Eve gelen sarı bir paketin içinden, kilometrelerce uzaklarda kendi oğlu için bakınırken sizin oğlunuzun adını görüp heyecanlanıp küçük bir anahtarlığı size gönderiyorsa ve bu sizin kalbinizi pır pır attırıyorsa üzerinde yanıp sönen ERİN ismi gibi..

İşte o yüzden blog..

Saçma saçma mailler atıp, bu saçma mesajlarına rağmen beni takip etmekten kendini alamayan sanal kişiliklerine saklanan hıyarlara cevabım olsun.

Keşke sizde bu gözlerdeki ışıltıdan nasiplenebileydiniz..

Ayşe ve Fatma Naz’ın annesi .. ne kadar memnun oldum bir bilseniz.. 🙂
Açalya bir kere daha teşekkürler.. Dante ADAM’larla ilgilenirken bizimde bir hatıramız oldu 🙂

Uzun zamandır konuştuğumuz Açalya taaa kmlerce öteden gelmiş buralara.. Dante Tonte’mi yakından görüp bir de koklayabilecekken(gerçekten çok cool bir bebe söylemeliyim.. :D) …hava kötü bile olsa bizim ki güzel olmaz mı ??

Yazılarını okuyup hiç de nedenim yokken beni ağlatan, gördüğüm zaman ” cidden bir avukat mı ? ” acaba diye düşündürecek kadar genç ve de anne olan Pınar’la sonunda tanışmışız.. hava kötü bile olsa bizim ki güzel olmaz mı?

Her attığım oyun grubu toplantısı mailine olumsuz yanıt vererek artık kendisiyle görüşmek istemedimi düşünecek olmasından endişe ettiğim, atom karıncaya annelik eden Devrim’e bu sefer “olmaz ayları tutmuyor çocukların” diye hörlememişim..hava kötü bile olsa bizim ki güzel olmaz mı?

Hava kötü falan değildi.. aksine tam da pastırma yazı denilecek türdendi.. güneş çekilene kadar terletti sonra biraz titretti.. ama hiçbirine aldırmadık galiba.. çocuklar oynadılar biz sohbet ettik edebildiğimizce tabii..
İnsan yazılarından, yazarak konuşmalardan birbirini tanır mı? galiba evet.. çünkü herkes tam da düşündüğüm gibiydi.. çocukları zaten tanıyoruz az çok: hata payı sıfır!! 🙂
ve ben bu buluşmaya giderken çok heyecanlıydım gerçekten ..çocuk gibi 🙂
hala da ha heyecanlıyım kelimeler gelmiyor parmaklarımın ucuna..fotoğraflara bakarken gülümseme yerleşiyor yüzüme .. özellikle şu aşağıdakilere :

Yine her zaman olduğu gibi harika yön bulma kabiliyetim ile kayın-annemlerden çıkıp eve gelirken, gecenin 10’unda kendimi bayrampaşa cezaevi tabelası ile karşıkarşıya bulmuşken, arkada Erin uyurken, gecenin karanlığında yolumu bulmaya çalışırken birden fark ettim ki o an yaşadıklarımı kafamda bloguma yazıyorum; bunu ben hep yapıyorum.. o anda kafamdan yazı geçiyor eve geldiğimde hepsini kaybediyorum.. aslında bunlar değildi kafamdan geçenler.. yolumu kaybettiğim anda aklıma neden bir blog tuttuğum geldi. Sonra dünü düşündüm hatta önceki günü .. bu arada ABİLA‘nın bloguna bir göz attım: benden önce yazmış herşeyi..

Bu yaştan sonra güzel arkadaşlıkların kurulamayacağına hatta geçmişten gelenlerin artık teker teker yok olduğuna inandığım bir zamanda bu blog bana bunun olmadığını gösterdi. Tamam geçmişten gelenler yok olmaya kısmen yüz tuttu ama yenileri yerlerini alıyorlar yavaş yavaş hayatımda…

Sema’nın geçen gün söylediği gibi:
” çünkü insanlar değişti… Durdukları yerler değişti… Sesleri değişti… Aynı kalmalarını istemek hata mıydı acaba? Bilmiyorum. Çok zamandır, hayat farklı akıyor sadece… ” -Sema izninle-

Erin’in çok güzel arkadaşları oldu.. anneleri de benim.. yukarıda bahsettiğim arkadaşlarım işte..bir de yüzünü görmediklerim ama sık sık konuştuklarım,görüşüp hatta bazen sadece bir kere görüşebilip, : benim türümden olup hayatlarını devam ettirenler ..

Fotoğraf çekiyordum.. tarzım oluşmaya başlamıştı birden 180 derece döndü.. göz hizama değil göz hizamın altında kalanlara bakmaya başladım objektifimden;daha renkli kareler çıkmaya başladı,daha eğlenceli oldu deklanşöre basmak.

Arada beni de çekenler oldu tabii ..:)

“hadi hadi aktivite ayağına çocuğu çalıştırıyorsun” diye dokunduranlar olsa da hayatımı,zevklerimi,hobilerimi oğlumla paylaşarak büyümeyi,büyütmeyi öğrendim.

Onunla eğlenmeyi, çocuk olmayı öğrendim.. anne olmak yaşlanmamak demekmiş..yeniden hayatı baştan öğrenmeye başladım..

Hatta öyle ki dün baktım Erin’i postalayıp arkadaşımla tahtıravallide eğlenmeye yeltendim..

İşte böyle..uzun uzadıya yazabilirim, saat gecenin 1’i oldu ve sabah kaçta büyümeye devam edeceğimiz belli değil..

Dünden tadı kalan “elmacıklar” ve dökülmeden önce son gösterisini yapan yapraklar..

10 günlük bayram tatilini haftasonu ile birleştirip bitirmek üzereyiz. Bu kadar uzun bir süreyi İstanbulda geçirdik, ofisi toparladık, temizledik, bol bol atılacak atıp ferahladık, sonra hatta bayramın birinci günü olmasını dert etmeyip ev temizliğine giriştim derken bayramın ikinci günü ne temizlik ne yemek yapma aktivitesi kalmayınca, hava o kadar güzel o kadar güzel olunca, günlerdir sıram sıram grip olunca, hastalık sebebiyetiyle sokaklara çıkmamış sonra da temizlik sebebiyetiyle nefes almamış olmanın patlaması ile hızlıca toparlanıp ormana yollandık..

Farkettim ki biz uzun zamanlardır çekirdek aile olarak böyle bir aktivite yapmamışız, hep bir yerlere yetişme, birilerine yetişme telaşı içerisindeymişiz;ne yazık!! daha sık başbaşa olmalıyız.
Yolda uyuyan Erin arabada biraz daha uyuyunca biraz gazete okuyup çay içme yani dinlenme fırsatını bulmak, serin ve sadece gazete ve ağaç hışırtıları içerisinde bir bayram hediyesi gibi oldu..

Erin uyanınca top oynadık acıktık.. yemek yedik..artık kendi yemeğini oldukça sık olarak kendi yiyen bir çocuğumuz olduğu için memnun olduk,

anne ve baba olarak voleybol oynadık Erin bizi seyretti (bkz Foto: ağaç altında elinde sopa ile oturan mavi şapkalı böcücük),

Elimizde sepetimizle yaprak meşe palamudu toplarken bir de mantarlar ile tanıştı Erin. Burada önemli bir not: Mantarlar zehirli olabilir!! benim gibi bunu bile bile çocuğunuza mantarları parçalasın diye rahat davranmayın!! ciddi bir hata yaptım..

bir de bu iş başladı.. uppzzz!!

Bayramın 3. günü anneannemize gittik ve uzaklardan bir misafir kapımızı tıkladı.. bu küçük hanım elimizde doğdu, minicik narin bir kız bebekti şimdi bu sene ilk okula başladı!! yanında benim oğlum!! önce yanına sızıp elinde üzüm tabağı ile biraz vakit geçiren o benim oğlum Erin bir türlü Ece’yi içeri götürüp oyun oynayalım deme işini beceremeyince ” hadi Erincim al “aba”yı git bakalım oyuncaklarını göster ” dediğimde kahkaha atarak yerinden zıpladı: istiyormuş da nasıl diyeceğini bilemiyormuş havası ile gittiler içeriye.. biz kahvelerimizi içtik Emel, Ahmet, annem ben ve Alpay çocuklar içeride oynadılar.  Bu ne büyük bir gelişmedir: benim o minik oğlum ablasıyla kıkır kıkır legoları ile oynadı. Yakın olasaydık di mi ?? 🙂 abla kardeş olmazlar mıydı ?? olurlardı.. ayağınıza sağlık geldiniz..

Akşam ise Şebnem, beyi Ali, oğulları nam-ı diğer Tontino Keremile Aybala, Osman, hanım kızları Damla, Ece abla ve yanlış meslek seçimi yapmış Ayça teyze‘nin bizi davet ettikleri yemeğe gittik.. Aybala ne harika nefis yemeklerdi onlar öyle.. annenin börekleri ise .. yumurta sürmeyi unutmuş ablacım bir daha söyle sürsün tamam mı 🙂 hehe..

Şaka bir yana büyük özen ve özveri ile hazırlanmış gecede ve yemeklerde emeği geçenlere teşekkür biz yiyenlere de bence.. o kadar ki gece içim yanıyordu 🙂

Bahçedeki elmalar harika bir aperatif oldu yemek öncesi..babalar harikaydı yemek öncesi bize sohbet ve sofra hazırlama için vakit verdiler, çocuklarımız?? onlar gecenin yıldızlarıydı!! kendi yemeklerini yediler, oyunlar oynadılar, biz de bol bol sohbet ettik 🙂

Gecenin unutulmayacakları: – Ayça için.. başka varsa yazın arkadaşlar 😛 –

– Aybala’nın kurduğu sofrayı eksik bulan Erin Damla’nın odasından evcilik takımından 3 adet bardağı alıp masaya yerleştirdi ve dönüp bize “pa” (su) dedi!!

– Damla’nın inatla çorbayı çatalla içerken kaşık kullanması için ikna etme çabalarımın ” bidakka bidakka” diye diye gülmekten boşa çıkması..

– Koridordaki dolabın kapaklarını açıp kapama egzersizi yapan Erin ve kendisine kıkırdayan Damla hanım – beni fark etmediler – Damla’nın babasını görüp olaydan kopması ile Erin tarafından kafasına vurulmak suretiyle “DAMBAAA” diye azarı işitmesi!! :)) hahah bu çok komikti bir kamera ile sonsuzlaşatıramadığım için üzgünüm..

– Gece uykusu öncesi memesini Damla hanım’ın odasına alan Erin’i merak eden Damla hanıma’a tarafımdan empoze edilen” Anne meme” talebini hızlıca karşılayıp salona “anneee memeee” diye koşması.. annesinin” git Ayça teyze versin” diye geri göndermesi Damla’nın bir türlü memeyi alamaması :))) – ertesi gün Damla annesinden meme istemiş yine .. :)) heheh

Çok keyifli bir akşamdı …

ve evimize dönmeden önce elveda diyeceğim iki dişim için streslendiğim cuma gününü dişçinin gel demesine rağmen kapı duvar olan muaynesinden tornistan Kalamış parkında eğlenen anneanne ve Erin ikilisine eşlik ederek tamamladık..

babasının göğsünde uyuyan bir çocuktan daha masum ne olabilir..

Tatil bitiyor.. planımızı uygulayamadık diye üzülmem boşunaymış burada da çok keyifli bir tatil geçirdik..bol bol aktivite yaptık.. bu yazı da bu kadar uzadı gitti..

Hayatın yüzün gibi güzel olsun..

05 Eylül 2008

Eleştirilerim bittiğine göre devam edebilirim..
Bu hafta hızlıca geçti yine geldi pazartesi ve yeni bir hafta.. Geçtiğimiz hafta benim için çok değerli, taa uzaklardan bir blog dostu ile buluştuk: Pratik Annem,kıpırcan, kımılnaz ve eşi.. Fenerbahçe parkında çok keyifli bir saat geçirdik. Bu günlüğü ilk yazmaya başladığımda sadece kendim için notlar tuttuğum bir dönemde ilk tanıştığım, linklerime ilk eklediğim kişi olup, birbirinden değerli blog dostluklarımın temelini atmama vesile olan dünya tatlısı Pratik Annem gerçekten de çok keyifli bir kişilik.. belinde Ela, yanında eşi, ve kıpır kıpı Burak ile son derece rahat bir anne.. umarım yolumuz bir daha kesişir bir yerlerde..
İkinci en keyifli durum ise Erayların terastaki balık keyfi. Her zaman yaptığımız bir olay olamasını gece orada kalma kararımız ile sabah saat 3’e kadar zamanın nasıl geçtiğini anlamadığımız tatlı bir sohbet ile başka bir boyuta taşıdık. Benim için uzun zamandır çok büyük bir ilk oldu: sabah saat 3 ‘e kadar uyumadım ve ertesi gün hiç gergin, uykusuz ve sinirli değildim. Erin de deliksiz sabaha kadar uyuyunca işler kolaylaştı galiba.. erkenden kalkıp evimize geldik çünkü yine bu haftanın en önemli olayı gerçekleşecekti: klimalandık!!. çok şükür artık serin serin uyuyoruz, serin serin iş yapıyorum, serin serin kahvemi içiyorum.

Biraz reklam yapmak istiyorum çünkü çoook beğendik biz bu doğumgünü hediyemizi.. Öncelikle teşekkürler Sabahnur ve ben sana inanamıyorum nasılda güzel yapıyorsun bunları…
Bakmak isteyenler ve hatta almak isteyenler için: Hamarat anne

Reklam yapacağım dedim başta…:)

Sizin evinize Ara Güler hiç gelmeyecek. Evinizdeki ve yaşamınızdaki enstanteneleri yakalamaktan siz sorumlusunuz.
Yaşamınızdaki küçük şeylerde büyük tatlar bulmak sizin sorumluluğunuzdadır.

( Üstün Dökmen – Küçük Şeyler)

Şu an diyor.. evinizin en dağınık köşesini düşünün.. kimsenin görmesini istemezsiniz.. bir fotoğrafçı gelir, çeker ve sergiler.. görseniz iftahar edersiniz.. Üstün Dökmen diyor bunları.. bugün okumaya başladım.. ben herşeyi tersten yapmayı severim ya -dergileri sondan okumaya başlarım misal- ..ikinci kitabını okumuştum bugün birincisini okumaya başladım -sanki başladığım hiç kitap yokmuş evin içerisinde hepsi bitmiş gibi -işte tamda bu satırları okurken kitabı dizlerime koyup evimin en dağınık ORTASINI objektifime kıstırdım.. artık köşesi diye birşey kalmayan her ortası darmadağınık evimin..
Ve ben artık buna aldırış etmediğime şaşırıyorum.. bir anda çıt çıkmayan bir evi düşünüyorum.. hemen siliniyor gözümün önünden.. olsun dağınıık olsun.. öyle kalsın.. cıvıldasın evim diyorum.. tozunu 3 gün sonra alırım.. zaten süpürge yapmak için organize ekip kuruyorum.. o da olsun.. sil süpür bezler var onlar da alıyor tozu.. birileri gelirse elektrik süpürgesini açarım.. ne olacakkk??
Erin’in sesinden, onun etrafa saçılmış oyuncaklarından,penceredeki el izlerinden hiç biri daha değerli olamaz.. o küçük el izleri bir daha orada olduğunda biraz daha büyümüş olacaklar.. o yüzden kalsınlar..
İki gündür lodostan mı nedir kafamı kaldıramıyorum, bugün Erin uyudu ben uyudum.. hiç bir iş yapmadım,kolumu bacağımı hareket ettirecek mecalim yok.. uyku aralarımda Erinle oynadım, yemek yedik,kitap okudum..hepsi bu ..
kitap okuyabileceğim günler gelmeyecek sanmıştım..ilk zamanlar okuyamıyordum..şimdi biraz da salonda uyuma hayalim var onu da yaparsam çok süper olacak..
Küçük şeyler demişken Sabahnur .. teşekkürler tekrar..

Hafta sonu çok keyifli geçti.. annemde kaldık,ben seminere gittim, caddede yürüdük, yürüken kahvemizi yudumladık, sahilde dolandık, çimlere yığıldık, kirlendik, sahilde çay simit keyfi sürdük…

en çok güneşi ve rüzgarı çektik içimize.. sanırım bu senenin son güneşli yürünebilir ve de sokaklarda uyunabilir havasıydı.. yapraklarını iyice döktü ağaçlar bu lodosta..

şimdi sırada sanırım bu sene oldukça sert geçecek kışta.. kafamı karlara sokmak istiyorum; öyle özledim ki ..

Ellerine sağlık.. çok incesin çok şekersin çok çok çok…..

1 haftadır hiçbirşey yazmadığımı fotoğraflara bakarken fark ettim eğer bu blogu tutmasam aslında birçek şeyi kaçıracağım iyi ki Alpay blogu yapmam konusunda bana zamanında destek verdi bir teşekkür de ona…
Sabah sabah teşekkür günümdeyim .. 😀
Alpay demişken en sondan başlamak geldi içimden.Dün akşam gitti.. aylar sonra sırtına çantasını takıp ilk defa faaliyete gitti bizde Erinle arkasından el salladık. En son ben 2 aylık hamileydim Kaçkarlara gitmişti, gitmişti de ben 1 hafta ağlamıştım arkasından.Bu sefer ağlamadım ama ev bir boş kaldı şimdi gittiğinde…

Bizde bu arada bir kuralı yıktık ve kedi köpek dinlemedik anneannenin evine gittik..Zavallı ama bir o kadar da ruh hastası Miu bir odaya kapatıldı.Ama ciddi bir ruh hastası o kedi Erin’e saldırabilme potansiyeli çok fazla – bir o kadar da biblo- İşte muhterem:

uzun bir yürüyüş bana çok iyi geldi. Bir parka ulaşabilmek için Nişantaşı ve Feriköy’ün arabalı bol egzostlu ve dar kaldırımlı yollarında yürümekten yorulmuş olan bu bünye azıcık olsun nefes aldı büyüdüğü kaldırımları arşınladığında..
Geçen hafta Erin artık 3. ayını bitirdi.Doktor kontolümüzde herşey yolunda olduğunu gördük.Sadece küçük bir aşı yaptı doktorumuz, zatürre aşımız vardı. İnanılmaz bir şekilde aşıda ağlamadı Erin sadece iğne çıkttan sonra şöyle bir bağırdı.. umarım bundan sonrada öyle olur. O gün çok mu keyifliydi bilemedim asansörlerde hemşirelere gülücükler dağıtarak çıktık hastaneden.
Her keyifli günün sonu biraz üzücü olur biliyorum sabah karşı aşıdan dolayı ateşi yükseldi Erin’in 38den fazla olmadı ama.. ufak bir şurup ile ilk ateş tecrübemizi yaşadık ve atlattık ..
evett görüldüğü üzere son günlerde eski pozitifliğimden biraz eksik yaşam devam ediyor.. buna bağlı olarak mı sütüm azalıyor yoksa artık azalması mı gerekiyor ya da sütüm azaldığı için mi kendimi eve kapatma ihtiyacı hissediyorum bilemiyorum bir dönemdir geçecek diye kendimi toparlamaya çalışıyorum. Bu anlamda yapılan çalışmalar dahilinde yarın sabah Ebru ile Büyükadaya gidiyoruz;oğlumla ilk başbaşa tatilimiz.. hemen arkasından Çarşamba günü Gelibolu’a babanne ve dedeye gidiyoruz. Yani bir süre yokuz işte bu sebeple uzun ve bol fotoğraflı bir post yazmak istedim. taa Temmuzun 5’ine kadar yokuz. Bol bol denize girip bol bol dinleneceğiz.Malum oralarda internet yok ama laptop götürüle ve günlük tutula diyede yapılacak işlere not almayı ihmal etmedim…

7 Mayıs Mercan

23 Mayıs Kevin Arel

13 Mayıs Memed Kaan

25 Mayıs Dante Korel