Tıpkı Online Anne’nin de dediği gibi “ama o ağlarken asıl ben delirmeyeyim diye bana bir şey önerilmesi lazım” İşte en zor kısmı da burası ! Derin bir nefes almak.. ve baş koyduğum bu yola devam etmek de benim anahtarım oldu. Sakin kalmayı öğreniyorum bende: bu da benim dersim! Kendimle ilgili de bir yolculuk aslında bu sadece çocuğun ağlamasına izin vermek değil tüm çıplaklığıyla!

Pratik #1

Okuldan eve geldi bu hafta Erin. Mız mız mız! Anneannesi olduğu için kısa sürüyor: çok özlediği için sorun yok gibi. Sonra odasına geldi. Bir akşam önce birlikte yaptığımız tahta kuleler vardı odanın ortasında. Kesinlikle odanın ortasında tam ayak altında ama yıkılmamaları gerekiyor! Öyle istiyor. O’nun odası sonuçta ama tam taşınma arifesinde onlara çarpmadan hareket etmek de imkansız: her yer koli dolu ve o an geliyor: ayağı kulelere çarpıyor ve daha tahtalar halıyı göremeden etinden et koparırcasına ağlamaya başlıyor. Evet geldi o istediğim an : ağlıyor ve ben yeni öğrendiğim bu teoriyi test edebilirim. Yanında durdum önce ve hiç sesimi çıkartmadım. Saat henüz 17:00 olmamış ancak otomatik pilot devreye girdi ve annem ” karnı aç tabii bir şeyler hazırlayalım” dedi. Bunu yaptığı için suçlamıyorum tabii ki onu çünkü o saatlerde mızmızlandığı zaman hep karnının acıktığını düşünüyorduk ve gidip atıştırmalık bir şeyler hazırlıyorduk. “Dur anne bence aç değil” dedim. Bu arada ağlıyor tabii. Bir ara sesim dilime ulaştı ve ” kuleler yıkıldığı için kızdın mı? ” diye sordum. “Hayır anne çok üzüldüm”dedi. İçimdeki otomatik pilot : ” istersen yine yapabiliriz birlikte”dedi. Aletha’nın sesi kulaklarımdan girerek o pilotu durdurdu ve elimle başına dokundum, tahmin edin ne oldu : daha çok ağladı! Otomatik pilot bu sefer ” Erincim bunda ağlanacak bir şey yok yaparız tekrar” diye fısıldadı. Aletha devreye girerek : “ağlanacak bir şey var tüm gün okulda çok yoruldu, üstüne parkta oynadı ve okulda ne gibi stressler yaşadı kendinin bile fark etmediği ve kelimeler ile sana anlatamadığı bilmiyorsun bırak ağlasın sen sadece orada dur” dedi.

Sadece orada durdum yaklaşık sadece 5 dakika ağladı sonra hiç bir şey yokmuş gibi gitti elini yüzünü yıkadı (eve girdiğinde ellerini yıkamamıştı ve normalde olsa 10 kere ellerini yıka derdim) hem de ben söylemeden gitti sonra üstünü çıkarttı ve kulelere bakmadı bile. Daha sonra geldi “anne hatırlıyorsan tekrar yapalım kulelerimi” dedi.

Gözlerim ışıldadı, sistem işlemişti. Hala kuleler odanın ortasında duruyor bir sonraki seansa kadar da duracak gibi.

Pratik #2

Okuldan çıkışta resim dersi malzemelerini almak için Nişantaşı’na gitmemiz gerekti. Yorgun olduğunu biliyordum ama arkadaşı da annesiyle aynı yere gideceği için önce parkta oynarlar sonra eşyalarımızı alırız dedik. Birlikte bir dondurma yedik, parkta oynadılar üstelik hiç bir sorun olmadan ancak artık yorulmaya başladığını fark ettim ve birden “saklambaç oynamak istiyorum ama ben yummayacağım” diye sızlanmaya başladı. Biraz ağlamasına izin verdim bu seans çok kısa sürdü ve ” gidip eşyalarımızı alalım sonra eve döneriz” diyerek parktan ayrıldık. Nedense birden aklına ” benim hiç legom yok, bebek legolarımı Elvin’e verdik bende kalmadı yerine de büyük legosu almadık” dedi ve bu sefer “legom yok”diye ağlamaya başladı. Kırtasiyeye geldiğimizde kriz gittikçe büyüyordu. Arkadaşının annesi arada ” aa ama bak şimdi gidip şunu alıcaz bunu yapıcaz” diye iyi niyetle onu teselli etmeye çalıştı. ( müdahele #1 ama yanlış anlamıyorum yargılamıyorum bunu çünkü bu normalde benim de yapacağım bir yaklaşım olurdu) Erin bunu duyunca daha da ağlamaya başladı. Kırtasiyeye girdiğimizde başka bir anne ” aa ama bak benim kızım … hiç ağlamıyor sen niye ağlıyorsun” dedi ve eliyle başını okşamaya çalıştı. ( müdahele #2 yargılamıyorum ama bu son noktayı koydu) Bunu duyunca iş çığırından çıktı bende eşyaları alıp hızlıca oradan çıktım hemen yan apartmanda merdivene oturdum. Geldi yanıma oturdu ve nasıl ağlıyor ” benim legom yok” diye. Bir süre “böğürerek” ağlamasına izin verdim .Kırtasiyenin çalışanı dışarı çıktı ve ” müdahele #3 hanfendi çocuğunuz rahatsız galiba yardıma ihtiyacınız var mı? ” dedi. “Teşekkürler sorun yok hallediyoruz” dedim ama sanırım çok rahatsız oldum bunu söylemesinden yine de sakinliğimi korudum hem adama hem Erin’e.

“anne ama sen bana hiç lego almıyorsun”

” lego almadığımı mı düşünüyorsun”

“evet”

“lego almadığım için bana kızıyor musun?”

“evet kızıyorum söz verdin ama şimdi almıyorsun” ( yeni eve taşınırken kendi yaşına uygun lego alacağımızı söyledik bu arada yani haklı ama zamanı bilemiyor elbette)

” evet doğru söylüyorsun ama bugün değil haftaya taşındıktan sonra yani yeni odana yerleşirken yeni oyuncaklarını da yerleştireceksin”

Bu arada ağlamak devam ediyor ve toplam 15 dk. oldu. Sakinliğimi koruyorum, alnımın ortasını tetikleyen o sinir olma duygusunu dışarda bırakmaya ve ağlamasına alan sağlamaya çalışarak.

17. dakikada ” tamam anne bir oyun oynayalım. kalem mi lego mu?

“kalem”

“bııırtt bilemedin! sandalye mi lego mu?

“sandalye”

“bırtt bilemedin sıra sende”

Bu arada ağlama bıçak gibi kesilmiş, ayağa kalkıp eve doğru yürümeye başlanmış durumda. Bu oyunu biraz daha oynayıp daha sonra takside başını göğsüme yaslayıp eve kadar geldi ve ben bittiğini düşündüm oysa eve girdiğimizde kendini yere attı ve tekrar” benim legom yok” diye ağlamaya başladı. Ben bu sefer sarılmadan uzaktan eşyalarımı yerleştirirken sadece yanında durarak hala ağlamasına izin verdim ve en sonunda ne dedi sayın okur ?

“anne bana kızıyorsun sen di mi şimdi? “

“sana neden kızdığımı düşünüyorsun”

“ben ağladığım için”

“ben seni çok seviyorum”

sarıldım, sarıldı. Sustu. Gitti ellerini yıkadı ( hiç söyletmeden) üstünü değiştirdi ve koltuğa uzandı dinlenmek için, bende yemek hazırlamaya giriştim.

Pratik #3

Bu pratikteki olayı bugün tam hatırlamıyorum, yine bir ağlama krizi, istediği bir şey olmamış.. yine tutum aynı bende ve ağlamanın bitiş noktasındaki konuşma:

” anne biliyor musun ben korkuyorum”

“neden korkuyorsun? “

“okuldaki kuralları öğrenemezsem diye korkuyorum”

ağladığı konu ya bir oyuncak ya da bunun gibi bir şey ama altından çıkan sonuç bu!

Kolay değil! itiraf ediyorum. İyi niyetle ağlamayı durdurmak için yapılan girişimler bazen sert bazen sert olmadan onu ağlaması için bırakan anneye zor geliyor. Yani teoriyi okumak başka pratik başka bunu anladım bugün hele ki sokağın ortasında olması bambaşka! İnsanların kafayı çevirip çevirip bakması, “sorunu var herhalde yardım edelim mi demesi” yönetilmesi zor bir süreç ama bu iki örnek de olduğu gibi ağlaması bitince görünürdeki ağlama sebebi yok oluyor kuleleri hemen yapmaması ya da legosunun olup olmamasını tekrar etmemesi gibi çünkü bence esas ağlama sebepleri bunların çok uzağındaydı ve ağlayarak bu sebepten kurtulunca görünürdeki sebep de yok oldu.

İnancım ise bu ağlama alanlarını genişlettikçe ağlama oranları da azalacak ve stresi daha kolay yönetebilecek ve yine ağlamak istediğinde sorgusuzca ve büyük bir keyifle ağlayacak. Ben koskoca kadın yeri geldiğinde bir kafede oturarak göz yaşlarım yüzümden süzüle süzüle ağlamak istiyorsam ve ağlıyorsam üstelik kendimi ifade edecek, ağlamamı sağlayan sebepeleri anlatabilecekken kelimelere ulaşamayıp gözyaşlarımla ifade ettiğime göre 5,5 yaşındaki bir çocuk da gün boyu yaşadıklarını ağlayarak boşaltma hakkına sahip diye düşünüyorum.

Pratiklerim devam edecek. Bu sonuçta deney. Biz küçükken nasıldı ağlamalar hatırlamıyorum” ne var bunda ağlanacak, hadi git odanda ağla, cici çocuklar ağlamaz ” gibi tepkiler almış olabiliriz çoğumuz ve ben dahil şimdi çocuğumuza bunları söylüyor da olabiliriz ama ben bu teoriyi test etmeden bırakmam arkadaş! İki seferdir sonuç pozitif zira!

O kadar yazdın seminer notu diye kendin uygulayabiliyor musun diye kendi kendime sorarken bu uygulamaları ve sonucunu paylaşmak istedim.. devamı gelir herhalde ..

Solter, “Bebekler Neden Ağlar” temasıyla gerçekleştirdiği eğitimde katılımcılara; “Bebeğiniz neden stres yaşıyor? Travma kaynakları nelerdir? Bu sinyalleri nasıl tanıyacak ve nasıl ayırt edeceksiniz? İyileştirici dokunuş/tutuş nedir? Bebeğinizin, gerginliğini içinden atmasına nasıl yardım edersiniz?” gibi sorulara cevap verdi

Bugün 2 saat süren bu semineri özetlemem kolay olmayacak. Dün bir giriş yapmıştım, genel hatlarıyla Aletha Solter kimdir? , nasıl bir teorisi vardır gibi bilgileri kısaca yazdım. Buradan ulaşabilirsiniz. Şimdi de dilim, elim döndükçe bugün neler dinledik onları paylaşacağım. Lütfen diğer paylaşacak katılımcılar bu yazının altına linklerini bıraksınlar herkes bir ucundan yakalamıştır 🙂 Ayrıca Twitter üzerinden #AventOkulu hashtagi ile tüm paylaşımları okuyabilirsiniz. Yarın sıra

Ceza ve Ödülün Ötesinde Disiplin  seminerinde
https://www.facebook.com/events/120541311424787/

Tarih: 16 Eylül 2012 | Saat : 09:30 – 13:30 | Yer: Cihangir Yoga İstinye | Ücret: 150TL / (eşlere %50 indirimli)

Öncesinde Solter’ın kitaplarından bahsetmek istiyorum. 3 tane kitabı bugüne kadar Türkçeye çevirilmiş, darısı diğerlerinin başına.

Bilinçli Bebek : 0 – 2 yaş dönemini kapsıyor
Çocuğunuza Kulak Verin : 2 – 8 yaş dönemini kapsıyor
Çocuk Yetiştirme Rehberi : Doğumdan yetişkinliğe uzanan bir dönemi kapsıyor

Onu ödüllendirirken ve cezalandırırken aslında ne yapmakta olduğunuzu biliyor musunuz ?
Ölçüsüz isteklerine karşı nasıl davranmalısınız sınırlarlar koyuyormusunuz O bir sinir krizine girdiğinde ne yapıyorsunuz ?
Çocuğunuzun doğasını anlamak ve onu en mükemmel şekilde yetiştirerek uyuşturucu, alkol, kumar ve diğer bütün zararlı bağımlılıklardan korumak için bu taktikleri mutlaka öğrenmelisiniz!

Çocuklar fiziksel siddete %80 oraninda ağlarken maruz kalırlar diyor Aletha, çocuğun ağlaması ebeveynlerin kızgınlık ve yetersizlik duygularına kapılmasına neden oluyor. Bebeğiniz ağlarken neler hissediyorsunuz? Üzgün, çaresiz, yetersiz, suçlu, kızgın, çok kızgın? Annelerin çoğu bunu hissediyor

Geleneksel açıklamalarda bebeğin 3 sebepten ağladığını düşünüyoruz:

– Gaz sıkıntısı. ( bebek suçlanıyor)
– Alerji ( süt suçlanıyor)
– Psikososyal teori , annenin düşmanca tavırları ( anne suçlanıyor)
Günümüzde artık anneyi suçlayan bu teori geçerli değil ve ağlayan bebeklerin sadece %5 ‘i kolik olduğu için ağlıyor. Bebekler ilk 12 haftalarına günde 1 saatten fazla ağlayabilirler ve bu tüm Dünya kültürlerinde aynıdır : bebekler ağlar ancak en çok 6. haftalarında ağlarlar.

Bazen ağlamayı bastırmak için çok çaba sarfederiz. Buna gerek yoktur, ağlamak duyguların ifadesidir ve gereklidir.

Bebeklerin ağlamalarının iki sebebi vardır: İletişim (fiziksel temas, beslenme, uyarı alma)  ve stres (fiziksel sıkıntı, duygusal sıkıntı, birikmiş stress)  ve bebekler tüm bu ihtiyaçları giderilse bile ağlarlar. O zaman ne yapmalı?

Onu kollarınıza alın, güven duygusu verin,ağlamasını dinleyin! Ağlamasına izin verin.

Bebeğimiz ağladığında ona, kendini ifade ettiği için onunla gurur duyduğumuzu söylemeliyiz

 AĞLAMANIN POZİTİF İYİLEŞTİRİCİ GÜCÜ VARDIR! Gözyaşının biyokimyasal yapısına bakılarak ağlamanın stresi aymak için faydalı olduğu yapılan araştırmalar ile doğrulanmış. Duygusal olarak akıtılan gözyaşı ile soğan kaynaklı göz yaşı karşılaştırıldığında duygusal göz yaşında yüksek oranda stress hormonu varmış Bununla ilgili bilgi Çocuğunuza Kulak Verin kitabında bir bölümde anlatılıyor. Progesteron göz yaşını arttıran bir hormondur diyor araştırma ve hamilelerin, yeni doğum yapmış annelerin ağlıyor olması aslında vücudun doğal bir savunma mekanizmasıdır ve stress kaynaklı toksinleri göz yaşı yolu ile atarak fetusa ve bebeğe geçmesine engel olmaktadır. Bu bilgi neden lohusayken o kadar çok ağladığımı açıkladı bana. Kayın-annem “biz de lohusa olduk ama bu kadar ağlamadık”demişti bana. Yanlış bir şey yaptığımı düşünüyordum o zaman ağladığımda ve ne yazık ki kimseler görmeden ağlamaya başlamıştım o günden sonra. Elimde değildi, bebeğim ağlıyor ben ağlıyordum, gülüyor ağlıyordum, emiyor ağlıyordum, gaz çıkartıyor, uyuyor her ne yapıyorsa ağlıyordum şimdi görüyorum ki iyi ki ağlıyordum 🙂 Ağlamak psikolojik olarak sadece bebeği değil bizi de rahatlatıyor o yüzden ağlama alanınıza izin verin ve ben çok rahat ağlayabilen bir insan olduğum için kendimi suçlamaktan bugün itibariyle geri dönüş yaptım! Boşuna dememiş Sezen Aksu : “ağlamak güzeldir süzülürken yaşlar gözünden sakın utanma” diye ya 🙂 Ağladıktan sonra rahatlamayan var mı?  Ayrıca araştırmaya göre ağlamak kan basıncını, kalp atışını ve vücut ısısını da düşürerek dengeye alıyormuş.

Peki bebeklerin gayet rahat bir hayatı var, her ihtiyaçları karşılanıyor, iş yok güç yok, bu stres nereden çıkıyor?

– Annenin hamileyken yaşadığı stresler. Mesela 3 aylık hamile bir annenin kendi annesini kaybetmesi örneğinde üzüntü ve stresi fetusa geçirebilmesi ve doğduğu zaman bebeğin ağlıyor olması normal bir durumdur çünkü hamile bir anne stresli olduğunda bu hormonlar plasenta yoluyla bebeğe geçer

– Doğum travmaları, uzun süren doğumlar. Aletha oğlunun doğumunun 48 saat süren zorlu, uzun ve travmatik bir doğum olduğunu anlatıyor ve oğlu doğduktan sonra çok ağlıyormuş özellikle baş kısmına masaj yaptığında çünkü doğum sırasında çok fazla baş kısmına baskı almışi kanala takıldığı için. O da başına masaj yaparak ağlamasına izin vermiş her zaman böylece biriken stressi ağlayarak bebek dışarı çıkartabiliyor diyor.

– Karşılanmayan ihtiyaçlar, özellikle fiziksel temas ihtiyacı, ağlamadıkları zaman da bol bol kucaklanmalılar.  Bebeğin aileyle fiziksel ve duygusal temas kurması çok önemlidir. Bebeğinizle ten teması onu daha mutlu büyütmenizi sağlar, onunla birlikte uyumaktan korkmayın.

– Aşırı uyarılma. Bebeklerin ilk yıllarında beyni ve bilinci çok açık, bazen fazla uyaran oluyor, bu stres yaratıyor. Tüm gün boyunca 3 mağaza gezip sonra da bir toplantıya giderseniz bu bir çocuk için çok fazla uyaran demektir ve ağlaması kaçınılmazdır. Siz çok iyi bir ebeveyn de olsanız bebekte stres olur ve ağlar.

– Acı ve acıyı hatırlama. Gündüz acıyan bölgeye akşam banyoda dokunun, hatırlar ve duygusal ağlama başlar. Kendi oğlundan örnek verdi. Parka sevgi dolu bir köpek oğlunu yalamak istemiş ve oğlu korkarak ağlamaya başlamış ama kendisinin acelesi olduğu için ağlamasına izin vermeden oradan ayrılmış sonra tabii ki ağlaması geçmiş ancak gece uykusunda sokaktan gelen köpek seslerini duyunca uykusundan ağlayarak uyanıp ” dog, dog” demeye başlamış. Genelde çocuklarımıza “aa ne var ağlayacak çok tatlı bir köpek seninle oynamak istiyor” deriz ancak çocuk korkmuştur ve korkusunu yaşaması ağlamasına alan açması gerekmektedir. Bebek ve çocuklarda fiziksel acı duygusal acıyı tetikleyebilir

– Fiziksel acı

-Diğer korkutucu deneyimler

Peki ağlamayı nasıl sakinleştiriyoruz?

Ağlamayı kesmesini söyleyebliyoruz, ceza verebiliyoruz, çocuğu ortamdan uzaklaştırabiliyoruz, utandırabiliyoruz, dikkatini dağıtıyoruz ( konuşarak, müzik dinleterek v.b) emzik ya da benzeri sakinleştirciler kullanabiliyoruz, çocuğun acısını önemsemeyebiliyor ya da yok sayabiliyoruz ( aa yok canım birşey geçti geçti gibi ) ağlamamsından dolayı ona övgü yağdırabiliyoruz ( aferim benim cesur oğlum bak ağlamadı hiç gibi) ya da ilaçlar verebiliyoruz ( sakinleştirciler anti depresanlar)

Genel Kontrol kalıpları neler peki ? ( ağlamayı bastırmak için yapılan alışkanlıklarımız ya da bağımlılıklarımız) Bu liste çok uzayabilir bunlar bazıları:

İlaç kullanımı ( kafein, alkol, nikotin, sakinleştiriciler, uyuşturucular) , aşırı yemek yeme, tırnak yeme ya da diğer tikler, kasların gerginliği, aşırı aktivite ve diğer bağımlılıklar ki bunların içine tv, kumar, alışveriş, twitter, facebook dahi giriyor)

Eğer başım aşırı ağrıyor diyor Aletha omuz bölgemi çok kastığım için oluyor ve o zaman anlıyorum ki çok iyi bir ağlamaya ihtiyacım var ve ağlayınca bütün o ağrı geçiyor.

Bebeğin ağlamasını durdurmak için yaptıklarınız ilerde kontrol kalıplarına ve bağımlılığa yol açabilir

Sallamak v.b –> hiperaktivite veya yerinde duramama.

Sürekli emzirmek ya da biberon ile beslemek –>> emzirme ya da beslenme bağımlılığı

Emzik v.b. sakinleştirici vermek –> emzik bağımlılığı

Konuşmak, şarkı söylemek, oyuncak vermek –> yalnız kalamama gibi alışkanlıklar

Beşiğinde bırakmak ve umursamamak –> parmak emme, battaniye bağımlılığı

Sakinleştirici kullanmak –> İleride uyuşturucu bağımlılığı

Gece uyanmaları için ise ( 6 aydan büyük bebekler için)

— Ağlamaya bırakmak –> güçsüz, sinirli,güven kaybetme gibi duygulara neden olur

— Sürekli emzirme sallama –> bu daha çok gece uyanmasına neden olur

— Emzirmeden kollarınızda ağlayarak uykuya dalmasına izin vermek bebeğin daha iyi uyumasına, fiziksel ve duygusal olarak daha güvenli bir bağ kurmasına olanak tanır.

Ebeveynlerin uyku vaktine kadar bebekleriyle vakit geçirmeleri bebeğin uyku düzeni için önemlidir.

Ben her zaman derim doğaya bakın, yavrusu başka ağaçta uyuyan başla bir canlı var mıdır? hep göğsünde uyur diye Aletha da aynısını söyledi. Biz memeliyiz ve tüm memeliler yavrularını koynunda uyutur. Hoş ben Erin’i her zaman emzirerek uyuttum ve gece ağlamları hiç olmadı ama birlikte uyuduğumuz için uyanıp emip tekrar uykuya geçiyor yani yine gece uyanması yaşıyorduk. O zamanlar doktorumuz Hülya Sonugür de demişti bana gece emzirmeden uyumasını sağla ve sabaha kadar emzirme diye ama galiba ben doğru anlayamadım çünkü emzirmeyi öncelikli olarak kendi ihtiyacım olarak görüyor ve emmesinden çok zevk alıyordum. Aletha bebeğinizi emzirmeyin demiyor kendi çocuklarını 2,5 yaşına kadar emzirmiş sadece göğsünüzü ne zaman ve nasıl sunacağınızı doğru belirleyin diyor. Ben de bebeğimi uyutmak için emzirirdim, 2 yaşlarına geldiğinde gecede 4-6 kez uyanırdı, sebebini anlamazdım. Sonunda 2 yaşındayken birkaç gece emzirmeden ağlamasına izin verdim, o bağlılığı atlattı diye de ekliyor.

Ağlaması bastırılan bebeklerde 1-2 yaşlarında hırçınlık görülebilir.

Annesinin kollarında ağlayarak uykuya dalan bir bebek ;

Daha iyi uyur, daha sakin, mutlu ve dikkatli olur, önceki travmalarından daha kolay kurtulur, bebek sevildiğini ve kabul gördüğünü hisseder büyümeye başlayıp çocuk olduklarında daha iş birlikçi olurlar.

Çocukları ağlayan ebeveynleri nasıl desteklemeli peki?

– Onlara ağlamanın iki nedeninden bahsedin : iletişim ve stress.

– Bu stresi ve ağlama ihtiyacını nasıl azaltabileceklerini anlatın

– Onlara kendi duygularını ifade edebilecekleri yönde cesaret verin

– Biraz dinlenebilmek ve kendilerine zaman ayırabilmeleri için yardım istemelerini öğütleyin:=)