Köklü değişikliklerin mevsim rüzgarlarıyla beni savurmaması için tüm gücümle dik durmaya çalışıyorum.

Pi-NiK Kuşumun yuvadan uçma vakti çok hızlı geldi çattı kapımıza.. sanki ben daha doyamamıştım gibi sancılarım var karnımda”

Dün yani pazar akşamı Beşiktaş’ta oturmuş, başlayan doğumdan gelecek haberi beklerken bir kağıda aldığım notlar bunlar.. üzerinden 12 saat geçti, sabah oldu 7 de saat çaldı. 3 saatlik uykuya doyamamış ben değildim sanki.. fırladım yataktan..3 tshirt bir gömlek koydum “seç bakalım” dedim. Beyaz gömleğini seçti, cebine de minik “aşçı fare” oyuncağını koydu, yeni şortunu seçti: “şık olucam” dedi, kahvaltısını da seçti ve sonra hiç gelmeyecekmiş gibi gelen vakit geldi. Okula gelince birden yüzü soldu, bana naz yapacağını biliyorduk ya..babası gelme demişti bana.. yapamazdım: benim oğlum ilk defa ilk okula gidecek nasıl orada olmam ki.. ama haklı çıktı, sınıfa girme sırası geldiğinde ben okuldan çıktım, şimdi bu satırları yazıyorum ve ben bu satırları yazarken o sınıfta ayakta kendini tanıtıyormuş! Tüm nazı bana.. “sıra olmayı sevmem ben anne” dedi.. haklıydı çünkü bende sıra olan hiç bir şeyi sevemedim ve o da benim oğlum bana beni gösterecekti ya.. ben gidince her şeyin yoluna girmesine şaşırmadım.

Birazdan çıkıp almaya gideceğim.. şimdi kalbim biraz daha ferah ve biliyor musun sevgili okur o değil ben heyecanlıyım bugün.. dokunsan ağlasam rahatlasam..ağlarsam korkmasa.. bende korkmasam.. çok küçük sanmıştım, sıradayken baktım değil, büyümüş oğlum benim, dün gibi gelen 5,5 sene öncesi oysa ki ..

Bana o sıradaki bakışı “sen buradasın ya ben her türlü nazı yaparım” bakışı gözümden silinmeyecek, naz anneye yapılır canım zaten yoksa niye varım ben ?

Bugün 10 Eylül 2012

Erin okul hayatının ilk gününde..

Bugün okula başlayan tüm miniklere.. yolunuz açık olsun 🙂