Bir tanesi Devletşahtır birçoğumuzun bildiği.

Bir de dergisi vardır ya Yemekname,

işte  Nisan sayısında haber bölümünde Fikir SahibiÇocuklar,

İşte fotoğraflarda ben :=)

Hem de 23 Nisan sebebiyetiyle çocuk yemekleri..

Daha önce bir dergide daha fotoğraflarım çıkmış olmasına rağmen bu benim çocuklarla yaptığım profesyonel hayatta ilk dergide yayınlanan fotoğraflarım :=)

Sanal evet !! ama ben çok mutlu oldum :=)

Yaşasın fotoğraf çekmek!!

Yaşasın yemek yapmak artı yemek!!

öğlen uyurken emzirmediğim, gece uyurken ve sabah emzirdiğim için, Erin artık kavram karmaşası içerisinde geçen hafta bir öğlen uykusu öncesi krizini yaşayınca birden gelen bir güçle “ben bu işi beceririm ..çok zor olacak ama beceririm” dedim…

yaptım

zor olmadı

bugün bir hafta bitti

artık Erin kocaman bir çocuk oldu…

artık ben emzirmiyorum..

tahmin ettiğim gibi duygusal dalgalanmalar falan yaşamadım.. Erin bir gece ve bir sabah ağladı ardından “meme biğğ” dedi.. bir de iki gün önce durup dururken ” anne meme bitti ” dedi.. ve bitti.

gözümde büyüttüğüm kadar değilmiş…

sadece 20 ay biraz büyük bir süreymiş..tahminim daha azdı kendi açımdan.

zaten mastit sonrası sütüm azlamıştı.. şimdi ilaç da kullanma gereği duymuyorum.. ilk iki gün çok süt birikti pompayla sağdım Erin’e verdim. Sonra 3 gün geçti bir kere daha sağdım verdim.. şimdi sağma gereği duymuyorum.. bol bol adaçayı içiyorum, yine birikirse sağarım ama ilk sağdığım ile ikinci sağdığım arasında miktar farkı bariz.. sanırım bir daha ki sefer daha da az olacak.. belki de gerek kalmayacak..

artık öğlenleri arabada geceleri ise ilginç bir şekilde yatağında uyuyor (bunu Alpay başardı) Erin hatta bu gece sütünü içerken masal bile okudum gülerek dinledi sonra döndü arkasını “pişş pişş pişş” uyudu.. 🙂 öğlen araba meselesi ben işe başladığımda ve emzirme devam ettiği süreçte annem uyutabilsin diye başlamıştı, uyuyor 10 dakika sonra yatağına devrediliyor.. bunu da değiştirmek lazım ama nasıl bilmiyorum..zamanla olacaktır..

emzirmek çok önemli bir duygusal bağ bunu kabul ediyorum ama bir yerde ayrılmak gerekiyor değil mi ? 🙂

emzirmeydi, tuvaletti derken 2 yaşa geliyoruz..en zor olacağını düşündüklerim nedense daha kolay oldu bugüne kadar.. şimdi bir terrible two dönemi var.. “pre” kısmını azıcık hissediyorum ama birçok olacağı söylenen ama ben inanmadığım için olmadığını düşündüğüm zor dönemleri gibi bunu da hafif atlatmayı umud ediyorum..

Eleştirilerim bittiğine göre devam edebilirim..
Bu hafta hızlıca geçti yine geldi pazartesi ve yeni bir hafta.. Geçtiğimiz hafta benim için çok değerli, taa uzaklardan bir blog dostu ile buluştuk: Pratik Annem,kıpırcan, kımılnaz ve eşi.. Fenerbahçe parkında çok keyifli bir saat geçirdik. Bu günlüğü ilk yazmaya başladığımda sadece kendim için notlar tuttuğum bir dönemde ilk tanıştığım, linklerime ilk eklediğim kişi olup, birbirinden değerli blog dostluklarımın temelini atmama vesile olan dünya tatlısı Pratik Annem gerçekten de çok keyifli bir kişilik.. belinde Ela, yanında eşi, ve kıpır kıpı Burak ile son derece rahat bir anne.. umarım yolumuz bir daha kesişir bir yerlerde..
İkinci en keyifli durum ise Erayların terastaki balık keyfi. Her zaman yaptığımız bir olay olamasını gece orada kalma kararımız ile sabah saat 3’e kadar zamanın nasıl geçtiğini anlamadığımız tatlı bir sohbet ile başka bir boyuta taşıdık. Benim için uzun zamandır çok büyük bir ilk oldu: sabah saat 3 ‘e kadar uyumadım ve ertesi gün hiç gergin, uykusuz ve sinirli değildim. Erin de deliksiz sabaha kadar uyuyunca işler kolaylaştı galiba.. erkenden kalkıp evimize geldik çünkü yine bu haftanın en önemli olayı gerçekleşecekti: klimalandık!!. çok şükür artık serin serin uyuyoruz, serin serin iş yapıyorum, serin serin kahvemi içiyorum.