Bu kadar yazıp bitirebilirim elbette ve sen sevgili okur aşağıdaki fotoğraflara bakarak rüyayı kendine göre yorumlayabilirsin.

Ancak ben yine de kendi kelimelerimle anlatmaya çalışacağım.

Tatilin ilk iki ayağı Gelibolu ve Assos’u  geride bırakarak Kaz dağlarının eteklerine çevirdik direksiyonu. Aslında Ege bölgesine gitmek yerine Karadeniz’in yaylarına mı gitsek pek de burnumda tütüyor diye düşünüp dururken, belli bir rota çizemezken, neyse ya çok yorgunum dinlenmeli bir şeyler olsun yaylalar arası taban tepmeyelim henüz Erin de küçük, bir Gelibolu’ya gidelim bakarız sonrasına derken, mail listerinden gelen mailleri hiç okumadan silerken neden bilmem Montessori listesine düşen Dedetepe Çocuk kampı mailini ayırmışım bir kenara. Böyle toplu, kalabalık, genele yayılmış duyurular ile gelen etkinliklere katılmaktan haz etmediğimiz için öylesine “Alpay ya tam bizim tatilin ortasına denk gelen şu kampa gidelim mi ? ” diye havada kalacak bir soru sorduğumda ” e tamam hadi yap rezervasyon bakalım” demesine şaşmış kalmıştım.

Assos’ta işimizin bittiğini o sabah uyandığımda hissettim.. yola çıkmalıydık ama gideceğim yerle ilgili en ufak bir fikrim yoktu. Bilmedim mi içimi huzursuzluk kaplar benim ama nedense büyük bir huzurla çiftliğin kapısından giriş yaptık. Zeytin ağaçları içinde, yaşamın sessiz aktığını hissettiren ve yaşam hep böyle sessiz aksa diye düşündüren küçük bir cennettin kapısından girmiş gibiydik. O akşam tanıştık herkesle ve çadırımıza girip uyuduk ateş başından gelen müziğin ritmiyle .. Bize verilen program dahilinde sabah çocuk yogası yapmak üzere uyandık 🙂 Bir program vardı elbette ancak 6 gün boyunca katılan herkesin enerjisiyle o yapılmış program bambaşka bir şekle büründü. Çiftliğin yanından akan nehirde yüzmek, yaratıcı drama etkinliğinin harika bir oyuna dönüşmesi, günün her hangi bir saatinde bir zeytin ağacının altından gelen müziğe kendini kaptırmak bazen hafifçe bedeni de buna katmak, ateş başında eline “davulunu” kapanın ritminin kalplerde atması, serin bir uykuyu gökyüzündeki milyonlarca yıldız altında yapmak ve o serinliği hamamdaki sıcak sularda eritmek, takım yıldızlarını gecenin karanlığında bir yumruk mesafesinde bulmaya çalışmak ve öğrenmek, yeni insanlarla tanışmak yeni insanları tanımak, bir minderin üzerine uzanıp zeytin ağaçlarının yapraklarının melodisini dinlemek, dinlerken elindeki kitabı okuyamamak sonra hepsinden vazgeçip bir zımpara ile tahta zımparalamak, ortadaki boyalar ile kalbinden geçenleri o tahtaya sürmek, resmetmek huzuru mavi, sarı, kırmızı, yeşil.. ne renk varsa içine katmak, sabun yapmayı öğrenmek evde yapamayacağını bile bile 🙂 kazanı karıştırmak, o sabunun döküleceği kalıbı yaparken koca kişisini seyretmek, kalıp içinden kış boyu bizi temizleyecek olan sabunları bir kek kesercesine nazik ve yumuşak kesmek, çuhalara sarmalamak yün parçalarıyla süslemek dostlara anı diye getirmek üzere, çocukları seyretmek, çocuğumla ilgili kendimdeki blokajları çözmek, büyümek seyrederek, seyretmeyi öğrenmek, dokunmadan çocuğunu doğasına bırakabilmeyi, bırakmayı, akışıyla yaşamayı deneyimlemek.. Kendime çok şey katarak son gününe geldiğimiz çiftlik macerasını, herkes gittiğinde orayı yaşamak için bir gün daha uzatarak oradan ayrılmanın hüznünü yaşamak..

“Hüzün” kelimesi ne kadar da anlamlıymış.. el sallarken arabanın arkasından orada kalanlar… sarıldığımda avuçlarımda kalan sırtlarının izleri.. geçen sene adadan ayrılırken bir hüzün vardı yaşadığım, sevdiğin dostlardan ayrılırken kalbine giren bir his.. bir sene sonra yine aynısını yaşadığımı hissettim.

Çiftliğe gelince.. detayları bu linkte var. Ekolojik Tatuta çiftliği, zeytinyağı üretiyorlar ve gönlünüz rahat bir şekilde buradan yağınızı alabilirsiniz! Çiftlikte elektrik yok, buzdolabı yok. Her an taze yemek yemek buna deniyor! Ağaç evler öyle iki tahta arasına sıkıştırılmış içine yatak atılmış evlerden değil, düşünülmüş, bildiğin ağaçtan ev, içlerindeki ranzalar muhteşem 🙂 Biz çadırımızda hatta son 3 gün yıldızların altında uyku tulumlarımızda uyuduğumuz için deneyimleyemedik ama bir kere daha gidersem bir akşam o ranzalarda uyumak istiyorum kesinlikle,  et yiyorsanız ve illa ki yiyeceğim diyorsanız kamp dışına alalım sizi ve sigara içiyorsanız sadece tek bir alanda içebilirsiniz zira çiftlik içerisinde sigara içilmiyor!! Kuralı ihlal etmeye çalışan zihniyetler varmış elbette! ama biz pek memnuduk bu durumdan 😉

Yolunuz Küçükkuyuya düşerse,

Yok düşmez ama düşürmek isteriz derseniz 

Kalbimizde, ruhumuzda, fikrimizde yeni açılımlar ile, aşk ile, huzur ile dolarak çıktık o kapıdan.. yine hayallerr hayallerrr..

Bozcaada yoluna doğru inerken susarak içimize sindirmeye çalıştığımız

belki bu sefer daha yakın durduğumuz..

Kamp boyunca dilime dolanan …fotoğraflara keyifle bakmanız dileğimle zira benim içim hep pır pır bakarken …

[media id=13 width=220 height=20]

Yoğun geçen bir kış, hızlı tempoda bir yaz ..artık biraz mola..

“anneee kulübe gel sana nasıl yüzdüğümü göstereceğim” dediğinde kalbimde sızı ile bilgisayarın başına döndüğüm günden beri tatilde elimi sadece “tatil güncesi” yazmak üzere bilgisayara süreceğim konusunda telkin ediyorum.

Ancak işin en güzeli ve nasıl oluyorsa, yüzmeyi kim öğretti sana diye sorduklarında ” annneeemmm” diye cevap veriyor olması 🙂 Eh bi nevi ben öğrettim 😛 Yüzücülük var ya.. 😛

Bu kadar yoğunum diye oğlumun fotoğraflarını çekmiyor değilim .. lütfen! 🙂 Eskisi kadar değil çünkü O da artık sevmiyor cık cık cık karşısında deklanşör sesini kanımca. Bu fotoğraflar Galatasaray Kulübünde çekildi.. Bu yazın içimi sızlatan tek mekanı. 4 yaşında giridiğim o kulüpten 18 yaşında çıkıp bir daha da ayak basmamıştım taa ki annem Erin’i alıp oraya götürene kadar.

Bir pazar günü ben de çekim sonrası yanlarına katıldım. Oyy!! Herkes tanıdık ama herkes büyümüş. Şimdi diyorum kendi kendime, Zeynep Abla derdim küçükken de artık ne demeliyim? Zeynep hala benim abla dediğim gibi duruyor karşımda, hoş 8 yaşında kızı var eh ben de 35 yaşa merdiven dayadım. Teyze diyecek halim yok, abla da denmez.. e Oğuz abi? ne diyeyim ki ? Gözleri bakıyor bana bazılarının sanki “baban” der gibi.. kalbime iniyor o bakışlar. Barda otururken bir amca, adını bilemedim sonunda soruyor ” sen gümrükçünün kızı değil miydin? nerede baban?” cevap veremeden gözlerimden anlıyor,  yaşları akıyor gözlerinden ani bir hızla, kafamı çeviriyorum görmesin kimse benim de ağladığımı diye.. koskoca adam karşımda hüngür hüngür ağlıyor gitmek istemedim o kulübe hiç bir kere daha ama kısmette oğlumu götürmek varmış. Sıpa çok da sevdi orayı! Aile Diziminden önce olsaydı domuz gibi bakardım o gözlere, sözlere ama öyle değil artık: büyüdüm, kabullendim, babamı daha çok anlar hatta onu sevdiğimi dilime koyabilir oldum.
Nereden geldim ki buraya ? Fotoğraflar diyordum.. kulüpte çektim işte ..oradan geldim..

Bu kış başında çok güzel düzene girmişti her şey, 8 kilo verdim.. verdim de 3 kilosunu geri aldım. Her akşam düzenli yoga derslerime devam ederken haftada bir gidebilmeye başladım.. enerjimi kaybettim sanki. Biraz hüzünlü, biraz yorgun, biraz düşük tempoda yaşayan biri vardı içimde. Bunun aksine dışımda o kadar enerji yüklüydüm ki ben bile kendime şaşırdım. Hepsi bir arada olamıyor galiba ya da ben enerjileri eşit dağıtmayı bilmiyorum ve öğrenmek için hayat bana fırsatlar sunuyor. Son bir aydır o kadar gergindim ki her şeyin fazla geldiği o anlar ..işte o anları çok sık yaşadım. İşte böyle.. içim sıkkındı.. yazamadım..canım paylaşmak istemedi hoş paylaşacak bir şey de yapmadığımı fark ettim.

Şimdi sen bu satırları okurken ben umuyorum yola çıkmış ve yeni sezona hazırlanabilmek için enerji topluyor olacağım Ege’nin serinliklerinde. Bol bol oğlumun nasıl yüzdüğünü seyredip kumdan kaleler yapacağım sonra ayaklarımızla yıkıp yine yapacağız. “yeter artık bu sene Gelibolu istemiyorum sıkıldım” diye hayıflandığım o haftaları nasıl sileceğim bilmiyorum koca kişimin aklından ama bugün düşündüm de Gelibolu’yu özledim 🙂 Tatilin bir kaç gününü de orada kayın annem ve babamla paylaşabilmeyi arka bahçede belki mangal yapabilmeyi düşlüyorum. Rüzgarını özlediğimin toprağı: Bozcaada! elbet bir gün yuvam olacaksın!

Tatilden haberler vermeye devam edeceğim yanıma VINN almayı ihmal etmiyorum ancak sözüm söz sadece bloguma uğrayıp bir kaç kelam edeceğim.. Şimdiden söyleyeyim herhangi bir şekilde herhangi bir sosyal medyaya dahil olmayacağım! Küçük bir makine alıp yanıma bol bol fotoğraf çekeceğim döndüğümde de “2001 yazı” diye bir albüm hazırlayacağım hatta bu kış yapılacak işler listesine geçen senelerin albümlerini hazırlamak konusunda bir de madde ekleyeceğim. Bu arada aldığım o fazladan 3 kiloyu da kızgın kumlardan serin sulara bırakıp döneceğim..

Voleybol oynamayı öğrenirken! 🙂