Parmaklarımın olmadığını hissettiğimi yazsam bu gece hissettiklerimi anlatmaya başlamak için doğru bir nokta olur muydu bilmiyorum. Sadece parmaklarımı değil ellerimi, sırtımı, bacaklarımı daha da ileride karnımın içindeki sert duran bir şeyleri yok sayıyorum derin bir uykuya geçmeden önce.

Nasıl bir içsel yolculuğun içindeymişim ve nasıl bu noktaya gelmişim ben de bilmiyorum; bu gece girdiğim ve önümüzdeki 4 gün daha katılacağım workshopun sonunda, shavasanada gözlerimden değil de o karnımdaki sert noktadan çıkan gözyaşlarımı dindirebilmek için uzun uzun suyun altında kalmam gerekti.

Kendime itiraf edemediklerim, yüzleştiğim benler, bir yerlerde baskılanmış ara ara patlak veren kızgınlığım, öfkem, birden kalbimin derinliklerinde hissettiğim huzur…

beynimin içinden sökülüp geldikçe gözlerimden ıslak ıslak aktılar sanki.

Yorgunum; bedenim sanki şu anda yatsa ve üç gün uyusa…

Dinginim oysa..

Hiçbir şey artık aynı görünmüyor!!