evet biliyorum suskunum yine..

çok çalışıyorum çoookk.. çalışma kurtaracak bizi biliyorum!

ancak gecenin şimdi 1 e gelen şu akrep yelkovan kovalamacasından biraz saniyeleri çalmak ve not etmek istedim

OIP

t-shirtlerimiz geldi :=))

Nehir iyi olacaksın biliyoruz biz değil mi :=) ve teşekkürler OIP. vesile olduğun için ..bir kere daha..

Hazır elim klavyeye değmişken devam edeyim mi ?

Edeyim edeyim.. henüz gece 1 olmadı..

Babalar günümüzün böyle geçtiğini yazacağım(ı) zannediyorsan sevgili okur.. yanılıyorsun.. çok çok hemde..

Benim yardımcım beni terk edeli beri silmediğim camlarımı sildim bugün. Hani neredeyse artık kağıt ya da tahta yerine Erin camlara resim yapabilir durumdaydı, o vehametten kurtarmak istedim camlarımı. Hazır camlarımı silerken evi de temizleyeyim bari dedim!! Hayır ben pasaklı pis bir anne değilim, sadece zamanım yok!! süpürmek ve toz almak dışında elimi hiç bir şeye süremediğimi itiraf etmeliyim. İki sepet de ütü var ?? alır mıydınız ? 🙂

Ve fekat o da ne .. sabah baba oğul ormana baş başa gitsinler, babalar günü kutlasınlar diye piknik sepeti hazırlarken, kiler dolabının içerisindeki yükü kaldıramayıp yerlere yıkıldığını fark etmemle beraber sabahın sıcağı birden çöl sıcağı gibi beynimden aşağıya indi! Baba-oğulu sepetle(dikten) gönderdikten sonra camlara ve diğer tüm odalara detaylı girişip hızlıca kiler dolabını boşaltmaya ve tamire hazır hale getirmeye çalışırken günün sıcaklığının 30 dereceği aşmış olabileceğini tahmin edebiliyorsundur sevgili okur.. elimde bez yeri siliyorum bir de alnımdan düşen teri!

SÖYLENMİYORUM!! KENDİM KAŞINDIM!! BIRAK CAMLAR ÖYLE KALSIN! BIRAK DAĞINIK KALSIN!!

Boşalmış kiler dolabı Viktorinox çakı gibi olan her işe eli giden babanın babalar günü hediyesi olarak tamire sunuldu.Dolap tamir edildi, çaylar demlendi, keyifle temizliğin sona ermesini beklerken ve hatta sona ermişken dışarıdan bir gök gürültüsü geldi!

Haziranın ortasında, gün boyu alnımdan ter akıtan bu 30 derece sıcakta, bardaktan boşanırcasına yağan yağmurla, kollarımı koparta koparta sildiğim camlar eski hallerine evet evet sevgili okur neredeyse sabah başladığım yere geri döndüler!

Ve ben bu yazıyı yazdığım şu saniyelerde gök yine ve yeniden gürüldüyor..

Serin bir yaz yağmuru (camlarıma) vuruyor..

Sesi pek de hoş geliyor..

Ve tekrarlıyorum tekrarlıyorum tekrarlıyorum..

L is for the way you look at me
O is for the only one I see
V is very, very extraordinary
E is even more than anyone that you adore…

babalar günün kutlu olsun babuşkası..

hayatım boyunca olmasını dileğim baba gibi bir baba olduğun için …

Erin ne kadar şanslı olduğunu bir gün bilecek ve ben huzurluca sandalyeme uzanıp onun şansını düşünmesine gülümseyeceğim…

[media id=21 width=200 height=20]

Kartepe yürüyüşü planımızı çok öncelerden yapmıştık. Aksiliklerden 2 kez ertelendi ve 4 ocak tarihine kilitlendi. Böyle olunca faaliyetin içinde Ayça’nın doğum gününü kutlayabileceğimiz aklıma geldi ve hemen çalışmaları organize ettik.

Sabahın 5:00 inde kalkan ama uyku isteyen bedenler 6:00 da haydarpaşa’da buluştu. Planımız doğanın içinde tam karların ortasında birden pastayı çıkarmaktı. Gerekli tüm aksesuarlar çantaların içine özenle saklandı.

Bizim Kartepe de gittiğimiz yer Kartepe’deki otel değil. Otele gelmeden 4 km önce belli belirsiz ana yoldan ayrılan Derbent’e inen ormanın içindeki toprak yoldur. Mevsimine göre, kar durumuna göre 30cm ile 2m  arası kar olan bir yol. Bu sefer yer yer 60-70 cm kar vardı. Yürüyüşe başladıktan sonra ilk 30 dk dan sonra artık karda yürümenin zorluklarını bedenlerin anlamaya başladığı bir etkinlikti.

Fakat Ayça hasta olduğundan gelemeyeceği sabah belli oldu..Ayça gelemeyince planımızı bozmamızın ona rahatsızlık vereceğini düşünerek, onsuz bile olsa  gitmeye karar verdik. Atladık trene ve ilk iş pastayı çıkarıp süslemelerini yaparak kutlamak oldu. Pastadan herkesin haberi olduğundan geçiktirmek istemedik ve trende sabah  vekaleten pastayı üfledim. Ayçanın payını da ayırdık tabii.

Geri kalanı mideye indirdikten sonra konduktöre Maşukiyede ineceğimizi söyledik. 2 durak sonra olduğunu söyledi. Biz iki durak sonra indik. Ama Maşukiyeden 4 km uzaktadaki durakta. Maşukiyede istasyon yokmuş. Kendisini burdan saygı ile anıyoruz.

Tren rayları üzerinde 1,5 saatlik yürüyüşten sonra Maşukiyeye vardık. Bir kahvede çaydan sonra araç kiralayarak yukarı çıktık.

Kartepe yolu derbent kesişmesinde indik araçtan. Ve kendimizi karlar içine attık. Akşam saat 16:30 yorgun bedenlerle Derbentte sıcak çorba başındaydık.

Hayatımın en değerli insanlarından biri için, sevgilim için elimden geldiğinde bir şeyler yapmaya çalışıyorum. Özel bir insan olduğunu düşünüyorum. Bunu da yaşamaya çalışıyorum. Aksilikler için özür diliyorum. Hep en iyisini yapmaya
çalışıyorum. Hep en iyi kararı almaya çalışıyorum. Kimi zaman dışarıdan öyle gözükmesede.

Hayallerin hayallerimdir.

pi’me

Hepsinin kendine ait özellikleri var.

Bloğu çevirelim Erin bu bloğun sahibi olsun, Kerem, Damla Aslan yazı yazıyor olsun.

Erin- ay arkadaşlar deliricem yaa. Oraya çıkma bam buraya çıkma bam, dışarda birsürü insan deliriyor biz burda!! ama onun şuyu var bunun şuyu var anlamadım gitti yaaa ben ne yapacam evde. Evde yaşamak için mi doğdum ben yaa.

Kerem – aynen al benden de o kadar. ben ne istiyorsam aynı anda farklı şey istenirmi yaa. Hah diyorum tam bak beraber ne güzel diyorum. HOooop alıyorlar ordan başka yere. Anlatmaya çalışıyorum anlamıyorlar. Benimde sinirlerim var bağırıyorum sonrada.

Damla – geçen gün biliyorum ya kaydırak için deliriyorlar tam 200 kez kaydım delirdiler. Eee dedim sen benle 20 kez oynamazsan bende 200 çakarım afallarsın. Haa birde yorganla kapatmışlar hesapta ben onun orda olduğunu bilmiyorum. Yorganların altındaki kabartıyı saklanmış aydede zannediyorum yaaa işte . Bunlarda böyle ne yapcan…

bu epik bakışın ardından Alpay konuşsa biraz iyi olcak:

Akşam bizim Erinle aktivitemiz dolapları sökerek odasını yeni yerleşime kavuşturmak oldu. Düşme tehlikesi olan dolap yükseltme kısmı hariç Erin tüm takım sandığı ile oynadı. Büyük işleri yaptı. Vidaları yerine soktu. Tornavida ile taktı. Onu dışarda bırakmadan sabırla yardım etmesine izin verdik. Tabii sonuna kadar değil işbitmez sonra.

Standart akşam oyunlarımızın hiçbirini oynamadık. Sonra hemen uyudu.Acaba oyun oynamaktan onlarda sıkılıyor olabilir mi?

Her çocuğun doğuştan itibaren karakteri tabii var.Söylediğimin zor olduğunu biliyorum. Ama ne yazıkki (mecazi) biz anne ve babayız ve muhakkak sorunlara çözüm bulmak zorundayız. Gidişat onların istediği gibi giderse kesinlikle iyi birşey olmayacağı kesin. Her zor çocuk davranışına bir yöntemle yaklaşarak (benim yöntemim , gözlem, analiz, deney, davranış üretme, giz, çözümlenmeme, B planını hazır etme, varmak istediğim yerden vazgeçmeme) muhakkak yapmak istediğiniz yere varmalısınız.

Erinin elinden hiçbirzaman kumandayı çekerek almadık. Bir komut verdiğimizde muhakkak o komutun takipcisi olduk. Araba kullanırken erin ayağa kalkarsan alırım ordan seni dedim. Kalktı aldım. Kalktı aldım ağladı. Tam bunu 30 kez yapmışızdır. Hala denemeye devam ediyor. Şimdi artık ben başka yere bakarken ayağa kalkıyor. Kafamı döndürünce hızla oturuyor. Ben gene alıyorum koltuktan.

Gerçek büyük insana davranır gibi davranıyorum. Sanırım bu şekilde biraz daha sağlam bir ilişkimiz oluyor diye düşünüyorum.

Yazının özü. Varmak istediğiniz sonuca muhakkak varmalıyız. İyileri biz biliyoruz. Haksızlık yapmadan ama. İsteklerine muhakkak dikkat etmeyiz. Büyüyen o 🙂 Öğrenecek olan O. Gelişecek olan O. Aslolan o yani. Bu sebeple yaptıklarımızı da bir çuval inciri berbat etmeden yani başka bir arızaya yolacacak yöntemlerden uzak bir akılla yapmalıyız.

alpay

Erinle beraber bende çocukluk anılarımı sık sık hatırlama fırsatı buluyorum. Çok uzun zamandır tadını unuttuğum çitlenbik ağacı meyvesi ile yaptığımız oyuncağı hatırlıyorum ve bunu Erine yapmak için dört gözle bekliyorum. Ayrıca kışın kaymak için kızak yapmak istiyorum Erin’le beraber.

 Kiminle konuşsam çocukluğu ile ilgili bu türde anılar ile dolu uzun konuşmalar dinlerim. Dişlerim hafif görünür şekilde suratıma yerleşen gülümseme uzun süre gitmez. Az evvel Kerem’in doğum gününde Erin’in bindiği salıncağa bakarken bir an Erin’in benim yaptığım gibi salıncakla hızlanıp hızlanıp birden salıncak en önde iken ucup ön tarafa konmak için yaptığım şeyleri yapacak mı acaba diye düşündüm. “Aman tanrım” dedim birden. Bu haraketi becerip iki ayak üzerine düşebilmem için 5 kafa üstü, 7 sırt üstü, 4 kıç üstü düşüşümü hatırladım birden. Ya da pazarcı tahtaları arasında yaptığımız hız yarışları.(eski Pazarcı tahtalarını bilenler bilir tarif etmemeyeyim ama çooook tehlikelidir.) Şimdiki annelerin onların üzerinde çocuklarını oynatacaklarını hayal bile edemiyorum.

Peki gelmek istediğim nokta; bu kadar korunmacı ve korumalı bir büyüme sürecinden bu çocuklar nasıl tecrübeler ile çıkacaklar? Hayata nasıl hazırlanacaklar? Hayatlarındaki en büyük tehlike oynadıkları bilgisayar oyunundaki x karakterin, damdan düşme tehlikesi mi olacak? Bu süreç yaşanmadığında çocuklarda ne gibi eksiklikler olacak? Risk alma, tehlike yönetimi, panik, kriz yönetimi konularında kendilerine gereken katkıları nerden bulacaklar?
Benim şu anda kaya üzerinde dengem çok iyidir. Sırt çantam ile incecik sırtlarda gökyüzünü seyrederek yürüyebilirim. Bunu sağlayan şeyin küçüklüğümde oynadığım oyunlar olduğunu tahmin etmek zor değil bence. Ağaç üzerinde çitlenbik bitince en tepedeki yeni dala çıkıp rüzgar ile bir sağa bir sola sallanırken son çitlenbiklere ulaşma isteğim için aldığım risk acaba bana neler kattı? Biz çocuklarımıza bunları yapması için ortam hazırlayabilecekmiyiz? ya da bu ortamı hazırlayamazsak yerine ne vereceğiz?

Çocuklarımız nasıl büyüyecek? Hep onların korunmasını sağlayarak iyisini mi yapmış olacağız? Yoksa kabiliyetlerini mi körelteceğiz?

Tabii ilk akla gelen cevap tehlike sınırına kadar izin veren bir koruma diyeceğiz.

Tehlike sınırı nedir? Anne, baba ne sınırdadır? Çocuğumuz bizden iyi olamaz mı? Bizim sınırlarımız onun aslında en iyi olabileceği yer midir? Bizim dişlerimizi tıkırdattığımız yerde onun da korkmaya başlamasını mı öğreteceğiz?

Dağcılıkta bir terim vardır: ekip en yavaş kadar hızlıdır. Aile bir ekiptir öyleyse en yavaş kim olacaktır?

Çocuğumuzun eğitimine odaklanmak kadar kendi eğitimimize de odaklanmamız gereklidir çünkü onlar çok hızlı ilerleyecekler ve bizler hayat koşuşturması içerisinde daha yavaş gelişeceğiz sonra yavaş kalacağız çocuğumuza göre.

Bunlar bizi komutlara sürükleyecek; madem babayım benim dediğim olur, yapma, etme, gitme, ayrılma benden, böyle düşünme, bunu alma, bunu içme vs. “Neden?” sorusuna cevabımız olacak. Tehlikeli, zor, gereksiz vs.

Ya biz yavaşsak ve göremiyorsak? Ya biz yeterince gelişemediysek?

Aynı bakışı bizim iyi olduğumuz konuda çocuğunda iyi olmasını beklemek konusuna da uyarlayabiliriz. Acaba bizim çocuğumuz bizim iyi olmadığımız bir dalda iyi olmasının yolunu nasıl açarız?

Cevap bekleyen önemli sorular bence

Alpay

İncirler gerçekten kayıt altına alınacak kadar güzel. Artık bundan sonra yılda en az bir kere incire gidile. 🙂

Erin ile artık herşey daha kolay olmaya başladı. Onun da bizi ve yapmak istediklerimizi anladığından eminim. Gideceğimiz zamanı yemek zamanını, oyun zamanını çok iyi biliyor. Sadece uyuma zamanını anlamamakta ısrarcı ya da biz uyku zamanını yorgunluktan erkene alıyoruz. Gölgeler ve bitkiler bu hafta sonunu favorisi idi. Gerçi evde çiceklere olan ilgisini takip ediyorduk ama burada iyice ortaya çıktı. Çiçeklerle çok ilgileniyor. Ayrıca evde odalarda tavan aydınlatması yok bizde. Adada hep kafası bu tavan avizelerinde idi. Neden bilmiyorum tabii ama not.

Suyla oynamayı zaten çok seviyodu ama burada çimler üzerinde leğende oynaşması seyredilmesi gereken bir şeydi. Kayıt yaptık bakalım belki bir zaman Ayça koyar.

Bunların haricinde artık sofrada Erinle yemek yemek çok zor. Yemek yediğimizi anladığı an mızırdanıyor ve kendiside sofraya gelmeye çalışıyor. Şimdilik kuru tahta kaşık, boş plastik bardak gibi objelerle bizim yaptıklarımızı taklit ediyor. Ve keyif almaya çalışıyor. Doktorumuz sanırım 1 ay daha devam diyecek.

Gölgeler konusunu muhakkak yazmalıyım. Çevrede ne olursa olsun gölge varsa Erin sadece gölgelere bakıyor. Evde de anneannemizin yaptığı bir tablo var “kahve içen kadın” ona bakmayı ve seslenmeyi çok seviyor. Kedilere sadece merakla ve dikkatle baktı. Bir tepki yok daha. Ama orda oldukları süre içinde bakıyor.

Uykudan uyandığında ağlamaması herkesin dikkatini çekmiş. Bebek ağlar diyorlar. Neden ağlamıyor. 🙂 Annesi hep uğraştı ağlamadan memesini herzaman buldu. Ayça herzaman Erin uyanmadan uyanıp hazır olduğundan sanırım, ağlamak ile beslenme ilişkilenmemiş olabilir. Ya da biz abartıyoruz. Erin alışkanlığında bu gülerek uyanma var.

Sadece gezmek istediği için söyleniyor.

Çocukla gezmeler konusunda faydalı olabilecek bir konudan bahsetmek iştiyorum. Biz Ayça ile senelerden beri dağcılık, kampçılık gibi aktiviteler yaparız. Çanta hazırlamak, çadır kurmak, çantanı organize etmek; hep antrenman yaptığımız bir yaşam biçimi. Sanırım Erin ile dışarı çıkmak bunlardan dolayı bize çok zor gelmiyor. Hafta sonu Erin değil, bir koltuk için birbirini iteleyen insanlar(insan kalıntıları) daha çok yordu. Bu sebeple stres yönetimi yapabilmek ve problemleri iyi yönetebilmek için hamilelik öncesi kendinizi geliştirmenin faydası olacağı kanısındayım.

Bir sürü notla uzun yazı oldu. Erine büyüyünce okuyacağı birşeyler bırakmış oldum. Kendi gözlemlerim içinde notlar.

Alpay

Dün akşam eve geldiğimde Ayçayı harıl hurul bilgisayar başında birşeyler yaptığını görünce -gene bu kız birşeyler çeviriyor deyip kendi işlerime dalmıştım. Ama akşam şansa bilgisayar başına oturunca admin menüden saat 12 den önce bana hazırlanan bu kolajı gördüm. Bir hırpalandı içim.Unutmuşum

Erin 3 aydır varmış hayatımızda
Gözlerini açamayacak kadar küçükmüş bir zamanlar
Emmek istediğini anlatamadığı zamanlar varmış
Gazını çıkarmak için saatlerce taşıdığımız, taşımaktan uyuya kaldığımız zamanlar varmış.
Bir “agu”ya gülümsemesinin bizi çok şaşırttığı zamanlar varmış
Osurmasının değişik bir haraket gibi algılandığı
23 derece ev sıcaklığında üşüyormu acaba düşündüğümüz zamanlar
Uyanma saati olarak hep sabah ezanını seçtiği zamanlar varmış
Biz gezerken uyuduğu artık biz uyumak istediğimizde onun gözlerini dolaşmak için açtığı zamanlar varmış.
ve sanki benim geçmişimde sadece son 3 ay varmış gibi ağır geçmiş gibi olan ama nasıl geçtiğini hatırlamadığım 3 ay.

Baba olduğum bir günde, aynı zamanda almak için gps araştırması yapıyorum.

Bu günün en iyi hediyesinin Erin’in ve bizim sağlığımız olduğunu düşünüyorum ve çok seviniyorum. Herşeyden önce sağlıklı olmak ve o gps’i Erinle beraber dünyanın dört bir yanında kullanmak istiyorum. Sağlık kelimesini ruhsal ve bedensel sağlık olarak kullanıyorum.

En güzel baba hediyesinin Ayça’nın benim sağlığım için attığı adımlar olduğunu düşünüyorum. Gerisi geliyor bundan sonra. Önümüzdeki hafta uzun yıllardır yapmak istediğim bir rota vardı Niğde Aladağlarda; oraya gitmeyi planlıyorum.
Bu sıcaklarda sanırım zor geçecek. Ama geceleride su göletlerinin üzeri buz tutan bir yer.
Bu rotayı yapmak istediğimi söylediğimde Ayça benden daha çok gitmem için motivasyonda bulundu.
Aynı topraktan beslenen iki kök gibi diğer köksüz bu saksı çekilmez. O zaman diğer kökün de çiçek vermesi benimki kadar önemli olmalı.

Bu yaz için uçuş planlarım da var. Erinsiz tabii şimdilik. Paraşüt paslanmadan açmak lazım tekrar dan.

Ee Babalar günü olunca biraz kendimden ve hayallerimden bahsedeyim dedim.
Erin’in ileride hayalleri olan bir babası olmasını isterim. Böylelikle bu kayıtlada bunu kontrol ederiz.

Erin hazırlan!!
Kaçkarlar, Van Gölü, Hazar Denizi, Demavent, Kızıldeniz,Taiwan, Eendonezya, Hindistan bizi bekliyor.

En büyük hediyemiz hayallerimiz.
Sana umarım hayal kurmayı öğretebilirim.

Ya da başka söylemle:
Hayallerini engelleyen bir ebeveyn olmam.

Sağlıcakla yaşayalım

Alıntı : Sen olmasaydın eğer yaşamın karmaşıklığını unutup tekrar basit yaşamayı öğrenemeyecektim.

Bence tüm yazıda en can alıcı içerik burda saklı. Hayatımın başka aşamalarında da hep farkında olmaya çalıştığım konu idi bu.
Hayatı bu kadar karmaşık olmaya iten nedir.
Neden bu kadar çok şey arzuluyor ve elde etmeye çalışıyoruz.
Neden elde ettikçe daha çok mutsuz oluyoruz. Çocuk sahibi olmayı neden bu kadar büyütüyor insanlar. Neden bu kadar hayatları değiştiriyor bu çocuk denen canlı. Ve bende neden bu anlatılan kadar büyük değişikliğe sebep olmamıştı.

Cevabı burda saklıydı. Şimdi fırsat bu fırsat dipnot düşmek istedim. Dağcılık yapanlar bilir. 1 hafta dağda kaldığınızda ve kar suyu eriterek su ihtiyacınızı karşılarsınız. Çay yaparsınız. Kar suyunun çok yavan bir tadı vardır. Bir süre sonra su içmek size zevk vermez. Bu sebeple bir takım karışımlarla tatlandırmaya çalışırsınız onu. İŞte o zaman da vücut su gibi davranmaz o sıvıya. Susuzluğunuz aslında daha da artar.
Eve döndüğümde de 1 bardak suyu, 1 bardak çayı içmeden önce izlediğim çok olmuştur.

Önemini normal yaşamda unuttuğumuz bir sürü şey gibi 1 bardak su da önemli olur o anda. Anlarsınız.

Bende hep o soruyu sordum. Dağda nelerin önemini unutuyoruz. Bunları bulmaya ve kaybetmemeye çalıştım.
Basit yaşamaya çalıştım.

Giyime, cep telefonuna(Yeni teknoloji olmasına ), pahalı ve havalı yerlerde dolaşıp yemek yemelere, pahalı kol saatlerine, vs vs

örnek çok

daha az harcamaya çalıştım. Daha az kazanmak zorunda kalmak için.
Daha az zaman harcayıp kendime ve sevdiklerime daha çok zaman ayırmak için.

Teknoloji, şehir, toplumunun sizi aslında ihtiyacınız olmayan şeyleri aldırmak için kurdukları tuzaklara düşmeyin. Çalışıp, paylaşıp emek harcayarak temel çok ihtiyacımızı karşılayabiliriz.
Hayatınızı boşuna harcamayın. Basit yaşayın.
Basit yaşayın ki sevdiklerinize zaman ayırın.

O kadar basit yaşayınki bir çocuğunuz olduğunda, basitliği unutmamış olduğunuzu görün. Bunu test edin

Cuma günü hastaneye giriş ve şu an arasında geçen süresinde hiç bu kadar güç bir iş başarmadığımızı anladım. Hayatta insanın karşısına hep böyle hayırlı güçlükler çıksın tabii dileğim. Ama bu bombardımanda babaların dokuz doğurması meselesi test edilip onaylanmıştır. Doğrudur.
Ayça hastaneye girdiği andan itibaren çok kuvvetli ve dirençli idi. Benden çok daha sağlam olduğu ameliyethane de ki şen şakrak havadan belliydi. Ben ameliyathaneye dizlerim titreyerek girdiğimde Ayça hazırlanmış doktorlar başındaydı. Bir köy kahvesinde köyün delisine takılan mahalleli gibi herkesin suratında, sabah kahvaltısını etmiş ve keyif çaylarını yudumlar bir neşe vardı. Ben sanki uzaydan oraya düşmüştüm.  Ayça beni taksim sütaş önünde karşılaştığımız eski arkadaşı ile tanıştırıyordu sanki
–Aaa alpay bak bu Bahar, Tolganın eşi, üniversiden departmandan Tolga canım hatırlamıyor musun. Heheh Heyacanlı şekerim.

Bir taraftan benim salla paçalığımı gören ameliyathane görevlisi:

–takılma kardeşim bak yerde kablo var.
–bu beze dokunma kardeşim.
–Doktor monitörü göremiyor kafanı eğğğ

Komutları alıyorum ama yapıyormuyum şu anda hatırlamıyorum.

Bu şaşalıklar içerisinde ben fotoğraf çekiyorum.

Bazen netlemeyi
bazen deklanşöre basmayı
bazende çekmek istediğim yere objektifi döndürmeyi unutarak bu görevimide yerine getirmeye çalıştım.

Kamerayı görevlilerden fazla olan bir tanesine vermiştim. Onun yaptığı çekimleri düşünemiyorum. Seyredemiyorum da şimdilik.

İşte böyle bir macerada da alnımızın akıyla çıktık. Kalbim Ağrı Dağı’na çıkarken bile bu kadar hırpalanmamıştır herhalde.

Ayça’ma ve bize yardımcı olan, yanımızda olan herkese çok teşekkürler.

iyi ve eğlenceli gene dinlenirken işler bitirmeye çalıştığımız yorucu olmayan bir gündü.

Hamsilere bakayım. Yuvasına dönmek isteyen var mı??