Döner dönmez işlere gömüldüm ama kafamda dönen kelimeleri tutmam imkansızlaşınca neresinden anlatmaya başlasam bilemediğim bu yazıya başladım. Hani ilk cümleler böyle olur devamı gelir diye düşünür insan ya; gelmiyor. Tadı damağımda hafif hüzünlü bolca huzurlu bir tat bırakan şu 6 günü anlatacak kelimem yok!

Erin büyümüş bir kere bunu anladık. Dilimi ısırıp kıçımı kaşıyorum : uslanmış ! bizim haberimiz yokmuş. Tatlı öğlen uykularına dalıp bize siesta yaptıran, güzel arkadaşlıklar kuran, bizim sunduğumuz değil kendi seçtiği! arkadaşlıklarını sonuna kadar savunan, duygusal bağlar kuran bir ÇOCUK olmuş. Evet Erin böyle bir çocuk: seçimlerinin kendi insiyatifinde olmasını tercih ediyor bize de susmak kalıyor.

Yaşadığı duygusal arkadaşlığını ne yazacak kelime bulabiliyorum ne de anlatacak bir karem var. Sadece beynimde çocukların enerjilerinin kuvvetinin yüksekliği, sevgisinin saflığı, bu saflığın göz içlerine vuran gülüşleri, son gün arkasından bakan ve hüzünlü bakan 3,5 yaşında bir çocuğun gözleri kaldı. Ben ilk defa çocuğum ve bir arkadaşı ilk  tanıştığı anda konuştuğum kelimelerin havada boş boş dolandığını, ikisi arasında laf kalabalığı yapmaktan başka bir işe yaramadığımı ve orada fazla olduğumu hissettim: hızlıca o anda şezlonguma geri döndüm ve çok güzel bir insanı tanımış olmaktan tatil sonunda memnun oldum. Güzel abla Naz.. iyi ki yolumuza çıktın, elinde bambu sopan, güneşten sararmış saçların, solmuş t-shirtün, kararmış teninle sahilin bir ucundan yürürken bize doğru sadece bir fotoğraf karesiydin şimdi bu satırları yazarken kafamda yüzlerce kare bıraktığını sen de bilmiyorsun belki.

Benim 9 sene sonra ilk defa adadan ayrılırken hüzün, özlem, veda etme gibi sizin aslında kelimelendiremediğiniz, anlam yükleyemediğiniz duyguları, son gece çadırın önünde iki kadeh şarap ile kafamdan savuşturmaya çalıştığımı belki anne/baba olduğunuzda anlayacaksınız.

Bu duyguları bana yaşattınız: sizi seviyorum.

Bunun dışında en çok özendiğim ama çadırda Erinle olmak sebebiyetiyle yapamadığım şeyi yaptım: her gece hamakta uyudum! bazen o kadar esmedi ki çıkıp çadıra geri döndüm ama gözlerimi milyonlarca yıldızlı gökyüzüne kapatmak harikaydı! Heyyy! benim otelimin 5 ten fazla yıldızı var 😉

Bir tarlamız var ve artık ağaçlarımız benim enerjimi de aldılar. Bebemizi uyutup çapamızı yaptık, daha çok ait hissettim. En kötü karar bile kararsızlıktan iyidir ya, iyi kötü bir karar ektik toprağa, hadi bakalım neler olacak!

Ve en güzeli güne oğlumun öpücükleri ile başlayıp koca kişimle beraber serin sularda uzun uzun yüzmenin, dipteki deniz kestanesi enkazlarını oğluma toplamanın, en çok da yoganın 4 ayda nasıl da gücümü arttırdığını, yüzdüğüm ama kollarımın yorulmadığı mesafelerde anlamanın  tadını çıkarttım! ÇIKARTTIM valla..

Gücümü yeşilinden,mavisinden,turuncusundan,rüzgarından,sıcağından ve her damlasından aldım doğanın,depoladım enerjimi.

Bir sonraki emre kadar tatil bitti.

Bu emirler sık sık verile!

Erinle ilk bozcaada:5,5 ay
İkinci Bozcaada: 1,5 yaş
Üçüncü Bozcaada: 2,5 yaş
En zoru 2,5 yaş olandı!
ve bugüne kadar en kolayı, en dertsizi, en tatil gibi tatil olanı 4. Bozcaada. 3,5 yaş.