Bir atlıkarınca görmek, günün tüm yorgunluğunu alır yüreklerden; en suratsız, en karamsar insanı bile güldürür. İstanbul akşamında ışıldayan atlıkarınca, gece gezmesine gitmek için hazırlanan bir kadının kulağına taktığı küpe gibidir; o denli zarif, o denli ışıl ışıl… Atlıkarıncanın İstanbul’da boy gösterdiği ilk günlerde adı ‘atlı karaca’ydı. Bunun nedeni, bir at ile bir karacanın yan yana oluşuydu. Erkek çocukların ata, kız çocukların ise karacaya binmesi düşünülmüştü. Ne var ki kız çocuklar da ata binmek isteyince karacalar kaldırıldı ve yerlerine at konuldu. Böylelikle atlı karaca ‘atlıkarınca’ya döndü!..

Sunay Akın

Haftasonuna istinaden:

Mehmet.. hocam pazar sabahı kolumdaki bantı açarken sana bol bol güzel temennilerde bulundum!! 🙂

Efendim sol kolumda kronik lateral epitiouitiıhdgd??!!!( bunu anlamadım) varmış: Erin’i taşımaktan sol bileğimi hareket ettiremiyorum.Tenisçi dirsekliği takmam gerekiyormuş ve Erin’i kaldırmamam..iyi de nasıl?? yazı bile yazamıyorum klavyede !! ayak bileğim bir yandan el bileğim üst yandan.. hayırlısı efenim hayırlısı.. ama baskı yapsın diye bandajın altına koyduğun bant sabah çıkartırken canımı okudu!! ağda da neymiş..

Kaan.. bir diğer hocam, pzar günü pijama terlik televizyon keyfi için malikaneni emrimize amade etmen konusunda teşekkür etmeyi kendime borç bilirim her ne kadar 50. yılında ‘Alvin Ailey’yi bensiz bırakmış olsam da onları yalnız bırakmamam konusundaki çabaların takdiri hak ediyor. Eşeklik bende değil beni eşek edende: yineliyorum.. neyse ki Pazarı toparlanmış olarak Pazartesiye bağladık.

Sevgili Cevahir, ben bu zamana kadar içinde barındırdığın o devasa lunaparkı nasıl da kaçırmışım.. sadece Erin değil bende büyülenmiş bir şekilde gezindim içeride. Her ne kadar ailecek alışveriş merkezlerinden haz etmesek de bu pazar biraz bakışımızı değiştirdin, tabii iftardan önce yemek yiyip iftar saati gezmeye başlayınca sakinlik içerisinde bu aktiviteyi tamamlamış olmaktan dolayı huzur içerisinde eve döndük yoksa inan bana sevgili cevahir hiç çekilmezsin!!

Ve Erin..
Bu haftayı “atta” ya gitmemek konusunda başarıyla atlattık. Zira öksürüyor olmanı ve hasta olmanı algılatmak hiç de kolay olmadı.. bir de ateş eklenince üstüne ve hor hor çeşmen açılınca.. Neyse ki evde kalarak bu durumu atlattık. Çok şükür antibiyotik kullanmadan bir hastalık atlattık.. bunda senin gücünün payı büyük demeliyim: mikroplar seni yenemedi.. harikasın.. tabii benim sana sürekli dayattığım kaynatılmış elma suları ve “biğğ” diyerek reddettiğin şurupları da katmalıyız.. yine de en büyük güç ve çaba sana ait.. kendime pay çıkartmıyorum cidden.

ilk chinese food deneyiminde bu kadar başarılı olman da gözlerimi yaşarttı. Çok tatlı,komik,eğlenceli bir akşam yemeği yedik.. üstelik mama sandalyesiz koltukta uslu uslu oturarak:

– bak çocuumm bu yemeği çinçançon abiler bununla yiyorlar aynen bööyle

-Hıh taaam o zaman bi deneyelim

– Hmm yaw nası tutulucaktı ki bunlar ??

– Birde şöle denesem ??

_Yok yok ikisi birdendi galiba

– En iyisi ben bildiğim gibi yiyeyim.. ne öle çinçançonmuş..

hamiş: capanca mealleri fotoğrafların üzerindedir capan arkadaşlar için 😀

Haftasonunun bilançocu:
– Gidilemeyen bileti çöpe giden bir dans gösterisi
– Prison Break 4. sezon 4. bölüm: çok fena bitti.. bu haftayı iple çekiyorum
– Birazdan seyredeğim House 5. sezon 1. bölümün inmiş olması
– Uykum geldiği için yarım kalan bu akşam bitecek olan muhteşem yönetmen Alejandro González’in Babil’i (21 GRAM VE Amores perros da şiddetle tavsiye edilir)
– Pazar sineması tadında şehrin griliğini bir an önce bırakıp yeşile koşmanın heyecanını kalbimizde attıran “A GOOD YEAR”