Bir tanesi Devletşahtır birçoğumuzun bildiği.

Bir de dergisi vardır ya Yemekname,

işte  Nisan sayısında haber bölümünde Fikir SahibiÇocuklar,

İşte fotoğraflarda ben :=)

Hem de 23 Nisan sebebiyetiyle çocuk yemekleri..

Daha önce bir dergide daha fotoğraflarım çıkmış olmasına rağmen bu benim çocuklarla yaptığım profesyonel hayatta ilk dergide yayınlanan fotoğraflarım :=)

Sanal evet !! ama ben çok mutlu oldum :=)

Yaşasın fotoğraf çekmek!!

Yaşasın yemek yapmak artı yemek!!

Bir şekilde bu yazıya başlamak gerekti ilk cümlem bu oldu.

Şimdi bu iki sene ne de çabuk geçti diye düşünüyorum. Sanki ilk günlerin, ayların tadını mı çıkartmadım, birşeyler mi eksik kaldı ne başa sarıp sarıp Erin’i yaşamak istiyorum ki her şeyi bırakıp hep yanında olma şansında bir anne olabilmişken… Bir diğerini değil Erin’i yaşamak, dikkatten kaçırdığım her duygusunu tekrar tekrar koklamak istiyorum. Şimdi de her anı ayrı keyifli yine de o bebek kokusunu, saflığını, masumluğunu bir kere daha duyumsamak istiyorum: olmayacak pek tabi.. diğer yıllar da aynı bunlar gibi geçecek.

Bu telaş zaten ne yaparsa yapacak ya bize..

Uzun uzun yazmıştım ama bugün benim için heyecanlı günlerden biri ve fazla duygusallık istemiyorum..

Ve sen benim minik bebeğim, bu koskoca yazı deryasında ilk defa sana hitaben yazacağım.

Bir gün okur musun bilmiyorum bunları ya da bana sinir mi olursun yazıyor olduğum için çünkü hepimiz ailelerimizin bize yaptıklarında sinir olacak birşeyler buluruz nedense, belki sende bunu bulursun, kim bilir..yine de yazıyorum

İlk hareketlerini hissettiğim günden beri tam iki senedir bir melekle yaşamanın huzurunu verdin bana.  Şansın, ışığın sana senin kadar ışıltılı, huzurlu, sağlıklı bir hayat sağlasın dilerim.

Ben şimdi seni düşünüp bunları yazarken bir anne şapşallığında ağlıyorum ve sağlığın için, huzurun için, bana verdiğin mutluluk için şükrediyorum.

Öğrenme isteğimi her gün kamçıladığın için ayrıca yorulmamayı, pes etmemeyi, her ne olursa olsun yüzümde gülümseme ile karşına dimdik çıkabilmemi öğrettiğin için, ilişkiler konusunda bana bilmeden verdiğin dersler için, beni hayata ve hayallerime sıkı sıkıya bağlayabildiğin için de sana teşekkür ediyorum.

Daha çok iki seneleri ömrümüze sağlıkla katarız değil mi minik bebeğim ..

2004 yılında fotoğraf eğitimi aldığım dönem, ışık dersine girdik, sınıf da karanlık üstelik!!
Kürsüde bir eğitmen kalkmış şiir okuyor, ne yüzü görünüyor ne başka birşey. Sonra çekiliyor ve arkasında bu fotoğraf var..o eğitmen zaman geldi geçti benim çok sevdiğim bir dostum oldu…ışıkla ilgili kendisinden ne çok şey öğrendim..arada ben anne oldum.. başka bir sürü şey oldu.. ama bu fotoğrafın ve şiirin kalbime bıraktığı iz ve her bakışımda daha sıkı hayata sarılma şevki hiç eksilmedi..

Bugünlerde biraz hüzünlü sonbahar tadındayım ben yine. Oysa ki ilkbahar geliyor.. hani böyle yeniden doğmak,dolup taşmak .. olmuyor.. bugün biraz portfolyom için eski fotoğraflar arasında dolaşırken son iki seneyi gezdim iyice dağıldım.

Son haftalarda Erin’i çok özler oldum.. gün içerisinde aklıma geldikçe çıkıp gitmek taşıyor kalbimden : olmuyor..

Sanki onunla beraber geçirdiğim iki seneyi doya doya yaşamadım gibi.. sanki hep çalışıyordum da hiç yanında yoktum gibi…

oysa hep yanındaydım..
şimdi değilim
eskisi kadar fotoğrafı da yok..
nasıl hatırlayacağım

Tam 5 kilo verdim hemde 4 haftada.. doğum sonrası kiloma ulaştım şimdi hamilelik öncesi kiloma doğru gidiyorum: yapacağım gibi de görünüyor!!..

İşleri yerine koyuyorum.. orada da sorun yok ..

Hayallerden en uzak gibi görüneni sakin bir yaşam için birkaç adım da attık bu yeni senede…birkaç üzüm bağı,taze dalından toplanmış şeftali tadında hayallere devam ettirten…

Hüznü hatırlatan ne var bu resimde peki??
Oysa yolunda gidiyor herşey..

Eve gelen sarı bir paketin içinden, kilometrelerce uzaklarda kendi oğlu için bakınırken sizin oğlunuzun adını görüp heyecanlanıp küçük bir anahtarlığı size gönderiyorsa ve bu sizin kalbinizi pır pır attırıyorsa üzerinde yanıp sönen ERİN ismi gibi..

İşte o yüzden blog..

Saçma saçma mailler atıp, bu saçma mesajlarına rağmen beni takip etmekten kendini alamayan sanal kişiliklerine saklanan hıyarlara cevabım olsun.

Keşke sizde bu gözlerdeki ışıltıdan nasiplenebileydiniz..

Ayşe ve Fatma Naz’ın annesi .. ne kadar memnun oldum bir bilseniz.. 🙂
Açalya bir kere daha teşekkürler.. Dante ADAM’larla ilgilenirken bizimde bir hatıramız oldu 🙂

şimdi bu cümlelerin sahibi “ne olursan ol gel “diyen Mevlana mı??

ben anlamadım..

Arkadaşımın blogunda görünce yazmak saklamak istedim kendi blogumda sonra “yok canım bu Mevlanaya ait olamaz” dedim, hem dedim “üstüne alır birileri üşümesin niyetine”, bugün gazetede görünce cidden Mevlana’nın sözleri olduğunu altına uydurmadan konulmamış olduğunu anladım..

Bu ne ironi? Bu ne ? ne ? ..

Mevlana bile anlamış sonunda “ne olursan ol gel” in pek doğru olmadığını :))

Bu sözlere alkış..

90’lar temalı..

150 video klip üzerinde konuşuyor şu anda..

Unuttuklarım zamanla dinlemeyi..Çok çok sevdiklerim
Mirkelam, Rafet El Roman, Nazan Öncel

Hiç değişmeyenler..
Sezen Aksu. Zerrin Özer.

Marjinaller..
Göksel,

Yeni yetmeye başlamışlar
Tarkan, Serdar Ortaç

Çok gülmüştüm
Ham çökelek..

“Çişim geldi” Tarkan..:D

Abone Yoncimik

Seni hiç sevmedim Burak Kut ama çok dinledim benimle oynamanı..Bodrum geliyor aklıma nedense 🙂 Borganın doğum gününde flüt konserine bilet vermişti gitmemiştim sonra Milliyetin dans müzik yarışmasında karşılaşıp merhaba dediğimde tanıyamadım demişti.. kıl oldum abii:=) ünlü olmuştu ya 🙂 haha çok komik ama kılım bu konuda kendisine 😛

Bir efsaneydi bir efsaneydi Hakan Peker 🙂

En iyi ilk Eurovision derecemiz Şebnem Paker..

Müptela Harun Kolçak

Şişe çalan aşkın Nur Yengi..

Her dinlediğim şarkının birbirinden bugünlerde birbirinin aynı olan şarkılardan farklı olarak “FARKLI” oldukları..

Uçup gitmiş yıldızlar..
Pek erken gittiniz..
Ajlan&Mine. Kerim Tekin. Barış Manço.. sevgiyle biraz gözlerim dolarak anıyorum bu gece sizi ..

Yine bir yalnız anne gecesinde kendimle başbaşayım. Saat 8’e geliyor, bu saate kadar çalıştım ve canım şimdi eve gitmek istemedi, aklımda birkaç gündür dönen kelimeler cümlelere dönüşmek istedi.
Yoğun bir geçmiş hafta yaşadım. Bu yaşanmışlık,yoğunluk bana bazı yerlerde durup düşünmeyi ekledi.Korkularımla çok fena yüzleştim.

Bu haftasonu çok önemli olmayan küçük bir operasyon geçirdim. Konusu çok önemli değil ancak ilk defa hayatımda genel anestezi aldım. Kısa süren 10 dakikalık bir uyuma olacağını bile bile bu haberi çarşamba günü almış ve anında halledebilecekken birden korkularımla çok ani karşılatım; hiç hazırlıklı değilken. Bu işi cumartesiye erteledim. Cumartesi gelene kadar her dakika bu küçük durum içimde büyüdü durdu. Sonunda cumartesi geldi nefesimi tuttum gittim ve anestezimi oldum. Bir kez daha çok büyük bir sorunumla yüzleştim.
Operasyondan çıkmış kendimi uyanırken bulduğumda yine kendi zirvemi kendim yükselttiğimi gördüm, aslında ne tatlı bir uykuydu yaşadığım. Allah daha büyük,çözülemeyecek bir durum için bunu yaşatmasın ama.. ama bu çok güzel bir uykuydu sanki 10 dakika değil 10 gün uyumuş gibi dinlenmiştim uyandığımda. Öncesinde kendime yaşattığım cehennemi hak etmeyecek kadar tatlı bir uyku.

Sonunu göremediğim durumlardan kaçmak, bunun için sinirlerimi gerip kendimi yıpratmaktan ne zaman vazgeçebileceğimi sorguladım. Bunun bilinçaltımda yatan nedenlerine inmeye çalıştım: ulaşamadım. Bu bilinçaltı temizliğini yapmak zorunda hissettiğim bu dönemde birden karşıma bugün bir e-mail çıktı. Bununla beraber cumartesi akşamı okumaya başladığım “bilinçli sevmek” diye aslında hiç de haz etmediğim şu gelişim kitaplarından biri de çıktı.. hiçbirşeyin tesadüf olmadığına inanan ben bir kere daha bu inancımı tazeledim.

Okudukça Erin’in bilinçaltında nelere sebep olabileceğim ile ilgili endişelerim arttı. Dün akşam Alpay’ın seyrettiği ve bana anlattığı bir belgeselde canlıların bilgilerini,öğretilerini kümülatif bir şekilde bir sonraki nesile aktardığını öğrendim. Korkularımı diğer öğretilerim ile beraber oğluma geçiriyor olabilir miyim? bunu derin bir şekilde sorgulamam gereken bir konu olarak iyice düşünmeye başladım.

Bu güvensizlik duygumum altında yatan bilinçaltı olaylarım neler ?? ne zaman bulabilirim bilmiyorum..bulmak için düşünmeye başlamak bile bu konuda aydınlanmaya başlamanın bir işareti gibi geliyor bana..

Bunların yanında hastaneden çıkınca Ebru’ya gittim.. biraz bedenen biraz ruhen olmak üzere uzun zamandır yapmadığım birşey yaptım: bir arkadaşımla hemde öyle böyle değil kardeşim gibi olmuş bir arkadaşımla bir konuyu bitirmeye kadar vardırarak sohbet ettim. Eğer bir çocuğunuz varsa bir arkadaşla konuşulan her konu yarım kalır ve çocuğunuz yanınızda olsun ya da olmasın konu birden yön değiştirir: kendinizi çocuğunuzu konuşurken bulursunuz. İşte bu sohbet günü öyle olmadı. Mümkün mertebe başka konular konuştuk, konular yarım kalmadı.. uzun zaman oldu böyle bir akşamüzeri geçirmeyeli. Sonra annem Erinle beraber benimle buluşmaya geldi Bir kafede oğlum ve annemle oturup birşeyler içtik, vitrinlere baka baka amaçsızca yürüyerek eve döndük.. Erin hayatımın çok büyük bir kısmında bunu biliyorum, bunu seviyorum, bundan zevk alıyorum: egoistçe ama hemen herşeyi Onunla yapmak istiyorum..ama arada böyle nefesler almak çok iyi geliyor. Erin zaten bu durumdan benden daha memnun gibi görünüyor: ne de olsa anneannesi kendisinin en büyük oyun arkadaşı. Bu akşamda diğer oyun arkadaşları olan dedesi ve babaannesiyle 🙂

Tüm Pazar gününü evde pinekleyerek hatta Erinle beraber tam 3 saatlik bir uyku uyuyarak geçirip dinlenmiş olarak bu haftaya başladım. Sabah bu kadar uyku depolamış olarak kargalardan önce kalktım hazırlandım ve ofise geldim. Yürürken geçtiğim bir pasajda henüz dükkanların açılmamış olmasından kaynaklı bir sakinlik kapsamında bir çocuk kıyafeti satan mağazanın kapısında yazan yazıyı gördüm : TÜM ÜRÜNLERİMİZ ORGANİKTİR!!.. fotoğraf makinem yanımda olsa bunu çekerdim. İnanası gelmeyebilir insanın. El örmesi kıyafetlerin olduğu bir mağazada nasıl bir organik ürün vardır ?? Evde yapılan her ürün organik midir? organikle neyi kastediyorlar?? anlamadım..

Kapitalist sistemin bizi ne hale getirdiğini çok fena hissettim.. umudum azalıyor bu dünya ile ilgili..
Üstelik benim hatam olmayan bir durum yüzünden operasyonun tüm parasının cebimden çıkmış olduğu, ne sigorta şirketinin ne de hastanenin sorumluluk almadığı bu ülkede katlanarak azalıyor..

Bu ülke bilinçli anne babaların yetiştireceği çocuklar ile aydınlığa çıkacak..değil mi ??

Bu arada birkaç gündür Açalya‘nın yazdığı bir postu takip ediyorum. Yorum yazmadan sessizce izliyorum.Burada yer vermek istedim bu posta. Bilinçaltlarımız mı bize bu oyunları oynattıran bilemedim.Bu ülke ile ilgili umutlarım hala var.. gerçekten !!

Bu haftasonu Ece’nin babyshowerı vardı.. bayağı bir shower ettik kendisini.. tamam bizim adetlerimizde böyle birşey yok ama olsa ve türkçe bir adı olsa ve ve ve doğum öncesi gelen gereksiz tüm hediyeler ihtiyaç dahilinde alınsa.. ekonomik olarak her iki tarafa da katkıda bulunulsa.. sa  sa  sa… bir de ” aman canım beybişaaavır da ne.. eskiden böyle şeyler mi vardı..” cümlelerinden kurtulunsa..

Ben açıkçası açık açık bir liste hazırlayıp burada yayınlamama rağmen /tüm utanma ve sıkılmalarımla/ , kimseyi zor durumda bırakmamak adına.. yine de bir iki kişi tarafından algılandı bu durum..o bile birşeydi ve en azından işime yarayacak birkaç şey oldu 🙂 Özellikle Cam rende 😛 😉

Neyse neyse.. konu dışına gidiyorum yine daldım daldım..

Beybişavır bahane eski dostları görmek şahane.. //uff çok fenayım// uzun zamandır görmediğim eski arkadaşlarımı görmekten keyif aldım çokça..

Ece benim o kadar eski bir arkadaşım ki hatta uzaktan kuzeniz bile.. bu kuzen akrabalık bağlantısını seneler sonra üniversitelerden mezun olup da aynı iş yerinde çalışmaya başladığımızda bulmak işin en komik tarafıydı: senelerce aynı lise koridorlarını arşınladıktan sonra özellikle..

Bu haftasonu Erin Ece’nin karnını yine “bebet” diye severken benim aklıma “BATTONGA” geldi..

“BATTONGA: Bu dans performansımızda!! 😀 kullandığımız müzikti.”

Yıllar önce //bilmem ki kaç yıl önceydi // aynı sahneyi paylaştığım //ve tabii birçok şeyi seneler içerisinde// Ece’nin bir oğlu olacak ve benim oğlum onun karnını okşayacak oğlunu sevecek..

şu yeşilli olan benim evet 😀

Arkadaşlarımı, en eski olanlarını gördüğümde hala lisedeki yaşımda zannediyorum kendimi.. sonra birden karınlardaki bebekleri,kucaklarda yemek yedirenleri,öpülüp koklananları görüyorum.. sonra bizim anne/babalarımızın bizim için okul koridorlarında volta attığı günlerin çok yakında bizim için uyarlanmışını yaşayacağımızı düşünüyorum..

“miş”li geçmiş zamanlar hepimiz için varlar…

Onlar için de olacak, seneler sonra..

Dip not: dün akşam Erin banyoda kendi göbeğini gösterip bana” bebett” dedi !!! 🙂 “yok annecim annelerin karnında bebek olur senin olmaz” dedim.. kavram karmaşası yarattık sanırım!!

Sonbaharın en güzel pazar günlerinden birini Şebnem ve Kerem’in bahçesinde yaşadık.. sessiz, yeşil,bol topraklı,taze domatesli,dalından kiwili,köy tereyalı,yumurtalı kahvaltılı,mis gibi böğürtlenli..
Bu güzelliğin karşısında Erin öğleden sonra anlamsız bir şekilde bir ateşe sahip oldu.. eve döndüğümüzde yatana kadar kucağımda, göğsüme başını koyup koltukta kıpırdamadan yattı.. sağa sola döndü, etleri ağrıyordu sanırım.İlk defa bu kadar halsizdi.. sabah kalktığında ise hiçbirşeyi yoktu: anlamadık..

Bu hafta sanat aktivitelerine suluboya ekledik.. fırçayı suya batırıp boyaya süreceği ile ilgili süpheleri oldu Erin’in 🙂 parmağıyla devam etmeyi tercih etti 🙂 Oyun grubunda ise elişine el attık. Önce pek ilgisini çekmese de sonra çıkartmalar biraz ilgisini çekti.

Ertesi gün kırtasiyede alışveriş yaparken kullandığı çıkartmaları görünce bana ” nemnem,damba” ( Şebnem, Damla) diyerek burnunu gösterdi. İlgisini çekmediğini düşünmenin ne kadar hata olduğun fark ettim.. şimdi evde çıkartmaları yapıştırıyoruz 🙂 Bu arada biz çok eğlendik..

bunu Erinle yaptık: 

Bu da benim sanat eserim.. fena değilim 😛 

Erince de bunun adı : ABAMBU ani kardan adam 😀

“Abu” ( Ebru ) ablası oğlumun..TETE’nin isim sahibi.. 🙂 telif hakkı ödeyeceğiz kendisine söz 😛 Bir akşam boyunca esir aldı kendisini.. ne kadar oyunu oyuncağı marifeti varsa döktü ortaya..bu aralar eve sevdiği kişiler geldiğinde elinden tutup odaya hapsediyor. Odasında oynamaya alıştırmamız güzeldi ama akşamları salonda oturmak istediğimizde artık biraz sıkıntı yaşıyoruz: İlla ki odasına biri gidecek onunla..

Bu haftanın bir kaç ilki de var..

Öncelikle Alpay ve ben, Erin’i pazar günü babaanne ve dedeye bırakıp başbaşa bir Eminönü turuna çıktık. Uzun zamandır ya ben Erine bakıyordum Alpay işine ( ki bu çok az oluyor 🙁 ) ya da Alpay Erine bakıyor ben işime.. Anneanne Erine baktığında ise sadece ikimizde işimize!!.. keyfe keder bir günü başbaşa geçirmeyeli ne çok olmuş..Çocukla ilişkilerde bunun yapılması gerekiyor. Arada çocuk da anne-baba da nefes almalı.. çocuğu bırakıp gitmek her ne kadar sevgisizce görünse de aslında bunun daha büyük bir sevgi olduğu ironisi var.. tıpkı çocuğu çok sevdiğin için istediği herşeyi yapmanın aslında büyük bir zarar olduğu.. yapmazsan dışarıdan ” ne kötü anne baba” damgası yediğin aslında çocuğunu çok sevdiğin için ona zarar vermek istemediğin için herşeyi yapmadığın gibi.. karışık oldu.. ironik bir durum anlatması da zor oldu..

Sonuçta çok güzel bir pazar gününde gezdik, arka sokaklarda hamalcı kahvesinde kahve içtik, fotoğraf çektim,nefes aldık..

Bir diğer ilk ise -sonunda bu sabaha gelebildim- : Artık sokağa bezsiz çıkıyor Erin..Pazar günü babaanne/ dedeye giderken de takmamıştık ama sonuçta eve gidiyorduk. Bu sabah bir cesaret parka giderken bezini takmadım. Evden çıkarken tuvalete girdi, parkta oynadı, sürekli sordum hatta yanıma kavanoz bile aldım belki gelirde yaptırırım diye. Ama kavanoza da yapmak istemediği gibi evde yapacağını belirtti 😀 ..Eve dönene kadar tuttu ve galiba bir devir daha başladı bizim için..

Bir anne için yapı taşları nelerdir bilmiyorum ama tuvalet galiba büyük bir yapı taşı.. sanırım taşı doğru yerine koymayı beceriyoruz .. bir gece kaldı gibi.. onun da zamanı geldiğinde kendiliğnden ve yine biraz çaba ile tabii ki çözüleceğini biliyorum…

Uzun bir post oldu..Erin bu aralar öğlen az uyuyor bana pek vakit kalmıyor.. Bu hafta dahil 3 hafta boyunca ofise gitmeyeceğim.. kısa bir mecburi tatildeyim.. uyuduğu zamanlar az olunca yapacak işler de birikiyor..

Unutmadan ekleyeyim notlarıma:
Erin artık büyük-küçük kavramlarını da öğrendi.. yerinde kullanıyor: Eve yakın parkın küçük park Nişantaşındakinin büyük park olduğunu biliyor.. sıcak – soğuk biliyor.. karşıtlıkları anladı diyelim.. Kelime haznesi çok gelişti..birçok kelimeyi kullanıyor : asansör bile diyor 🙂

Mama sandalyesini artık kullanmıyor.. büyük adam gibi “dandalye”de (sandalyede) oturup yemeğini yiyor 🙂 bir de boyu yetse 😛 çorbasını,yemeğini,pilavını herşeyini artık kendi yiyor..

Bu kadar çabuk mu olacaktı bunlar.. olmadan önce olsun diye acelem neden di o zaman ??.. birden okula gidecek sanki ..

Hepsini kaydediyorum ..kaydet kaydet nereye kadar!!..:) şimdilerde elle tutulur bir albüm yapma işine giriştim..albümleri hazırladım..bu günlüğü tutmuş olmakla iyi bir iş yaptığımı daha da iyi anladım.. kocaman bir albüm yaptırdı amcası benim yönlendirmelerimle .. sanırım ciltçi ya da en yakınımız amcamız bile artık deli olduğumu düşünüyor.. osmanlı tarihi yazacak sanki.. kocaman iki cilt oldu.. bu kışın işi bunları doldurmak..sadece fotoğraf albümü değil tabii bu..herşey olacak.. 0-3 yaş bir albüm inşallah 3-6 yaş bir diğeri.. sonrası devam eder mi bilmiyorum 🙂 ama 0-3 yaş kesin olacak..

Bu günlüğün de ömrü kafamda biçildi gibi bu durumda..

Zamanla o da olacak..

Şimdi oğlumla yemek yeme vakti..

Yine her zaman olduğu gibi harika yön bulma kabiliyetim ile kayın-annemlerden çıkıp eve gelirken, gecenin 10’unda kendimi bayrampaşa cezaevi tabelası ile karşıkarşıya bulmuşken, arkada Erin uyurken, gecenin karanlığında yolumu bulmaya çalışırken birden fark ettim ki o an yaşadıklarımı kafamda bloguma yazıyorum; bunu ben hep yapıyorum.. o anda kafamdan yazı geçiyor eve geldiğimde hepsini kaybediyorum.. aslında bunlar değildi kafamdan geçenler.. yolumu kaybettiğim anda aklıma neden bir blog tuttuğum geldi. Sonra dünü düşündüm hatta önceki günü .. bu arada ABİLA‘nın bloguna bir göz attım: benden önce yazmış herşeyi..

Bu yaştan sonra güzel arkadaşlıkların kurulamayacağına hatta geçmişten gelenlerin artık teker teker yok olduğuna inandığım bir zamanda bu blog bana bunun olmadığını gösterdi. Tamam geçmişten gelenler yok olmaya kısmen yüz tuttu ama yenileri yerlerini alıyorlar yavaş yavaş hayatımda…

Sema’nın geçen gün söylediği gibi:
” çünkü insanlar değişti… Durdukları yerler değişti… Sesleri değişti… Aynı kalmalarını istemek hata mıydı acaba? Bilmiyorum. Çok zamandır, hayat farklı akıyor sadece… ” -Sema izninle-

Erin’in çok güzel arkadaşları oldu.. anneleri de benim.. yukarıda bahsettiğim arkadaşlarım işte..bir de yüzünü görmediklerim ama sık sık konuştuklarım,görüşüp hatta bazen sadece bir kere görüşebilip, : benim türümden olup hayatlarını devam ettirenler ..

Fotoğraf çekiyordum.. tarzım oluşmaya başlamıştı birden 180 derece döndü.. göz hizama değil göz hizamın altında kalanlara bakmaya başladım objektifimden;daha renkli kareler çıkmaya başladı,daha eğlenceli oldu deklanşöre basmak.

Arada beni de çekenler oldu tabii ..:)

“hadi hadi aktivite ayağına çocuğu çalıştırıyorsun” diye dokunduranlar olsa da hayatımı,zevklerimi,hobilerimi oğlumla paylaşarak büyümeyi,büyütmeyi öğrendim.

Onunla eğlenmeyi, çocuk olmayı öğrendim.. anne olmak yaşlanmamak demekmiş..yeniden hayatı baştan öğrenmeye başladım..

Hatta öyle ki dün baktım Erin’i postalayıp arkadaşımla tahtıravallide eğlenmeye yeltendim..

İşte böyle..uzun uzadıya yazabilirim, saat gecenin 1’i oldu ve sabah kaçta büyümeye devam edeceğimiz belli değil..

Dünden tadı kalan “elmacıklar” ve dökülmeden önce son gösterisini yapan yapraklar..