağlık versin derler.. tamam versin ama böyle yanımda bay Murphy ile gezmekten ben hoşlanmıyorum !!..

Ya oğlum ve kocam yok diye elektrolit dengem bozuk ( ne demekse işte uydurdum) ya da bir kurşun döktürmeye ihtiyacım var.

bu akşamı ve yarını talihsizlik olmadan atlatırsam ki inanıyorum artık bitti!! cuma akşamı oğluma kavuşacağım.

güzel bir sınav veriyorum/verdim bu hafta!! kendimi kutluyorum buradan.

uzatmak istememekle beraber yazmadan edemeyeceğim: Ben öyle arkadaşlıklarına sıkı sıkıya bağlı, her dakika arayan soran, görüşebilen biri olamadım hiç ama bu arkadaşlarımı önemsemiyorum anlamına gelmez. Az sayıda arkadaşımla kırgınlık küskünlük yaşamış olsam bile bunlardan sadece 1 tanesini hala görmemekteyim. Bu bir tanesine ise yazdığım bir mesaj ile kafamda rahatlama sağladım diyebilirim. Ancak bu aralar eski arkadaşlarımı özlediğimi fark ediyorum. Yavaş yavaş hayat bizi ortak noktalarda buluşturmaya başladığından olabilir belki; bazılarımız anne olduk!! Bundan daha büyük bir ortak payda var mı? 🙂

Bu haftasonu Ece’nin babyshowerı vardı.. bayağı bir shower ettik kendisini.. tamam bizim adetlerimizde böyle birşey yok ama olsa ve türkçe bir adı olsa ve ve ve doğum öncesi gelen gereksiz tüm hediyeler ihtiyaç dahilinde alınsa.. ekonomik olarak her iki tarafa da katkıda bulunulsa.. sa  sa  sa… bir de ” aman canım beybişaaavır da ne.. eskiden böyle şeyler mi vardı..” cümlelerinden kurtulunsa..

Ben açıkçası açık açık bir liste hazırlayıp burada yayınlamama rağmen /tüm utanma ve sıkılmalarımla/ , kimseyi zor durumda bırakmamak adına.. yine de bir iki kişi tarafından algılandı bu durum..o bile birşeydi ve en azından işime yarayacak birkaç şey oldu 🙂 Özellikle Cam rende 😛 😉

Neyse neyse.. konu dışına gidiyorum yine daldım daldım..

Beybişavır bahane eski dostları görmek şahane.. //uff çok fenayım// uzun zamandır görmediğim eski arkadaşlarımı görmekten keyif aldım çokça..

Ece benim o kadar eski bir arkadaşım ki hatta uzaktan kuzeniz bile.. bu kuzen akrabalık bağlantısını seneler sonra üniversitelerden mezun olup da aynı iş yerinde çalışmaya başladığımızda bulmak işin en komik tarafıydı: senelerce aynı lise koridorlarını arşınladıktan sonra özellikle..

Bu haftasonu Erin Ece’nin karnını yine “bebet” diye severken benim aklıma “BATTONGA” geldi..

“BATTONGA: Bu dans performansımızda!! 😀 kullandığımız müzikti.”

Yıllar önce //bilmem ki kaç yıl önceydi // aynı sahneyi paylaştığım //ve tabii birçok şeyi seneler içerisinde// Ece’nin bir oğlu olacak ve benim oğlum onun karnını okşayacak oğlunu sevecek..

şu yeşilli olan benim evet 😀

Arkadaşlarımı, en eski olanlarını gördüğümde hala lisedeki yaşımda zannediyorum kendimi.. sonra birden karınlardaki bebekleri,kucaklarda yemek yedirenleri,öpülüp koklananları görüyorum.. sonra bizim anne/babalarımızın bizim için okul koridorlarında volta attığı günlerin çok yakında bizim için uyarlanmışını yaşayacağımızı düşünüyorum..

“miş”li geçmiş zamanlar hepimiz için varlar…

Onlar için de olacak, seneler sonra..

Dip not: dün akşam Erin banyoda kendi göbeğini gösterip bana” bebett” dedi !!! 🙂 “yok annecim annelerin karnında bebek olur senin olmaz” dedim.. kavram karmaşası yarattık sanırım!!

Sonbaharın en güzel pazar günlerinden birini Şebnem ve Kerem’in bahçesinde yaşadık.. sessiz, yeşil,bol topraklı,taze domatesli,dalından kiwili,köy tereyalı,yumurtalı kahvaltılı,mis gibi böğürtlenli..
Bu güzelliğin karşısında Erin öğleden sonra anlamsız bir şekilde bir ateşe sahip oldu.. eve döndüğümüzde yatana kadar kucağımda, göğsüme başını koyup koltukta kıpırdamadan yattı.. sağa sola döndü, etleri ağrıyordu sanırım.İlk defa bu kadar halsizdi.. sabah kalktığında ise hiçbirşeyi yoktu: anlamadık..

Bu hafta sanat aktivitelerine suluboya ekledik.. fırçayı suya batırıp boyaya süreceği ile ilgili süpheleri oldu Erin’in 🙂 parmağıyla devam etmeyi tercih etti 🙂 Oyun grubunda ise elişine el attık. Önce pek ilgisini çekmese de sonra çıkartmalar biraz ilgisini çekti.

Ertesi gün kırtasiyede alışveriş yaparken kullandığı çıkartmaları görünce bana ” nemnem,damba” ( Şebnem, Damla) diyerek burnunu gösterdi. İlgisini çekmediğini düşünmenin ne kadar hata olduğun fark ettim.. şimdi evde çıkartmaları yapıştırıyoruz 🙂 Bu arada biz çok eğlendik..

bunu Erinle yaptık: 

Bu da benim sanat eserim.. fena değilim 😛 

Erince de bunun adı : ABAMBU ani kardan adam 😀

“Abu” ( Ebru ) ablası oğlumun..TETE’nin isim sahibi.. 🙂 telif hakkı ödeyeceğiz kendisine söz 😛 Bir akşam boyunca esir aldı kendisini.. ne kadar oyunu oyuncağı marifeti varsa döktü ortaya..bu aralar eve sevdiği kişiler geldiğinde elinden tutup odaya hapsediyor. Odasında oynamaya alıştırmamız güzeldi ama akşamları salonda oturmak istediğimizde artık biraz sıkıntı yaşıyoruz: İlla ki odasına biri gidecek onunla..

Bu haftanın bir kaç ilki de var..

Öncelikle Alpay ve ben, Erin’i pazar günü babaanne ve dedeye bırakıp başbaşa bir Eminönü turuna çıktık. Uzun zamandır ya ben Erine bakıyordum Alpay işine ( ki bu çok az oluyor 🙁 ) ya da Alpay Erine bakıyor ben işime.. Anneanne Erine baktığında ise sadece ikimizde işimize!!.. keyfe keder bir günü başbaşa geçirmeyeli ne çok olmuş..Çocukla ilişkilerde bunun yapılması gerekiyor. Arada çocuk da anne-baba da nefes almalı.. çocuğu bırakıp gitmek her ne kadar sevgisizce görünse de aslında bunun daha büyük bir sevgi olduğu ironisi var.. tıpkı çocuğu çok sevdiğin için istediği herşeyi yapmanın aslında büyük bir zarar olduğu.. yapmazsan dışarıdan ” ne kötü anne baba” damgası yediğin aslında çocuğunu çok sevdiğin için ona zarar vermek istemediğin için herşeyi yapmadığın gibi.. karışık oldu.. ironik bir durum anlatması da zor oldu..

Sonuçta çok güzel bir pazar gününde gezdik, arka sokaklarda hamalcı kahvesinde kahve içtik, fotoğraf çektim,nefes aldık..

Bir diğer ilk ise -sonunda bu sabaha gelebildim- : Artık sokağa bezsiz çıkıyor Erin..Pazar günü babaanne/ dedeye giderken de takmamıştık ama sonuçta eve gidiyorduk. Bu sabah bir cesaret parka giderken bezini takmadım. Evden çıkarken tuvalete girdi, parkta oynadı, sürekli sordum hatta yanıma kavanoz bile aldım belki gelirde yaptırırım diye. Ama kavanoza da yapmak istemediği gibi evde yapacağını belirtti 😀 ..Eve dönene kadar tuttu ve galiba bir devir daha başladı bizim için..

Bir anne için yapı taşları nelerdir bilmiyorum ama tuvalet galiba büyük bir yapı taşı.. sanırım taşı doğru yerine koymayı beceriyoruz .. bir gece kaldı gibi.. onun da zamanı geldiğinde kendiliğnden ve yine biraz çaba ile tabii ki çözüleceğini biliyorum…

Uzun bir post oldu..Erin bu aralar öğlen az uyuyor bana pek vakit kalmıyor.. Bu hafta dahil 3 hafta boyunca ofise gitmeyeceğim.. kısa bir mecburi tatildeyim.. uyuduğu zamanlar az olunca yapacak işler de birikiyor..

Unutmadan ekleyeyim notlarıma:
Erin artık büyük-küçük kavramlarını da öğrendi.. yerinde kullanıyor: Eve yakın parkın küçük park Nişantaşındakinin büyük park olduğunu biliyor.. sıcak – soğuk biliyor.. karşıtlıkları anladı diyelim.. Kelime haznesi çok gelişti..birçok kelimeyi kullanıyor : asansör bile diyor 🙂

Mama sandalyesini artık kullanmıyor.. büyük adam gibi “dandalye”de (sandalyede) oturup yemeğini yiyor 🙂 bir de boyu yetse 😛 çorbasını,yemeğini,pilavını herşeyini artık kendi yiyor..

Bu kadar çabuk mu olacaktı bunlar.. olmadan önce olsun diye acelem neden di o zaman ??.. birden okula gidecek sanki ..

Hepsini kaydediyorum ..kaydet kaydet nereye kadar!!..:) şimdilerde elle tutulur bir albüm yapma işine giriştim..albümleri hazırladım..bu günlüğü tutmuş olmakla iyi bir iş yaptığımı daha da iyi anladım.. kocaman bir albüm yaptırdı amcası benim yönlendirmelerimle .. sanırım ciltçi ya da en yakınımız amcamız bile artık deli olduğumu düşünüyor.. osmanlı tarihi yazacak sanki.. kocaman iki cilt oldu.. bu kışın işi bunları doldurmak..sadece fotoğraf albümü değil tabii bu..herşey olacak.. 0-3 yaş bir albüm inşallah 3-6 yaş bir diğeri.. sonrası devam eder mi bilmiyorum 🙂 ama 0-3 yaş kesin olacak..

Bu günlüğün de ömrü kafamda biçildi gibi bu durumda..

Zamanla o da olacak..

Şimdi oğlumla yemek yeme vakti..

Yine her zaman olduğu gibi harika yön bulma kabiliyetim ile kayın-annemlerden çıkıp eve gelirken, gecenin 10’unda kendimi bayrampaşa cezaevi tabelası ile karşıkarşıya bulmuşken, arkada Erin uyurken, gecenin karanlığında yolumu bulmaya çalışırken birden fark ettim ki o an yaşadıklarımı kafamda bloguma yazıyorum; bunu ben hep yapıyorum.. o anda kafamdan yazı geçiyor eve geldiğimde hepsini kaybediyorum.. aslında bunlar değildi kafamdan geçenler.. yolumu kaybettiğim anda aklıma neden bir blog tuttuğum geldi. Sonra dünü düşündüm hatta önceki günü .. bu arada ABİLA‘nın bloguna bir göz attım: benden önce yazmış herşeyi..

Bu yaştan sonra güzel arkadaşlıkların kurulamayacağına hatta geçmişten gelenlerin artık teker teker yok olduğuna inandığım bir zamanda bu blog bana bunun olmadığını gösterdi. Tamam geçmişten gelenler yok olmaya kısmen yüz tuttu ama yenileri yerlerini alıyorlar yavaş yavaş hayatımda…

Sema’nın geçen gün söylediği gibi:
” çünkü insanlar değişti… Durdukları yerler değişti… Sesleri değişti… Aynı kalmalarını istemek hata mıydı acaba? Bilmiyorum. Çok zamandır, hayat farklı akıyor sadece… ” -Sema izninle-

Erin’in çok güzel arkadaşları oldu.. anneleri de benim.. yukarıda bahsettiğim arkadaşlarım işte..bir de yüzünü görmediklerim ama sık sık konuştuklarım,görüşüp hatta bazen sadece bir kere görüşebilip, : benim türümden olup hayatlarını devam ettirenler ..

Fotoğraf çekiyordum.. tarzım oluşmaya başlamıştı birden 180 derece döndü.. göz hizama değil göz hizamın altında kalanlara bakmaya başladım objektifimden;daha renkli kareler çıkmaya başladı,daha eğlenceli oldu deklanşöre basmak.

Arada beni de çekenler oldu tabii ..:)

“hadi hadi aktivite ayağına çocuğu çalıştırıyorsun” diye dokunduranlar olsa da hayatımı,zevklerimi,hobilerimi oğlumla paylaşarak büyümeyi,büyütmeyi öğrendim.

Onunla eğlenmeyi, çocuk olmayı öğrendim.. anne olmak yaşlanmamak demekmiş..yeniden hayatı baştan öğrenmeye başladım..

Hatta öyle ki dün baktım Erin’i postalayıp arkadaşımla tahtıravallide eğlenmeye yeltendim..

İşte böyle..uzun uzadıya yazabilirim, saat gecenin 1’i oldu ve sabah kaçta büyümeye devam edeceğimiz belli değil..

Dünden tadı kalan “elmacıklar” ve dökülmeden önce son gösterisini yapan yapraklar..

Daha dünyaya gelmeden bizi ziyarete geldi. Erin ilk defa birinin karnında bir bebek olabileceği ile ilgili fikir sahibi oldu. İlk başta bebek diye yanına gitti ama sonra galiba biraz garip geldi ve “orada ne var? ” bebet” “sev annecim Derin kardeşi” ı-ıh.. yüzünde bir garip ifade ve ellemiyor.. kavram garip geldi galiba.. tıpkı bana da geldiği gibi..

İnsan çocuğu doğurduğunu unutuyor bir süre sonra galiba.. özlüyorum hamilelik zamanını diyip duruyorum ama Cihan’ı görünce bunun nasıl bir his olduğunu unuttuğumu fark ettim.

Hep sanki tadını çıkartamamışım gibi geliyordu ama bir arkadaşımı hamile görünce, hamilelik konuşunca fark ettim ki tadını çıkartmışım sadece bebek doğduktan sonra o kadar hızlı ve yoğun geçiyor ki günler ” uleyynn daha fazla keşke tadını çıkartsaydım bak şimdi vakit nasıl da hızlı akıyor” diye düşünüyor insan -galiba ya da benim için öyle-

Ben gerçekten sürekli bebek doğurabilirim.. sadece onları uyutacak bir odam, hepsine aynı kalitede verebilecek bir ruhum en önemlisi onlara bırakmak için söz verebileceğim temiz bir dünya yok!!!

Son zamanlarda yani son iki haftadır daha da hızlandı vakit sanki .. ofise başladığımdan beri sürekli aklımda yapmam gereken birşeyler dönüyor.. bu şeyler hep ev ile ilgiliyken şimdi ek olarak ofis de eklendi. Bu şikayet değil aksine galiba enerjimi arttırdı benim çalışmaya başlamak. 3 günden geri kalan 4 günün 2 günü de oyun grubu ile geçiyor hafta sonu zaten nasıl geldiği gittiği belli olmayan bir kavram!!.. kısaca çok hızlı geçiyor herşey..

Alpay pazartesi günü bir gün diye çıktı gitti Bursa’ya Cuma oldu hala yok.. kafasını bir soktu işe daha çıkamadı.. pazartesi sabahına kadar da kadar yok. Ev boş değil kesinlikle sadece eksik.. Erin babasını çok özledi ancak önce “babacım” diye bağırıyor sonra bana dönüp” işeee” diyor.. yani işe gitti.. özledi babasını.. allah ayırmasın derler.. iyi derler.. bende özledim babamızı; Ev boş değil kesinlikle sadece eksik.

Son zamanlarda Erin ile ilgili galiba çok şey yapıyorum diye kendi kendime muhasebe içerisindeyim. Aylar hatta yıllar sonra ilk defa geçen öğlen arkadaşımla yemek yedim. Fark ettim ki yemek 1 saat sürdü ve ikimizde bu 1 saatin yarım saatini yine oğullarımıza ayırdık.. oysa ki saç maskesi neden konuşmadık?? 🙂 Aynı günün akşamı eski iş arkadaşlarım ile buluştum ve bu konuya dikkat ettim! Erin hakkında az konuşmak , onları dinlemek v.s.. başarılı oldum galiba.. 🙂 keyfili bir akşamdı..

Ben hayata ne güzel geri dönüyorum, ben hayata döndükçe Erin’e verdiğim enerjinin şekli şemali değişiyor, ben oğlumla bundan dolayı çok eğleniyorum.. ben nefes alıyorum.. anneme ayrıca teşekkür ediyorum 😉 İyi ki var ve sadece O var .. sitem değil ama ne arayan var ne soran.. yalnızız ve yalnızım !!! Gece oldu mu garip garip düşünceler düşüveriyor beynime.. ya bana şimdi birşey olsa bu bebecik ne eder ne yapar gibi anlamız ama neden olmasın kavramlar dönüyor kafamda.. sakin olmak gerekiyor. eskisine göre daha sakinim oysa..

Ben ayrıca Erin’i aktivite manyağı etmiyorum 😀 Benim gördüğüm şehirde yaşayıp da en az oyuncağa sahip çocuk herhalde benim oğlum.. bu konuda obsesif kompulsif bir durumum var.. sadece benimle gündelik hayata karışmasını sağlamaya çalışıyorum.. beraberken kaliteli vakit geçirmek için çaba sarf ediyorum.. huzurlu bir ruhu olsun, kendi başına birşeyleri becerebilemyi öğrensin ve özgüveni kuvvetli olsun diye seçici bir yapıya sahip olmaya çalışıyorum.. şimdi de sanırım vicdan muhasebem ile başbaşayım.. hayır ben oğlumu eğitmiyorum, eğitim okullara mahsus bir durum ben öğretiyorum .. öğretmen eğitir anne öğretir.. anne eğitmen değildir anne kılavuzdur.. kılavuzu karga olanın da 😀 burnu b*ktan çıkmaz 😛

Ya niye yazdım bunları.. son zamanlarda çok aktivite postu girdim.. sanırım bu bakımdan ..

Unutmadan evdeki son reçellerin içinde yine o barnaklar var 🙂 hehehe

O kadar seviyor ki ben yemek yaparken yanımda olmayı.. ben alıştırdım tabii buna yoksa kendi kendine sevemez herhalde.. işte o anlardan birinde bir an arkamı döndüğümde bu akşam sandalye ile mutfak dolabının arasına V şeklinde düştü.. sırtı dolapların kulplarına çarptı. Ben çok korktum. Cidden ilk defa korktum. Ağladı çok. Normalde düştüğü zaman tepki vermemek en büyük gayretim.. ben korkarsam O da korkar, ben heyecanlanırsam O da heyecanlanır.. bu sefer yapamadım.. ellerim mi daha çok titredi kalbim mi bilemedim.. sinirlerim bozuldu başladım Erinle beraber ağlamaya. Gerçekten öyle kötü düştü ki aklımdan saniyeler içerisinde neler geçtiğini anlatamam bile.. neyse ki ikimizde sakinleştik sonra. Gidip biraz oyun oynadık.. ancak ben Erinden sonra sakinleştim galiba..

Aklıma 2 gün önce parktaki düşmesi ve hemen oradaki Erin yaşlarında bir çocuğa sahip annenin bana verdiği akıl geldi ” aman aman sakın birşey varmış gibi davranmayın.. üstüne gitmeyin yoksa korkar vırvır tırıvırı”… baktım suratına.. bu arada Erin “anneanneeee” diye ağlıyor( bu ayrı bir konu birazdan geleceğim) cevap vermedim döndüm Erin’in kalmasını bekledim ve her zaman olduğu gibi dikkatini başka tarafa çekerek bir yandan da birşey var mı diye kontrol ettim ( ağzı kanıyordu ayrıca) neyse bu kadın sanki bana bu aklı veren bilinçli anne rolünde değilmiş gibi tam da bir dakika sonra çocuğuna bağırmaya başladı” ben sana ne diyorum düşüceksin oradan in çabuk dövücem şimdi seni” !!!!! nassı yaniiii?? ve bundan tam 5 dakika sonra arkadaşının minicik bebeği kucağında yanında otururken ve kendi oğlu ayağının dibindeyken sigarasını yaktı bir güzel bebeğin olduğu yere de üfledi!!!.. yok ben kafayı takmıyorum.. ben gerçekten bunlarla barıştım bir süredir.. paragraf başına dikkat çekerim cevap vermedim.. ancak yok .. gelip beni buluyorlar. Annelik okulu denen şeye ve annelik ehliyetine ihtiyacımız var: ben eminim bu noktada..

Anneanne diye bağırması konusunda ise içim buruldu.. daha 2 hafta oldu ve sadece 3 gün uzak kalıyoruz ve benim oğlum ben yanındayken düşünce anneannesini çağırıyor.. üstelik aynı gece gecenin bir yarısı saat 2 suları önce “babacım” diye bağırıp arkasından ” annem” diye beni çağırıp su isteme merasimi ” annem ” yerine ” anneannem ” diye olunca .. işte öyle!!.. oysa ki bilinçli bir şekilde sabah beni işe yolluyor ” anne işe” diyor ve öpücük verip kahvaltısını ederken benim çıkışıma bakmıyor bile..

Kırılıyor mu kalbi ben gidiyorum diye??  bilemedim..

Çok uzun yazdım.. kim okur buralara kadar bilemem.. sanırım yalnızlık klavyeme vurdu 🙂

Bir de çocuklarına yalnız bakmak zorunda olan anneler var.. onlar tam cennetlik tam..

Şimdi yasemin çayımı yudumlayacağım artık. uzun bir haftasonu bekliyor bizi

Tarih:12-13 Temmuz
Katılımcılar: Alpay Oğuş, Ayça Oğuş, Bora Özkoca, Erin Oğuş , Kaan Kurt

Sanırım çok uzun süredir faaliyet raporu yazmıyorum hatta öyle ki son yazdığımda biri bana “bir sonrakinin katılımcılarının içine bir de oğlunuzun adını yazacaksınız” deseydi bir kahkaha atardım.. bir daha düşünmek lazım büyük konuşmadan önce.

Sabah saat 07:30 da yola çıktığımızda hangi yolu seçeriz bilmiyorduk. Kaan’ın kapısına gittiğimizde ilk defa olarak bir süre ” çantasını hazırlamasını” bekledikten sonra Bora’yı da alıp yolumuza koyulduk. Özlemden ibaret Hereke’de bir kahvaltı molası vererek güzel çay bahçelerinin tadını bir kere daha alıp yaylamıza doğru yollandık.

Erin ile ilk ciddi faaliyetmiz olacağından yaylaya yürüyerek mi çıkalım yoksa Alpay’ın bir önceki sefer aldığı notlardan ilerleyip köy köy gezerek arabayla mı çıkalım diye düşünürken arabaya karar verdik. Yürüyerek çıksaydık 3-4 saatte varacağımız yaylaya arabayla yine aynı vakitte ulaştık.Yuvacık’a gelmeden İhsaniye belediyesinden içeri girip köylerden geçerek gidilen yolun aslında Bahçecikten başlayıp 1 saatte varılan bir alternatifi daha olduğunu dönüşte öğrendik. Yeni bir yol yapılmış artık yaylaya isteyen çıkabilecek!!.. bu çok iyi bir haber değil; yavaş yavaş köylülerin tesis kurma planları bile var bu da çok sayıda insanın oraya gidip çok sayıda çöp ve kir bırakacağının müjdecisi sanki. Şimdilik sakinliğini ve bakirliğini koruyor. Yürüyüş rotası orta zorlukta bir rota yürüseydik ruhumuz daha çok temizlenecekti biliyorum ancak ilk defa olması kaygısı ile arabamız yanı başımızda olsun istedik. Hem herşeyin bir sebebi var ya.. bunun davarmış;zamanla göreceğiz: NASİPSE 😉

Yaylaya varınca kamp alanına yerleşip küçük bir yürüyüş için hazırlandık.2 saate yakın bir yürüyüş yaptık. Çok uzun olmasa da Erin’in de yürüdüğü hesaba katıldığında fena sayılmazdı. Yürüyüşten sonra kamp alanımızı geceye ve akşam yemeğine hazırladık. Çadırlar kuruldu, ateş yakıldı ve Erin özgürce kendi kendine – bu değişik oldu normalde hep birileriyle oynamak ister ama bu sefer kendi başına çok güzel oyalandı –

Akşam olunca, el ayak iyice çekilince, güneş yerini aya ve karanlığa bırakınca ne yapacağız diye bir soru vardı kafamda.Erin daha önce hiç ışıksız, kamp ateşli, yıldızlarla dolu ve sadece ayın aydınlattığı sessiz bir yerde kalmamıştı ve bu beni endişelendiriyordu. Hiç endişelendiğim gibi olmadı. Daha önceki çadır deneyimleri, uzun yürüyüşleri, tanıdığı insanlar, Kaan’ın ürettiği oyunlar ile büyük bir adam edası ile sanki hayatında yüzlerce kere kamp yapmışcasına ateşin önünde bizimle oturup, yemek yapıp, yiyip, kavanozlarla müzik yapıp en mükemmelide Alpay ve benim göğüsüme uzanıp yıldızları seyretti. Bu faaliyetin damağımda en çok kalan tadı burası oldu. Erin ve ben ve Alpay uzanmış milyonlarca yıldızlı otelimizde nefes alıyoruz..hayal ederken bile çok güzeldi, şimdi yaşayınca …
” Biz nerede uyuyacağız” sorusuna cevabı çadırı göstermek oldu. Saat 22:00′ ye gelirken yanıma sokuldu ve uyumak istediğini belirtti. Gece bir kere dönememekten ve bir kere sıcak basmasından olmak üzere – acaba üşür mü kaygısından kat kat giydirdiğimiz için!!:) biz de öğreniyoruz tabii- iki kere uyandı ama hemen uykuya daldı. Sabah 07:30 da mis gibi uyumuş olarak hepimiz günü karşıladık.

Harika bir kahvaltının ardından bir yürüyüş yapmak istesek de Erin’in sabah uykusu bastırınca hepimiz en gölgeli ve rüzgarlı tepeye çıkıp matlarımızın üzerinde bir güzel uyku çekip sonra kavunlarımızı yiyip dönüşe geçtik.

Bir gün önce yemekleri yakalayamayan Erin ertesi gün özel ders almaya başladı!! Az kalsın köpek ekmeğimizi kapınca – hayır Bora kaptırmadı – biz de aç kalacaktık 😀 –

Çok Yorumsuz 😀

Gün geceye dönerken

ve gün gece olmuşken

Babası ve oğlu

Ve iyi ki sevgili Şebnem bu günü anneler günü ile birleştirdi ve bize güzelim bahçesini açtı..

Bir anneler günü bu kadar güzel mi kutlanabilirdi.. bütün bir gün Rumelifenerindeki Şebnemlerin harika,günlerdir emek harcadığı ve yaptığı organizasyon ile şenlendi.. hava çok güzeldi, çocuklar çok güzeldi,anneler çok güzeldi babalara dokunmadan edemem çok güzellerdi, mangal güzeldi, yemekler güzeldi hepsi ama hepsi çok güzeldi.. Keremmimiz de 1 yaşını devirdi.. darısı tüm miniciklerin ve annelerinin başına sağlıkla …

Özgür ruhlar koşup oynadı biz güneş banyosu yaptık…boğaz havası aldık…o güzelim köftelerden Erin bile yedi..hatta yetmedi 2 tane sarma götürdü..iştahı açıldı uykusu kaçtı tüm gün hiç uyumadı bol bol oranın tadını çıkarttı.. yeni arkadaşları oldu ve gönüllerince oynadılar..

Bana gelince.. sanırım en güzel anneler günü hediyemi aldım: Alpay ve Erin bir olup gece emzirmelerime bir son verdiler.. son 1 haftadır süregelen çalışmalar sanırım sonunda filiz verdi.. artık Erin uyanıyor, Alpay yanına gidip benim uyuduğumu gösteriyor ve Erin uyumaya devam ediyor, sabah saat 7 de uyanıyor anne sütünü hak ediyor.. böylece gece uykusu artık bölünmeyip beslenmesi kesiliyor ve ve ve güne daha dinç başlıyor/başlıyoruz.. umarım ilerleyen aylarda gündüz kısmını da halledeceğiz ancak buna daha zaman var..
Nasıl olduğuna gelince: ilk gece oldukça zordu,Alpay insan üstü bir güçle 1 saat Erin’i taşıdı kucağında ve benim uyuduğumu,balıkların, cabbarın, tırtılın ve evdeki Erin’in tüm arkadaşlarının uyuduğunu anlattı,sonunda ikna oldu ama ben içeride ağlamasını duymamak için yastığı kafama geçirmiş içimden sayı sayıyordum,ikinci gece bu seans yarım saate yakın, üçüncü gece ise 5 dakika sürdü.Son iki gecedir uyanıyor benim uyuduğumu görüp devam ediyor uykusuna.. umarım bunu yazarak büyüsünü bozmadım ama bu benim anneler günü hediyem oğlum ve kocamdan 🙂
Neden gece emzirmelerini bırakmak istedim? çünkü artık Erin ben uyanıp emzirdikçe saat başı beni görmek isteyip bunu biraz oyuna ve alışkanlığa çevirmiş, buna bağlı olarak gündüz uyanmaları sersem gibi olmaya başlamış ve gündüz performansı azalmaya başlamıştı, son 1 hafatdır gündüz keyifli geçiyor, uykuları da düzenli, oyunları da.. umarım hepimiz rahat edeceğiz..

Ayrıcaaaa Aybala’nın çiçeklerini,Nesli’nin kolyesini ve Şebnem ile Kerem’in ilk yemek takımı hediyelerini teşekkür etmeden geçemem.

Hastalığa gelince; hala hepimiz köh köh öksürüyoruz ve hepimiz öksürük şurubu kullanmaya başladık.. bu sabah ben dah aiyiydim Erinde daha az öksürüyordu.. bahar çarptı ailece bizi 🙂 Dünün havası bizi daha kötü yapar diye endişe etmiştim ama galiba tersi oldu..

Anne olmanın satırlarca anlatımı yok artık kafamda..

Anneyim,Annesin, Anne.. -bir önceki posttan bir çalıntı :)-

Mutluyum, Mutlusun , Mutlu..

Hepsi bu ..

Bu da eve dönerken gözlerimize ve ruhumuza takılan boğaz havası..

Bu perşembe bize geleceklerini bildiğim günden beri ” ne yemek yapsam” Arya’ya ne alsam” “ilk karşılaştığımda ne derim” sorularına kadar sordum durdum kafamda.. sanırım bu kadar seneden sonra heyecanlandım, hayır sanmam gerçekten heyecanlandım.
Müge yine aynı: sakin, yüzünde hüzünlü tebessümü ama daha büyümüş !! 😀 tıpkı benim gibi ve anne olmuş.. cadı mı cadı.. güzel mi güzel Arya’sı var  artık .. Arya gördüğüm en şirin, sevimli bebeklerden biri ve inanılmaz sıcak kanlı, pek tabii arada ufak kıskançlıklar yaşadı güzel prenses özellikle babası geldiğinde ama Mügeyi tebrik etmem lazım Arya hakkında..(Bu arada Samsun’da yaşayan ve 2,5 yaşlarında çocuğu olan var mıdır acaba?? Müge oyun grubu yapmak istiyor Aryasına!! bana mail atabilir varsa ben iletişim sağlayacağım)

Beni bugün ayrıca mutlu eden konu Erin’in keyfinin yerinde olmasıydı. Oyun çalışmalarında çok fazla katılımcı görünmediği için üzülüyordum ama bugün Arya ile Erin şaşırtıcı bir şekilde iletişim kurup oynadılar hatta bir ara Erin yere yatmış şarkı bile söylüyordu.. o kadar keyiflendi !!

Son olarak: bugün çok söylemek istedim ama fırsat mı olmadı ben mi yaratmadım bilemedim. geçen seneler için bir özür borcum var arkadaşıma yine de yüzüne söylemeliyim her ne kadar burayı okuduğunu bilsem de.. İstanbul’a dönüşünüzü dört gözle bekleyeceğiz 🙂

Galiba artık çok çok çok daha kolayladı hayat ya da ben artık başka noktalardan görmeye başladım. Tam bir sene sonra annem ya da kayın-annem yazlık v.b yerler dışında ilk defa bir arkadaşımızın evinde kaldık. – ara not: uyarıldım!! yılbaşı gecesi Hülya da kalmıştık.. özür dilerim aklımdan çıkıvermiş.. Kaan ilk değilmişsin.. ilk Hülyaydı.. ama işte kafam yerine yeni geldi ya o bakımdan oldu sanırım bu karışıklık 🙂 idare ediverin gari..- Bir güzel mangal teras keyfi yaptık üstelik artık kocamaaann olan oğlumuz da bize eşlik etti. Güzel güzel uykusunu yaptı ve gecenin 1:30’una kadar annesine dedikodu yapma imkanı sağladı 😀 ancak galiba başka bir yerde uyuduğunun farkında olduğu ilk ev dışı faaliyetiydi: sabah saat 7 de uyandı!!.. normalde 8 den önce kalkmadığını not etmem gerekiyor eh haliyle benim gözler düşük bir gece önceki mangal başı rakıdan Alpayın başı çatlak güne başladık.
Mehmet, Bora, Eray ve Gülay’ın da gelmesiyle güzel bir kahvaltı edip bir gece önceki mangal yetmezliği ve tatminsizliği içerisinde kendimizi Polenezköy’e vurduk.. Biz bu haftasonu hep yedik hep yedik.. ama baharın gelişi bundan başka nasıl kutlanabilir ki

Erin için bence çok keyifli bir pazar günüydü, benim için de.. uzun zamandır yapmadığım bir durum söz konusuydu.

Geçen sene bu zamanlar yürüyen bir fıçı içerisinde atan minik bir pırpır kalpten oluşuyordum..

“Ben her bahar aşık olurum”
bahara aşık olurum,
kokusuna olurum,
rengine olurum,
sabah uyanmasına olurum..

son 7 senedir ben başka aşkla uyanıyorum bahara,
son iki senedir ise bambaşka..

Haftaya bugün geçen seneki gibi güneşli olsun diliyorum..
Geçen dört seneki gibi de güneşli olsun diliyorum..

Hepsi bu..

Güzel bir haftasonu oldu.. emeği geçen herkese teşekkür efenim ..

Cumartesi günü anneannesi ve benimle Erin biraz hava almaya çıktığında bir ilk gerçekleştirdik. Evet fast-food onaylamıyorum ama benim canım şiddetle Burger King yaramazlığı yapmak isteyince engel olmayıp daldık içeriye. Erin elinde balonu diğer elinde kids menü oyuncağı ile köfte ekmek yerken kahkahalar atıyordu. İlk fast food ile tanışıklığı bu cumartesi oldu işte.. sevindiğim bir nokta patates kızartmasını sevmedi.Evet Erin ilk defa karnıbahar ki artık onu da yiyiyor , haricinde bir yemeği sevmedi eh yerine de oturdu bu sevgisizlik bence..

Ara not: Nişantaşı Mothercare artık City’e taşındı eski mağazada Mothercare Outlet bölümü var çok uygun fiyata kıyafetler var.

Akşam da Alpay ve ben doğumdan beri bir yaramazlık yaparak gece ikiye kadar dizi seyrettik.Bu da bizim bir ilkimiz oldu 🙂 Normalde Erin uyuduktan 1 saat sonra yatağa gidip uzun gecenin az uyku bölünmeli olmasını dileyerek uykuya dalan biz iki şahış oturduk ve hastalık derecesinde losttan sonra bağlandığımız prison break 1. sezonu bitirdik üstelik sabah kahvaltısına bir de misafir beklerken.. Korktuğum gibi olmadı 🙂 sabah uykulu değildim ve harika bir pazar kahvaltısı yapmak için enerji doluydum: şaşırdım.

Ferda abla, Ebru ve Serkan ile güzel güzel sabah kahvaltısını yaptık.Büyükada’nın bahçesi gibi değildi pek tabii inşallah yaza bahçede yine yaparız kahvaltı diye diledik..

Akşamüstüde Gülay’ın yaptığı Bob Marley şapkasına ulaştık heyecanlı bekleyiş sonunda.. Erin kafasından çıkartmadığı gibi onlar gidince şapkanın aşkına Alpay ile parka gittiler bende azıcık dinlenme fırsatı buldum.. Bu arada Erin’in Eray amcasına olan aşkını buraya not etmem lazım; kapıda ilk defa biri giderken boynuna atlayıp bize gelmek istemedi.

Son günlerde neler yaptığına gelirsek:

Karga” gaa”, Kedi ” uaavv”,köpek”ovv”, tavşan-burun ile”sınıf sınıf”, at – vücut ile sallanma yapıyor. Uçak sevgisi tutkuya dönüştü artık Erin uyurken bile bütün uçak seslerini duyuyorum. Uçak gören Erin kucağıma fırlayıp uzanıp tutmaya gözden kaybolduğunda ise bozuk atmaya , “git güle güle gel güle güle çok bekletme bizi ” diye şarkı eşliğinde el sallamaya başladı.

Çatalla meyva yiyiyor.

“İyi ki doğdun” şarkısında “üff yapıp mum getirmemizi istiyor. Baloncuk oyuncağını isteyip” uff uff” yapıyor..sokaktan “tazeee simit “diye bağırarak simitçi geçince “hadeee” diye taklidini yapıyor ve en kötüsü tutturmayı öğrendi..bu tutturma ve inat işi nasıl aşılır ??öğreneceğiz beraber.

Artık beraber çıkıp el ele tüm dükkanların vitrinlerine dokunarak parka yürüyüp salıncağa kaydırağa binip tekrar yürüyerek eve dönüyoruz ve bu sabah ilk defa kaydırağın tepesinden aşağıya tek başına ben tutmadan kaydığını gördüm, aslında dün akşam Alpay denemiş ilk bunu 🙂 bende ondan cesaret ile bıraktım ve ne kadar heyecanlandığını ve güldüğünü yazmak çok zor..

1. seneyi tamamlarken ne kadar çok büyüdüğünü görmek içimi kıpırdatıyor.Her yazıya yazmaktan bıkmıyorum bunu: zamanın nasıl akıp geçtiğini anlamıyorum. Herşeyi beraber yapmak çok keyifli ve eminin çok daha keyifli zamanlar bizi bekliyor.
Umarım havalar böyle devam eder. Erin için, 1 seneyi devirmenin şerefine güzel planlarım var ve şimdiden ben çok heyecanlıyım. Doğumgünlerimizi kutlamayız biz kutlamayı da uzun bir süre düşünmedim ancak baktım ki mum üflemekte çok heyecanlı o zaman dedim Ayça sıva kolları ne de olsa kolay olmayan bir sene atlattık kutlayıverelim şöyle en kralından..