Cuma günü hastaneye giriş ve şu an arasında geçen süresinde hiç bu kadar güç bir iş başarmadığımızı anladım. Hayatta insanın karşısına hep böyle hayırlı güçlükler çıksın tabii dileğim. Ama bu bombardımanda babaların dokuz doğurması meselesi test edilip onaylanmıştır. Doğrudur.
Ayça hastaneye girdiği andan itibaren çok kuvvetli ve dirençli idi. Benden çok daha sağlam olduğu ameliyethane de ki şen şakrak havadan belliydi. Ben ameliyathaneye dizlerim titreyerek girdiğimde Ayça hazırlanmış doktorlar başındaydı. Bir köy kahvesinde köyün delisine takılan mahalleli gibi herkesin suratında, sabah kahvaltısını etmiş ve keyif çaylarını yudumlar bir neşe vardı. Ben sanki uzaydan oraya düşmüştüm.  Ayça beni taksim sütaş önünde karşılaştığımız eski arkadaşı ile tanıştırıyordu sanki
–Aaa alpay bak bu Bahar, Tolganın eşi, üniversiden departmandan Tolga canım hatırlamıyor musun. Heheh Heyacanlı şekerim.

Bir taraftan benim salla paçalığımı gören ameliyathane görevlisi:

–takılma kardeşim bak yerde kablo var.
–bu beze dokunma kardeşim.
–Doktor monitörü göremiyor kafanı eğğğ

Komutları alıyorum ama yapıyormuyum şu anda hatırlamıyorum.

Bu şaşalıklar içerisinde ben fotoğraf çekiyorum.

Bazen netlemeyi
bazen deklanşöre basmayı
bazende çekmek istediğim yere objektifi döndürmeyi unutarak bu görevimide yerine getirmeye çalıştım.

Kamerayı görevlilerden fazla olan bir tanesine vermiştim. Onun yaptığı çekimleri düşünemiyorum. Seyredemiyorum da şimdilik.

İşte böyle bir macerada da alnımızın akıyla çıktık. Kalbim Ağrı Dağı’na çıkarken bile bu kadar hırpalanmamıştır herhalde.

Ayça’ma ve bize yardımcı olan, yanımızda olan herkese çok teşekkürler.