Bozcada – Pinik-Kuş | Ayça Oğuş Blog

BOZCAADA CAZ FESTiVALi YOGA 2021

Ayça Oğuş — Wed, 29 Dec 2021 11:08:19 +0000

Ağustos 2021

2020 senesini aramızda yaşayan var mı acaba?
Pek tabii ki festival de yan etkinlikler olmadan geçti gitti geçen sene.
Bu sene ise yine yeniden renkli keyifli bir festival yaşadı Bozcaada’da İki ayrı sabah dersimiz oldu ve biri de benim en sevdiğim TaoVinyasa akışlar. Bu sefer Pavli ormanda değildik fakat harika bir zeytin ağacı şahidimizdir ki mükemmel iki ders yaptık.

Kısmet olur mu yeniden ?
Teşekkürler Bozcaada Caz Festivali ve harika canlı heyecanlı ekibi

BOZCAADA CAZ FESTİVALİ YOGA 2018

Ayça Oğuş — Tue, 28 Dec 2021 13:57:00 +0000

28 TEMMUZ 2018
Bozcaada Caz Festivali yan etkinliklerinin ilk senesi. “Yoga dersi verir misin?” dediler bana. O dönem Pavli orman içinde yoga derslerimi veriyorum. Alana aidiyetim büyük.
“Tamam” dedim. “Biletler biletix’ten satılacak” dediler. O sırada anlamlandıramadım. Bir süredir ders veriyorum ama malum Bozcaada, kaç kişi var ki yoga yapmaya gelen? Yazın en fazla 6-7 kişi işte. Kışın 3 kişi bulsam paylaşacak harika. Nasıl olsa yine aynı olur dedim. 2016’dan beri aktif ders veriyorum ama hiç kalabalıklara ders vermişliğim yok.
O sabah karşımdaki kalabalığı görünce kalbimin ağzıma gelmesi ve ” tamam hadi size iyi yogalar” diyerek oradan nasıl kaçsam diye düşünmem ondandı.
Hiç beklemediğim bir kalabalık karşımda matlarının üzerinde bana bakıyor. Ne kendi alanım kaldı ortada ne bildiğim orman.
Bir an gözümü kapattım, nefes aldım verirken gözümü açtım ve ağzımdan çıkan ilk kelime ” vay!” oldu. O sırada hala orman girişinden ellerinde matlarıyla gelenleri nereye yerleştirsem diye bakıyordum.

Bugün 2021 yılın Aralık ayı. Üzerinden bu kadar zaman ve 2 festival, bir sürü kalabalık dersler geçmiş olmasına rağmen heyecanımı bu sabah gibi hatırlıyorum. Sonrası su gibi akıp giden bir ders, kalbimde bıraktığı yumuşacık izi.

O sabahtan sonra Bozcaada Caz Festivali’nin yoga derslerinin emanetçisi olmak gurur oldu bana, her sene.

Başka Hayat Mümkün

Ayça Oğuş — Sun, 19 Dec 2021 16:19:51 +0000

Bu da burada dursun mu?
Her seyredişimde kendime yabancılaşmama şaşırdığım belgesel.
Ne de çok şey yaptığımızın farkında olmadığım lakin her seyrettiğimde hatırladığım belgesel.
Çok tatlı değil mi bir dönemimn kaydı var elimizde, böyle de güzel bir hatıra.

4 yıllık Bozcaada yaşamımızın kısa bir özeti.. Harika çekimler, görseller,evimiz, yuvamız.
Hep güzellikleriyle hatırlamak için.

6 Kasım 2019 Bozcaada

Elif telefonda” ‘başka hayat mümkün’ belgeseli çekecekler sizi “söyledim dediğinde hiç bir ifade bulmadı bende, ne var ki hikaye olacak diye düşündüm. Kendimize yabancılaşma olarak ifade ediyorum bunu. Sonra telefon konuşmaları röportajlar vs derken 4 güzel insan çıktı geldi kameralarıyla. 3 gün boyunca gezdik konuştuk uzun uzun konuştuk anlattık anlattılar dost olduk yoldaş olduk. Bu tanıtımları seyredene kadar ne olduğunu fark edememiş olabilirim. Şimdi farkındayım.Neler yapmıştık neler yapıyorduk ve neredeydik?
Başladığım her iş bir yoldu. Zafer değil sefer diye yola yürüyor olduğum bir hayata dönüşmştüm. Ve geldi bu belgeselin adı “yolda olmak” oldu. Bu yolu bir parça anlatabildiysek paylaşabildiysek, bir kişinin dahi yola çıkmasına ilham olabileceksek ki o yolun ne oldugu değil mühim olan, hepsi bu güzel ekiple oldu.Başta @ysmmavi ve @hakan_yakici ve @saeednasiri79 @berkayguvenx @gorkematlar @beiniztv çok teşekkürler bunu yaşattınız bize. Şimdi heyecanla hatırlamadığımız görüntüleri bekliyoruz.

Karantina Günlükleri

Ayça Oğuş — Wed, 01 Apr 2020 09:40:00 +0000

Bugün 32 mart olmasın? Diye sormuş biri. Bana da Nisan 1 gibi gelmedi. Haftanın Çarşamba günü olduğunu pazar olduğu için hatırlardim adada, diğer günler yine zaman menfumu yoktu. Bugün pazar da yok, günlerden hangisi bir önemi de yok. Hava bahar diyecektim içeride soba yanıyor dışarı rüzgarlı güneş bulut arkasında ne var ki tam yerinde! Hala orada! Bulutlar geçecek rüzgar dinecek.
Fotoğraftaki resim geçen gün oğlumun eline birden fırça alıp yaptığı bir resim. Küçüklüğünü bilen bilir elinden çizim eksik olmazdı. Malum resim öğretmenleri!! (@blacklightart
Seni tenzih ederim )
“Ben yapamıyorum” cümlesini kafasına soktuktan sonra artık hiç sevmiyor ama böyle bir resim yaptı. 13 yaş çok arada ne çocuk ne genç. Onun da içinde birşeyler oluyor lakin benim bu resimde gördüğüm maviye inaniyor ve de köklerinin sağlam olduğuna ve o sağlam köklerin arkasında güvende olduğuna.

Ben ise sağlam olduğuma inanmak için örüyorum. Sabah 8 de poğaça mayalıyorum. Evin içinde biraz hamur kokarsa herkese iyi gelir diye inanıyorum. Fırından sıcak çıkmış bir gıda ne kadar kötü olabilir ki? Yemişim gluteni karbonhidratı.Olmayana da ver Allah’ım diye dua ediyorum hamuru yoğururken. Bu günler yokluk, ulaşamamak en çok takıldığım yer oysa adada yaşayarak olmayana eyvallah demeyi öğrendiğimi düşünüyordum. Lodos olur vapur çalışmaz pazar gelmez, sabah gidersin roka bitmiştir daha saat 8 de,beklersin öbür haftayı. Öbür hafta gelir, fırtına biter vapur çalışır güneş çıkar ortaya gökkuşağı görünür (roka yine kalmaz e kendin yetistirirsin ). Böyle olur hayat. Her zaman. Köklerine güvenmekten başka neyim var ki ?
.
#coronagunlukleri bugün böyle
.
Örgünün linki. Deli işi. Delirmeyelim de taşa mı dönelim?
.
Not: pazar yok ama belediye sipariş alıp eve kadar getiriyor,herkese. Kendimi resimde duran arkadaki küçük ağaç gibi hissettiriyor bu.

Tatil bitti

Ayça Oğuş — Mon, 01 Sep 2008 11:22:20 +0000

“Sonbahar geldi.. hüzün yaprakları dökülüyor” diye başlamayacağım…

sonbahar benim için hüzün değil aşk mevsimi..
sarının,kırmızının,yeşilin birbirine kavuştuğu,odun kokusu yayan ormanların aşkının mevsimi..

eylülleri sevmem bundandır..

kış uykusuna girmeden son bir gerinme gibi başlar …rüzgarlar eser,uçan yapraklar dans ederler…

şimdi burada estiği gibi..

hani esme rüzgar deli deli aklım başımda değil gibi aklımı başımdan alır bu mevsim …

Gelgelelim birileri benim bu tatilde denize giremem için dua mı etti nedir bir türlü adam akıllı deniz yüzü göremedim yaz biterken mevsim aşka dönerken…tamam nankörlük etmeyeyim birkaç kere girdik ama hep rüzgar hep rüzgar..bu duayı kim ettiyse allah razı olsun :)) sıcak olmayan,bol kitap okumalı,güneşten korumalı,çadır keyifli bir tatil geçiriyoruz..

Bugün burada yağmur yağıyor, aynı anda güneş de var.
göğün kuşağının renklerini göstermek istedim Erin’e ama sanırım beyaz birinciliğini kaptırmak istemiyor.. göremedik..

çadırda da vakit geçiriyoruz,

dalından incir,bağından üzüm yiyoruz…

tanrilar burayı insanlar uzun ömürlü olsun diye yaratmış ya…ömrümüzü uzatıyoruz…yeni kararlar alıyoruz,dinleniyoruz..

Bozcaada ilkokulunun taş örme duvarlarından geleceğe dair fallar tutturuyoruz:ÖKS annesi olmama yolunda demir alıyoruz…

ruz da ruz ..

yarın yolculuk eve..

tatil bitti..

çalışma vakti..

üretme vakti…

tüketmek ancak ve ancak üreticilerin yanına yanaşıp,gerekli enerjiyi yükleyip,üretime başladıklarında yok olan, yerine birşey koyamadıklarında tekrar geri dönen fakat artık anlamını yitirmişlere mahsus…

tükenenler ise tekrar dolumlarını rüzgar güllerinde güneşi batırırken kurdukları çilingir sofrasında yaparlar.. batık gemilerin altına kötülükleri,bencillikleri,kinleri gömerler: senede bir gün..

tüm seneye yeter…

Kuzen Su, Nezle ve tatil öncesi sessizlik..

Ayça Oğuş — Sun, 26 Aug 2007 12:09:35 +0000

Dün oğlum ve anneannesi ile kuzen ziyaretine gittik.. tam 3 kuşak olduğunu akşam fotoğraflara bakarken fark ettim.. en büyükleri yani benim anneannem ve onun ablası artık burada değiller.. büyükteyzemi geçen haftalarda kaybettik anneannem ise bundan 12 sene önce göçtü gitti buralarda.. şimdi anneanne bizim annelerimiz oldu bizler anne olduk Su ve Erin ise geçmişin Selva ve Ayçası 🙂 uzun seneler görüşmedik ama şimdilerde bebelerimiz bizi çok sık görüştürür oldu ve neden bunu yapmak için bu kadar geç kaldığımızı düşündüm durdum …olsun geç olsun güç olmasın..

Su anlatmakla bitmez bir cadı!!tatlı cadı!!
-uaa uaa ( Su)
-eiin eeiinn( Erin )
– piti piti….( gel sana kitap okuyacağım)
inanılmaz bir görüntü .. Erin koltukta yanında Su ablası ona kitap okuyor.. tabii benim oğlum onun saçlarına göz dikmiş durumda Su buna pek ses çıkartmayıp hatta saçlarını ona uzatıyor.

Su ablamızın oyuncaklarını toparlayıp evimize döndük burnumuz akarak.. Erin babasından aldığını düşündüğüm mikropla savaşını kaybedip nezle oldu.. minicik burnun deliklerinden su gibi sümükleri akarak geceyi burun damlaları işe yaramadan tıkalı geçirdi.. sabaha karşı artık sonunda iflas etti ve uyandı.. bir de baktım ki ateşi var.. hemen şurup verdim 1 saat uyudu yine uyandı ama 8:20 de bir uyudu 11:00’e kadar.. sanırım ilaç uyuttu biraz ama kalktığında pür neşe oyuna devam etti..

Şimdi Alpay Kayseride Dünya yamaçparaşüt şampiyonasını izlemek üzere take-off da salınıyor, annem ise işi olduğu için gitti.. salı sabahına kadar Erinle yalnızız.. yalnız olmak güzel ancak benim Erini taşımaktan sol bileğimde bir travma meydana geldi.. bileğimi çeviremiyorum bile..şişti.. umarım zor geçmez bu iki gün.. ev yalnız olunca çok sessiz oldu.. 🙁

Ara not : elma püresini sevmeyince içine azıcık armut ekledim.. şapur şupur yiyor oğlum ..

Salı günü yola çıkacağız.. önce Gelibolu sonra Bozcaada.. Bozcaada bağbozumu zamanı hep çok güzel hep yaz sonu hep romantik 😉 her sene bu zamanlar oradayız bu senede orada olmak kısmet oldu.. Deniz fenerinin orada türbinlerin sesi ile denize karşı bir bardak şarap ve üzüm eşliğinde yanımda Erin olarak biraz farklı bir keyif olacak …

Artık hazırlanma zamanı..