Nisan başında “hadi bakalım” diye başladım Yogatime Nisan ayı Bahar Detoksu paylaşımına ve sonunu getirebileceğimi hiç düşünmüyordum. Şimdi sona geldiğimde aynen aşağıdaki fotoğraftaki gibiyim. Bu fotoğrafın bir önemi var: uzun bir süredir el bileklerimin rahatsızlığı yüzünden yapamadığım ( hala omuzumdaki sıkıntıdan birazcık zorlandığım ) bu pozu ve hatta başka birkaç pozu daha yapabiliyorum ve bu beni bir çocuk kadar mutlu ediyor : iyileşiyorum!

Herşeyden önce ÇOK EĞLENDİM ve EĞLENDİK katılan güzel dostlarla.
Kendime geldiğim, silkelendiğim mart ayının sonundaki detoks ve akabinde yogaya geri dönüş her güne bir yoga pozu paylaşımları ve ayın sonuna gelirken vinyasa kraliçem Nicole’ün derslerine tekrardan girebilecek gücü bulabilmiş olmam motivasyonumu çok arttırdı ve 30 gündür yaptığım her pozda çevremdekileri içine katmak, bir çok kişinin yogaya başladığını görmek, buna sebep olmak ne kadar güzeldi. _Nicole kim dersen bi buraya bi de buraya tıklayıver hatta geçmiş yıllarda derslerinde yaptığım çekimleri de görmek isteyebilirsin belki Burada ve Burada)

Eskiden yoga “o ne öyle sadece oturularak yapılıyor çok yavaş bana göre değil”ciler ile etiketlenirken son zamanlarda paylaşılan son derece estetik bir o kadar zor görünen pozlar ile “oyy anam ben bunları yapamam ki” diye etiketlenmeye başladı. Belki de sırf bu algıyı dönüştürebilmekti amacım: senin yogan senin yogan!
Yoga demek olduğun yerde durmak demek değil ve oysa hatta aslında: sabitlikte güç vardır!
ve yoga demek akrobasi yapmak demek de değil.
Bedeninin izin verdiği kadarıyla, kendini kıyaslamadan, yan mattakinin ne yaptığına göz ucuyla bakmadan yapabildiğin kadarı senin yogan. Yoga senin kilonla, esnekliğinle, gücünle ilgilenmiyor demiştim ilk paylaşımlarımda ve “kendi sınırlarına saygı duymayı öğrendiğinde başkalarının sınırlarına saygı duymayı becerebileceksin” diye de eklemiştim Deniz’imin derslerinden bana kalan kelimeler ile. İşte bu instagram paylaşımını yapmaya aslında tam da bu nedenler ile karar verdim.
Yoga yap : güzel oluyor!
ve şimdi oturmuş gözlerim kapalı içime bakarken şunları // ve elbette daha fazlasını // görüyorum:
Bir süredir kendi içimde aradığım dengeyi bedenimin terapisi ile yakalamayı deneyimledim. Bol bol twist pozlar ile kış boyu içimde sıkışmış tüm gereksiz enerjileri, yargıları, beklentileri, sahiplenmeleri dışarı attım _umarım ve dilerim sen de öyle_

Bu sürecin içerisinde bir çok takipçi kaybettim ve öğrendim ki hayatında yenilere yer açabilmek için giden her ne ise “kaybetmek” değil bunun adı.
Eskiyi bırakmak yeniyi taşıyor sana, kaybetmek bir noktada “kazanıma” dönüşüyor. Oturup kurban rolümü üsteleneceksin yoksa yaşamının baş rolünü mü kapacaksın? Senin nerede durup baktığına bağlı. 2010 yılında ilk yogatime ile tanışmam üzerinden geçen 5 senede bazen durdum bazen çok yürüdüm bu yolda ve durup baktığım yerde niyetlerim var elbette ama “an” da olmayı öğrenme çabam daha büyük.

Bir düşüş içerisindeyken _uzunca bir süredir_ tüm bu dönüşümlerin girdabında kaybolmaya yüz tutmuşken ve bu kaybomuşluk yaşamıma ve hiç istemeden oğluma etki etmişken birden çok önemli bir dal tuttum: kendimi! Bugüne kadar hiç yapmamış olmanın şaşkınlığını yaşadım bir süre. Birine ya da bir şeye yapışmak yerine kendine sarılmak, kendini merkeze koyabilmek ama kendine bile yapışmadan bunu yapabilmek ve  anlamak teorik olarak benim için bunca zaman almış. “Bir terapiste mi gitsem” diye düşünürken kendi terapimin kendi içimde var olduğunu keşfetmek, bunun için bedenime ve bedenime taşıyana zarif davranmak, güvenmek ve bazen planlar yapmadan akışına bırakmayı becerebilmekmiş düşünmem gereken; öğrendim!
Öğrenirken can kırıklarıyla doluyorsun ancak tedavisi sende!

Yogaya geri döndüğümün ikinci haftasında Deniz’e dedim ki : “ ne kadar kolay adapte oldum ben bile şaşırdım zorlanacağımı düşünmüştüm ama su gibi gidiyor” Deniz bana döndü ve “bedenin hazırmış seni bekliyormuş”

Bu cevap bana dağın tepesinde kayaya oturmuş ve uzaklara dalmış bir kızılderili hikayesini hatırlattı. Bir müddet kızılderiliyi seyreden adamın sonra dayanamayıp yanına gidip “Burada oturmuş napıyorsun?” diye sormasını ve Kızılderili’nin cevabının : “Çok hızlı ilerledim ruhumun bana yetişmesini bekliyorum, ruhum geride kaldı.” olmasını.

Ve evet çok hızlı yaşıyoruz, sorumluluklarımız, önceliklerimiz, aslında yapmak istediğimiz ama altında ezildiğimiz yüklerimizle yapamadıklarımız, tüm bu yoğunluğun içerisinde debelenerek kendimize daha çok eziyet ettiğimiz doğrudur.

Peki tüm bu yoğunluğun içerisinde sakin ve sabit kalabilmek mümkün mü ? // sabitlikte güç vardı hatırladın mı? //
önceliklerimizin ilk sırasına kendimizi yerleştirmek peki ?

İşte 1 aydır içinde dolandığım ve dengesini bumaya çalıştığım konular biraz bunlar.

Bir ay daha yapsam mı diyorum ama herşey başlar ve biter zamanı geldiğinde. Şimdi tüm bu öğretinin içime sinmesi, hazmetmek ve teoriden pratiğe dönüştürmek zamanı.

Bugünün pozu ॐ NAMASTE ॐ

Çok değerli annelerimden Mina, yaptığımız hamile çekiminde bu poz için bana eşlik etti. Özellikle bir anne adayı ile yapmak istediğim bu poz için hayat bana hediyesini sundu diyelim. Annelere çok şey borçluyum, yolculuğum sırasında işim gereği onlarla yaşadıklarım, deneyimlediklerim çok büyük birer öğreti oldular.

Yaşamıma gelen ve giden, bana ayna tutan herkes ve her olay için şükürler olsun.

Şükretmek ne kadar güzel .. denesene..

Günün şarkısı Man O Tu yani SEN VE BEN.

Sen ve ben BİR’iz.

ॐ

Nu – MAN O TO

saadet zamanı: avluya doğru oturmuşuz, sen ve ben
endamımız çift, sûretimiz çift, rûhumuz tek, sen ve ben
bulandıran palavralardan âzâde, gamsız bir keyif, sen ve ben
sen ve ben, ne sen varsın ne de ben, bir olmuşuz aşk elinden

Mevlana

the pleasant moment of sitting in front of the door, me and you.
with two figures and two faces, with one life, me and you.
joyful and careless, free from distracting myths, me and you.
me and you, without us (ego), gather because of virtu (love)

Rumi

khonak an dam ke neshinim dar eyvan, man o to
be do naghsho be do soorat, be yeki jan, man o to
khosh o faregh ze khorafat-e-parishan, man o to
man o to, bi man o to, jam’ shavim az sar-e-zogh

ve işte 30 gün

Ben ne yerse yesin formda kalabilengillerden değilim nitekim bu kış “nasıl olsa beden alıştı ne istersem yerim” zihniyetim ve duygusal yeme krizleri sonucunda geçen sene özene bezene aldığım hiç bir pantalonun olmadığını fark ettiğim dönem de bu cemrelerin düşme anına denk geldi yine. Büyük bir emek, zaman harcayarak 36 bedene düşmüş olan ben 38 bedenlere zor girmeye başlamıştım ki düştü cemreler işte! 46 bedenden 36 bedene inmiş öncesi sonrası hali aşağıda işte. Bana motivasyon olsun tekrar! Oldu mu oluyor en nihayetinde ve bir kere yaptıysan yine yaparsın: kesin bilgi!

10 günlük senelik artık gelenekselleşen ayurvedik detoksumu bu hafta bitirdim. Detoks da ne diyene daha önce yazmıştım ama yineliyorum: detoks kilo verme aracı değil bedeni kaplamış olan kirlilikten arınma operasyonu e tabii bu operasyon sonucu kilo vermek bunun hediyesi ve ve mutlaka işinin ehli bir doktor eşliğinde yapılmalı kafaya göre “3 gün lahana çorbası içeyim de zayıflayayım” bakış açısını bırakmak gerek hepsi yalan dolan.

Herkes ihtiyaç duyar mı?

Sağlıklı beslenen ve ideal kilosunda olan bir kişinin detoksa ihtiyaç duymayacağını düşünebilirsiniz ancak bu doğru bir yaklaşım değil. Sigara içmek, toplu taşıma araçlarını kullanmak, sık sık metroya binmek, düzensiz çalışma saatlerine sahip olmak, düzenli yürüyüş yaptığı halde bu sırada egzoz dumanına maruz kalmak gibi birçok nedenle herkesin aslında detoksa ihtiyacı oluyor. Burada sadece detoks programının süresi değişebiliyor.

Detoks yapmak şart mı?

Tabii ki detoks yapmadan da yaşanabilir. Ancak enerjiyi yükseltmek, ödemi azaltmak, dolaşım ve boşaltım sorunlarını gidermek, kilo kaybını kolaylaştırmak isteyenler için detoks mevsim geçişlerinde özellikle öneriliyor.

Kimler detoks yapmamalı?

Diyabet hastaları
Yakın zamanda ameliyat geçirenler
Yeni doğum yapan ve emziren anneler
Hamileler
Karaciğer enzimlerinde  problem olanlar ve çok fazla ilaç kullananların ise doktor kontrolünde detoks yapması öneriliyor.

Kaynak : http://www.berrinyigit.com/

Bir doktor bulamadım ya da buna bütçe ayıramam diyen varsa benim nacizane bir önerim olacak sağlıksız olduğunu düşünmüyorum. Doktor değilim ama ben bunu arada yapıyorum ve işe yarıyor üstelik çoğu doktorun ya da beslenme kitabının önerisi. Aşağıdakiler benim şişkinlik hissettiğimde ya da tartıda ibre aşağıya inme konusunda inat ettiğinde uyguladıklarım:

1 günlük oruç : tüm günü bitki çayları ile geçirmek. Çok acıkma olduğunda bolca sulandırılmış naneli zencefilli karabiberli ayran içilir ama bol sulu en fazla 3 bardak. Ertesi sabah hafiflediğinizi göreceksiniz.

3 günlük oruç: Kahve , çay kesilerek bitki çayları ile birlikte her acıkmada iki avucunuz kadar çorba içmek. Çok şiştiğimi hissettiğim zamanlarda bunu uyguluyorum. Nişasta, karbonhidrat alımını kesmek yani çorbalara patates havuç kereviz eklememek, kereviz sapı olur tabii. Aç kalarak değil asla! Her acıkmada mutlaka çorbamı içiyorum. 3 gün sonra birikmiş ödem gidiyor. Çorbalara bol baharat eklemek ve asla yağsız çorba yapmamak. Yağ bilinenin aksine kilo aldırmaz.

Bundan sonrası uzun vadede olan oruçlar için doktor desteği şart o yüzden herhangi bir öneride bulunmuyorum. Oruç denince dini bir kelime gibi geliyor bu anlamda kullanmadım her dinin kendi kuralları çerçevesinde oruçları vardır ben bunlardan bahsetmiyorum konu karışmasın lütfen :=)

10 günlük doktor kontrolündeki detoksumdan sonra 1 hafta yeniden beslenmeye adaptasyon sürecim var, bu süreçte bazı yasaklı gıdalar var 1 hafta sonra normal beslenmeme geri döneceğim. Daha önce yazmıştım : Genelde bu şekilde yiyorum okuyabilirsiniz. Herhangi bir diyet listesine bağlı değilim, her şeyin tadını “insani boyutlarda tüketerek” biliyorum. Diyet listelerinden hiç haz etmiyorum her diyetisyen maceram da hüsranla sonuçlanmıştır. Ayurvedik beslenme tam benim ruhuma, bedenime göreymiş ben bunu keşfettim. Sadece beslenme değil tabii, mutlaka bedensel aktivite de gerekiyor. Mecbur kalmadıkça araba kullanmıyor her yere yürüyorum. Şimdilik oturduğum binanın spor salonu olması avantajını kullanıp her sabah 1 saat erken kalkarak 40 dakika hafif yürüyüşümü yapıp 20 dakika da pilates/ yoga hareketleri ile sporumu tamamlıyorum. Oğlumu okula hazırlayıp gönderdikten sonra duş alıp güne susam yağı ile hafif bir masaj yaparak başlıyorum. Kese eldivenler kullanıyor masaj sırasında cildimde biriken şehir yaşantısı kalıntılarından kurtuluyorum. ( regl dönemlerinde kese kullanmıyor cildime nazik davranıyorum). Okuyabilirsiniz dediğim yazıda günlük rutinden de bahsetmiştim.

Sağlıklı bir bedene sahip olmak sadece beslenme yolundan geçmiyor. Yediklerimiz kadar cildimiz de önemli, hareket etmek de önemli ve bir önemli nokta daha var : meditasyon ki ben bunu hala yapabilecek düzeye gelemedim sadece gün içerisinde arada yaptığım işi bırakıp 20 dakikayı kendime ayırma kararım var bazen de uyguluyorum bundan böyle her gün uygulayacağım.

Sabahları duştan sonra yapılacak küçük bir nefes egzersizi de iyi gelecektir. Yani en azından bu kışa kadar bu düzendeydim kaybettim geri alıyorum ! Bunların hepsi aslında kendime hatırlatmalar.

Sabah kahvaltılarım hafif, öğlen yemeklerim ziyafet akşam yemeklerim hafif kuralını tekrar hayatıma sokuyor ve yola devam diyorum.

Bu kahvaltıda ne var dersen :
2 yumurta beyazı tereyağda hafif çevirilmiş 1 yeşil biber üzerine kırılmış
2 zeytin
Roka, 1 minik turp
Minik bir parça tuzsuz keçi peyniri.

Bol baharat pişirirken de yerken de ( nane sumak zerdeçal kimyon kişniş bu sabahımın baharatları)
Not: Baharatları yemeği pişirirken ekleyin 🙂

İşte hem kendime hem size notlar, motivasyon!

Diyette falan değil her şeyin tadını tuzunu bilip kendimize iyi bakanlarız aslında.